I SA/Rz 142/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref.st. Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2011r. spraw ze skarg "A" Spółka jawna w M. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2010 r. nrnr: [...],[...] w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru - oddala skargi - Zaskarżonymi decyzjami z dnia (...) grudnia 2010 r. Nr (...), Nr (...), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) sierpnia 2010 r. o numerach odpowiednio (...) - określającą kwotę podatku akcyzowego w wysokości 6.868 zł(...) - kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 12.620 zł. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w dniu 16 lipca 2007 r. Spółka A złożyła zgłoszenie celne zarejestrowane pod pozycją (...) o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego marki Mazda CX-7, rok produkcji 2007, o numerze nadwozia VIN (...) importowanego z Kanady, deklarując wartość celną towaru na kwotę 19.734 PLN przyjętą na podstawie wartości transakcyjnej towaru - 7.000 USD - określonej na podstawie dołączonej do zgłoszenia umowy kupna-sprzedaży z dnia 2 maja 2007 r. Tak określona wartość celna stanowiła następnie podstawę do dokonania obliczeń należności celno-podatkowych związanych z importem przedmiotowego samochodu. W trakcie kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towaru, organ celny zwrócił uwagę na niską wartość przedmiotowego pojazdu, w porównaniu do cen sprzedaży tego typu marek na kanadyjskim rynku samochodowym, oraz ustalił, iż cena podobnego używanego pojazdu samochodowego w stanie nieuszkodzonym (tej samej marki, typu, rocznika) oferowana na rynku kanadyjskim wynosi od 18.500 USD do 31.000 USD, dla modeli o znacznie wyższym przebiegu (48.800 km i 25.000 km) niż przebieg samochodu będącego przedmiotem przywozu na obszar Wspólnoty. Przy czym największa liczba samochodów mieściła się w przedziale cenowym od 24.000 USD do 27.000 USD. Organ celny stwierdził wobec tego, że istnieją uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość stanowi całkowitą płatność za importowany towar i postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r. znak: (...) wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie prawidłowego określenia elementów kalkulacyjnych mających wpływ na wysokość kwoty długu celnego, wzywając jednocześnie stronę do przedłożenia wszelkich dodatkowych wyjaśnień i dokumentów pomocnych przy ustaleniu prawidłowej wartości samochodu. W odpowiedzi na wezwanie, spółka przedłożyła polisę ubezpieczenia komunikacyjnego oraz tabelę amortyzacyjną środków trwałych za 2007 r. oraz wyjaśniła, iż części do przedmiotowego samochodu kupowane były na giełdzie, wobec czego spółka nie posiada rachunków, a naprawy przedmiotowego samochodu dokonywane były przy pomocy osób trzecich. W toku postępowania organ celny powołał biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej Eksperci Techniczno-Motoryzacyjni "B" S.A., w celu ustalenia wartości rynkowej przedmiotowego samochodu na dzień 16 lipca 2007 r. precyzując iż dokonana wycena powinna uwzględniać uszkodzenia i braki określone w przedłożonej przez właściciela pojazdu ocenie technicznej nr 597(M)2007 oraz w dokumentacji na płycie CD, oraz być dokonana w oparciu o katalogi zawierające ceny tego typu samochodów na rynku Wspólnoty. Na podstawie sporządzonej opinii organ przyjął wartość rynkową pojazdu przy uwzględnieniu "metody stopnia uszkodzenia" na kwotę 76.984 (brutto) PLN. Tak uzyskaną wartość organ pomniejszył o stosowne należności związane z importem towaru. Mając na uwadze całość materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego uznając, iż istnieją uzasadnione podstawy do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru określonej w zgłoszeniu celnym oraz przedłożonym rachunku sprzedaży i ustalenia wartości celnej metodami zastępczymi, decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) określił prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru objętego zgłoszeniem celnym (...) z dnia 16 lipca 2007 r. w wysokości 4.591,00 PLN oraz zaksięgował retrospektywnie kwotę 2.618,00 PLN stanowiącą różnicę między kwotą długu celnego prawnie należną, a kwotą wynikającą z długu celnego określoną w w/w zgłoszeniu celnym. Mając na uwadze bezpośredni wpływ wartości celnej, cła na wartość podatku akcyzowego a następnie podatku od towarów i usług organ wszczął równoległe postępowania w tym zakresie i w ich wyniku wskazanymi na wstępie decyzjami z dnia 20 sierpnia 2010 r. określił wartości podatku akcyzowego - w kwocie 6.868 zł oraz podatek VAT w kwocie 12.620 zł. W odwołaniach od powyższych decyzji, spółka zarzuciła dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie wartości towaru z pominięciem dowodów zebranych w toku prowadzonego pierwotnie postępowania, a także oparcie przedmiotowej decyzji na nieweryfikowalnych wydrukach ze stron internetowych www.canadatrader.com. Podniosła także, iż dokonana wycena nie dotyczy wartości konkretnego pojazdu będącego przedmiotem postępowania, gdyż jako podstawę jej ustalenia przyjęto jedynie hipotetyczną wartość podobnego samochodu. Zarzuciła także błędną interpretację Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który nakazuje przy ustalaniu wartości towaru posługiwać się dokumentem sprzedaży, nie zaś domniemaniem innej niż transakcyjna wartości towaru. Dyrektor Izby Celnej rozpoznając odwołania spółki w uzasadnieniach decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. (...),(...) wskazał, iż odwołania oraz zawarte w nich zarzuty odnoszą się przede wszystkim do postępowania celnego zakończonego decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) i organ odwoławczy ustosunkował się do tych zarzutów w decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. (...). W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego w prawidłowej wysokości określił kwotę podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług odnośnie towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...). W toku postępowania odwoławczego nie dopatrzono się uchybień w zakresie prawa formalnego i materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Organ II instancji wskazał, iż godnie z art. 4 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega eksport i import wyrobów akcyzowych, a obowiązek podatkowy w tym zakresie powstaje z chwilą powstania długu celnego, w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1). Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Podstawą zaś opodatkowania podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, a przypadku importu, z uwzględnieniem ust. 6-9. Przepis art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Natomiast art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, iż podstawą opodatkowania w przypadku podatku od towarów i usług jest wartość celna towaru powiększona o należne cło, a jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Jak wynika z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli w wyniku kontroli organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, to wówczas oblicza kwotę podatku w prawidłowej wysokości i wydaje decyzje. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec tego organ I instancji był zobligowany do określenia prawidłowej kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W skargach na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie strona, wnosząc o ich uchylenie w całości, zarzuciła naruszenie obowiązujących przepisów postępowania poprzez pominięcie rzeczywistej treści zebranych dowodów z dokumentów oraz ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o niemożliwe do zweryfikowania wydruki ze stron internetowych. Zarzuciła także nieprawidłową interpretację Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który przy ustalaniu wartości celnej towaru nakazuje posługiwać się dokumentem sprzedaży sprowadzonego towaru oraz ewentualnie dokumentami pomocniczymi potwierdzającymi jego treść, nie zaś domniemaniem innej wartości transakcyjnej niż ta ujawniona w dokumentach sprzedaży. Ponadto wskazano, iż w przeprowadzonym postępowaniu pominięto treść art. 29 WKC który pozwala na przyjęcie innej wartości celnej towaru dopiero wtedy, gdy treść dokumentów przedstawionych przez importera wskazuje, że wartość celna podana dokumentach nie stanowi pełnej należności zapłaconej za towar. W uzasadnieniu skarg podkreślono, iż niedopuszczalnym było porównanie cen sprowadzonego samochodu z cenami proponowanymi za inne nowe lub używane lecz nieuszkodzone samochody, oraz zarzucił, iż nie dokonano porównania wyposażenia pojazdów przeznaczonych na rynek UE oraz USA. Ponadto wskazano, iż treść art. 181a rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 w związku z rozporządzeniem Rady EWG nr 2913/92 odwołuje się do art. 178 tego rozporządzenia. Procedura zastosowana przez organy celne, została zrealizowana z pominięciem tych wskazań. Należało bowiem ustalić, że wartość celna towaru nie może być ustalona z zastosowaniem przepisów art. 29 WKC, czego w toku postępowania nie zrealizowano, gdyż nie odstąpiono od wymogu sporządzenia deklaracji na wymaganym formularzu D.W.1. W ocenie skarżącej spółki organy winny uzasadnić konieczność ustalenia wartości celnej towaru i wykazać, że przedstawiona przez stronę dokumentacja jest nierzetelna oraz iż brak możliwości weryfikacji dokumentów transakcyjnych w drodze zleceniach ich weryfikacji za granicą. Zaznaczono też, iż prawidłowo złożona deklaracja rodzi przewidziane prawem domniemanie jej prawdziwości, do czasu ewentualnego obalenia tego domniemania. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił także, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty długu celnego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 143/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie odnośnie określenia kwoty podatku akcyzowego oparte zostało na przepisach art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 4, art.13 ust. 3, art. 20 ust. 2 i ust. 5, art. 22 ust. 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: ustawa o podatku akcyzowym) i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Natomiast określenie wysokości podatku od towarów i usług od importu nastąpiło na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa VAT). Zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega eksport i import wyrobów akcyzowych, a obowiązek podatkowy w tym zakresie powstaje z chwilą powstania długu celnego, w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1). Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Podstawą zaś opodatkowania podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, a przypadku importu, z uwzględnieniem ust. 6-9. Oczywistym jest zatem, że należności celne są częścią składową podstawy opodatkowania, stąd określenie kwoty długu celnego wpływa na określenie podatku akcyzowego. Z kolei przepis art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Określenie prawidłowej kwoty długu celnego ma więc charakter wstępny dla rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku akcyzowego. Zmiany w zakresie ustalenia właściwej wartości celnej towaru, w tym przypadku wartości sprowadzonego samochodu Mazda CX-7, skutkowały zmianą kwoty długu celnego, a to w konsekwencji wpłynęło na wysokość podatków. Organ celny uwzględniając ustaloną wartość importowanego samochodu określił zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 6.868 zł, przy zastosowaniu stawki 13,6% przyjętej w oparciu o art. 75 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (dla samochodów o pojemności silnika powyżej 2000 cm3). Odnośnie zaś podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie powstaje również z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Zgodnie zaś z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym - a tak jest w przypadku samochodów osobowych - to podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zatem określenie długu celnego w prawidłowej wysokości również wpływa na podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, tym samym kwotę tego zobowiązania. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. W rozpoznawanej sprawie organ celny określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 12.620 zł, przy zastosowaniu stawki 22%, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z powołanych powyżej przepisów bezsprzecznie wynika, że istnieje pomiędzy nimi bardzo ścisły i nierozerwalny związek. Zaistnienie pewnego zdarzenia gospodarczego określonego na gruncie przepisów celnych, tj. objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i powstanie z tego tytułu długu celnego powoduje konsekwencje w postaci powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz - w przypadku wyrobów akcyzowych, a takimi są samochody osobowe - również obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego. To przepisy podatkowe, określając zasady opodatkowania w przypadku importu towarów, odwołują się do rozwiązań przyjętych w prawie celnym i określonych w tym prawie zdarzeń. Przyjmując zatem określoną, w decyzji z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) przez organ kwotę długu celnego oraz uwzględniając, iż skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty długu celnego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 143/11 należało uznać, iż rozstrzygnięcia w kwestiach podatkowych, tj. podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, są prawidłowe. Przy czym należy zauważyć, że zastosowane przez organ stawki obu podatków są tożsame ze stawkami zadeklarowanymi przez skarżącego w zgłoszeniach celnych i nie były przedmiotem sporu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, dlatego skargi nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.