II SA/Go 327/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.M. na pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. W.M. zwrócił się do Prokuratury Okręgowej z wnioskiem o udostępnienie mu dokumentów z akt postępowania o sygnaturze [...]. Wniosek celem rozpoznania przekazany został do Prokuratury Rejonowej, która prowadziła postępowanie o w/w sygnaturze. Pismem z dnia [...] marca 2012r. Prokurator Rejonowy zawiadomił W.M., że zostaną mu udostępnione do wglądu wszystkie znajdujące się w aktach sprawy [...] dokumenty urzędowe. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, iż nie zostaną mu przedłożone niektóre ze znajdujących się w aktach dokumenty, gdyż nie stanowią one informacji publicznej, jako dokumenty prywatne i procesowe strony postępowania. W dniu 3 kwietnia 2012 r. wnioskodawca zapoznał się z dokumentami urzędowymi wskazanymi w w/w piśmie. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. W.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ,,skargę na odmowę udzielenia informacji publicznej", załączając do skargi kopię pisma z [...] marca 2012 r. Zdaniem skarżącego odmowa udzielenia informacji publicznej jest bezpodstawna, twierdząc, iż akta postępowań karnych stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Tylko pozytywne dokonanie oceny dopuszczalności skargi uzasadnia przystąpienie przez Sąd do jej merytorycznego rozpoznania. Za dopuszczalną uznać można zaś tylko skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowi pismo z dnia [...] marca 2012r. Prokuratora Rejonowego odmawiające skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] marca 2012r., z uwagi na to, iż informacje we wnioskowanym przez skarżącego zakresie nie stanowiły zdaniem organu informacji publicznej jako dokumenty prywatne i procesowe strony postępowania przygotowawczego. Zatem Sąd zobligowany był w pierwszej kolejności dokonać oceny czy w/w pismo jest aktem lub czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Procedura udostępniania informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej zwanej ustawą). Z art. 13 ust. 1 ustawy wynika, że udostępnienie informacji publicznej następuje na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnianie informacji jest czynnością materialno- techniczną. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji jest niedopuszczalne, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. W takiej sytuacji nie znajdują bowiem zastosowania jej przepisy, a co za tym idzie również art. 16. Zaskarżone pismo Prokuratora Rejonowego nie stanowi decyzji ani postanowienia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Pismo to jest jedynie informacją o załatwieniu sprawy, której organ udzielił w wyniku rozpoznania wniosku strony z dnia [...] marca 2012 r. Brak także podstaw do przyjęcia, iż zaskarżone pismo Prokuratora mieści się w kategorii aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, nie wymienionej w pkt 1 - 3 tego artykułu, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a muszą spełniać kumulatywnie określone warunki, aby mogły podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Akty te lub czynności: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia w wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych w trybie przewidzianym ustawą, 2) są skierowane do indywidualnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny i 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wprawdzie zaskarżone pismo zostało skierowane do skarżącego, nie rozstrzyga jednak w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony. Nie konkretyzuje ono uprawnień imiennie określonego podmiotu, zatem nie ma charakteru aktu indywidualnego, o którym mowa w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. Wobec powyższego w ocenie Sądu pismo informujące o tym, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie kwalifikuje się do żadnej z kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Zatem należało przyjąć, iż brak jest w niniejszej sprawie kognicji sądu administracyjnego. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w postanowieniu NSA z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 394/10, postanowieniu NSA z 24 stycznia 2006 r., I OSK 928/05, postanowieniu WSA w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2011 r., II SA/Bd 1539/10, postanowieniu WSA w Gdańsku z 22 września 2011 r., II SA/Gd 564/11. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż w sytuacji gdy skarżący nie podziela stanowiska organu i uważa, iż wnioskowana przez niego informacja mimo wszystko stanowi informację publiczną i że powinien uzyskać dostęp do informacji publicznej, to ma możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, domagając się wydania w tej sprawie decyzji. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygniecie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej ocenia wówczas prawidłowość dokonania praz organ kwalifikacji wniosku o udostępnienie informacji. Jednocześnie należy wskazać, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02, Lex 78203). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.