II SAB/Bk 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2010 r. sprawy ze skargi [...] A. Sp. z o.o. w B. na bezczynność Rady Miejskiej w A. w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych. oddala skargę Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. [...] A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Rady Miejskiej w A., polegającą na zaniechaniu podjęcia uchwały w przedmiocie wymagań jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów od właścicieli nieruchomości, w której wskazane zostałoby konkretne składowisko – miejsce odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których winny być transportowane odpady pochodzące z Miasta A., co stanowi naruszenie art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.). W skardze powołano się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) z podkreśleniem, iż przepis powyższy stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne i faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ustawy o samorządzie gminnym). Mając na względzie powyższe, skarżąca podniosła, iż zaniechanie Rady Miasta A. w postaci podjęcia wyżej opisanej uchwały niewątpliwie godzi w jej interesy jako przedsiębiorcy. Doszło bowiem do sytuacji, w której skarżącej uniemożliwiono świadczenia przez nią usług w zakresie odbioru od właścicieli nieruchomości odpadów komunalnych. W rezultacie to na nią przerzucono obowiązek ustalenia podmiotu, który wykazałby gotowość do odbierania odpadów komunalnych. Spełniona została również druga przesłanka wymagana do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu, tj. warunek bezskuteczności uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia. W przedmiotowej sprawie skarżąca pismem z dnia [...] maja 2010 r. wezwała Radę Miejską w A. do usunięcia naruszenia. Co prawda Rada Miejska w A. podjęła w dniu [...] czerwca 2010 r. uchwałę nr [...]w sprawie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie miasta A. w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, to jednakże wbrew wezwaniu w uchwale wskazano jedynie, że miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów powinny być zgodne z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Województwa P., nadal nie określając konkretnych składowisk wynikających z w/w Planu, do których winny być transportowane odpady pochodzące z Miasta A. W tym stanie rzeczy Rada Miasta A. do chwili obecnej nie uczyniła zadość otrzymanemu wezwaniu, stąd w konkretnym przypadku mamy do czynienia z milczeniem organu, a co za tym idzie - termin do wniesienia skargi na bezczynność wynosi 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Tym samym w przedmiotowym stanie faktycznym termin złożenia stosownego środka zaskarżenia upływa 27 lipca 2010 r. W związku z tym, że skarżący wniósł skargę w dniu 26 lipca 2010 r. spełnione zostały przesłanki dopuszczalności skargi. Następnie skarżąca podniosła, iż ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. 2009, Nr 92, poz. 753), zmianie uległa treść art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Od dnia wejścia w życie powołanej powyżej ustawy, tj. od 1 sierpnia 2009 r. kompetencja do określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia w zakresie między innymi odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, została przyznana radzie gminy. Tym samym organy wykonawcze jednostek samorządów terytorialnych utraciły uprawnienia do określenia przedmiotowych wymagań. W związku z powyższym, to rada gminy zobowiązana jest podać do publicznej wiadomości wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, uwzględniając w przypadku zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - również miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane. Dlatego też pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżąca wezwała Radę Miasta A. do podjęcia działań, do których zobowiązana jest na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z przyjęciem w dniu [...] grudnia 2009 r. przez Sejmik Województwa Podlaskiego uchwały nr [...]- Plan Gospodarki Odpadami dla Województwa P. na lata 2009 - 2012. W odpowiedzi na to wezwanie Rada Miejska w A. w dniu [...] czerwca 2010 r. podjęła wyżej opisaną uchwałę, jednakże nie określając konkretnych miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikających z Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami, do których winny być transportowane odpady pochodzące z Miasta A. Powyższa uchwała nie czyni zatem zadość wymaganiom wynikającym z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowego określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia. Skarżąca nie jest bowiem w stanie w oparciu o treść podjętej uchwały ustalić miejsca, w którym można byłoby deponować odpady pochodzące z Miasta A., co w konsekwencji uniemożliwia jej prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości. Zaakcentowano ponadto, iż na obszarze gminy obowiązki w zakresie utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, należą do zadań własnych gminy, co wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Również w art. 16a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ustawodawca stwierdził, że do obowiązkowych zadań własnych gmin w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi należy zapewnianie budowy, utrzymania i eksploatacji własnych lub wspólnych z innymi gminami lub przedsiębiorcami instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych albo zapewnienie warunków do budowy, utrzymania i eksploatacji instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych przez przedsiębiorców. W tym miejscu skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. II SA/Po 180/08 oraz wyrażone w piśmiennictwie stanowisko, co do konieczności uwzględnienia w akcie określającym wymagania stawiane przedsiębiorcom ubiegającym się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych, miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady miałyby być przekazywane. Na tej podstawie skarżąca wniosła o nakazanie Radzie Miejskiej A. podjęcia uchwały w trybie art. 7 ust. 3a w/w ustawy, wskazującej konkretne składowisko – miejsce odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których winny być transportowane odpady pochodzące z Miasta A. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w A. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ podkreślił, iż po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, doręczonym organowi stanowiącemu w dniu [...] maja 2010 r. Rada Miejska w A. podjęła uchwałę nr [...]z dnia [...] czerwca 2010 r. w oparciu o wskazane w wezwaniu przepisy oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W § 2 pkt 11 załącznika do uchwały określono, iż miejsca odzysku i unieszkodliwiania opadów powinny być zgodne z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Województwa P. Wskazanie to, w ocenie Rady, jest zrozumiałe, niedyskryminujące i nieograniczające konkurencji. W tym stanie rzeczy nie można zarzucać bezczynności organowi, jeżeli podejmuje działania niesatysfakcjonujące skarżącą. Swoje zaś niezadowolenie z treści aktu prawnego podjętego przez organ gminy uprawniony podmiot może wyrazić poprzez złożenie skargi na ten akt, lecz tylko po jego podjęciu. Odnosząc się zaś do dowodzonego w skardze naruszenia interesu prawnego skarżącej polegającego na uniemożliwieniu jej na skutek zaniechania organu stanowiącego świadczenia usług w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wskazano, iż skutek taki mógłby ewentualnie powstać w sytuacji, gdyby uchwała rady poprzedzała wydanie skarżącej stosownego zezwolenia. Tymczasem skarżąca posiada zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z dnia [...] stycznia 2007 r. z terminem ważności do dnia 31 stycznia 2017 r. Kwestia niewykonywania przez skarżącą działalności objętej zezwoleniem jest wynikiem, jak sama stwierdziła w prowadzonej z Urzędem Miejskim w A. korespondencji, "zawartej małej ilości umów z klientami z terenu Miasta A. w zakresie odbierania odpadów komunalnych". W tych okolicznościach należy uznać, iż skarżąca nie ma interesu prawnego, o którym mowa w przepisie art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym a wskazane powyżej względy winny skutkować odrzuceniem skargi. Na wypadek, gdyby Sąd nie podzielił przedstawionego wyżej stanowiska wniesiono o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Organ podkreślił, iż podejmując uchwałę z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie miasta A. i ustalając, iż miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów powinny być zgodne z Planem Gospodarki Odpadami Województwa Podlaskiego, Rada działała w myśl art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w szczególności mając na względzie, iż uchwała ta skierowana jest do ogółu podmiotów ubiegających się o uzyskanie zezwolenia w przedmiocie objętym uchwałą i nie powinna dyskryminować żadnego przedsiębiorcy, jak również nie może ograniczać konkurencji. Wojewódzki Plan Gospodarki Odpadami dopuszcza do użytkowania szereg miejsc odzysku i unieszkodliwiania odpadów i wskazywanie jednego z nich, jak żąda skarżąca, pozbawiałoby przedsiębiorcę swobodnego wyboru miejsca najdogodniejszego, zgodnego z możliwościami technicznymi i finansowymi. Wymieniony wyżej przepis art. 7 ust. 3a ustawy nakłada na organ stanowiący obowiązek uwzględnienia przy określaniu wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca miejsc, a nie miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Zindywidualizowanie takiego miejsca naruszyłoby nadto zasadę generalności aktu prawa miejscowego, jakim jest przedmiotowa uchwała. Co za tym idzie, zapis zawarty w uchwale Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nie obraża powyższego przepisu. W piśmie procesowym z dnia 7 września 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej ustosunkował się do odpowiedzi na skargę podtrzymując swoje stanowisko. Podkreślił, iż nie zarzuca Radzie Miasta braku podjęcia uchwały w ogóle, ale braki w podjętej uchwale, nieczyniącej zadość określonym prawem wymaganiom. W § 2 ust. 11 uchwały nie zostało w ogóle wskazane składowisko wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, a wobec tego Rada Miasta A. pomimo ustawowego obowiązku określenia szczegółowych wymagań o treści precyzyjnie określonej obowiązującymi przepisami prawa, zaniechała w podjętej uchwale ich określenia. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała na funkcjonowanie w obrocie prawnym uchwał innych rad gmin województwa (uchwały Rad Gmin: Ś., F., S., B. P. oraz Rad Miast: B. P. i S.), w których wskazane zostały konkretne składowiska – miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Końcowo stwierdzono, iż strona skarżąca spełniła wszystkie wymagania, od których uzależnione jest skuteczne wniesienie skargi, a mianowicie wystosowała do organu stosowne wezwanie do usunięcia braku w uchwale i wobec bezczynności w zakresie objętym wezwaniem – wniosła skargę w przepisanym terminie. Skarga była i jest zasadna, co potwierdza także organ, podnosząc, że stosowny akt został przez nią uchwalony, jednak nie musi zawierać żądanego przez skarżącą elementu – wskazania konkretnego składowiska. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko, że przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Miasta A. w podjęciu uchwały w przedmiocie wymagań, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów od właścicieli nieruchomości. Zdaniem pełnomocnika bezczynność rady gminy przejawia się w braku podjęcia uchwały wymaganej przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zarzucana Radzie Miasta w A. bezczynność uchwałodawcza nie istniała już w momencie wniesienia skargi a to czyniło oczywiście bezzasadnym zarzut braku działania organu stanowiącego gminy, oparty na art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Na wstępie wskazać należy, iż akty prawa miejscowego a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego (wymienione w pkt 5 art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), jak i bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Zgodnie natomiast z art.101a ust. 1 ustawy, w oparciu o który złożona została niniejsza skarga, przepisy art.101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy ( art. 101a ust. 2). Odpowiednie stosowanie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym przesądza o tym, że prawo wniesienia skargi w trybie art. 101a będzie miał każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie z powodu niepodejmowania uchwały lub zarządzenia zostały naruszone. Przesłanki skutecznego wniesienia skargi na postawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym są zatem uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżona bezczynność organu gminy musi dotyczyć czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego, po trzecie - musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wszystkie wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione. Skarga z art. 101a dotyczy przede wszystkim bezczynności organów gminy w zakresie działalności uchwałodawczej i to w zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organy jednostki samorządu terytorialnego obowiązek podjęcia stosownych uchwał, zarządzeń. W konkretnym przypadku obowiązek podejmowania przez rady gmin takich uchwał wynika z treści art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.). Uchwała określająca wymagania, jakim powinien sprostać podmiot ubiegający się o opisane wyżej zezwolenia, jest uważana za akt prawa miejscowego (vide: postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. II OPS 1/09). W uchwale podjętej na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, narzucane są bowiem podmiotom zewnętrznym w stosunku do administracji, określone obowiązki, co nadaje uchwalonym normom charakter generalny i abstrakcyjny. Kwestia generalności i abstrakcyjności regulacji w akcie wydawanym w oparciu o art. 7 ust. 3a w/w ustawy, budziła wątpliwości jedynie przed nowelizacją przepisu, dokonaną ustawą zmieniającą z dnia 23 stycznia 2009 r. (tj. ustawą o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie – Dz. U. z 2009 r. Nr 92, poz. 753), kiedy organem upoważnionym do określenia wymagań wobec przedsiębiorców, był wójt, burmistrz, prezydent miasta. Od 1 sierpnia 2009 r. obowiązki przedsiębiorców prowadzących usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych, określane są w powszechnie obowiązującym akcie prawa miejscowego – uchwale rady gminy. Przed wniesieniem skargi do sądu skarżąca wezwała Radę Miasta A. do usunięcia naruszenia prawa – pismo z dnia [...] maja 2010 r. Uchwała została podjęta w dniu 30 czerwca 2010 r., o czym poinformowano skarżącą w dniu 7 lipca 2010 r. Złożenie skargi do tut. Sądu w dniu 26 lipca 2010 r. nastąpiło zatem w ustawowym terminie. Z wyżej podanych przyczyn brak było możliwości odrzucenia skargi, o co wnosił organ. W ocenie Sądu skarżąca wykazała również związek przyczynowy między bezczynnością Rady Miasta w A. w wykonaniu w/w obowiązku a naruszeniem jej interesu prawnego. Spółka świadcząca usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych niewątpliwie ma interes prawny w kwestionowaniu treści podejmowanych przez rady gmin uchwał dotyczących określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny skargi na bezczynność Rady Miasta A. upatrywanej w zaniechaniu podjęciu uchwały w trybie art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stwierdzić należy, iż w konkretnym przypadku nie zaistniały przesłanki do uznania, iż w/w organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie podjęcia omawianej uchwały. Jak wynika bowiem z akt sprawy, na skutek wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, Rada Miasta w dniu [...] czerwca 2010 r. podjęła stosowną uchwałę, o czym poinformowano stronę skarżącą w dniu [...] lipca 2010 r. Skarga zaś na bezczynność organu wpłynęła do Sądu w dniu 26 lipcu 2010 r., a zatem już po podjęciu tej uchwały. Strona skarżąca podtrzymując konsekwentnie skargę na bezczynność uchwałodawczą, całkowicie pomija wyżej wskazaną okoliczność. Skarga na bezczynność uchwałodawczą wywiedziona po podjęciu wnioskowanej uchwały, w sposób oczywisty bezczynności uchwałodawczej skutecznie zarzucać nie może. Zarzuty skargi skoncentrowane wokół nieprawidłowości § 2 pkt 11 załącznika do uchwały, powinny być zawarte w skardze na uchwałę opartej na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a nie w skardze na bezczynność uchwałodawczą rady gminy opartej na art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Także nie zgadzanie się z treścią podjętej uchwały, nie upoważnia – jak słusznie dostrzeżono w odpowiedzi na skargę – do wnoszenia skargi na bezczynność uchwałodawczą. Zarzucany przez skarżącą spółkę brak wskazania w treści uchwały konkretnego składowiska odpadów, może dowodzić ewentualnej nieprawidłowości uchwały, a tę wykazywać można wyłącznie w skardze na uchwałę, a nie w skardze na bezczynność organu. W tym miejscu zauważyć należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, iż rozpoznając skargę tego rodzaju, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydawanego przez ten organ aktu czy podejmowanych czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem kontroli sądowej nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjęcia działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie (tak: J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004., s. 28). Stąd nie załatwienie żądania zgodnie z oczekiwaniami wnioskodawcy nie stanowi o bezczynności organu. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, po złożonym przez sędziego referenta sprawozdania ze stanu sprawy, pełnomocnik skarżącej poproszony o sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia, podtrzymał zarzut bezczynności uchwałodawczej oświadczając do protokołu, iż skarga dotyczy bezczynności Rady Miasta A. polegającej na nie wydaniu uchwały wymaganej ustawą. Sąd administracyjny przy tak sprecyzowanym przedmiocie zaskarżenia (bezczynność uchwałodawcza, a nie sprzeczność z prawem treści uchwały) został pozbawiony możliwości merytorycznej oceny treści samej uchwały. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd bowiem nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną przez stronę podstawą prawną (tak: art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ale zawsze jest związany przedmiotem zaskarżenia i rozstrzyga w granicach danej sprawy. Zarzucanie przez stronę organowi bezczynności, oznacza niemożność uczynienia przedmiotem kontroli sądowej treści konkretnego aktu lub czynności organu, i odwrotnie. Strona ma oczywiście uprawnienie do zmodyfikowania przedmiotu zaskarżenia, co w tym przypadku nie miało jednak miejsca. Z tych przyczyn sąd administracyjny poddał skargę merytorycznemu rozpatrzeniu, a nie stwierdziwszy zarzucanej przez stronę skarżącą bezczynności uchwałodawczej Rady Miasta A., oddalił skargę jako bezzasadną (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).-