II SA/Sz 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysługi lat oddala skargę Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Miejski Policji w [...] działając na podstawie art. 42 ust. 6 i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277) w związku z § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 1-5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 poz. 1732) ustalił M.T. – [...] Referatu do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego KMP w [...] będącemu w [...] grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, tj. [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł miesięcznie pełniącemu do dnia [...] r. obowiązki służbowe na stanowisku asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...] – na dzień [...] r. łączną wysługę lat, uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, na [...] miesięcy [...] dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...]. w wysokości [...] %. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że M.T. z dniem [...] został przyjęty do służby w Policji. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] r. z dniem [...] ww. policjant na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji został zwolniony ze służby. Rozkazem personalnym nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz utrzymaną w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 7 marca 2008 r. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] przyznano M.T. za okres pozostawania poza służbą świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed dniem zwolnienia ze służby za okres [...] miesięcy. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] M.T. został z dniem [...] zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. M.T. z dniem [...] podjął czynności zawodowe, uzyskując prawo do uposażenia zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji wydał rozkaz personalny nr [...] w sprawie ustalenia wysługi lat M.T.. Od ww. decyzji M.T. wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] na podstawie 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznano M.T. świadczenia pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres pozostawania poza służbą, tj. od dnia [...]. Z dniem [...] r. Funkcjonariusz został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. przekazano sprawę do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] W dalszej części uzasadnienie rozkazu z dnia [...]., organ I instancji podał, że łączna wysługa lat wyliczona M.T. do celów uposażeniowych i nagrody jubileuszowej na dzień [...] wynosi: [...] lat, [...] dni i obejmuje okresy : - praca zawodowa: [...] dni - służba w Policji: [...] dni. Organ uzasadniając ww. wyliczenia powołał się na art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, zgodnie z którym okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 i art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uposażenie policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby aż do wysokości 20% po 20 latach służby oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, do wysługi lat uwzględnionej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zalicza się inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu służby, od którego zależą uprawnienia wynikające ze stosunku służbowego. Przepis § 5 ust. 4 stanowi, iż termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat. Od powyższego rozkazu personalnego z dnia [...] r. M.T. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 42 ust. 6 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego Policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w błędnym ustaleniu łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu wynagrodzenia zasadniczego na [...] dni. - art. 101 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w związku z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. - art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło do dokonania ustaleń, które nie znajdują oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie. Odwołujący się podkreślił w treści pisma, że jedynie prawomocność decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze służby powoduje, że nie przysługują mu żadne świadczenia, które to mają wpływ na powyższe uprawnienia oraz, że dzień ogłoszenia wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu, jeżeli policjant zgłosi się następnie w wyznaczonym terminie do służby, jest dniem, od którego należy mu się uposażenie. Dlatego też, zdaniem strony, przysługujące mu uprawnienia powinny być liczone od dnia [...] r., a więc od dnia podjęcia przeze mnie służby. Skarżący podał, że w trakcie służby w Policji, czyli od [...]r. był dwukrotnie zwalniany ze służby rozkazami personalnymi, od których odwoływał się. Zanim doszło do ich uprawomocnienia się zostały uchylone przez organy wyższych instancji. Nie istniała zatem – zdaniem strony - w obrocie prawnym prawomocna decyzja o zwolnieniu go ze służby, pomimo, iż nie mógł wykonywać swoich obowiązków. Zgodnie z orzecznictwem jedynie od uprawomocnienia się decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie orzeczenia dyscyplinarnego stosunek służbowy nie istnieje, nie istnieją również podstawy prawne do żądania jakichkolwiek świadczeń, wynikających ze stosunku służbowego. Od pierwszej zwalniającej decyzji ostatecznej złożył skargę do sądu administracyjnego. Ponadto, skutkiem uchylenia prawomocnej decyzji zwalniającej ze służby jest reaktywowanie od dnia wydania decyzji stosunku służbowego. Skarżący powołał się na przepis art. 99 ustawy Prawo o Policji, zgodnie z którym prawo policjanta do uposażenia powstaje wraz z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby lub wystąpiły okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. W tym okresie prawo to może ulegać tylko ograniczeniu co do wysokości uposażenia w sytuacjach określonych w art. 124 i 125 ustawy oraz zawieszeniu - w sytuacjach przewidzianych w art. 126. W tym ostatnim wypadku możliwość wypłaty zawieszonego uposażenia zależy od uznania lub nie uznania nieobecności w pracy za usprawiedliwioną. Powołany artykuł nie określa, w jakich sytuacjach policjantowi przysługuje uposażenie, lecz jedynie stanowi, że z tytułu pozostawania w służbie policjantowi przysługuje tylko jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Policjantowi przysługuje zatem świadczenie z tytułu pozostawania w służbie a nie jedynie z tytułu faktycznie pełnionej służby. Policjant otrzymuje uposażenie, mimo, że nie pełni służby, np. gdy pozostaje bez przydziału służbowego. Wówczas należy mu się pełne uposażenie zasadnicze, dodatek do uposażenia o charakterze stałym i inne świadczenia pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Od dnia uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji policjantowi należy się uposażenie, jednakże ulega ono zawieszeniu do dnia zgłoszenia się policjanta do służby. Zatem w przypadku zgłoszenia się policjanta do służby uposażenie należne mu jest od dnia uchylenia. Natomiast wypłata zawieszonego uposażenia zależy od uznania nieobecności w służbie, czyli nie zgłoszenia się, za usprawiedliwioną (art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo o Policji). Nie ma zatem możliwości by przyznawać uposażenie dopiero od chwili faktycznego rozpoczęcia przez policjanta wykonywania służby, bowiem zgłoszenie się policjanta przesądza o tym, że uposażenie należy mu się od dnia uchylenia decyzji. Nieistotne jest zatem, że w stosunku do policjanta, mimo że był gotowy do pełnienia służby, nie wydano decyzji pozwalającej mu na faktyczne pełnienie służby. Opieszałość przełożonych nie ma wpływu na wypływające z uchylenia zwolnienia obowiązki przełożonych. W ocenie strony, przepis art. 42 ust. 1 ustawy o Policji stanowi podstawę przywrócenia funkcjonariusza na stanowisko równorzędne i w tym zakresie wymagany jest stosowny rozkaz personalny, ale odnoszący się jedynie do mianowania na dane stanowisko. Samo bowiem przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku o uchyleniu rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby. Ponadto, okresy wskazane w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji dotyczą sytuacji uchylenia prawomocnej decyzji i nie odnoszą się do uprawnień wymienionych w art. 42 ust. 6 tej ustawy. Analiza powyższych przepisów oraz orzecznictwo wskazują zatem jednoznacznie, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. Odwołujący się podkreślił, że dwukrotne decyzje zwalniające go okazały się niesłuszne, więc nie wykonywał służby z powodów niezawinionych. Niesłuszne jest zatem, aby ponosił konsekwencje błędnego działania osób i organów, które w sposób szczególny powinny przestrzegać i stosować prawo. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, wskutek odwołania strony od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie uzasadnienia orzeczenia, organ II instancji - po przedstawieniu treści zaskarżonej decyzji i odwołania od niej - stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Następnie organ odwoławczy wymienił chronologicznie zdarzenia związane z przebiegiem służby M.T. podając mianowicie, że : - M.T. został przyjęty do służby w Policji [...]r. i pełnił ją nieprzerwanie do momentu zwolnienia rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, - zainteresowany policjant złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który rozpoznał sprawę w postępowaniu odwoławczym i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy rozkazem personalnym nr [...], - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji i poprzedzający go rozkaz personalny wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1603/07 z dnia 7 grudnia 2007 r., - w dniu [...] Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną od wymienionego wyroku, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2008 r. jako wniesiona po terminie, wyrok WSA uprawomocnił się 6 marca 2008 r., ww. postanowienie WSA w Warszawie zostało następnie utrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem sygn. akt I OZ 507/08 z 4 lipca 2008 r., - odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1603/07 z dnia 7 grudnia 2007 r., wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji wraz aktami sprawy w dniu [...]r., - po przeprowadzeniu niezbędnych czynności kadrowych rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] r. M.T. został minowany na zajmowane poprzednio stanowisko, jednocześnie na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przyznano mu świadczenie rekompensacyjne za okres pozostawania poza służbą, - wskutek odwołania Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Rozkaz ten stał się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem sygn. akt [...] oddalił skargę M.T.. - M.T. nie podjął służby, bowiem rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] został ponownie zwolniony z dniem [...] na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 list. 3 ustawy o Policji - z uwagi na nie zgłoszenie gotowości do niezwłocznego podjęcia służby; rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, - Komendant Główny Policji, wskutek odwołania, rozkazem personalnym nr[...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Rozkaz został doręczony M.T. w dniu [...] i z tym właśnie dniem wszedł do obrotu prawnego, - w dniu [...] M.T. zgłosił na piśmie gotowość do podjęcia służby, po wykonaniu niezbędnych czynności kadrowych, z dniem [...] podjął czynności zawodowe, uzyskując prawo do uposażenia, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Organ II instancji wyjaśnił dalej, że M.T. otrzymał rekompensaty za okresy pozostawania poza służbą, tj. świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku za okres [...] miesięcy (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...], utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 214/09) oraz za okres od [...] r. (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji nr[...]., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...]). Ponadto, organ uzasadnił, że nadanie obu rozkazom personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji (nr [...] r.) rygoru natychmiastowej wykonalności spowodowało, że mimo złożenia odwołań wywołały one skutek w postaci dwukrotnego ustania stosunku służbowego. Zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia policjanta do służby na stanowisko równorzędne. Wadliwa decyzja wywołuje skutki prawne, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. W ocenie organu II instancji, kluczowe dla przedmiotu niniejszej sprawy było ustalenie, które z opisanych powyżej zdarzeń miało wpływ na ustalenie wysługi lat M.T., uwzględnianej przy ustalaniu należnego mu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego. Zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak, niż za okres [...] miesięcy nie mniej niż za 1 miesiąc. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone m.in. w art. 101 ust. 1 ustawy - czyli prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (art. 42 ust. 6). Przywołany jako podstawa prawna spornego rozkazu personalnego § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego stanowi, że uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2 % po 2 latach służby i o 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20 % po 20 latach służby oraz o 0,5 % za każdy następny rok służby powyżej 20 lat – łącznie do wysokości 25 % po 30 latach służby. Na podstawie § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się m.in. okresy służby w Policji. Do wysługi lat nie zalicza się okresów służby, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze (§ 4 ust. 2). Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentową wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (§ 5 ust. 4). Mając na względzie przytoczone powyżej przepisy prawa, organ uznał, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego M.T. należało zaliczyć następujące okresy: 1) pracę zawodową -[...], 2) od [...] miesięcy, za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne, wynikające z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji[...].), 4) od[...]., za który przyznano policjantowi świadczenie pieniężne, wynikające z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr[...]), 5) od [...]r. tj. od chwili przystąpienia do służby, związanego z uzyskaniem prawa do uposażenia, do [...] r., czyli od daty wydania spornego rozkazu personalnego - [...] Organ podsumował, że łączna wysługa lat liczona do celów uposażeniowych na dzień [...] a zatem Komendant Miejski Policji prawidłowo ustalił należny policjantowi wzrost uposażenia zasadniczego z tego tytułu na poziomie [...]%. Następnie organ II instancji stwierdził, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów ustawy o Policji, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz Kodeksu postępowania administracyjnego są oczywiście bezzasadne. Analiza uzasadnienia spornej decyzji wykazała, że organ I instancji zgromadził i wnikliwie rozpatrzył obszerny materiał dowodowy, szczegółowo uzasadniając słuszność przyjętego rozstrzygnięcia, co czyni zadość wymogom określonym w przepisach obowiązującego prawa. Kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście postanowień art. 7 Kpa wykazała, iż Komendant Miejski Policji w [...] odniósł się w uzasadnieniu decyzji do całokształtu okoliczności świadczących o słuszności i celowości przyjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenie wysługi lat do celów uposażeniowych nie może obejmować jego pozostawania poza służbą, a także tych okresów, za które nie przysługiwało mu prawo do uposażenia zasadniczego. Za czas, w którym stosunek służbowy nie istniał, skarżący nie może dochodzić żadnych roszczeń poza tymi, o których stanowią przepisy ustawy o Policji. W tym miejscu organ powołał się na orzecznictwo sądów, mianowicie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2007 r., sygn. akt IVSA/GI 466/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt SA/Wa 755/10. M.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. Powyższemu rozkazowi zarzucił, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji naruszenie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 101 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w związku z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz przepisów art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości albo w części i orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy, czyli określenie prawidłowego wymiaru łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego i prawidłowej wielkości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, biorąc pod uwagę, że jedynie prawomocność decyzji zwalniającej funkcjonariusza ze służby powoduje, iż nie przysługują mu żadne świadczenia, które to mają wpływ na powyższe uprawnienia oraz że dzień ogłoszenia wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu, jeżeli policjant zgłosi się następnie w wyznaczonym terminie do służby, jest dniem, od którego należy mu się uposażenie. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji ustalając sporne uprawnienia nie wzięły pod uwagę powyżej wskazanych okoliczności, które przesądzają, że przysługujące mu uprawnienia powinny być liczone od dnia [...], a więc od dnia podjęcia przez niego służby. Skarżący przywołał w skardze argumenty wcześniej już podnoszone w odwołaniu podkreślając, że nie istniała w obrocie prawnym prawomocna decyzja o zwolnieniu go ze służby, pomimo, iż nie mógł wykonywać swoich obowiązków. To, że został wbrew woli odsunięty od wykonywania obowiązków służbowych, nie może w żadnym wypadku rzutować na przysługujące mu uprawnienia. Skutkiem uchylenia prawomocnej decyzji zwalniającej ze służby jest reaktywowanie od dnia wydania decyzji stosunku służbowego. Skarżący wskazał, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 1994 r. II SA 996/94 stanowi, iż uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby. Natomiast od dnia uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji policjantowi należy się uposażenie; uposażenie to ulega zawieszeniu za czas od wydania wyroku do dnia zgłoszenia się policjanta do służby. Wypłata zaś zawieszonego uposażenia zależy od uznania nieobecności w służbie za usprawiedliwioną (art. 126 ust. 1,2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. 1990 r. Nr 30 poz. 179 ze zm.). M.T. tak samo jak w odwołaniu przytoczył treść przepisu art. 99 ustawy o Policji, a następnie przepisy art. 42 ust 1 i art. 42 ust. 6 tej ustawy. W ocenie skarżącego, w świetle powołanych przepisów, nie ma możliwości przyznawania uposażenia dopiero od chwili faktycznego rozpoczęcia przez policjanta wykonywania służby, bowiem zgłoszenie się policjanta przesądza o tym, że uposażenie należy mu się od dnia uchylenia decyzji. Nieistotne jest, zatem, że w stosunku do policjanta, mimo że był gotowy do pełnienia służby, nie wydano decyzji pozwalającej mu na faktyczne pełnienie służby. Przywrócenie do służby następuje w dniu ogłoszenia wyroku o uchyleniu rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia ze służby. Przepisy materialnego prawa administracyjnego określają sytuację prawną jednostki posługując się dwiema podstawowymi metodami. Po pierwsze przepis prawa lub obowiązki jednostki bezpośrednio je kształtując, co wyłącza dopuszczalność ich konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej. Po drugie dla określenia praw i obowiązków konieczna jest autorytatywna konkretyzacja właściwego organu administracji publicznej. Ponadto, skarżący zwrócił uwagę, że istotną kwestią w sprawie jest braku jakiegokolwiek zawinienia po stronie skarżącego. Dwukrotne decyzje zwalniające okazały się niesłuszne, a pozbawiły go możliwości wykonywania obowiązków służbowych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo, organ wskazał, że rozkazem personalnym Nr [...]r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmówiono skarżącemu wypłaty uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres od [...] tj. od daty przywrócenia do służby wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1603/07 do dnia 28 października 2008 r., z którym został ponownie zwolniony ze służby na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...]. Z kolei rozkazem personalnym Nr [...]r. Komendanta Wojewódzkiego Policji odmówiono skarżącemu wypłaty uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres od[...]., tj. od dnia przywrócenia do służby decyzją Komendanta Głównego Policji Nr [...] do dnia wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji rozkazu personalnego Nr [...] o ponownym mianowaniu na stanowisko służbowe. Powyższe decyzje stały się prawomocne. Według organu, przedmiotowe decyzje wskazują, że sporna pomiędzy stronami i mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kwestia prawa skarżącego do uposażenia, za okresy pomiędzy dwukrotnym zwolnieniem i przywracaniem go do służby, za który nie przyznano skarżącemu świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – taktowane przez organ za okresy nie podlegające uwzględnieniu przy ustalaniu wysługi lat – jest prawomocnie rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "Ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W oparciu o art. 134 § 1 Ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego pod kątem jego zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, że rozkaz ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego, a zatem skarga M.T. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest rozkaz personalny wydany w sprawie ustalenia M.T. łącznej wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, na dzień podjęcia służby. Jak wynika z akt sprawy, istota sporu w tym postępowaniu sprowadza się do kwestii ustalenia okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), czyli prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, z którą z kolei związana jest kwestia prawa skarżącego do uposażenia za okresy pomiędzy dwukrotnym jego zwolnieniem ze służby i przywracaniem do służby, za które nie przyznano skarżącemu świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, i które, z tej przyczyny, nie podlegały uwzględnieniu przez organ przy ustalaniu M.T. wysługi lat. Wskazać w tym miejscu należy na treść art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne (ust. 1). Przepis ten ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia wątpliwości skarżącego odnośnie skutków jakie wywołał wyrok sądu uchylający decyzję o zwolnieniu go ze służby. Zdaniem Sądu, z przepisu tego wynika, że uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowiące podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne powoduje konieczność ponownego nawiązania tego stosunku. Pomimo swojej wadliwości, zwolnienie ze służby doprowadza bowiem do rozwiązania stosunku prawnego łączącego jego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia ze służby, doprowadzającego do przywrócenia stosunku służbowego ex tunc. Nawet, jeśli zwolnienie ze służby było bezprawne, powoduje zakończenie stosunku służbowego, a funkcjonariusz może jedynie, w przypadku uchylenia bezprawnie wydanej decyzji, dochodzić ponownego nawiązania stosunku służbowego. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Analizując powyższe należało dojść do wniosku, że dopiero z dniem podjęcia czynności zawodowych, skarżącemu przysługiwało prawo do uposażenia, a zatem za okres czasu, w którym, pomimo uchylenia decyzji o zwolnieniu, funkcjonariusz nie został przywrócony do służby, a więc pozostawał poza służbą i nie istniał stosunek służbowy, skarżącemu nie przysługiwało prawo dochodzenia żadnych uprawnień, poza wymienionymi w ustawie (art. 42 ust. 5). Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący podjął służbę z dniem [...] i z tym dniem uzyskał prawo do uposażenia. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że okresy pomiędzy dwukrotnym zwolnieniem skarżącego i przywracaniem go do służby – za które nie przyznano skarżącemu świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – nie podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu wysługi lat. Stosownie do art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Z kolei według art. 42 ust. 6 ustawy, okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Z akt wynika, że M.T. zostały przyznane rekompensaty za okresy pozostawania poza służbą, tj. świadczenia pieniężne równe uposażeniu na zajmowanym przed zwolnieniem stanowisku za okres 6 miesięcy - rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji nr[...], utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 214/09 oraz za okres od [...] r. - rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji nr[...], utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo zaliczył skarżącemu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień podjęcia służby opisane powyżej okresy, za które przyznano funkcjonariuszowi świadczenie pieniężne, w wymiarze 6 miesięcy i 2 miesiące i 1 dzień. Sąd uznał również, że również w sposób prawidłowy zostały ustalone pozostałe okresy, które organy zaliczyły do okresu służby uwzględnianej skarżącemu do wysługi lat skarżącego przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Organu II instancji, w sposób wyczerpujący i czytelny przedstawił w uzasadnieniu decyzji, jakie okresy uwzględniono M.T. do wysługi lat. Mianowicie, poza wymienionymi już wyżej okresami za które przyznano świadczenie pieniężne, zaliczono również : - pracę zawodową -[...]- okres od [...] - okres od [...] tj. od chwili przystąpienia do służby, związanego z uzyskaniem prawa do uposażenia, do [...] czyli od daty wydania spornego rozkazu personalnego - [...] dni. Organ II instancji przedstawił, że łączna wysługa lat do celów uposażeniowych na dzień [...] wynosi [...] dni, a w konsekwencji organ II instancji przyjął, iż Komendant Miejski Policji w [...] prawidłowo ustalił należny policjantowi wzrost uposażenia zasadniczego z tego tytułu na poziomie [...]%. W ocenie Sądu, w świetle materiału sprawy i przytoczonych przepisów prawa ustalenia organów obu instancji, w powyższym zakresie, zostały dokonane prawidłowo i zgodnie z literą prawa. Sąd nie stwierdził, wbrew zarzutom skarżącego, że w niniejszej sprawie organy obu instancji, naruszyły przepisy procedury, o których mowa w skardze, a wcześniej w odwołaniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.