VII SA/Wa 568/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi C. S. i M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w części rozstrzygającej wniosek C. S., II. oddala skargę M. R., III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, IV. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego C. S. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2010r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) - po rozpatrzeniu wniosku R. R. i C. S., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu C. S.A. z siedzibą w C. pozwolenia na budowę mieszalni pasz: budynku administracyjnego, wieży technologicznej, dozowni, budynku ekspedycji, budynku przyjęcia zbóż, magazynu płaskiego surowców workowanych do produkcji, magazynu płaskiego na pasze workowane wraz z kotłownią, zespołu magazynów silosowych z systemem podnośników i przenośników, suszarni zboża, dwóch wag samochodowych, dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki, zbiornika p.poż., dwóch pompowni - na działkach ewid. [...], [...], [...] położonych w R. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. Burmistrz Miasta R. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie mieszalni pasz w R. na rzecz inwestora C. S.A. Decyzja ta stanowiła podstawę wydania decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2010r., ustalającej warunki zabudowy dla niezabudowanych działek nr ew. [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w R. dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni pasz, a następnie obie stanowiły łącznie podstawę do wydania decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. W dniu 6 września 2010r. do organu wpłynął wniosek R. R. i C. S. z dnia 23 sierpnia 2010r. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010r.. W dalszej części uzasadnienia decyzji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak też w trybach nadzwyczajnych dotyczących pozwolenia na budowę krąg stron takiego postępowania ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] doszedł do przekonania, że stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010r. mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, warunku tego nie spełniają natomiast osoby, które złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2010r. Organ wskazał, że działki o nr ew. [...] i [...] stanowiące własność R. R., położone najbliżej terenu inwestycji, oddzielone są od niego działkami o nr ew.: [...], [...] oraz [...] i [...] o produkcyjno-usługowym charakterze i oddalone na min. 50 m. Pozostałe działki, o nr ew.: [...], [...] i [...], stanowiące własność C. S., są usytuowane o wiele dalej, a najbliższa z nich, o nr ew. [...], jest oddalona od działki nr ew. [...] na odległość przekraczającą 350 m. Wojewoda [...] podniósł ponadto, że jak wynika z planu zagospodarowania terenu, planowana inwestycja jest otoczona działkami z zabudową o usługowo-produkcyjnym charakterze. Organ uznał, że R. R. oraz C. S. nie posiadają interesu prawnego do występowania z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010r. i podniósł, że sporna inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek tych osób czy w korzystaniu z nich. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania R. R. i C. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010r. nr [...], utrzymał w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w aktach sprawy nie było dokumentów potwierdzających, że wnioskodawcy są właścicielami działek wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności, wobec czego GINB wezwał pełnomocnika R. R. i C. S. do przedstawienia dokumentów potwierdzających ich tytuł prawny do działek, z posiadania których wywodzą swój interes prawny do kwestionowania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wnioskodawców przesłał odpisy ksiąg wieczystych, z których wynika, że C. S. jest właścicielem położonych w R. działek nr ew. [...], [...] oraz [...], natomiast analiza dokumentów przesłanych przez R. R. (tj. odpisów ksiąg wieczystych oraz skróconego odpisu aktu małżeństwa) wskazuje, że właścicielem działek nr ew. [...] i [...] położonych w R. jest M. R.. Z uwagi na to organ stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że R. R. posiada interes prawny do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], bowiem nie przedłożył stosownego dokumentu na potwierdzenie faktu, że jest właścicielem działek znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W odniesieniu do działek należących do C. S. organ podniósł, że nie sąsiadują one bezpośrednio z terenem inwestycji i nie zostały objęte projektem zagospodarowania terenu, a z analizy mapy Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynika, że działka nr ew. [...] jest najbliżej położoną nieruchomością należącą do C. S. i jest oddalona od działki inwestycyjnej o ok. 170 m. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uwagi na te okoliczności, przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek skarżącego, a w szczególności nie powoduje ograniczenia dostępu skarżącego do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. Zdaniem organu projektowany obiekt nie pozbawia działek należących do C. S. dostępu do światła słonecznego oraz nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej obiektów usytuowanych na jego działce, planowane przedsięwzięcie nie narusza również prawa własności oraz nie utrudnia korzystania z niej. Dodatkowo organ podkreślił, że sąsiednie działki (nr ew. [...], [...], [...] i [...] oraz inne dalsze) są zabudowane (zabudowa usługowa i produkcyjna), a zatem przemysłowo-produkcyjny charakter inwestycji nie koliduje z przeznaczeniem i sposobem użytkowania sąsiednich działek. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2010r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie mieszalni pasz w R., oddziaływanie na środowisko projektowanej inwestycji zamknie się w granicach działek inwestycji, natomiast okoliczności podnoszone przez skarżących, dotyczące ewentualnych uciążliwości związanych z użytkowaniem obiektu, zwłaszcza zaś emisji hałasu, nie mają wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. Nr [...]. znak: [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] złożyli M. R. oraz C. S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżących organy nie wyjaśniły należycie, kto posiada legitymację procesową do złożenia w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, przede wszystkim nie próbowały ustalić roli procesowej, jaką posiadał faktycznie R. R.. W skardze podniesiono, że R. R. jako wieloletni małżonek M. R. posiadał już w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę pełnomocnictwo uprawniające do reprezentowania interesów żony dotyczących jej działek, m.in. przed organami administracyjnymi. O tym fakcie R. R. nie poinformował pełnomocnika, jakiego ustanowił do prowadzenia postępowania nieważnościowego, uznając, że nie jest to konieczne, skoro jest małżonkiem właścicielki i sprawuje faktyczny zarząd nieruchomościami. Zdaniem skarżących należało przyjąć, że pełnomocnik sporządzając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji uczynił to faktycznie w imieniu C. S. i M. R. (reprezentowanej przez swojego męża R. R.). M. R. i C. S. podnieśli, że należące do nich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu oraz gazów i pyłów do powietrza. W zaskarżonych decyzjach organy obu instancji w ogóle nie zajęły się tą kwestią, skupiając się wyłącznie na tym, czy przedmiotowa inwestycja ma negatywny wpływ na zagospodarowanie ich nieruchomości. W ocenie skarżących, w przedmiotowej sprawie dokonanie ustaleń w zakresie, czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania mieszalni pasz wymagało uprzednio przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dopiero po wszczęciu postępowania nieważnościowego możliwe było ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja oddziałuje na nieruchomości należące do skarżących. W skardze podniesiono też, że projektowana mieszalnia pasz (biorąc pod uwagę jej charakter) zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na emitowane do środowiska immisje, tj. hałas i pył zawieszony. Wskazano ponadto, że rozbieżności pomiędzy projektem budowlanym a założeniami do obliczeń przyjętymi w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (w konsekwencji zapisy decyzji środowiskowej) uniemożliwiają dokonanie oceny, czy standardy jakości środowiska, zwłaszcza w zakresie opadu pyłu i emisji hałasu, zostaną dotrzymane. Zdaniem skarżących, skoro w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę nie ustalono prawidłowo obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to nie można jednoznacznie stwierdzić, że standardy jakości środowiska określone w ustawie Prawo ochrony środowiska zostały zachowane również w stosunku do ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2011r. oraz decyzja organu pierwszej instancji w części dotyczącej wniosku C. S. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu skargę M. R. należało oddalić, natomiast w części dotyczącej wniosku C. S. zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu. Odnosząc się do skargi M. R., należy zwrócić uwagę na treść art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo do żądania przeprowadzenia przez sąd kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Interes prawny we wniesieniu skargi ma zatem osoba, która wykaże, że zaskarżony akt rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub że rozstrzygając o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca M. R. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję, którą odmówiono jej mężowi – R. R. oraz C. S. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...]. Zauważyć bowiem należy, że decyzja o odmowie wszczęcia postępowania nie załatwia sprawy merytorycznie co do istoty, ale orzeka o kwestii formalnej niedopuszczalności wszczęcia, a więc i prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Ponieważ postępowanie to nie jest prowadzone, to decyzja taka nie odnosi się do interesu prawnego innych podmiotów, ale jedynie do interesu prawnego podmiotu, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego. Decyzja o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego odnosi się jedynie do konkretnego podmiotu i nie zamyka drogi do wszczęcia postępowania na wniosek innego podmiotu posiadającego interes prawny w takim postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, że niezasadny jest zarzut skargi wskazujący, jakoby organy nie wyjaśniły roli procesowej R. R., a wniesione przez niego żądanie było złożone w imieniu żony – M. R.. Podkreślić trzeba, że na żadnym etapie postępowania, zarówno I-instancyjnego, jak i odwoławczego, R. R. nie podnosił, aby jego wniosek z dnia 23 sierpnia 2010r. był złożony w imieniu żony. Pamiętać też trzeba, że zgodnie z art. 33 § 2 kpa pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi bowiem zostać uzewnętrznione, informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu. Zgodnie z art. 33 § 4 kpa organ może wprawdzie nie żądać pełnomocnictwa, ale po pierwsze - w sprawach mniejszej wagi (a ta w ocenie Sądu sprawą mniejszej wagi nie jest), ale przede wszystkim organ musi mieć uzasadnione podstawy, by sądzić, że żądanie zostało złożone w imieniu innej osoby, aniżeli podpisana pod wnioskiem i że osoba ta udzieliła, nawet w sposób dorozumiany, pełnomocnictwa członkowi najbliższej rodziny lub domownikowi. Zaznaczyć trzeba, że z samego faktu małżeństwa nie wynika, iż wniosek złożony przez jednego z małżonków automatycznie winien być traktowany jako wniesiony również przez drugiego małżonka. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie miały zatem żadnych podstaw, aby potraktować wniosek złożony przez R.R. jako wniesiony w imieniu M. R.. A zatem skarga M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011r. podlega oddaleniu, bowiem decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania nadzorczego na wniosek R. R. (a tym bardziej w części odmawiającej wszczęcia na wniosek C. S.) nie wpływa w żaden sposób na prawa czy obowiązki M. R., nie zamyka jej również drogi do wszczęcia takiego postępowania. Odnosząc się natomiast do skargi C. S. wskazać należy, że podlega ona uwzględnieniu, albowiem przy rozpoznawaniu wniosku C.S. naruszone zostały przepisy prawa procesowego – art. 7 , art. 77 i art. 157 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że Sąd w pełni podzielił argumenty organu co do tego, że krąg stron w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym pozwolenia na budowę mieszalni pasz udzielonego decyzją Starosty [...] z [...] marca 2010r. należało ustalić na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (tak np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009r. sygn. II OSK 1540/08 Lex nr 530045, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2008r. sygn. II OSK 1387/07 LEX nr 526048). Jednakże, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy przedwcześnie uznały, że C. S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji Starosty [...] z [...] marca 2010r. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Uzasadniając odmowę przyznania C. S. przymiotu strony organy wskazały, że należące do skarżącego działki nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji, inwestycja jest otoczona działkami z zabudową o usługowo-produkcyjnym charakterze zgodnym z charakterem inwestycji, a ponadto w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji uznano, iż jej oddziaływanie zamknie się w granicach działek inwestycji. Zauważyć w związku z tym należy, iż sam fakt, że działki skarżącego nie sąsiadują z terenem objętym inwestycją nie może przesądzać, że nie znajdują się one w obszarze jej oddziaływania. Oczywiście zazwyczaj to oddziaływanie wiąże się z bliskim usytuowaniem nieruchomości i jej bezpośrednim wpływem, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w której obszar oddziaływania będzie obejmował również działki nie sąsiadujące bezpośrednio z terenem inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2007r. sygn. VII SA/Wa 1330/07 Lex nr 440705). Określając obszar oddziaływania przedsięwzięcia organ oparł się o treść decyzji Burmistrza Miasta R. z [...] stycznia 2010r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, w której przyjęto, że oddziaływanie na środowisko projektowanej wytwórni pasz zamknie się w granicach działek inwestycji. Uszło jednak uwadze organu, iż w decyzji tej Burmistrz Miasta R. przyjął, iż należy zastosować urządzenia o równoważonym poziomie dźwięku nie przekraczającym dla urządzeń: suszarni – 84 dB, wentylatora nadmuchu przy silosie suszarni – 84 dB, wentylatora nadmuchu przy zbiorniku operacyjnym – 94 dB, wentylatora nadmuchu suszarni – 90 dB. Wskazano także w tejże decyzji, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227 ze zm.) przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wprawdzie pozytywnie zaopiniował realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ale pod warunkiem przestrzegania zaleceń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, w tym w szczególności wyposażenia urządzeń technologicznych w urządzenia odpylające o skuteczności co najmniej 90 % oraz zastosowanie wentylatorów o wskazanej mocy akustycznej. A contrario: jeśli normy te nie zostaną spełnione, oddziaływanie inwestycji wykroczy poza granice działek objętych inwestycją. Tymczasem z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010r. nie wynika, jakie normy poszczególne urządzenia mieszalni pasz będą spełniały. I tak np. nie można ustalić norm akustycznych wentylatorów, albowiem w projekcie budowlanym mieszalni zbóż wskazano, iż suszarnia zboża stanowi gotowe urządzenie dostarczane przez producenta, wszystkie parametry według opracowania producenta. Jednakże brak jest w projekcie budowlanym informacji na temat tego, jakie parametry zostały przewidziane przez producenta. Podobnie należy ocenić kwestię wyposażenia maszyn w urządzenia odpylające. W konsekwencji nie zostało ustalone, czy oddziaływanie inwestycji rzeczywiście zamknie się w granicach działek nią objętych. Tym samym co najmniej przedwcześnie przesądzono, iż należące do C. S. działki nr [...], nr [...] i nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Decyzja o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego pozwolenia na budowę mieszalni pasz z wniosku C. S. została zatem podjęta przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w sytuacji, gdy już z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, że podmiot wnoszący żądanie nie ma interesu prawnego, winna nastąpić odmowa stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa. Natomiast gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie negatywnego wyniku są podstawą do zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05, Lex nr 209119). Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zatem wszcząć postępowanie z wniosku C. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. nr [...] i w postępowaniu tym zbadać, czy zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2010r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla spornej inwestycji, zwłaszcza w kwestii poziomu dźwięku emitowanego przez poszczególne urządzenia mieszalni pasz oraz wyposażenia w odpowiednie urządzenia odpylające. Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustali, iż zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. – winien postępowanie z wniosku C. S. umorzyć, jeżeli nie – rozpoznać wniosek merytorycznie. Mając powyższe na uwadze w odniesieniu do skargi M. R. orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Ujawnione naruszenia prawa procesowego w części dotyczącej rozpoznania wniosku C. S. powodują uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010r. w tej części, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c powołanej ustawy. Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.