IV SA/Po 241/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego P. – G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Wójt Gminy D., działając na podstawie art. 59 ust. 1. w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.- dalej Kpa) odmówił R. K. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie części działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości T., gmina D.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż o przeprowadzeniu ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego obszaru analizowanego, ustalono, iż nie są spełnione warunki art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, iż w granicach obszaru analizowanego, zgodnie z załącznikami graficznymi do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji na terenie działek sąsiednich zlokalizowanych po północnej stronie drogi o nr ewid. [...], o nr ewid. [...] stwierdza się brak jakiejkolwiek zabudowy. Jedynym istniejącym budynkiem mieszkalnym w obszarze analizowanym, jest budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący w zabudowie zagrodowej zlokalizowany po południowej stronie ww. drogi na terenie działki o nr ewid. [...], który nie stanowi podstawy do kontynuacji zarówno funkcji, jak i linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr II SA/Gd 690/08 z dnia 21 stycznia 2009 r. "zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy np. jednorodzinnej i wielorodzinnej, i po drugie, że istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej uniemożliwia wprowadzenie na tym terenie zabudowy jednorodzinnej.". "(...) z uwagi na różny sposób zagospodarowania terenu nie można przyjąć, iż zabudowa jednorodzinna stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy zagrodowej. Zabudowa zagrodowa (...) stanowi miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo." Organ wskazał również, iż z powodu braku w zasobach geodezyjnych mapy zasadniczej obejmującej cały obszar analizowany, do decyzji została dołączona mapa ewidencyjna w skali 1:5000 stanowiąca załącznik nr 2 do niniejszej decyzji, na której zaznaczono obszar analizowany wokół wnioskowanego terenu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. K.zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, iż budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący zlokalizowany po południowej stronie drogi na terenie działki o nr ewid. [...] nie stanowi podstawy do kontynuacji funkcji, jak i linii zabudowy dla planowanej inwestycji; - naruszenie prawa materialnego - § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588- dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący zlokalizowany po południowej stronie drogi na terenie działki o nr ewid. [...] nie stanowi podstawy do kontynuacji linii zabudowy dla planowanej inwestycji; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy -art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak podania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia decyzji; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy -art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 80 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznanie, iż budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący zlokalizowany po południowej stronie drogi na terenie działki o nr ewid. [...] nie stanowi podstawy do kontynuacji funkcji, jak i linii zabudowy dla planowanej inwestycji; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy -art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 80 Kpa albowiem Wójt Gminy D. nie uzasadnił z należytą starannością, dlaczego do analizy przyjął obszar minimalny, skoro ustawodawca dał możliwość objęcia analizą znacznie większego terenu, co jest istotne zwłaszcza w przypadku obszarów o zabudowie rozproszonej, która występuje w rozpoznawanej sprawie; - naruszenie prawa materialnego - art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż dokonano uzgodnienia decyzji ze Starostą P., Marszałkiem Województwa W. oraz Zarządem Dróg Powiatowych, albowiem nie uzgadnia się decyzji negatywnych, tj. odmawiających ustalenia warunków zabudowy. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno-stojących przewidzianej do realizacji na części działki nr [...], położonej w miejscowości T., gmina D.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż stan prawny i faktyczny umożliwia ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki oraz że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji ustalono po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, w oparciu o zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił, iż w oparciu o zebrany materiał dowodowy należy stwierdzić, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze, objętym analizą urbanistyczną, na którym występuje zróżnicowana zabudowa: zarówno zabudowania zagrody rodzinnej- dz. [...] jak i budynek mieszkalny jednorodzinny na dz. [...], którego inwestorem jest przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. Zgodnie z zapisem § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej to budynek przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Dalej organ wskazał, iż należy przyjąć, że zgodnie ze stanem faktycznym, budynek mieszkalny jednorodzinny realizowany na działce [...] dla przedsiębiorstwa, a nie dla osoby fizycznej nie może być rozpatrywany jako element rodzinnego gospodarstwa rolnego- zagrody. Wobec powyższego organ uznał, iż zatem na analizowanym obszarze koegzystują różne formy zagospodarowania przestrzennego, zarówno zabudowa zagrodowa jak i jednorodzinna. Organ podniósł, iż nowa zabudowa, jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejąca funkcją. Z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. Takie wykazanie sprzeczności winno się opierać o konkretne zapisy obowiązujących przepisów szczegółowych. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiskowej, przyrody, gruntów rolnych, leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, czy prawo geologiczne i górnicze. W ocenie SKO organ I instancji nie uwzględnił cytowanych wyżej zapisów rozporządzenia i nie dopuścił dowodu w sprawie - informacji o inwestorze na działce [...], a także nie wykazał jakie przepisy szczególne zostaną naruszone wydaniem pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Organ podniósł, iż z dokumentów wynika, że zostały spełnione pozostałe warunki z art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące dostępu do drogi publicznej, istniejącego uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia budowlanego, oraz w zakresie art. 61 ust 1 pkt 4 . ww. ustawy tj. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne . Dalej organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W myśl art. 64 ust. 1 ww. ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy warunków zabudowy pozostających w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Organ ponadto podkreślił, iż w przypadku braku spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z wyrokiem z dnia 18 września 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt. II SA/Po 245/07 w którym Sąd wskazał, że "(...), organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy." LEX nr 372431. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury przewidziano sytuacje, w których zarówno linia zabudowy, wskaźnik wielkości zabudowy jak wielkość elewacji frontowej może odbiegać od parametrów zabudowy już istniejącej o ile wynika to z analizy urbanistycznej. Zatem nieprzekraczalna linia zabudowy nie musi być prostym przedłużeniem linii już istniejącej. Rozpatrując niniejszą sprawę należy podkreślić, że właściwym sposobem prowadzenia polityki przestrzennej gminy, a w szczególności ochrony terenów przed nieplanową zabudową, jest ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawnego ograniczającego ustawowo prawa właścicielskie obywateli. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Prokurator Rejonowy P.-G. zarzucając jej: - naruszenie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na zaniechaniu uzgodnienia przez organ wydający decyzję, w której ustalił warunki zabudowy dla w.w. inwestycji z właściwym zarządcą drogi; - naruszenie przepisu art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na wyznaczeniu linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w skali 1:5.000, gdy tymczasem wyżej przywołane przepisy nakazują wyznaczenie takich linii na mapie w skali 1:500 lub 1: 1.000; - naruszenie przepisu par. 9 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 , poz. 1588 – dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury), polegające na zaniechaniu sporządzenia części graficznej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wójt powinien wydać po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi , w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W ocenie skarżącego w postępowaniu będącym przedmiotem skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopełniło tego wymogu. Na organie odwoławczym, wydającym decyzję ustalającą warunki zabudowy ciążą natomiast takie same obowiązki, wynikające z przepisów prawa, jak na organie I instancji, w tym także obowiązek przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego. Prokurator podkreślił, iż uchybienie to stanowi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 par. 1 pkt 6 Kpa). Dalej skarżący wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, linie rozgraniczające teren inwestycji winny być wyznaczone na mapie sporządzonej w skali 1:500 lub 1:1.000, gdy tymczasem do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dołączono mapę sporządzoną w skali 1: 5.000. Sporządzając mniej szczegółową mapę, uchybiono zatem wymogom wynikającym z w.w. przepisów prawa, czego konsekwencją jest także utrudnienie kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja narusza także przepisy par. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Nie dołączono bowiem do niej części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na uchybienie tego rodzaju zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SA/Po 250/11), w uzasadnieniu którego stwierdził m.in., że " ... kompletna decyzja o warunkach zabudowy powinna obejmować dwie mapy: jedną, stanowiącą wymaganą część graficzną decyzji (z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) oraz drugą, stanowiącą część graficzną obligatoryjnie załączanych do inwestycji wyników analizy (z naniesionymi granicami obszaru analizowanego). Potwierdza to jednoznacznie treść par. 9 ust. 3 Rozporządzenia." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia skargi wskazując, iż zarzuty skargi są niezasadne. Organ wyjaśnił, iż nie można przede wszystkim stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła bez wcześniejszego uzgodnienia z zarządcą drogi. W aktach sprawy znajduje się bowiem ostateczne postanowienie z [...]ipca 2010 r. wydane przez Starostę P., w którym uzgadnia się pozytywnie lokalizację niniejszej inwestycji. Organ odwoławczy, co prawda rozpatruje ponownie sprawę w pełnym zakresie, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby w trakcie postępowania posiłkował się materiałem dowodowym, prawidłowo zebranym i ocenionym przez organ I instancji. Wprawdzie Kolegium to inny organ niż Wójt Gminy D., ale w takim przypadku, w sytuacji rozpatrywania tej samej sprawy przy niezmienionym stanie faktycznym, domaganie się aby raz jeszcze wystąpiono o uzgodnienie decyzji, kłóciłoby się z zasadą racjonalności działania każdego organu administracyjnego i nie służy ekonomice procesowej. Organ podkreślił, iż nieprawdziwy jest z kolei zarzut skargi o zaniechaniu sporządzenia części graficznej wyników analizy. Takowe przedstawienie, w graficznej postaci wyników analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, sporządzone zgodnie z przepisami i stanowiące załącznik do decyzji znajduje się mianowicie w aktach sprawy. Organ wskazał również, iż istotnie natomiast wyznaczenie linii rozgraniczających obszar inwestycji nastąpiło na mapie w skali 1 : 5000. Jednak organ odwoławczy korzystał z mapy, którą posługiwał się prowadzący postępowanie w sprawie organ I instancji, zaś to niewątpliwe uchybienie, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż na mapie o zmniejszonej skali można było również w sposób prawidłowy, niebudzący wątpliwości, przeprowadzić wymaganą analizę urbanistyczną. W piśmie z dnia [...] maja uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego jakoby decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapadła bez wcześniejszego uzgodnienia z zarządcą drogi. W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, iż w aktach sprawy znajduje się ostateczne postanowienie z dnia [...] lipca 2010 r. wydane przez Starostę P., w którym uzgodniono pozytywnie lokalizację inwestycji. Podkreślić należy, że stan faktyczny nie uległ zmianie, a domaganie się, aby raz jeszcze wystąpiono o uzgodnienie decyzji, kłóciłoby się z zasadą racjonalności działania organu administracji publicznej i nie służy ekonomice procesowej. Skoro organ już raz w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, to przy niezmienionym stanie faktycznym może on stanowić podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Stanowisko Starosty P. zostało potwierdzone w decyzji z dnia [...] marca 2012 r., w której uzgodniono lokalizację zjazdu indywidualnego z działki o nr ewid. [...] znajdującej się w m. T. gmina D. na drogę powiatową nr [...] D. – S.. W tym miejscu zaznaczyć należy, że uchylenie przez Sąd decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r., zważywszy na stanowisko zarządcy drogi, wyłącznie odroczy wydanie ostatecznej decyzji. Uczestnik wskazał, iż w związku z planowaną budową zawarł umowy z dostawcami mediów oraz poniósł szereg wydatków, w tym m.in. na sporządzenie projektu budowlanego. Skarżący wskazał, iż jako właściciel pragnie zrealizować prawo zabudowy, którego Wójt Gminy D. dwukrotnie bezpodstawnie odmawiał (decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylające decyzje Wójta Gminy D.), a kiedy organ wyższego stopnia wydał w końcu decyzję reformatoryjną, z przyczyn "proceduralnych" powodujących jedynie odroczenie wydania decyzji, a nie zmianę kierunku rozstrzygnięcia, próbuje się uchylić decyzję ostateczną. Takie postępowanie pozostaje w sprzeczności z art. 8 Kpa oraz art. 12 § 1 Kpa. Ponadto uczestnik podkreślił, że analizę sporządzono w sposób prawidłowy, wskazując: oznaczenie terenu, dla którego ustala się warunki zabudowy, nieprzekraczalną linię zabudowy, oznaczono budynek poddany analizie, oznaczono powierzchnię działki analizowanej oraz powierzchnię terenu projektowanej inwestycji, wjazd na teren objęty wnioskiem, zabudowania zagrody, szerokość frontu, a także granice obszaru objętego analizą. Przyjęcie do opracowania mapy o skali 1:5.000 (którą posługiwały się oba organy administracji publicznej) nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji, albowiem Skarżący nie wykazał wpływu ewentualnego uchybienia na wynik sprawy, ani tym bardziej jego istotności. Na rozprawie w dniu 16 maja 2012 r. Prokurator podtrzymał skargę, pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. Natomiast uczestnik postępowania oświadczył, iż jest rozczarowany postępowaniem organu oraz, że długo oczekuje na wydanie decyzji i poniósł w związku z tym znaczne koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ma obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały wyżej wymienione warunki. Dodatkowo, na podstawie art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje w sprawie ustalenia warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z, między innymi: 1. wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków; 2. właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych; 3. organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; 4. regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; 4. właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego; Sąd przytoczył powołane przepisy celem wskazania tak wymogów określających ustalenie warunków zabudowy, jak i fragmentu procedury niezbędnej do wydania prawidłowej decyzji. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie wymagane było uzgodnienie z Zarządem Dróg Powiatowych w P., Starostą powiatowym jaki i Marszałkiem Województwa W. w zakresie melioracji wodnych. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za grunty wykorzystywane na cele rolne i leśne, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Grunt jest wtedy użytkiem rolnym, gdy figuruje jako taki w ewidencji gruntów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), użytkami rolnymi są grunty orne, oznaczone symbolem - R, sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, rowy, oznaczone symbolem – W (§ 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Z akt sprawy wynika, iż działka [...] stanowi grunt orny (RIVa). Powyższe dowodzi, że są one wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zatem skoro grunty działki nr [...] stanowią użytek rolny, istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Natomiast w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z mapy załączonej do decyzji, przedmiotowa działka przylega do pasa drogowego drogi powiatowej stąd też konieczne jest uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z Zarządem Dróg Powiatowych, co czyni zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu zasadnym. W przedmiotowej sprawie wymagane przepisami prawa uzgodnienia w ogóle nie zostały uzyskane, a stanowi to uchybienie dające podstawę do wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 1997 r., II SA/Gd 1203/96, LEX nr 44172). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W tym zakresie przywołać należy regulację zawartą w art. 106 Kpa, zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę oraz stanowiska uczestnika postępowania, iż decyzja została uzgodniona z zarządcą drogi, ponieważ w aktach znajduje się ostateczne postanowienie Starosty P. z dnia [...]lipca 2010 r. wskazać należy, że organ ten uzgodnił decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, a nieustalającą warunki zabudowy. W orzecznictwie wskazuje się, iż skoro Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy, dotyczą go w tym zakresie wszystkie obowiązki organu I instancji. Wobec powyższego Kolegium powinno uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze wszystkimi powołanymi do tego organami, nawet z tymi, które wydały pozytywne uzgodnienia dla projektu decyzji odmownej. Takie "uzgodnienia" nie mają bowiem znaczenia w sprawie, gdyż uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Tylko pozytywna decyzja ingeruje w zastany stan rzeczy i tylko wówczas organ uzgadniający może dokonać oceny planowanej inwestycji. Jeżeli organ administracji odmawia ustalenia warunków zabudowy, to organ uzgadniający nie ma czego oceniać (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 250/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1515/09, Lex nr 603677, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 867/09, wszystkie dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Starosta P. uzgadniał decyzję o warunkach zabudowy jako organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, a nie jako zarządca drogi. Na powyższe jednoznacznie wskazuje przywołana w postanowieniu tym podstawa prawna tj. art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W przedmiotowej sprawie organem właściwym, co wskazano już wyżej, jest Zarząd Dróg Powiatowych w P., a organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. umorzył postępowanie uzgodnieniowe jako bezprzedmiotowe. Wobec powyższego nie można uznać, iż decyzja została uzgodniona z właściwym zarządcą drogi. Powyższego nie zmienia również fakt późniejszego uzyskania zezwolenie na lokalizację zjazdu w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004, nr 204, poz. 2086), ponieważ zagadnienie to nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem uzyskanie zgody na budowę zjazdu nie jest wymagane w procesie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Uzyskanie zgody w tym zakresie przez inwestora - i to w formie decyzji administracyjnej - jest natomiast warunkiem sine qua non podjęcia działań zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę. (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt IV SA 2605/00, ONSA 2004/2/58; niepublikowany; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 303/99; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt IV SA 2605/00, ONSA 2004, nr 2, poz. 58; oraz wyrok WSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. II SA/Ka 488/03, ZNSA 2005/1/92). W dalszej kolejności wskazać należy, iż w celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi zatem ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. To jednakże należy podkreślić, że analizy architektoniczno - urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1;1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2 000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji, ustawodawca nałożył na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego na ściśle określonych mapach. Ma to na celu zachowanie czytelności i precyzji dokonywanej analizy. Kontrola załączników graficznych – map, dołączonych do zaskarżonej decyzji, wskazuje na naruszenie § 3 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ mapy te sporządzone są w skali 1: 5 000. Co prawda Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło dlaczego mapa stanowiąca załącznik do decyzji nie odpowiada wyżej stawianym wymogom, to jednakże powyższe wynika z adnotacji na mapie jak i uzasadnienia decyzji organu I instancji. Na mapie zawarto adnotację, iż analizę wykonano na komputerowym zapisie kopii mapy ewidencyjnej z uwagi na brak odpowiedniej mapy zasadniczej w zasobach geodezyjnych. Natomiast w uzasadnieniu organ I instancji organ wskazał, iż z powodu braku w zasobach geodezyjnych mapy zasadniczej obejmującej cały obszar analizowany, do decyzji została dołączona mapa ewidencyjna w skali 1:5000 stanowiąca załącznik nr 2 do niniejszej decyzji, na której zaznaczono obszar analizowany wokół wnioskowanego terenu W ocenie Sądu powyższa okoliczność przemawiała za możliwością odstąpienia od konieczności sporządzenia analizy na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za takim stanowiskiem przemawiają przepisy ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym - ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ograniczenia prawa własności (wartości chronionej Konstytucją RP) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób bardzo wyraźny akcentuje konstytucyjne prawo własności. Daje temu wyraz art. 6 ust. 2 stwierdzając, iż w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 mówiący o tym, iż "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy ( art. 64 ust.1). Wobec powyższego tylko odstąpienie od sporządzenia analizy na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bez żadnego wyjaśnienia i uzasadnienia dla konieczności takiego odstępstwa, stanowiłoby podstawę do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa mające wpływ na wynik postępowania. Z powyższych względów nie można stawiać organowi zarzutu wyznaczenia obszaru analizowanego na niewłaściwej mapie. Natomiast odrębna kwestią, od zaznaczenia obszaru analizowanego, jest wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Linie te, co do zasady tak jak i granice obszaru analizowanego, powinny być wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1 000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2 000). Mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji nie musi obejmować całego obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie załącznikiem do decyzji organu I instancji była oprócz mapy w skali 1:5000 z zaznaczonym obszarem analizowanym również mapa w skali 1:1 000 z zaznaczonymi granicami terenu objętego wnioskiem. Wobec powyższego w zasobach geodezyjnych istnieje mapa pozwalająca na wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Z tych też względów zarzut naruszenia przepisu art. 54 pkt 3 w zw. 52 uat. 2 pkt i w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznać należy za uzasadniony. Natomiast za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego analiza, jako integralna część decyzji o warunkach, składa się z części opisowej i z części graficznej sporządzonej na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie analiza składa się z części opisowej jak i graficznej. Ponadto wskazać należy, iż w uchwałach składów pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r, sygn. akt VI SA 13/95 (publ. w ONSA 1995 i, z. 4, poz. 154) i z dnia 4 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 20/95 (pubi. w ONSA 1996 i, z. 2, poz. 54) stwierdzono, iż stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Jak wynika z akt sprawy Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości sąsiadujących z przedmiotową działką. Z tych też względów organ I instancji uznał Agencję za stronę postępowania. Natomiast organ II instancji bez żadnego wyjaśnienia za stronę postępowania uznał wyłącznie wnioskodawcę oraz właścicieli działki, na którym ma być realizowana niniejsza inwestycja. Powyższe uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organy, uniemożliwiły Sądowi na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej i wypowiedzenie się, co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia w pełnym aspekcie sprawy. Na marginesie jedynie Sąd zaznacza, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury dokładnie określa jak należy określić parametry nowej zabudowy. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie z analizy w żadnym stopniu nie wynika jaki jest wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym. W analizie jedynie wskazano, iż zabudowa na działce nr [...] wynosi ok. 200 m2. Z powyższego w żadnym stopniu nie wynika dlaczego w przedmiotowej sprawie wskaźnik wielkości zabudowy określono na 20 %. Również określenie szerokości elewacji frontowej na 20 m budzi w niniejszej sprawi wątpliwości. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). W przedmiotowej sprawie szerokość elewacji frontowej na działce wynosi ok. [...] m. Wobec powyższego dopuszczalna szerokość elewacji frontowej ustalonej na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynosi [...] m. Sąd nie neguje możliwości określenia większej szerokości elewacji frontowej, ponieważ powyższe wynika wprost z przepisów, to jednakże powyższe winno wynikać z analizy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c uchylił zaskarżoną decyzję. O wykonalności orzeczenia orzeczono na podstawie art. 152 Ppsa. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b Ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przytoczone wyżej unormowanie nakazuje wyeliminować z obrotu prawnego akt prawny dotknięty którąś z kwalifikowanych wad procesowych, stanowiących naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od ich wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy rozważania nad zasadnością twierdzeń uczestnika postępowania, co do braku takiego wpływu odnośnie do naruszenia przepisów postępowania, należy uznać za bezprzedmiotowe. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa istotna jest bowiem jedynie kwalifikacja tego naruszenia jako przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ w pierwszej kolejności ustali krąg stron postępowania uprawnionych do występowania w postępowaniu i zapewniwszy im udział przeprowadzi postępowanie mając na względzie uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności mając na uwadze konieczność wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji na odpowiedniej mapie oraz konieczność uzgodnienia projektu decyzji z odpowiednimi organami.