II OSK 454/11

Dnia 29 maja 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Iwona Bogucka /spr./ Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1346/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1346/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2010 r. orzekającą o utrzymaniu w mocy poprzedniej decyzji tego organu z [...] września 2009 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] lipca 2007 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingów dla nie mniej niż 300 miejsc postojowych w ramach realizacji budowy osiedla domów wielorodzinnych "[...]", na działkach ew. A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł obręb [...] oraz działkach ew. M, N, O, P, R, S, T, U, W, X, Y, Z obręb [...] przy ul. [...] w Dzielnicy Białołęka m. st. Warszawy i określającej rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Wyrok ten zapadł w następującym, ustalonym przez Sąd I instancji, stanie faktycznym: Z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji zwróciła się w dniu 14 września 2006 r. [...] S.A. w Z. Po odstąpieniu postanowieniem z [...] stycznia 2007 r. nr [...] od wymogu sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...] lipca 2007 r., nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingów w ramach osiedla domów wielorodzinnych "[...]". W reakcji na decyzję Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w Warszawie pismem z 6 sierpnia 2007 r. zwróciło się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o uchylenie decyzji oraz o podjęcie z urzędu postępowania w celu jej unieważnienia ze względu na oczywiste naruszenie ustaleń planu miejscowego i systemu regeneracji i wymiany powietrza. Postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta m. st. Warszawy. Po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w piśmie z 27 grudnia 2007 r. Stowarzyszenie zarówno zaprzeczyło, aby domagało się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, jak i zażądało "unieważnienia decyzji". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymało w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium w szczególności podało, że za uwzględnieniem żądania Stowarzyszenia nie przemawia interes społeczny. W wyniku skargi wniesionej przez Stowarzyszenie "[...]", prawomocnym wyrokiem z 12 września 2008 r. w sprawie o sygn. IV SA/Wa 1025/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienia Kolegium z dnia [...] kwietnia 2008r. i z dnia [...] października 2007r. W uzasadnieniu wyroku Sąd po pierwsze zalecił sprecyzowanie żądania zgłaszanego przez Stowarzyszenie. Nadto Sąd wyjaśnił, że organizacje społeczne mogą uczestniczyć w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na zasadach określonych w art. 33 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Oznacza to, że w sytuacji odstąpienia od wymogu sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, udział społeczeństwa w tym postępowaniu nie jest wymagany, a tym samym brak jest podstaw do uczestniczenia w takim postępowaniu przez organizację społeczną na prawach strony. Jednocześnie wykluczony jest jej udział na zasadach ogólnych przewidzianych w k.p.a. Wykluczenie stosowania art. 31 k.p.a. w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej nie dotyczy jednak postępowań nadzwyczajnych, w stosunku do tych postępowań nie ma zastosowania art. 46a ust. 6 Prawa ochrony środowiska. Sąd stwierdził, że dopuszczalne jest wystąpienie przez organizację społeczną z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., jeżeli jest to uzasadnione jej celami statutowymi oraz przemawia za tym interes społeczny. Równocześnie Sąd przyjął, że podnoszony przez Stowarzyszenie wzgląd na ogólnomiejski system regeneracji i wymiany powietrza uzasadnia istnienie interesu społecznego w złożeniu takiego wniosku. Decyzją z [...] września 2009 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2007 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingów dla nie mniej niż 300 miejsc postojowych w ramach realizacji budowy osiedla domów wielorodzinnych "[...]". W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazano, że Kolegium jest związane wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 1025/08 i zawartymi w nim ocenami oraz zaleceniami. Wyjaśniono, że katalog przesłanek nieważności decyzji wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Wady wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-6 oraz w przepisach odrębnych mają charakter materialnoprawny, zatem w trybie stwierdzenia nieważności nie można dochodzić wyeliminowania decyzji ze względu na wady proceduralne. Natomiast rażące naruszenie prawa polega na oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem a treścią przepisu, wobec czego decyzja dotknięta taką wadą nie może być pozostawiona w obrocie prawnym. Kolegium podało, że zarzuty Stowarzyszenia podnoszone wobec decyzji dotyczyły naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, naruszenia ustaleń planu miejscowego, przepisów prawa unijnego i konwencji z Aarhus. Wedle Stowarzyszenia, teren inwestycji, zgodnie z planem miejscowym z 1992 r. oraz postanowieniami Studium z 2001 r., mieści się w strefie napowietrzania i regeneracji powietrza. Odnosząc się do zarzutów Kolegium wskazało, że postanowienia Studium nie mają charakteru normatywnego w tym znaczeniu, że nie mogą mieć zastosowania przy wydawaniu decyzji administracyjnej. Natomiast miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z 1992 r., którego postanowienia przytacza Stowarzyszenie, utracił moc obowiązującą 31 grudnia 2003 r. z mocy prawa. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Warszawa Białołęka nr XLII/621/01 z 26 października 2001 r., teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem MN. Dla tego obszaru, jako podstawowe przeznaczenie terenu, plan ustala mieszkalnictwo jednorodzinne o zróżnicowanej intensywności (§ 9 ust. 1). W § 9 ust. 3 jako dopuszczalne przeznaczenie określono zabudowę wielorodzinną o małych gabarytach i wysokości do 3 kondygnacji. W § 25 planu ustalono, że dla zabudowy wielorodzinnej należy zlokalizować min. 1 miejsce postojowe na mieszkanie, nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej (§ 25 pkt 2). Odnosząc się do zarzutu pominięcia w kwestionowanej decyzji postanowień planu określających zasady ochrony środowiska, Kolegium zacytowało przepis art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska i wyjaśniło, że nie nakłada on na organ obowiązku powielenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanowień planu, a jedynie stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu. Za bezzasadny uznano także ogólny zarzut naruszenia prawa i konwencji z Aarhus. Zacytowano art. 6 tej Konwencji i wskazano, że zgodnie z jej postanowieniami, to ustawodawca krajowy decyduje, czy przedsięwzięcie nie objęte zakresem załącznika nr I Konwencji (co ma miejsce w sprawie), będzie podlegało jej postanowieniom. W ustawie Prawo ochrony środowiska ustawodawca ustalił, że przedsięwzięcia, o jakim mowa w kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta, może znacząco oddziaływać na środowisko, a o obowiązku sporządzenia raportu, decyduje organ administracji. Odstąpienie od wymogu sporządzenia raportu oznacza, że udział społeczeństwa w tym postępowaniu nie był wymagany, a Stowarzyszenie nie uczestniczyło w nim na prawach strony. Kolegium odniosło się także do kwalifikacji złożonego przez Stowarzyszenie wniosku, stwierdzając, że wobec stosowanej przez wnioskodawcę zróżnicowanej terminologii i braku konsekwencji w określaniu przedmiotu żądania, przy równoczesnym domaganiu się przez Stowarzyszenie wzruszenia kwestionowanej decyzji poprzez jej "unieważnienie", brak jest podstaw do zmiany zastosowanego trybu postępowania i powrotu do zwykłego trybu odwoławczego. Rozpoznając sprawę ponownie w wyniku złożonego przez Stowarzyszenie wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] maja 2010 r. utrzymało w mocy poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało dotychczasową argumentację. Podało także, że ogólny zarzut naruszenia prawa unijnego nie jest zasadny z tego względu, że wydane w tym zakresie dyrektywy wiążą państwa członkowskie, zobowiązując do dostosowania prawa krajowego. Zostały one implementowane do krajowego porządku prawnego ustawą z 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również przez ustawę z 27 kwietnia 2006 r. Prawo ochrony środowiska. Stwierdzono także, że analiza treści kwestionowanej decyzji oraz akt postępowania poprzedzającego jej wydanie nie daje podstaw do przyjęcia, że zaszła któraś z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, że uwzględniło wyrok WSA z dnia 12 września 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1025/08, który wskazywał na legitymację Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nadzwyczajnym. W skardze do sądu administracyjnego Stowarzyszenie "[...]" wniosło o uchylenie decyzji i rozważenie przez Sąd zarzutów podnoszonych w pismach składanych w toku postępowania w latach w latach 2006 – 2009 oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Zaskarżonym wyrokiem z 29 września 2010 r. sygn. IV SA/Wa 1346/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2010 r. i zasądził na rzecz skarżącego Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że do wydania decyzji doszło z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej winien jest dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77 i 80 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena. Kontrolowana decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym. Zadaniem organu w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie i dokonanie oceny czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji odpowiadał normie prawa, która stanowiła podstawę jej wydania, a zatem czy wydanie decyzji nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Bezsporne jest, że podstawą prawną kontrolowanej decyzji były przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, sama zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 56 ust. 2 tej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie winno było od początku w sposób wnikliwy i całościowy ocenić stan faktyczny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji i na tej podstawie dokonać oceny prawnej, której wnioski winny być szczegółowo omówione w uzasadnieniu. Sąd ocenił, że tego wymogu decyzja Kolegium nie spełnia. Nadto Sąd I instancji uznał, że organ powinien odnieść się do zarzutów formułowanych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej [...] S.A. w Z. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnioskując o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji lub uchylenie wyroku i oddalenie skargi. Z powołaniem na art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzuciła wydanie wyroku z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa poprzez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającą na przyjęciu, że w postępowaniu nadzwyczajnym zachodzi potrzeba ponownego, kompleksowego badania przez organ całości materiału dowodowego sprawy ze względu na zasady z art. 7, 77 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, że wadliwe jest stanowisko Sądu, jakoby niezależnie od stwierdzenia braku przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, organ był zobowiązany do powtórzenia czynności związanych ze zbadaniem całości materiału dowodowego sprawy zakończonej z wydaniem decyzji ostatecznej, tak jakby postępowanie toczyło się ponownie. Taki sposób rozumienia roli organu w postępowaniu nieważnościowym jest sprzeczny z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mimo, że ani organ, ani Sąd nie są w stanie wskazać przejawu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, Sąd zaleca ponowne badanie materii rozstrzygniętej decyzją ostateczną ze względu na zasadę z art. 7, 77 i 80 k.p.a., nie negując argumentów przemawiających za brakiem przesłanki nieważności. Przy takiej praktyce zanika szczególny charakter postępowania o stwierdzenie nieważności i naruszona jest zasad trwałości decyzji ostatecznej. Podkreślono, że również kwestionujące decyzję środowiskową Stowarzyszenie nie wskazało precyzyjnie, na czym ma polegać jej wada, formułując zarzuty ogólnikowo. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 138 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazując jako podstawę art. 174 pkt 2 p.p.s.a., odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że sprzeczność w zawartych w skardze kasacyjnej zarzutach ma charakter pozorny, albowiem wady stanowiące podstawę nieważności decyzji, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a., mają charakter materialnoprawny, instytucja stwierdzenia nieważności służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, które prowadzą do wadliwego ukształtowania stosunku prawnego bądź pod względem podmiotowym, bądź przedmiotowym. Ocenie podlega wobec tego prawidłowość ukształtowanego stosunku prawnego, ustalonych praw i obowiązków. Okoliczność ta stała się podstawą uznania przez NSA, że zgłoszony zarzut kasacyjny dotyczy naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej pod adresem wyroku Sądu I instancji są zasadne. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie może mieć miejsca ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności. Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, ale dokonanie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Kryterium tej weryfikacji stanowią przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Nie będąc kompetentnym do rozstrzygania sprawy co do meritum, organ prowadzący postępowanie nadzwyczajne nie może badać sprawy co do istoty, orzeka jedynie kasacyjnie stwierdzając nieważność decyzji, albo odmawiając stwierdzenia nieważności, w razie braku przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Przy tak zakreślonych granicach postępowania organ administracji nie gromadzi nowego materiału dowodowego w sprawie i nie czyni ustaleń faktycznych. Oceny dokonuje na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, badając stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji objętej weryfikacją, przy czym badanie to ogranicza się do przesłanek nieważności. Katalog przesłanek nieważności ma charakter zamknięty. Prowadząc w sprawie nieważności postępowanie z urzędu, w trybie art. 31 § 2 k.p.a., Kolegium wykluczyło zaistnienie którejkolwiek z okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Część z nich nie była zgłaszana jako podstawa zarzutu i w ustalonych okolicznościach sprawy nie było potrzeby prowadzenia wnikliwych analiz, celem wykazania, że weryfikowana decyzja była wydana przez organ właściwy, nie dotyczyła sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją, została skierowana do strony, nie nosiła cechy trwałej niewykonalności a jej wykonanie nie groziło wywołaniem czynu zagrożonego karą. Kolegium odniosło się natomiast do przesłanki rażącego naruszenia prawa. Wyjaśniono, cytując odpowiednie postanowienia obowiązującego planu miejscowego, że lokalizacja inwestycji nie narusza jego postanowień, co odpowiada zakresowi weryfikacji określonemu w art. 56 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie (Dz. U. z 2006 r., nr 129, poz. 902). Wyjaśniono przy tym, że formułowane przez Stowarzyszenie zarzuty bazowały na postanowieniach planu, który utracił ważność. Wskazano także, że decyzja wydana w sprawie zawiera treści określone w art. 56 ust. 2 tej ustawy. Rażące naruszenie prawa to wada występująca wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew przesłankom obarczono stronę obowiązkiem. Naruszenie prawa musi być przy tym oczywiste, nie obejmuje wobec tego rozbieżności będących wynikiem odmiennej interpretacji. Zasadny jest argument skarżącej Spółki, że w odniesieniu do weryfikowanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji nie wskazano na żadne konkretne naruszenie przepisów, także na etapie skargi do sądu, ograniczając się do wezwania o zweryfikowanie przez sąd zarzutów podnoszonych w postępowaniu w latach 2006-2009. Jak wyżej wskazano, na etapie postępowania nadzwyczajnego nie ma miejsca na ponowne prowadzenie postępowania w sprawie. Wadliwa jest wobec tego interpretacja art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. sprowadzająca się do przyjęcia, że sposobem na zweryfikowanie prawidłowości decyzji jest ponowne zbadanie stanu faktycznego i prawnego będącego podstawą decyzji ostatecznej oraz odniesienie się do argumentów stron. Zakres weryfikacji decyzji ostatecznej został przez Kolegium wyznaczony prawidłowo, z ograniczeniem do przesłanek nieważności. Wnioski przyjęte przez Kolegium co do braku kwalifikowanych naruszeń prawa w analizowanym zakresie nie zostały zakwestionowane. W ustalonym stanie faktycznym, w sytuacji braku argumentów odwołujących się do naruszeń choćby w podstawowym zakresie zidentyfikowanych, wadliwe w ocenie NSA było uchylenie decyzji Kolegium celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niedopuszczalnym zakresie, co uzasadnia uchylenie wyroku Sądu I instancji. Jednocześnie ustalony w wyroku stan faktyczny umożliwił rozpoznanie skargi co do istoty. Podstawą decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z [...] lipca 2007 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia był przepis art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania. Po pierwsze przewidywał on wydanie takiej decyzji po stwierdzeniu przez organ zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym. Kolegium wyjaśniło, że zarzuty kierowane przez Stowarzyszenie nie mają merytorycznego znaczenia, albowiem odwołują się do postanowień planu, który utracił moc obowiązująca z dniem 31 grudnia 2003 r. Zacytowane przez Kolegium postanowienia planu miejscowego obowiązującego dla terenu inwestycji dopuszczają jego zabudowę mieszkaniową i wykonanie miejsc parkingowych w ilości zależnej od intensywności zabudowy. W tej sytuacji nie można stwierdzić, że zachodzi niezgodność lokalizacji z planem miejscowym, plan takiego rodzaju inwestycji jak miejsca parkingowe na tym terenie nie wyklucza. Przepis art. 56 ust. 2 powołanej ustawy określa obligatoryjne treści, jakie winna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym część z nich dotyczy przedsięwzięć o charakterystycznych cechach i nie ma zastosowania do przedsięwzięć cech tych pozbawionych. Przedsięwzięcie będące przedmiotem decyzji nie jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, nie oddziałuje transgranicznie, w tym zakresie decyzja nie musi zatem zawierać rozstrzygnięć. Pozostałe obligatoryjne postanowienia z art. 56 ust. 2 ustawy zostały w decyzji zawarte, zawiera ona także uzasadnienie i załącznik, o jakich mowa w art. 56 ust. 3 i 7 ustawy. Ponieważ postępowanie z udziałem społeczeństwa nie zostało przeprowadzone, uzasadnienie decyzji nie musi zawierać treści, o jakich mowa w art. 56 ust. 8 ustawy. Natomiast kwestia samego udziału Stowarzyszenia w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 12 września 2008 r. IV SA/Wa 1025/08. Wobec wykazanego przez Kolegium braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, skarga wniesiona do sądu I instancji na decyzję odmawiająca stwierdzenia nieważności podlegała oddaleniu. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania nie postanowiono ze względu na brak stosownego wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną.