II OSK 2675/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon /spr./ Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Związku [...] z/s w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 918/11 w sprawie ze skargi Związku [...] z siedzibą w W. w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA 948/08 oddalono skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 918/11, oddalił skargę Związku [...] z siedzibą w Warszawie w przedmiocie wymierzenia Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 948/08. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Związek [...] w skardze na Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z tytułu niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 948/08, zażądał ukarania organu grzywną – stosownie do art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że przedmiot postępowania administracyjnego dotyczy rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2000 r. o wpisaniu Niezależnej Gminy [...] do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych, które to postępowanie trwa do chwili obecnej. W wyniku rozpoznania w/w wniosku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] lipca 2003 r. wydał decyzję w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2000 r., którą następnie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Powyższe decyzje nie ostały się w obrocie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2004 r., sygn. I SA 2188/03, uchylił decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 2003 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyniku powyższych orzeczeń Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2000 r., a następnie decyzją z dnia [...] października 2007 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku Związku [...] o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...] października 2007 r. W wyniku rozpoznania skargi Związku [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 948/08 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Następnie, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Niezależnej Gminy [...] w dniu 3 marca 2010 r., Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok (sygn. akt II OSK 498/09), w którym oddalił skargę kasacyjną Niezależnej Gminy [...]. Związek [...] wskazał, że Sądy nie tylko nakazały organowi wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, ale także stwierdzono, że organ nie jest uprawiony do umorzenia postępowania. W ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał organ do oceny w zakresie tego, czy Związek Gmin – skarżący - ma przymiot strony w tym postępowaniu, która to ocena powinna być dokonana na podstawie dwóch ustaw: tj. ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do [...] oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania - a nie tylko na podstawie tej ostatniej ustawy. Dalej skarżący podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "Zastosowanie przepisu ogólnego, tu ustawy z 1989 r. może nastąpić po uprzednim niewątpliwym ustaleniu, że w sprawie nie ma zastosowania przepis szczególny. (...) organ nie przeprowadził analizy wymienionych ustaw i nie dokonał oceny wzajemnych relacji pomiędzy nimi." Zdaniem skarżącego, organ zaś, który jest związany – stosownie do art.153 p.p.s.a. – oceną prawną i wskazaniami co do dalszego prowadzenia sprawy, zawartymi w wyrokach z dnia 5 grudnia 2008 r. oraz z dnia 3 marca 2010 r., zamiast dokonać analizy, wskazywanych przez Sąd administracyjny w orzeczeniu z dnia 3 marca 2010 r., przepisów Ustawy z 1997 r., która stanowi lex specialis do Ustawy z 1989 r., zajął się w sposób nie uprawniony i nie wskazany przez Sąd "wstępną analizą" zapisów Statutu Związku [...], choć art. 170 p.p.s.a. zakazuje nawet ponownego badania kwestii objętych prawomocnym orzeczeniem Sądu. Rezultatem "wstępnej analizy" przez Ministra zapisów Statutu Związku [...] jest stwierdzenie, że gminy żydowskie zrzeszone w Związku Gmin "nie są sensu stricte gminami wyznaniowymi żydowskimi, podobnie jak Niezależna gmina [...], w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 1997 r." Skarżący podniósł, że organ po to od ponad siedmiu lat prowadzi postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji MSWiA z dnia [...] lutego 2000 r. (dwukrotnie otrzymując ocenę prawną i wytyczne co do dalszego prowadzenia postępowania zawarte w prawomocnych orzeczeniach WSA i NSA), aby móc "ustalić", że ani gminy żydowskie zrzeszone w Związku [...] w RP, ani Niezależna Gmina [...] z siedzibą w G. nie są gminami wyznaniowymi żydowskimi, a przynajmniej nie są gminami żydowskimi w ścisłym znaczeniu. Dalej skarżący podniósł, że prawomocne wyroki WSA i NSA wskazywały organowi niezasadność i brak podstaw prawnych do analizy i porównywania, w niniejszym postępowaniu, statusu gmin żydowskich, jako typowych i nietypowych. Widocznie jednak, w ocenie organu podział gmin żydowskich na gminy żydowskie sensu stricto i gminy żydowskie nie sensu stricto – czego Minister dokonał w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., a także podtrzymał w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., nie jest podziałem na gminy żydowskie typowe i nietypowe. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku w pierwszej kolejności zaznaczył, że z uwagi na dzień wniesienia skargi (31 stycznia 2011 r.) jej ocena dokonana została z uwzględnieniem brzmienia przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. przed zmianą dokonaną ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. Dalej wskazał, że stosownie do art. 154 § 1 ustawy p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przytoczonego przepisu wynika, że skarga o wymierzenie organowi grzywny przysługuje w dwóch sytuacjach : 1) gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz 2) gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Sytuacja, określona w pkt 2 zachodzi gdy po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności organ pozostaje bezczynny, opieszały w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 948/08, w wyniku rozpoznania skargi Związku na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Przedmiotem tego orzeczenia nie było więc uwzględnienie skargi na bezczynność, gdyż odmienny był przedmiot skargi, a tym samym w wyroku tym Sąd nie zobowiązywał organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również drugi z wymienionych przypadków w przepisie art. 154 § 1 p.p.s.a., gdyż po oddaleniu skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2010 r.) – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. Oznacza to, iż organ nie pozostawał bezczynny po wyroku uchylającym decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r., oraz ją poprzedzającą w rozumieniu art.154 § 1 p.p.s.a. Faktem jest, że organ po raz drugi wydał niekorzystne rozstrzygnięcie dla skarżącego, jednakże kwestia ta nie mogła zdaniem sądu podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo w zakresie stosowania art. 154 § 1 p.p.s.a. przytoczył pogląd wyrażony w orzeczeniu NSA z dnia 25 maja 2001 r., V SA 354/01, ONSA 2002, nr 3, poz. 117, zgodnie z którym niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną. Odwołał się też do wyroku z dnia 27 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2519/00, LEX nr 78949, w którym NSA podkreślił, iż odstąpienie od wiążącej oceny prawnej sądu nie stanowi uchylenia się od zastosowania się do orzeczenia sądowego, lecz polega na nieprawidłowym wykonaniu orzeczenia. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Związek [...] w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, art. 154 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że wydanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., w których organ pominął i nie zastosował się do wytycznych i oceny prawnej sądu, zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 948/08, nie stanowi niewykonania przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2008 r. Zdaniem skarżącego Związku pozostający w obrocie prawnym, prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r. zawiera jednoznaczną ocenę prawną i wytyczne sądu administracyjnego, odnośnie ferowanego przez MSWiA w toku postępowania argumentu, iż "NGWM nie jest typową gminą żydowską w rozumieniu ustawy z 1997 r. Z tego powodu Związek Gmin nie jest stroną postępowania w sprawie wpisu do rejestru NGWM." WSA w Warszawie stwierdził, bowiem w przedmiotowym wyroku: "Sąd tego poglądu nie podziela. Ustawa z 1997 r. nie przewiduje podziału gmin żydowskich na typowe i ortodoksyjne. Artykuł 2 ust. 1 tej ustawy stanowi, że gminy żydowskie zrzeszają pełnoletnie osoby [...], posiadające obywatelstwo polskie, zamieszkałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisu tego wynika, że osoby [...] tworzą gminy żydowskie. Minister nie wykazał, że NG[...] nie zrzesza osób [...], ale wbrew przepisom tej ustawy dokonał nieuprawnionego podziału gmin żydowskich na gminy typowe i ortodoksyjne." MSWiA mając jasne i jednoznaczne wytyczne sądu administracyjnego odnośnie braku uprawnień do dokonywania podziału gmin żydowskich, pominął te wytyczne, poprzez co nie wykonał wyroku sądu administracyjnego z dnia 5 grudnia 2008 r., gdyż w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję, w której odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MSWiA z dnia [...] lutego 2000 r., w powołaniu na następujący argument: "Tak więc gminy wyznaniowe żydowskie należące do Związku, a utworzone zgodnie z wyżej wymienionymi statutami związku, nie są sensu stricte gminami wyznaniowymi żydowskimi, podobnie jak Niezależna Gmina [...], w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 1997 r." Decyzja MSWiA z dnia [...] sierpnia 2010 r. została utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. Organ zobowiązany przez sąd administracyjny do nie dokonywania podziału gmin żydowskich na typowe i ortodoksyjne, czyli: typowe i nietypowe, dokonał podziału gmin żydowskich: na gminy sensu stricte i gminy nie sensu strite, co w ocenie skarżącego jest ewidentnym ignorowaniem i niewykonywaniem przez organ wytycznych sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2008 r. Zdaniem strony skarżącej pod pojęciem "niewykonywanie" wyroku sądu należy rozumieć m.in. też takie działanie organu, które następuje po zwrocie akt administracyjnych organowi przez sąd administracyjny lecz pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu. O niewykonaniu wyroku sadu można mówić także w razie niewłaściwej realizacji obowiązków nałożonych przez Sąd. Przywołane w art. 154 p.p.s.a. konsekwencje nieprzestrzegania wyroku sądu administracyjnego są ściśle powiązane z zasadą związania organów administracji oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu, uregulowaną w art. 153 p.p.s.a. Jako niewykonanie wyroku sądu administracyjnego należy uznać taką sytuację, w której organ administracji – po uwzględnieniu skargi na jego bezczynność lub uprzednio wydany akt albo czynność – wydaje nowy akt, tyle, że treść tych działań pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonego w wyroku sądu. Ta postać "niewykonania orzeczenia" nie została wymieniona wśród zachowań organu administracji uzasadniających wniesienie skargi z art. 154 § 1 p.p.s.a., ale skoro w § 4 art. 154 p.p.s.a. ustawodawca posługuje się ogólnym pojęciem "niewykonanie orzeczenia" bez nawiązania do 1 tego przepisu, to wypada przyjąć, że zakres tego pojęcia może być wyznaczony samodzielnie i szerzej niżby na to wskazywała treść § 1 – tak komentarz do Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod redakcją Tadeusza Wosia, LexisNexis, wyd. 4. Warszawa 2011. s. 713. Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. I SA/Wa 1672/07 i wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. IV SA/Wa 344/08: "Wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, jak również zawiera element represyjny, stanowiący w istocie karą za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych". Zdaniem strony skarżącej ewidentne lekceważenie przez MSWiA wytycznych co do dalszego prowadzenia postępowania oraz oceny prawnej zawartych w prawomocnym wyroku WSA z dnia 24 marca 2004 r. uzasadnia sięgnięcie w niniejszej sprawie do elementu represyjnego grzywny wymierzanej organowi przez sąd w ramach art. 154 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zaistniała. Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie rozpoznał skargę na podstawie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do 10 kwietnia 2011 r. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 154 § 1 p.p.s.a. okazał się nieusprawiedliwiony. Prawidłowo bowiem przyjął Sąd Wojewódzki, że w rozpoznawanej sprawie ocenie podlegało wyłącznie to, czy wystąpiła bezczynność organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 948/08 uchylającym decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem Związku [...] o stwierdzenie nieważności decyzji. W przypadku wyroku uchylającego akt zaskarżony do sądu administracyjnego wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest możliwe wówczas gdy organ pozostaje bezczynny w kontynuowaniu postępowania administracyjnego, bądź nie kończy sprawy w sposób przewidziany prawem. W rozumieniu omawianego przepisu nie można zatem mówić o bezczynności w takiej sytuacji gdy organ podjął rozstrzygnięcie kończące postępowanie, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 548-550; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 366). Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 listopada 2005 r., I OSK 426/05, że nierespektowanie oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być zwalczane w drodze postępowania instancyjnego i stanowić podstawę uchylenia tego rodzaju decyzji. Wobec powyższego jako nietrafne należało uznać przedstawione przez stronę skarżącą stanowisko, według którego przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje również taką postać "niewykonania orzeczenia", gdy organ w powtórnie prowadzonym postępowaniu administracyjnym wydaje nowy akt, lecz pozostający w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku sądu. Takie rozumienie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. jest błędne, gdyż wymagałoby, aby w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w trybie tego przepisu sąd badał sprawę merytorycznie, tylko w takim bowiem razie byłoby możliwe stwierdzenie, czy wydany po ponownym rozpoznaniu sprawy akt uwzględnia ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku sądu. Tymczasem badanie czy ewentualnie organ administracji dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. odbywa się ramach kontroli legalności aktu zaskarżonego do sądu. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby w dwóch różnych postępowaniach sądowych dochodziło do oceny działania organu administracji w aspekcie jego związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku sądu. Rozwiązanie proponowane przez stronę skarżącą mogłoby doprowadzić do tego, że w dwóch odrębnych sprawach sąd dokonałby różnej oceny w zakresie zastosowania się przez organ administracji do oceny prawnej i wskazań zawartych w konkretnym wyroku sądu. W konsekwencji należało przyjąć, że strona wnosząc skargę na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. nie może skutecznie wiązać jej z ewentualnym naruszeniem przez organ administracji normy z art. 153 p.p.s.a. W przypadku gdy w sprawie był wydany wyrok kasacyjny to jedyną przesłanką, która warunkuje wymierzenie grzywny jest bezczynność organu. Skoro w rozpatrywanej sprawie organ administracji wydał decyzję w pierwszej instancji w dniu [...] sierpnia 2010 r. i po ponownym rozpoznaniu w dniu [...] grudnia 2010 r., to skarga złożona 31 stycznia 2011 r. na "niewykonanie wyroku" nie mogła być uwzględniona. Z tych względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.