II SA/Łd 42/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 listopada 2010r. Nr 439/2010, znak: IA.II.7111.II.175.2653.AS/10 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. G. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wnioskiem z dnia [...] r. A. G. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych przy ul. B. [...] w Ł. (działka nr [...] obręb [...]), polegających na: ogrodzeniu własności, budowie budynku gospodarczo - letniskowego o powierzchni 25m² oraz ociepleniu budynku mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 k.p.a., zgłosił sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie w/w robót budowlanych. W wyniku odwołania, Wojewoda Ł. decyzją z dnia[...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uzupełnienia materiału dowodowego. Prezydent Miasta Ł., ponownie rozpoznając sprawę, postanowieniem z dnia [...]9 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w związku z zamiarem wykonania robót budowlanych polegających na ociepleniu istniejącego budynku mieszkalnego, zobowiązał inwestora do dostarczenia w terminie 7 dni określonych w postanowieniu dokumentów. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym w oparciu o tę samą podstawę prawną, w związku z planowaną budową ogrodzenia frontowego nieruchomości położonej przy ul. B. [...] w Ł., zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów w postaci: kopii aktualnej mapy z zaznaczeniem granic własności i projektowanego ogrodzenia z furtką i bramą, rysunku ogrodzenia, uzupełnionego opisu, uzgodnienie przejazdu i lokalizacji wjazdu na działkę nr [...] z władającym działką nr [...] Leśnictwem Miejskim Ł. z siedzibą w Ł. i uzgodnienia lokalizacji i wyglądu ogrodzenia z Dyrektorem Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich z siedzibą w Łodzi. Ponadto, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przez inwestora robót budowlanych związanych z budową przy ul. B. [...] w Ł. domu gospodarczo-letniskowego o pow. 25 m kw. W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęły dwa pisma sporządzone przez A. G., w których wycofał swój wniosek dotyczący zamiaru ocieplenia budynku na działce nr [...] oraz załączył dokumenty, stanowiące uzupełnienie projektu ogrodzenia przedmiotowej działki. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 2 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru ocieplenia istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Natomiast, kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji ponownie zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przez inwestora robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia frontowego na nieruchomości przy ul. B. [...] w Ł. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Ł. decyzją nr [...] z dnia [...]r. uchylił rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując po raz kolejny uzupełnienie materiału dowodowego. Organ wskazał, że nieruchomość A. G. znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich i prowadząc postępowanie organ winien wziąć pod uwagę możliwość uzgodnienia z Wojewodą Ł. innych form zagospodarowania dla jednostki 1.4, na której znajduje się działka inwestora. Rozpoznając ponownie sprawę, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązał inwestora, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w związku z planowaną budową ogrodzenia frontowego na nieruchomości przy ul. B. [...] w Ł., do dostarczenia w terminie 7 dni dokumentów w postaci: uzgodnienia przejazdu i lokalizacji wjazdu na działkę nr [...] (ustanowienie służebności) oraz uzgodnienia lokalizacji i wyglądu ogrodzenia z Wojewodą Ł. z uwagi na negatywną opinię Dyrektora Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich z siedzibą w Łodzi. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji, w odpowiedzi na wniosek inwestora o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów, wyznaczył nowy termin do dnia 31 sierpnia 2010 r. W dniu 2 września 2010 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o kolejne przedłużenie wyznaczonego terminu na złożenie dokumentów do dnia 30 września 2010 r., z uwagi na brak doręczenia uzgodnień wskazanych w postanowieniu z dnia [...] r. Skarżący podkreślił, że został nieprawidłowo pouczony o możliwości uzgodnienia lokalizacji i wyglądu ogrodzenia z Wojewodą Ł., tymczasem organem właściwym jest Sejmik Województwa Ł. Do wniosku załączył kserokopie pism z Ł. Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] r. wskazującego na właściwość Sejmiku Województwa Ł. oraz Wydziału Geodezji Katastru i Inwentaryzacji UMŁ z dnia [...] r. o braku konieczności ustanowienia służebności gruntowej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robot budowlanych związanych z budową ogrodzenia frontowego działki nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązek nałożony postanowieniem z dnia [...] r., przedłużony do dnia 31 sierpnia 2010 r. nie został przez inwestora wykonany. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia A. G. zarzucił organowi naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. oraz podstawowych zasad k.p.a., w szczególności art. 7 i art. 8 poprzez błędne pouczenie wnioskodawcy oraz wydanie decyzji przed uzyskaniem stanowiska innych organów, a w konsekwencji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Inwestor wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada na zgłaszającego w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że postanowieniem z dnia [...] r., zmienionym w zakresie terminu, nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji, lecz inwestor obowiązku w zakreślonym terminie nie wykonał, a zatem konieczne było wydanie rozstrzygnięcia o zaskarżonej treści. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda Łódzki podniósł, że organ I instancji przychylił się do wniosku inwestora i przedłużył termin do dostarczenia dokumentów. Organ nie miał jednak obowiązku kolejnego przedłużania tego terminu. Organ odwoławczy wskazał również, że wydanie decyzji nie pozbawia inwestora możliwości dokonania ponownego zgłoszenia zamiaru wykonania oznaczonych robót, po uzupełnieniu wymaganej dokumentacji. W skardze z dnia 8 grudnia 2010 r. A. G. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1, art. 106 § 1 oraz art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez błędne pouczenie wnioskodawcy oraz wydanie decyzji przed uzyskaniem stanowiska innych organów. W ocenie skarżącego wydanie decyzji organu I instancji było przedwczesne i nastąpiło z naruszeniem prawa. Skarżący zwrócił uwagę na błędne pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia [...] r. o właściwości organu do uzgodnienia lokalizacji i wyglądu planowanego ogrodzenia. Ponadto wskazał, że terminy wyznaczone w postanowieniu nie były możliwe do zachowania, bowiem nie ma on wpływu na dynamikę czynności urzędowych. W odpowiedzi na skargę z dnia 13 stycznia 2011 r. organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. G. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wnioskiem z dnia [...] r. A. G. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych na działce nr [...], obręb [...] przy ul. B. [...] w Ł., polegających na: ogrodzeniu własności, budowie budynku gospodarczo - letniskowego o powierzchni 25m² oraz ociepleniu budynku mieszkalnego. Organ architektoniczno-budowlany prowadząc przedmiotowe postępowanie rozdzielił je na trzy części dotyczące: 1/ ogrodzenia działki, która zakończyła się wydaniem zaskarżonych do Sądu decyzji, 2/ ocieplenia istniejącego budynku, która została umorzona decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] wobec cofnięcia wniosku przez stronę oraz 3/ budowy budynku o powierzchni 25 m², która zakończyła się wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o zgłoszeniu sprzeciwu. W przedmiotowym postępowaniu Sąd stwierdził, że nie tylko zaskarżone decyzje organów I i II instancji naruszają przepisy procedury i przepisy prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ale również pozostałe wydane w sprawie decyzje dotyczące wniosku strony z dnia 4 września 2009 r. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzając taką kontrolę, Sąd w myśl art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sens regulacji zawartej w art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadza się do umożliwienia zastosowania środków pozostających do dyspozycji sądu administracyjnego do aktów administracyjnych innych niż te wskazane bezpośrednio w skardze, a tym samym do rozszerzenia zakresu kontroli sprawowanej przez ten sąd na wszelkie postępowania, o ile są prowadzone w granicach danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt I FSK 666/09, Lex nr 594145). Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 30 ust.1 oraz art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji opublikowany był w Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) wymienione w tych przepisach rodzaje budów i robót budowlanych wymagają zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Celem wprowadzenia do Prawa budowlanego instytucji zgłoszenia było uproszczenie, a tym samym i przyspieszenie procesu budowlanego. Wyrazem tego jest możliwość realizacji przez inwestora zamierzenia budowlanego, o ile właściwy organ w termie 30 dni od doręczenia zgłoszenia nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu (art. 30 ust. 5 tej ustawy) i to tylko w razie zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Milczenie organu, czyli niewniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Sprzeciw wniesiony przez organ w przewidzianym ustawowo terminie oznacza brak zgody na wykonywanie przez inwestora zamierzonych robót budowlanych. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy przed organem drugiej instancji, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazać należy, że w sytuacji, w której inwestor naruszył warunki formalne związane ze złożeniem zgłoszenia nie dołączając do niego wymaganych dokumentów, to organ uprawniony jest do wydania postanowienia wzywającego do usunięcia tych braków i nakładającego przez to na zgłaszającego obowiązek podjęcia odpowiednich czynności. Co do zasady słuszny jest pogląd, iż nałożenie na inwestora w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o określone braki, powoduje przerwanie trzydziestodniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu. Zatem, w sytuacji, gdy zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 5) rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia wyznaczonego postanowieniem terminu. W świetle art. 30 ustawy Prawo budowlane, regulującego zgłoszenie robót budowlanych, organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy zgłasza sprzeciw. Sprzeciw natomiast zgłasza w przypadkach określonych w art. 30 ust. 2 (zdanie ostatnie), art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 w terminie 30 dni od zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Traci te kompetencje po upływie terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W wyroku z dnia 6 marca 2009 r. (w sprawie o sygn. akt II OSK 307/08, Lex nr 530044), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Akceptując powołany pogląd, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. (w sprawie o sygn. akt II OSK 724/08, Baza orzeczeń CBOIS) podniósł, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę sprzeciwu nie może jednak pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, w tym regulacji zawartej w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu (zdanie drugie) - do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organy administracji publicznej ograniczone są czasowo do wniesienia sprzeciwu tracąc, po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia, kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Sąd stwierdził, że gdy organ drugiej instancji uchyla decyzję o sprzeciwie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy upłynął już termin, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, to organ pierwszej instancji utracił już kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie może, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z możliwością ponownego wniesienia sprzeciwu, w sytuacji, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W takim przypadku organ powinien ograniczyć się do uchylenia takiej decyzji i umorzenia postępowania. Przedstawiona linia orzecznictwa NSA znalazła również potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 753/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., w sprawie o sygn. akt VII Sa/Wa 274/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 787/09, Baza orzeczeń CBOIS). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, tj. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dokonanego przez A. G. w dniu [...] roku wyjaśnić trzeba, że skutki procesowe upływu materialnoprawnego trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu przekładają się na możliwość wydania decyzji kasacyjnej w postępowaniu odwoławczym. W dniu [...] r. organ architektoniczno-budowlany wniósł w drodze decyzji sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych określonych we wniosku z dnia [...]r. W dniu [...] r. organ II instancji uchylił w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. decyzję o sprzeciwie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi I instancji nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy rozpoznając w dniu [...] r. sprawę, powinien pamiętać, iż przewidziany w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane termin do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych jest terminem prawa materialnego, co też potwierdza się bez zastrzeżeń w powołanym wyżej orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zachowanie tego terminu jest konieczne z tej przyczyny, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. Wskazany termin ma charakter także kompetencyjny, a to znaczy, że określa czas trwania kompetencji organu architektoniczno-budowlanego do skorzystania z prawa wniesienia sprzeciwu. Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Zatem wobec upływu 30 dniowego terminu uprawniającego Prezydenta Miasta Ł. do wniesienia sprzeciwu, Wojewoda Ł. winien był w rozpatrywanej sytuacji uchylić decyzję o sprzeciwie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Niesporne jest bowiem, że pierwsza decyzja o sprzeciwie wydana została przez organ administracji publicznej jeszcze w terminie, jednakże została ona uchylona w postępowaniu odwoławczym, a sprawę organ drugiej instancji przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, nakazując temu organowi dokonanie określonych czynności. Niewątpliwie jednak, już w czasie kiedy orzekał organ odwoławczy, ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął, co powoduje, że Prezydent Miasta Ł. nie miał kompetencji do ponownego wniesienia sprzeciwu w dniu: [...]r. oraz [...]r. Wadliwe jest zatem również zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie Wojewody Ł. z dnia [...]r., ponieważ utrzymany został w mocy sprzeciw organu I instancji z dnia [...] roku, wydany z uchybieniem ustawowego terminu wynikającego z cytowanego wyżej art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wobec tego, że nieprawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego z dnia [...]r. spowodowało, iż w przedmiocie dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 4 września 2009r. wydawane były - po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - kolejne rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. i Wojewody Ł., Sąd w oparciu o art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał za zasadne i celowe dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy, wyeliminowanie wszystkich tych decyzji z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu wskazanych w sentencji decyzji. Podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku stanowił przepis art. 152 powołanej ustawy. W myśl natomiast art. 200 i 205 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania. D.T.