IV SA/Po 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Poznań-Grunwald na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Dnia 20 marca 2007 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek R. C. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej do realizacji we [...] na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało na braki formalne w postępowaniu: brak załącznika graficznego z wyznaczonym obszarem analizowanym wokół działki inwestora, brak analizy tekstowej z której będzie wynikał opis nieruchomości przyjętych do analizy, brak uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi, niewskazanie, że teren inwestycji objęty jest ścisłą ochroną konserwatora przyrody, że położony jest w obrębie Natura 2000 i jaki to ma wpływ na planowaną inwestycję. Organ I instancji nie wykazał, że w omawianej sprawie konieczne było uzgodnienie inwestycji z konserwatorem przyrody i z dyrekcją parku narodowego. Kolegium oceniło, że uzasadnienie ocenianej decyzji nakierowane jest na usilne wykazanie, że inwestor nie może uzyskać możliwości zagospodarowania swojej działki Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 6, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego [...]. Uzasadniając wskazał, że wydaje się iż można potwierdzić opinię SKO zawartą w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. o spełnianiu przez inwestycję wszelkich wymagań zawartych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże przedmiotowa działka zlokalizowana jest w granicach Wielkopolskiego Parku Narodowego oraz na terenie obszaru Natura 2000. Wójt wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. Inwestycja planowana jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] oraz na projektowanym specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 [...]. W ocenie organu I instancji planowana inwestycja sprzeczna jest z celami projektowanego obszaru. W odwołaniu inwestor napisał, że jego wniosek został załatwiony tendencyjnie, a organ administracji z góry był nastawiony na niekorzystne rozstrzygnięcie. Urzędnicy na siłę udowadniają, że planowana budowa zagraża środowisku. Istniejące na tym obszarze budynki mieszkalne jednorodzinne nie wpływają negatywnie na stan środowiska, negatywnie nie wpływa także budynek letniskowy, nie wspominając o niemal 100 budynkach na obszarze ogródków działkowych. Wójt zawęził obszar analizowany w sposób nieuprawniony i w sposób naruszający przepisy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji na działce nr 296. Jako rodzaj inwestycji wskazano budowę budynku mieszkalnego w formie zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej. Opisując przeznaczenie terenu organ odwoławczy wskazał, że są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej niskiej, zabudowy letniskowej, tereny niezabudowane, teren ogrodów działkowych. Występują budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki garażowo gospodarcze oraz budynki letniskowe. W zabudowie jednorodzinnej wysokość budynków to maksymalnie ok. 8.0 metrów, w tym dwie kondygnacje naziemne pod dachem stromym lub płaskim. Spadki dachów stromych 35-45°. Szerokość elewacji frontowych budynków mieszalnych to 7-18 m. Wysokość zabudowy letniskowej to w większości jedna kondygnacja z dachem płaskim, sporadycznie dwie kondygnacje z poddaszem pod dachem stromym, przy spadku dachów stromych 45-50° i szerokość elewacji frontowych budynków letniskowych 6-15 m. Określając wymagania dotyczące nowej zabudowy organ odwoławczy wskazał, że linie zabudowy wyznaczone są zgodnie z załącznikiem graficznym, przy czym tylna linia zabudowy wyznaczona jest jako nieprzekraczalna w odległości 47,0 m od frontowej granicy działki. Wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki to maksymalnie 4,0%. Szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego wynosić ma 12-18 z tolerancją 10%. Wysokość maksymalna budynku mieszkalnego, liczona od poziomu głównego wejścia do budynku to 2 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe. Do kalenicy maksymalnie 8,0 m. Dach płaski lub stromy dwu- lub wielospadowy o kącie spadku 35-45° z tolerancją 10%. Dopuszczalne wystawki, lukarny, kaferki nie przekraczające 50% długości dachu głównego. Kalenica dachu głównego równoległa do frontowej granicy działki. Minimum 2 miejsca postojowe łącznie z miejscami garażowymi. Odnośnie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury wskazano, że na terenie rozpatrywanej działki nie występują elementy dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury wymagające ochrony. Działka znajduje się w granicach Wielkopolskiego Parku Narodowego (dalej WPN) i projektowanego Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 "[...]. Inwestycja została uzgodniona w zakresie urządzeń wodnych oraz w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Kolegium wskazało, że WPN nie dysponuje w chwili obecnej opisem taksacyjnym lub innym opracowaniem wskazującym, że siedlisko lasu olchowego, na którym znajduje się przedmiotowa działka jest siedliskiem naturowym. W piśmie WPN z dnia 11 września 2007 r. do organu I instancji wskazuje się na potrzebę dokonania ekspertyzy, w celu jednoznacznego określenia, czy siedlisko, na którym znajduje się przedmiotowa działka jest siedliskiem przyrodniczym Natury 2000 oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny zarówno bezpośredniego jak i pośredniego oddziaływana przedmiotowej inwestycji na środowisko obszaru Natura 2000. W aktach znajduje się opinia określająca środowisko działki, jeszcze przed podjęciem jakichkolwiek prac budowlanych, jako silnie przekształcone przez człowieka i z tego względu mało atrakcyjne dla rzadkich gatunków zwierząt. Działka położona jest na gruntach ornych (klasa IV i V) oraz łąkach trwałych, które uległy sukcesji w wyniku zaniechania prac rolnych. Działka jest zlokalizowana w obrębie istniejącego od kilku lat osiedla domów jednorodzinnych i rekreacyjnych i jest bardzo mało prawdopodobne, aby inwestycja mogła oddziaływać negatywnie na obszar ostoi w sposób pośredni. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie żądanych warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym zgodności wnioskowanej decyzji z przepisami odrębnymi. Przepisem odrębnym, na który powołuje się organ I instancji w uzasadnieniu swojej odmowy, jest ustawa o ochronie przyrody. Kolegium podkreśliło, że WPN nie posiada obowiązującego Planu Ochrony, gdyż Plan zatwierdzony przez Ministra Ochrony Środowiska przestał obowiązywać dnia 02 lutego 2002 r., a na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody obowiązują liczne zakazy, w tym wskazywany przez organ I instancji zakaz zawarty w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, to jednak przewidziane zostały odstępstwa, bowiem w art. 15 w ust. 2 pkt 5 tej ustawy wskazano, że zakazy nie dotyczą obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub fizyczne oraz wykonywania prawa własności, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Środowiska nr 17 z dnia 19 stycznia 2010 r. w sprawie zadań ochronnych dla Wielkopolskiego Parku Narodowego na lata 2010-2011 dokonano identyfikacji i oceny istniejących potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych, oraz sposoby eliminacji lub ograniczania tych zagrożeń i ich skutków. Kolegium podkreśliło, że obowiązek uzgodnienia dotyczy projektów decyzji pozytywnych, to jest ustalających warunki zabudowy, bowiem tylko decyzja pozytywna ingeruje w istniejący stan zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zarzucił, że organ I instancji w ocenie stanu faktycznego całkowicie pominął fakt istnienia terenu ogródków działkowych, na którym znajduje się ponad 130 działek o średniej powierzchni ok. 400m2 z budynkami letniskowymi wyposażonymi w szamba, bez zbiorczej kanalizacji sanitarnej. Samo położenie planowanej inwestycji w obszarze Natura 2000 oraz Wielkopolskiego Parku Narodowego nie stanowi wystarczającej przesłanki do odmowy ustalenia warunków zabudowy i jej uzgodnienia w zakresie zgodności z przepisami ochrony przyrody. Należy bowiem wykazać, że realizacja planowanej inwestycji w istotny sposób zagrażać będzie tym gatunkom, dla których wyznaczono obszar ochronny. Nadto w toku postępowania żaden z organów uprawnionych nie podważył wniosków rzeczoznawcy który wskazał, że planowana budowa nie będzie negatywnie oddziaływać na obszar chroniony Natura 2000 [...] ze względu na jej położenie wewnątrz obszaru zainwestowanego oraz ze względu na jej wielkość. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Prokurator Rejonowy Poznań-Grunwald, zarzucając naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 kpa polegające na zaniechaniu uzgodnienia, przez organ wydający decyzję ustalająca warunki zabudowy, projektu decyzji z dyrektorem parku narodowego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa skutkującym wznowieniem postępowania. Uzasadniając napisał, że WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 09 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 938/10 odrzucił skargę Wielkopolskiego Parku Narodowego wskazując, że podmiot ten nie był uprawniony do wniesienia skargi. Prokurator uznał, że przeprowadzone postępowanie administracyjne winno zostać wznowione, bowiem zgodnie z art. 106 kpa, w razie jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, a zaniechanie takiego uzgodnienia, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 6 kpa stanowi podstawę dla wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto prokurator wskazał, że stanowisko organu uzgadniającego jest wiążące dla organu wydającego decyzje. WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 421/10 odnosząc się do uzgodnień wymaganych na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że wydane przez organ współdziałający postanowienia w przedmiocie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 tej ustawy jest wyrażeniem stanowiska tego organu co do wszystkich form ochrony przyrody ustalonych na danym obszarze, a treść tego postanowienia jest wiążąca dla organów do chwili kiedy pozostaje ono w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wskazując, że w aktach organu I instancji znajdują się uzgodnienia planowanej inwestycji, w tym pozytywne uzgodnienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r. dot. ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz sporządzona na sugestię Dyrektora WPN opinia z której wynika, że planowana inwestycja nie ma żadnego negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że jego uprawnienia określone przepisami m. in. Art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Należy również podkreślić, że w ocenie Sądu obie wydane w sprawie decyzje obarczone są różnymi uchybieniami. Należy się w pełni zgodzić z argumentem strony skarżącej, że Kolegium wydając pozytywną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy powinno przeprowadzić postępowanie uzgodnieniowe, czego w niniejszej sprawie zaniechało. Skoro Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy, dotyczą go w tym zakresie wszystkie obowiązki organu I instancji. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy wskazać, że Kolegium powinno uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze wszystkimi powołanymi do tego organami, nawet z tymi, które wydały pozytywne uzgodnienia dla projektu decyzji odmownej. Takie "uzgodnienia" nie mają bowiem znaczenia w sprawie, gdyż uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Tylko pozytywna (tutaj: ustalająca warunki zabudowy) decyzja ingeruje w zastany stan rzeczy i tylko wówczas organ uzgadniający może dokonać oceny planowanej inwestycji. Jeżeli organ administracji odmawia ustalenia warunków zabudowy, to organ uzgadniający nie ma czego oceniać (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1515/09, Lex nr 603677, wyrok WSA w Warszawie z dnia 03 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 867/09, dostępny na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). Projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy nie powinien być kierowany do uzgodnienia, a jeżeli już został przedłożony to organ uzgadniający winien umorzyć postępowanie uzgodnieniowe, jako bezprzedmiotowe. Sąd wskazuje, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie ustrzegło się również innych błędów. W świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku - jak w sprawie niniejszej - w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, ale sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja, wymienione zostały w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy. Wśród nich znalazło się m.in. określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony przez ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588 ze zm., dalej Rozporządzenie). Zgodnie z jego § 9 ust. 1, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Decyzja ta powinna ponadto zawierać, jako załącznik, wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, również obejmujące część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2 Rozporządzenia). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o warunkach zabudowy (jej część tekstowa) powinna zawierać dwa integralne załączniki: jeden w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - czego wymaga art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - oraz drugi, w postaci wyników analizy, na którą składać się muszą część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost § 9 ust. 2 Rozporządzenia z 26.8.2003 r. (tak też: wyrok NSA z dnia 19.01.2007 r., II OSK 200/06, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2007 r., IV SA/Wa 1601/06, niepubl.; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2011 r., IV SA/Po 976/10, niepubl.; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r., IV SA/Po 1002/10, niepubl.). Mówiąc w pewnym uproszczeniu, kompletna decyzja o warunkach zabudowy powinna obejmować dwie mapy: jedną, stanowiącą wymaganą część graficzną decyzji (z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) oraz drugą stanowiącą, część graficzną obligatoryjnie załączanych do inwestycji wyników analizy (z naniesionym granicami obszaru analizowanego). Potwierdza to jednoznacznie treść § 9 ust. 3 Rozporządzenia. W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy nie jest kompletna, gdyż załączone do niej wydruki nie zostały sporządzone w prawem przewidzianej skali i formie. Są mniej szczegółowe i niepełne, oprócz uchybienia przepisom prawa uniemożliwiają merytoryczną kontrolę decyzji. Należy podkreślić, że wszystkie wymagane składniki, w tym załączniki do decyzji, są jej integralną częścią w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Wadliwe – tak jak w niniejszej sprawie - sporządzenie któregokolwiek z obligatoryjnych składników (załączników) stanowi przy tym istotne naruszenie przepisów postępowania mogące wywrzeć istotny wpływ na jego wynik. Kolejnym uchybieniem Kolegium jest brak udokumentowania autorstwa osoby sporządzającej projekt zaskarżonej decyzji. Skoro ustawodawca przesądził, że projekty decyzji o warunkach zabudowy sporządzają osoby profesjonalnie przygotowane do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną, to rozstrzygającą przesłanką jest wpis takiej osoby na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego. Urbanista lub architekt będący autorem decyzji nie musi, ale może być pracownikiem administracji, jednak jego autorstwo powinno być udokumentowane w aktach sprawy. Jak trafnie wskazał WSA w Opolu w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 882/09 (Lex nr 531571) samo naniesienie adnotacji w formie wydruku komputerowego – tak jak w niniejszej sprawie, nie stanowi potwierdzenia opracowania projektu decyzji przez uprawnioną osobę. Załączniki takie nie mają w istocie mocy dokumentu, ponieważ niezbędnym jego elementem jest własnoręczny podpis osoby uprawnionej wraz z jego opieczętowaniem oraz potwierdzenie, stosownym zaświadczeniem, niezbędnych uprawnień osoby przygotowującej stosowny projekt. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd wyrażony w ww. wyroku i doktrynie, że nie jest dopuszczalne przyjmowanie domniemania opartego wyłącznie na wydruku komputerowym i pozytywne zweryfikowanie na jego podstawie danych oraz uprawnień osoby projektującej decyzję, zaś autorstwo powinno być udokumentowane w aktach sprawy (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego. Wydanie 4, art. 50 nb 6. Warszawa 2008). Opisane uchybienia decyzji Kolegium spowodowały konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu również decyzja organu I instancji jest wadliwa, a przynajmniej przedwczesna i z tego powodu nie mogła się ostać. Jak ustaliły organy administracji działka, której dotyczy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, położona jest na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Warto zatem wskazać, że dyrektor parku narodowego uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy w granicach swoich kompetencji wynikających m.in. z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880, ze zm.). W art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przyjęto, iż jedną z form ochrony przyrody są parki narodowe. Obecnie jest to najpełniejsza forma konserwatorskiej ochrony przyrody. W art. 8 ust. 1 tej ustawy wskazano, że park narodowy obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, o powierzchni nie mniejszej niż 1000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Zasadnicze znaczenie dla parków narodowych mają płynące z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zakazy dotyczące możliwości inwestowania na terenie parku w tym budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi regułę, od której przewidziano nieliczne odstępstwa m.in. określone w art. 15 ust. 2 pkt 5. Stosownie do treści tego przepisu zakazów określonych w art. 15 ust. 1 nie stosuje się do obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub fizyczne oraz wykonywania prawa własności, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego. W ocenie Sądu użyty przez ustawodawcę w art. 15 ust. 2 pkt 5 termin "obszar" obejmuje nie tylko działkę której dotyczy wniosek, ale i działki sąsiednie, zwarty obszar oceniany każdorazowo w realiach danej sprawy. Sąd podziela pogląd doktryny, że zwolnienie, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy nie odnosi się do całego terenu parku narodowego lub rezerwatu przyrody, ale jedynie do tej jego części, która korzysta tylko z ochrony krajobrazowej. W przypadku gdy konkretna część parku lub rezerwatu korzysta również z innej formy ochrony niż krajobrazowa, zwolnienie to nie będzie miało już miejsca (K. Gruszecki. Komentarz do art. 15 ustawy o ochronie przyrody. ABC 2010, wyd. II). Ponadto zwolnienie to występuje jedynie w przypadku realizacji jednego z precyzyjnie określonych w tym przepisie celów, a zapis ten nie zmienia faktu, iż mamy do czynienia z terenem prawnie chronionym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ I instancji w decyzji odmownej nie przeprowadził rzetelnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, odstąpił od wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a jej załatwienie nie uwzględniało słusznego interesu strony. Sąd podkreśla, że lokalizacja przedmiotowej działki w granicach parku narodowego i obszaru Natura 2000 nie oznacza, sama z siebie, zakazu budowy nowych obiektów (por. argumenty i wykładnię przepisów zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 970/09, dostępne na stronie internetowej NSA). Uzasadnienie odmownej decyzji organu I instancji składa się z opisu dotychczas prowadzonego postępowania, tekstu kilku przepisów oraz paru zdań na temat istoty obszarów Natura 2000 i różnorodności biologicznej tego obszaru Natura 2000, który obejmuje przedmiotową działkę. Takie potraktowanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niedopuszczalne i musi skutkować uchyleniem decyzji. Jak wskazał NSA w ww. wyroku negatywne uzgodnienie planowanej inwestycji, stanowiące podstawę do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, pociąga za sobą skutek w postaci daleko idącego ograniczenia prawa własności inwestora. Co do zasady ograniczenie to jest dopuszczalne, albowiem za wystarczające podstawę do jego stosowania można uznać przepisy ustawy o ochronie przyrody. Jednakże istotne ograniczenie prawa własności wymaga jasnego wykazania przez organ, iż przesłanki uzasadniające zastosowanie takiego środka rzeczywiście wystąpiły. Na organie administracji spoczywa zatem obowiązek dochowania szczególnej staranności zarówno w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, rozpatrzeniu materiału dowodowego, jak i w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa). Ponownie rozpoznając złożony wniosek organ administracji, uwzględniając powyższe rozważania Sądu, rzetelnie ustali stan faktyczny sprawy mając na względzie, że postępowanie dowodowe podlega przepisom kpa. Organ dokona analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne organ, wskazując podstawę prawną, powinien określić jakie zasady zagospodarowania, w szczególności zabudowy, muszą być wzięte pod uwagę przy przeprowadzaniu inwestycji, oraz jakie warunki musi inwestor spełnić, aby do tego doprowadzić. Należy przy tym mieć na względzie, że źródłem tych zasad i warunków nie jest wola organu, lecz prawo powszechnie obowiązujące, w tym przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o ochronie przyrody. W razie dokonywania uzgodnień organ decyzyjny winien mieć na względzie, że uzgodnienia gwarantują udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń, z punktu widzenia ustaw szczególnych, a organ prowadzący postępowanie nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi przy uzgodnieniu. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku. MZ