II GSK 550/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1760/09 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie rezerwacji częstotliwości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1760/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie rezerwacji częstotliwości - uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] maja 2009 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej P. S.A. w W. 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2004 r. spółka P. złożyła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (URTiP) wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości w zakresie 880-890 i 925-935 MHz na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 900. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] Prezes URTiP odmówił dokonania rezerwacji ww. częstotliwości na podstawie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zmianami, dalej: P.t. z 2000 r.) – stwierdzając, że częstotliwości te nie są dostępne. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes URTiP decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w sprawie winien być przeprowadzony przetarg, gdyż o dokonanie rezerwacji częstotliwości w zakresie 869-875 MHz i 880-890 MHz wystąpiła także P.T.C. Sp. z o.o., wniosek której także nie został uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - po rozpoznaniu skargi P. S.A. - wyrokiem z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 327/05 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. Sąd I instancji uznał, że organ - odmawiając obu wnioskodawcom rezerwacji częstotliwości i odesłanie ich do odrębnego trybu szczególnego, jakim miałby być przetarg, bez wyraźnego wskazania ustawodawcy - naruszył nie tyko przepisy postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie działań zmierzających do załatwienia sprawy (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)), ale jednocześnie - wskazując jako podstawę prawną takiego działania art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust.1 pkt 2 lit. a i b i art. 24 ust.1 pkt 1 P.t. z 2000 r. – naruszył prawo materialne. Według Sądu określony w ww. art. 24 ust.1 pkt 1 ustawy brak dostatecznych zasobów częstotliwości nie jest podstawą do odmowy rezerwacji częstotliwości - wymienioną w art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust.1 pkt 2 lit. a i b. WSA wskazał, że ustalenie braku dostatecznych zasobów częstotliwości uruchamia tryb przewidziany w art. 24 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podmioty wnioskujące o rezerwację częstotliwości będą wyłonione w drodze przetargu. Do czasy zakończenia procedury przetargowej organ nie był władny do wydania ani decyzji pozytywnej ani negatywnej, co do częstotliwości, o zakresie co do którego brak dostatecznych zasobów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. II GSK 58/06 oddalił skargę kasacyjną Prezesa URTiP – podzielając pogląd, że art. 24 ust. 1 pkt 1 P.t. z 2000 r. nie mógł stanowić podstawy do odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości, gdyż przepis stanowi jedynie o trybie wyłaniania podmiotów do dokonania rezerwacji częstotliwości. Nadto - zdaniem NSA - Sąd I instancji trafnie uznał, że w sprawie nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 oraz nie zostały spełnione warunki z art. 18 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Prezes UKE postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. zawiesił postępowanie wszczęte wnioskiem P. S.A. z [...] maja 2004 r. - zgodnie z wnioskiem tej spółki. W dniu [...] czerwca 2008 r. Prezes UKE ogłosił przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości, z których każda obejmuje 25 dupleksowych kanałów radiowych z odstępem dupleksowym 45 MHz, z zakresu 880,1 – 890,1 MHz i 925,1 – 935,1 MHz na obszarze całego kraju do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej na okres do dnia 31 grudnia 2023 r. Wśród spółek, które złożyły po 2 oferty znalazła się też P. S.A. W dniu [...] listopada 2008 r. organ ogłosił wyniki przetargu. Wnioski o dokonanie rezerwacji częstotliwości po przetargu złożyły C. N., P. S.A., [...], A., [...],[...] i [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. P. S.A. wniosła o podjęcie zawieszonego przez Prezesa UKE postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości w zakresie 880 – 890 MHz i 925 – 935 MHz. Pismami z tej samej daty spółka P. wniosła o dokonanie rezerwacji częstotliwości po przetargu, obejmujących 25 radiowych kanałów dupleksowych każda, z zakresu 880,1 – 890,1 MHz i 925,1 – 935,1 MHz z odstępem dupleksowym 45 MHz na obszarze całego kraju do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej do dnia 31 grudnia 2023 r., - zastrzegając jednocześnie, że wnioski te nie uchybiają wcześniejszemu wnioskowi P. S.A. z dnia [...] maja 2004 r. o rezerwację częstotliwości w zakresie 880 – 890 i 925 – 935 MHz obejmującą 50 dupleksowych kanałów częstotliwościowych o szerokości 2 x 200 MHz każdy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes UKE dokonał rezerwacji częstotliwości na rzecz spółek [...] oraz [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes UKE podjął postępowanie wszczęte wnioskiem P. S.A. z dnia [...] maja 2004 r. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Prezes UKE odmówił P. S.A. dokonania rezerwacji częstotliwości w zakresie żądanym wnioskiem z dnia [...] maja 2004 r. Organ uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że częstotliwości objęte ww. wnioskiem P. S.A. są niedostępne, albowiem zostały przyznane decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r. na rzecz spółek [...] i [...] w postępowaniu przetargowym, w którym brała udział również P. S.A. Stanowisko to organ podtrzymał w decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], wydanej na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - po rozpoznaniu skargi P. S.A. w W. - uchylił ww. decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2009 r. Według Sądu I instancji Prezes UKE naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), albowiem zaskarżona decyzja została wydana w sposób sprzeczny z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny, które uprzednio orzekały w tej sprawie. Zdaniem WSA w świetle uzasadnień wyroków obu tych Sądów nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2004 r. powinno zapaść dopiero po przeprowadzeniu przez Prezesa UKE przetargu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne. Do zastosowania przepisów "starej" ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. zobowiązywał art. 222 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Tymczasem według WSA - wbrew wskazanym wyżej zaleceniom sądów obu instancji - organ przeprowadził przetarg na podstawie przepisów "nowego" Prawa telekomunikacyjnego i wydał decyzję z dnia 9 grudnia 2008 r., którą rozdysponował częstotliwościami na rzecz osób trzecich, doprowadzając poprzez swoje działanie do stanu niedostępności częstotliwości, co w efekcie skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji odmawiającej P. S.A. rezerwacji częstotliwości na podstawie art. 22 ust. 2 oraz ust. 3 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. W ocenie Sądu w tym stanie rzeczy organ nie może skutecznie powoływać się na nowe okoliczności, które spowodowały brak związania oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniach orzeczeń sądów administracyjnych, albowiem nie ulega wątpliwości, iż zmiana stanu faktycznego sprawy nastąpiła wyłącznie poprzez działanie samego organu, stanowiące naruszenie wiążących go wytycznych z prawomocnych wyroków zapadłych w związku z wnioskiem Spółki z 2004 r. Z powyższych względów Sąd uznał, iż organ naruszył zasadę związania organu oceną prawną po myśli art. 153 p.p.s.a. co w efekcie oznacza, że zaskarżona decyzja podjęta została wadliwie. Zdaniem Sądu niezależnie od powyższego słusznie strona zarzuciła, iż Prezes UKE przeprowadził postępowanie administracyjne wbrew zasadzie wyrażonej w art. 8 k.p.a. Takie bowiem działanie organu, który sam sobie wykreował negatywną przesłankę dokonania na rzecz skarżącej rezerwacji częstotliwości nie jest do pogodzenia z zasadami zaufania do Państwa i prawa. Prezes UKE wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o: jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, zasądzenie od P. S.A. na rzecz Prezesa UKE kosztów postępowania kasacyjnego według norm. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do wnioskowanych przez P. S.A. częstotliwości zachodził stan braku ich dostatecznych zasobów warunkujących przeprowadzenie przetargu - w sytuacji gdy nie wynikało to ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ w toku całego postępowania administracyjnego; 2) art. 6 oraz art. 110 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez pominięcie okoliczności, że w obrocie prawnym istniała, w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] maja 2009 r., decyzja Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], mocą której organ dokonał rezerwacji częstotliwości na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. (zwana dalej: decyzją rezerwacyjną) i organ, będąc nią związany, zobligowany był ją uwzględnić przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją i decyzją z dnia [...] maj 2009 r.; 3) art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez: a) przyjęcie, że Prezes UKE jest związany oceną prawną i wskazaniami ujętymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2005 r. (sygn. akt. VI SA/Wa 327/05) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2006 r. (sygn. akt II GSK 58/06) - pomimo istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy, w postaci istnienia w obrocie prawnym - w dniu wydania zaskarżonej decyzji - decyzji rezerwacyjnej; b) przyjęcie, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jak i Naczelny Sąd Administracyjny określiły, w oparciu o jakie przepisy prawa powinien być przeprowadzony przez organ przetarg i zastosowanie przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne zamiast ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne może świadczyć o naruszeniu zasady związania organu oceną prawną i wskazówkami tych sądów pomimo, że ocena prawidłowości przeprowadzenia przetargu jest badana w odrębnym postępowaniu o unieważnienie przetargu; c) poprzez uznanie, że istotna zmiana stanu faktycznego, która wyłączyłaby związanie organu oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniach orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. i Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może nastąpić w drodze czynności samego organu podejmowanych w ramach przysługujących mu kompetencji; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazania, co do dalszego postępowania przed Prezesem UKE; 5) art. 152 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania decyzji i decyzji z dnia 18 maja 2009 r. w sytuacji, gdy decyzje te nie podlegają wykonaniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, P. S.A. pismem z dnia 4 maja 2010 r. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie choć nie wszystkie podstawy, na których skargę kasacyjną oparto i nie wszystkie argumenty przedstawione na ich poparcie można było podzielić. Zdaniem składu orzekającego za trafny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się przy tym wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania z reguły są konsekwencją oceny prawnej, dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych Nie ulega wątpliwości, że przytoczony przepis ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W konsekwencji ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, dopóki ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona zgodnie z prawem w określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Związanie oceną dokonaną przez sąd w poprzednim postępowaniu nie obejmuje jednak kwestii ustaleń oraz oceny stanu faktycznego dokonanych przy jej ponownym rozpoznaniu. Tym samym odstępstwo od zasady wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania i ustanie mocy wiążącej uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego następuje także, jeśli zajdą istotne zmiany w stanie faktycznym sprawy. (v: wyroki NSA z dnia 3 listopada 2009 r. II FSK 1170/08 i 8 stycznia 2010 r. II FSK 1245/08) oraz wyrok NSA z dnia 11 lutego 2011 r., II GSK 253/10 i powołane tam: T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz" LexisNexis; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009). W rozpoznawanej sprawie poza sporem przewidziana w art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania" zostały zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2005 r., skargę kasacyjną na który Naczelny Sąd Administracyjny oddalił. Wyrażona w ww. wyroku ocena prawna polega na wyjaśnieniu, że brak dostatecznych zasobów częstotliwości (w rozumieniu art. 24 ust. 1 P.T z 2000 r.) nie jest podstawą do odmowy rezerwacji częstotliwości - wymienioną w art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust.1 pkt 2 lit. a i b ww. ustawy. Zgodnie z tą oceną ustalenie stanu braku dostatecznych zasobów częstotliwości uruchamia tryb przewidziany art. 24 ust. 1 P.t. z 2000 r., wyłonienie w przetargu zwycięzcy daje podstawę do uwzględnienia jego wniosku i do wydania decyzji odmownej wobec pozostałych wnioskodawców. Według zaś wskazań co do dalszego postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem P. S.A. z [...] maja 2004 r. koniecznym było przeprowadzenie przetargu. Wymóg przeprowadzenia tego przetargu wynikał z faktu braku dostatecznych zasobów częstotliwości, których wniosek dotyczył. W sprawie poza sporem pozostaje, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym była decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r., którą Prezes UKE - po przeprowadzeniu przetargu, w którym brała udział również spółka P. - dokonał rezerwacji częstotliwości na rzecz dwóch innych podmiotów. W oparciu o rozstrzygnięcie zawarte w ww. decyzji rezerwacyjnej z dnia [...] grudnia 2008 r. organ ustalił, że częstotliwości objęte wnioskiem z dnia [...] maja 2004 r. są niedostępne. Tak ustalony stan faktyczny w sprawie podważany nie był i nie jest. Sąd I instancji ustaleń tych nie uznał za wadliwe, wskazał jednak, że organ nie może skutecznie powoływać się na nowe okoliczności, skoro zmiana stanu faktycznego nastąpiła przez działanie organu, stanowiące naruszenie wiążących go wytycznych z prawomocnych wyroków zapadłych w sprawie z wniosku spółki z dnia [...] maja 2004 r. W tym stanie rzeczy i wobec sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 153 p.p.s.a istota sporu wymaga odpowiedzi na pytanie czy wydanie decyzji rezerwacyjne skutkowało istotną zmianą stanu faktycznego sprawy oraz czy związanie oceną prawną - wyrażoną w uprzednio wydanym wyroku - zostaje wyłączone jeśli zmiana stanu faktycznego jest wynikiem działania organu. W ocenie składu orzekającego NSA nie ulega kwestii, że decyzja rodzi nie tylko określone skutki prawne, sprowadzające się do wiążącego rozstrzygnięcia o prawach czy obowiązkach, ale także kształtuje stan faktyczny. Skoro bowiem decyzja administracyjna wiążąco stwierdza istnienie określonego stanu prawnego, to w następstwie powstaje możliwość skutecznego powoływania się na daną okoliczność, także dla potrzeb podejmowania innych rozstrzygnięć. Podkreślenia wymaga, że wskazana wyżej decyzja rezerwacyjna z dnia [...] grudnia 2008 r. w dacie wydania zaskarżonej decyzji o odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości w zakresie żądanym przez P. S.A. wnioskiem z [...] maja 2004 r. była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 k.p.a. (w brzmieniu wówczas obowiązującym). W konsekwencji powyższego zarówno organ jak i sąd winny wziąć pod uwagę zmianę okoliczności faktycznych, która wynikała z decyzji rezerwacyjnej z dnia [...] grudnia 2008 r. Stwierdzenie przez WSA, że rozstrzygniecie wniosku spółki P. z [...] maja 2004 r. powinno zapaść po przeprowadzeniu przetargu jest więc błędne, nie uwzględnia bowiem faktu wydania ww. decyzji rezerwacyjnej. Wbrew wywodom Sądu I instancji dla oceny czy w rozpoznawanym przypadku zachodzi związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania - przewidziane w art. 153 p.p.s.a. - bez znaczenia jest, że zmiana stanu faktycznego wynika z wydania decyzji administracyjnej, a zatem jest efektem działania organu. Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że decyzja rezerwacyjna z dnia [...] grudnia 2008 r. została wydana poza granicami rozpoznawanej sprawy - w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. - wobec czego nie mogła być przedmiotem kontroli w tym postępowaniu. Zauważyć jednak należy, iż stanowisko WSA, że decyzja z [...] grudnia 2008 r. została wydana po przetargu, przeprowadzonym sprzecznie z zaleceniami sądów obu instancji na podstawie przepisów "nowej" ustawy tzn. z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, jest całkowicie błędne. Przetarg, po przeprowadzeniu którego wydana została ww. decyzja rezerwacyjna, dotyczył bowiem wyłonienia podmiotów, które wystąpiły z wnioskiem o dokonanie rezerwacji pod rządami nowej ustawy i nie ma podstaw prawnych by twierdzić, że odnośnie tegoż postępowania zachodziło związanie oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania - wyrażonymi w wyroku WSA z dnia 28 września 2005 r. Z tych wszystkich względów zarzut sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej uzasadniał wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku, mimo iż pozostałe podstawy skargi kasacyjnej trafne nie są. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na postawie akt sprawy (...). W rozpoznawanym przypadku nie tylko nie budzi wątpliwości, ale i nie jest zarzucane, że Sąd pierwszej instancji wydał wyrok po zamknięciu rozprawy, a sprawę rozpoznał w oparciu o całość akt sprawy, nie korzystając z materiałów spoza akt i nie pomijając dowodów w niej zgromadzonych. Prawidłowość oceny materiałów zgromadzanych w sprawie jest kwestią odrębną. Przyjmuje się, iż regulacja zawarta w ww. art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przepis ten nie może jednak stanowić samodzielnej podstawy do podważania ustaleń faktycznych oraz kwestionowania wykładni i zastosowania prawa materialnego. Tymczasem z treści omawianego zarzutu wynika, że strona naruszenie tego przepisu upatruje w błędnym przyjęciu, że w sprawie zachodził stan braku dostatecznych zasobów częstotliwości uzasadniający przeprowadzenie przetargu, a zatem kwestionuje przyjęty przy wyrokowaniu stan faktyczny sprawy i wpływ tego stanu faktycznego na związanie oceną prawną – co było już przedmiotem rozważań w ramach zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Nieusprawiedliwiony jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 152 p.p.s.a. Przede wszystkim zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko i wyłącznie wówczas gdy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Wyjaśnienia wymaga jednak, że skoro zgodnie z tym przepisem "W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane /.../" to znaczy, iż przewidziane tym przepisem rozstrzygnięcie stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego przychyla się zatem do poglądu, iż w wypadku stosowania art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, a stwierdzenie przez sąd, że decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. Określenie w wyroku możliwości wykonania zaskarżonego aktu należy traktować jako równoznaczne z określeniem czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc tego aktu. Tym samym to, czy konkretny akt poddaje się wykonaniu (w sensie czynienia użytku z uprawnienia bądź wypełnienia obowiązku) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, o którym stanowi wymieniony przepis. (v. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, komentarz do art. 152 ustawy - i powołany tam wyroku NSA z dnia 29 lipca 2004 r., OSK 591/04, oraz glosa Z. Kmieciaka do ww. wyroku). Wobec wcześniejszych rozważań, mając na względzie całokształt podstaw i wywodów skargi kasacyjnej uznać należy jednak, iż zasługuje ona na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.