II SA/Kr 494/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi J.W. na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 24 listopada 2011 r. nr XIII/143/11 w przedmiocie rozpatrzenia uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Goczałkowskich" w Bochni postanawia odrzucić skargę. W dniu 2 marca 2012r. J.W. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 24 listopada 2011r. nr XIII/143/11 wydaną w przedmiocie rozpatrzenia uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Goczałkowskich" w Bochni. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności tej uchwały jako wydanej z oczywistym naruszeniem art. 17 pkt 13 i 14 oraz art. 18, art. 20 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Bochnia wniosła o jej oddalenie Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591ze zm.) skardze do sądu administracyjnego podlega uchwała organu gminy lub zarządzenie organu wykonawczego gminy. Jednocześnie art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 - dalej w skrócie "ppsa") przewiduje, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty prawa miejscowego oraz inne akty organów samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skargę tego rodzaju może przy tym wnieść podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez zaskarżony akt. Uwagę do projektu planu może wnieść każdy, niezależnie od posiadania interesu prawnego (art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z wyżej powołanych regulacji wynika, że nie może być przedmiotem zaskarżenia uwzględnienie lub też nieuwzględnienie uwagi wniesionej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to bowiem działanie organu planistycznego, będące tylko elementem postępowania planistycznego. Uwaga do projektu wnoszona jest nie po to, aby uzyskać efekt w postaci odpowiedzi na nią, ale po to, aby przy jej pomocy zmodyfikować przygotowywany akt prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Art. 17 pkt 11 i pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mówią o tym, by rozpatrzenie uwagi było dokonywane w formie odrębnego aktu administracyjnego, lecz jedynie o "wnoszeniu uwag" i o "rozpatrzeniu uwag", a w konsekwencji o "wprowadzaniu zmian do projektu planu, wynikających z rozpatrzenia uwag". Ustosunkowanie się do uwagi - nawet negatywne, nie może więc także naruszyć czyjegokolwiek interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż nie wywołuje odrębnych skutków prawnych, zwłaszcza skutków zewnętrznych i można je kwestionować, zaskarżając uchwałę o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli więc Rada Miasta Bochnia uchwali plan dla działki skarżącego, będzie on mógł go zaskarżyć (po wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/ Kr 218/11 brak takiego planu). Nie można również twierdzić, że działanie, o jakim mowa, jest działaniem "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Organ, rozpoznając uwagę, nie załatwia ani też nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt II OSK 2254/10 (Lex Omega nr 743398), w którym NSA orzekł, że "rozstrzygnięcie rady miasta w przedmiocie uwag do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego". Z podanych wyżej względów Sąd uznał, że nie jest dopuszczalna skarga na czynność organu planistycznego, polegającą na rozpoznaniu uwagi do projektu planu miejscowego i z tego powodu orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.