IV SA/Wa 367/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. N. i K. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] stycznia 2011 r. - zaskarżoną skargą przez B. N. i K. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2010 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] września 1992 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzeczeniem z [...] lipca 1950 r. uznało, że nieruchomość ziemska "W." o powierzchni [...] ha położona w gminie P., powiat [...], stanowiąca pierwotnie własność M. i A. małż. N., podpada pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13) - dalej w skrócie: dekret. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, po rozpatrzeniu wniosku B. N., decyzją z [...] września 1992 r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z [...] lipca 1950 r., uznając iż w sprawie niniejszej brak jest dokumentów świadczących o tym, że powierzchnia użytków rolnych przedmiotowego majątku była mniejsza niż wskazany w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu obszar 50 ha. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 1994 r. (sygn. akt II SA 2264/92) oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności. B. N. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] września 1992 r., jednak sprawa ta do dnia dzisiejszego nie została zakończona decyzją ostateczną. Następnie wnioskiem z 30 lipca 2009r. B. N. i K. M. wystąpiły o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PWRN w L. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi najpierw decyzją z [...] listopada 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. Następnie zaś rozpoznając ponownie sprawę - na skutek złożonego przez wyżej wymienione wniosku w trybie art. 127 § 3 K.p.a. - organ podniósł, iż B. N. i K. M. żądają stwierdzenia nieważności decyzji, która poddana była kontroli sądu administracyjnego. W wyniku tej kontroli, NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 1994 r. oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r., stwierdzając, iż: "(...) nie można przyjąć, iż orzeczenie (decyzja) stwierdzające przejście spornej nieruchomości na cele reformy rolnej zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa". Powyższe oznacza, iż Sąd ten uznał decyzję z dnia [...] września 1992 r. za zgodną z prawem. W świetle z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Minister uznał zatem, iż wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę powoduje niedopuszczalność "wszczęcia" przez organ administracji publicznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 1992 r. byłoby bowiem równoważne z naruszeniem przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi cytowanego wyżej art. 153 P.p.s.a. Powyższe stanowisko - według organu - znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 6/09). B. N. i K. M. w skardze wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciły: 1) naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną jego wykładnię, tj. przyjęcie, że sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. może być umorzona, podczas gdy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przyczyną, która czyni postępowanie bezprzedmiotowym zgodnie z art. 105 §1 K.p.a. Wniosek powinien być merytorycznie rozstrzygnięty, ponieważ zgodnie z art. 61 §1 K.p.a. w zw. z art. 157 jest to sprawa, której rozstrzygnięcie, co do istoty należy do kompetencji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi; 2) iż wniosek nie może być oddalony na podstawie art. 157 K.p.a. bez naruszenia prawa, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w tej sprawie: - nie mamy do czynienia z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej na podstawie art. 153 P.p.s.a., ponieważ wyrok NSA z 28 stycznia 1994 r. (sygn. akt II SA 2264/92) kontrolujący decyzję z [...] września 1992 r. nie stanowi przeszkody przedmiotowej do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. Zaskarżona decyzja nie wskazuje, na czym oparte jest przekonanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że ocena prawna zawarta w wyroku sądu kontrolującego odnosi się do konkretnych okoliczności podniesionych przez skarżące we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, - mamy do czynienia z naruszeniem prawa poprzez zastosowanie przez Ministra w niniejszej sprawie art. 153 P.p.s.a. do wyroku sądu administracyjnego z 28 stycznia 1994 r., działającego na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4 poz. 8 z zm.). Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonej decyzji nie wziął pod uwagę ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74 poz. 368), a w szczególności jej art. 67, który nie nadawał mocy wiążącej wyrokom sądów administracyjnych zapadłym przed wejściem jej w życie, - mamy do czynienia z przyjętą przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi błędną wykładnią uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 6/09). Uchwała NSA nakazuje rozpoznać merytorycznie sprawę i podjąć rozstrzygnięcie na podstawie art. 158 § 1 K.p.a., jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawiera aspekty, które nie zostały poruszone w uzasadnieniu wyroku kontrolującego decyzję sądu administracyjnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie; 3) inne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. poprzez: - zaniechanie kontroli wstępnej wniosku, to jest zbadania czy skarżące we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. podniosły okoliczności, które były poza zakresem kontroli sądowej tejże decyzji, - nierozpatrzenie całego materiału zgromadzonego w sprawie, aby ustalić rzeczywisty zakres sprawy objętej oceną prawną decyzji przez kontrolujący sąd i rzeczywisty zakres sprawy objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności i dopiero na tej podstawie podjąć decyzję na podstawie art. 157 § 3 K.p.a. albo art. 158 § 1 K.p.a., - brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, dlaczego okoliczności podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przekonaniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi są tożsame z okolicznościami, co do których ocena prawna została zawarta w wyroku sądu administracyjnego z 1994 r., - poprzez nieuprawnione stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że w oryginalnej treści orzeczenia z [...] lipca 1950 r. były zawarte słowa, że nieruchomość "W." stanowiły "pierwotną" własność M. i A. małż. N. M. N., jak wynika z akt sprawy zmarł w 1920 r., a A. jest osobą nieistniejącą. Żoną M. N. była A. N. później S. Nie ulega zatem wątpliwości, że adresatami powołanego wyżej orzeczenia Prezydium WRN w L. był zmarły i osoba nigdy nieistniejąca i już tylko ta okoliczność, co do której sąd administracyjny kontrolujący sprawę się nie wypowiedział, winna przesądzić o nieważności tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa; 4) naruszenie prawa poprzez przyznanie przymiotu strony Burmistrzowi Miasta S. i Staroście [...], którzy nie byli stroną postępowania w sprawie wydania i kontroli sądowej decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. Burmistrz Miasta S. i Starosta [...] mają interes faktyczny w tym postępowaniu, ale nie mają interesu prawnego. Reprezentantem Skarbu Państwa w tej sprawie jest tylko i wyłącznie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2011 r. i poprzedzająca ją decyzja z [...] listopada 2010r, naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu kontrolowane decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., a dodatkowo zaskarżona decyzja z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na mocy art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżące wnioskiem z 30 lipca 2009 r. wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] września 1992 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] lipca 1950 r., którym uznano, że nieruchomość ziemska "W." o powierzchni [...] ha położona w gminie P., powiat [...], podpadała pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Decyzja z [...] września 1992r. była przedmiotem oceny pod względem zgodności z prawem w postępowaniu sądowym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ostatecznie skarga B. N. wniesiona na decyzję z [...] września 1992 r. została oddalona. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Chodzi w tym przypadku nie tylko o związanie sentencją rozstrzygnięcia, ale też oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia. W motywach wyroku przedstawione jest bowiem rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, to jest ustalenie, co wziął pod uwagę sąd wydając rozstrzygnięcie określonej treści. Oceny te dotyczą zgodności lub niezgodności z normą prawną zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej (uchwała NSA z 7.12.2009r., sygn. akt I OPS 6/09). Sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 P.p.s.a.). Z kolei z art. 170 P.p.s.a. wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Zgodzić się należy z zapatrywaniem wyrażonym tak w doktrynie jak i w orzecznictwie, że utrzymanie w mocy decyzji na skutek oddalenia przez sąd administracyjny wniesionej na nią skargi, zamyka organom administracji legitymowanym do uruchamiania nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 515). W takiej sytuacji, niezbędne jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do wzruszenia określonej decyzji, wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności tej decyzji. Okoliczności takie powodują, że wydany wyrok zamyka organowi drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Powyższe stanowisko w pełni wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w dniu 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I O PS 6/09). Zgodnie z tą uchwałą "żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a." Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organ > przyjął, że skoro decyzja z [...] września 1992 r. była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, to wniosek o stwierdzenie jej nieważności winien być rozpoznany przez odmowę wszczęcia postępowania, a w przypadku wszczęcia już wcześniej takiego postępowania, co w kontrolowanej sprawie nastąpiło, winno dojść do jego umorzenia. W ocenie Sądu organ nie dokonał wstępnej analizy żądania, a z uzasadnienia decyzji nie wynika, by zapoznał się z treścią uzasadnienia wyroku z 28 stycznia 1994r., po to by stwierdzić, czy oceny prawne ówczesnego Sądu, mające przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym. Takie automatyczne przyjęcie przez organ, że zapadłe orzeczenie stanowi przeszkodę prawną do nadania żądaniu dalszego biegu nie może zostać zaaprobowane przez Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę. Wyjaśnić także należy - w kontekście zarzutów skargi - iż powołane wyżej przepisy ustawy P.p.s.a., a w szczególności art. 153, znajduje w niniejszej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżących - zastosowanie. W myśl bowiem art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., [...], wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Dodatkowo Sąd dopatrzył się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 K.p.a przez wydanie zaskarżonej decyzji przez tą samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji w niższej instancji. Stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji, tj. 13 stycznia 2011 r., pracownik organu administracji publicznej podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że reguła ta ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem także do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (m. in. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, publ. ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 61). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 20 maja 2010 r. (sygn. akt I OPS 13/09, publ. NSAiWSA 2010/5/82 i Lex nr 579940) stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Zatem osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę - zgodnie z istotą przywołanej uchwały - jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 36/10, publ. Lex nr 595359), przy jednoczesnym przywołaniu powyższej uchwały z 20 maja 2010 r., stwierdził że "pracownik organu upoważniony do działania w imieniu ministra, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję ministra, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojęcie pracownika organu administracji publicznej w rozumieniu art. 24 § 1 K.p.a. ma szeroki zakres znaczeniowy, który obejmuje również upoważnionego do działania w imieniu ministra podsekretarza stanu w ministerstwie". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż zarówno pierwsza decyzja z [...] listopada 2010 r., jak i kolejna decyzja podjęta po ponownym rozpatrzeniu sprawy z [...] stycznia 2011 r. wydane i podpisane zostały przez tę samą osobę, tj. działającego z upoważnienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Sekretarza Stanu - K. P., nie zaś samego piastuna funkcji - czyli Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wydanie zaskarżonej decyzji na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tę samą osobę upoważnioną do działania w imieniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i jest to podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. (wyrok NSA z 23.06.2010r., sygn. akt I OSK 36/10, publ. Lex nr 595359). Odparcia z kolei wymaga zarzut strony skarżącej dotyczący braku interesu prawnego po stronie Gminy Miasta S. oraz Starosty [...] występującego w imieniu Skarbu Państwa. Otóż interes prawny ww podmiotów wynika z przysługującego im prawa własności do nieruchomości będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, iż część działek wchodzących w skład dawnej nieruchomości ziemskiej "W." stanowi obecnie własność Skarbu Państwa, a część Gminy Miasta S. W myśl art. 28 K.p.a. stroną jest nie tylko ten, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Bez wątpienia skutki stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 1992 r. mogą dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku ww podmiotów - aktualnych właścicieli nieruchomości. Z kolei Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie występuje w niniejszej sprawie jako strona postępowania administracyjnego, ale jako organ administracji publicznej, którego zadaniem jest rozstrzygnąć sprawę. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien uwzględnić zapatrywania prawne przedstawione powyżej i dokonać analizy żądania skarżących w powiązaniu z treścią uzasadnienia wydanego w sprawie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero dokonanie tego rodzaju czynności pozwoli na właściwą ocenę, czy sprawa winna być nadal prowadzona, czy też zachodzi powaga rzeczy osądzonej i niemożność procedowania w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i b w zw. z art. 135 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.