I SA/Po 318/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację ; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...],- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] września 2011 r. Spółka z o.o. "B. C." wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. W opisie stanu faktycznego wnioskodawczyni wskazała, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. zawarła umowę leasingu, której przedmiotem jest motocykl, celem wykorzystywania go w prowadzonej działalności gospodarczej. Motocykl ten jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych oraz został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki. Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem VAT. Zgodnie z postanowieniami umowy leasingu, Spółka jest zobowiązana do uiszczenia jednorazowej opłaty, tzw. czynszu inicjalnego, po zawarciu umowy oraz do regularnego płacenia rat leasingowych przez cały okres trwania umowy. Na Spółkę z tytułu należności wynikających z umowy leasingu będą wystawiane stosowne faktury VAT. W związku z wyżej przedstawionym stanem faktycznym, Spółka z o.o. "B. C." zadała organowi podatkowemu następujące pytanie: czy przysługuje jej prawo do odliczenia całości podatku naliczonego od czynszu inicjalnego oraz od rat leasingowych, a także od zakupu paliwa służącego do napędu motocykla będącego przedmiotem umowy leasingu? Zdaniem wnioskodawczyni, w ramach opisanego stanu faktycznego Spółce przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego od czynszu inicjalnego oraz od rat leasingowych, do których uiszczenia jest zobowiązana w związku z zawarciem przedmiotowej umowy leasingu motocykla, jak również prawo do odliczenia całości podatku naliczonego od zakupu paliwa służącego do jego napędu. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawczyni wskazała, że ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 – dalej w skrócie: ustawa o VAT z 2004 r.), ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm. – dalej w skrócie: ustawa nowelizująca z grudnia 2010 r.), a także nieobowiązująca już ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 – dalej w skrócie: ustawa o VAT z 1993 r.) nie definiują pojęć: samochodu osobowego czy innego pojazdu samochodowego. Oznacza to, iż dla potrzeb prawa podatkowego należy przyjąć definicje sformułowane w innych gałęziach prawa właściwych dla danego rodzaju zagadnień. W stosunku do definicji samochodu osobowego czy innego pojazdu samochodowego taką właściwą gałęzią prawa jest prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), samochodem osobowym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Innym samochodem, wymienionym w art. 2 pkt 42 tej ustawy, jest samochód ciężarowy, którym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo - osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą. Natomiast motocykl, zgodnie z art. 2 pkt 45 wskazanej ustawy, jest pojazdem samochodowym jednośladowym lub bocznym wózkiem - wielośladowym. Zainteresowana zaznaczyła, iż w zakresie przytoczonych definicji przepisy cytowanej wyżej ustawy nie uległy zmianie w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w dniu akcesji Polski do Unii Europejskiej. Powyższe przepisy ustanawiają odrębne definicje samochodu osobowego, innego samochodu (np. samochodu ciężarowego) i motocykla, co zdaniem wnioskodawczyni pozwala na wyciągnięcie następującego wniosku: motocykl nie jest samochodem osobowym, ani też innym samochodem o dopuszczalnej ładowności do 500 kg. Mając to na względzie zdaniem wnioskodawczyni wyłączenia z prawa do odliczenia podatku naliczonego określone w art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r. nie dotyczą motocykli. Wnioskodawczyni podkreśliła, że przepisy ustawy nowelizującej dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z użytkowaniem innych pojazdów samochodowych obowiązujące w obecnym stanie prawnym rozszerzają zakres krajowych wyłączeń tego prawa obowiązujących przed akcesją Polski do Unii Europejskiej. W art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r. użyte zostało bowiem pojęcie innego pojazdu samochodowego, którym może być m.in. samochód osobowy, samochód ciężarowy, a także motocykl. Jednocześnie, jak wskazano wyżej, motocykl nie jest samochodem osobowym, ani też innym samochodem o ładowności do 500 kg, a zatem nie obejmują go zawarte w art. 25 ustawy o VAT z 1993 r. wyłączenia z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy jego zakupie, jak również przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do ich napędu. W konsekwencji, w opinii wnioskodawczyni, art. 3 ust. 6 oraz art. 4 ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r. stanowią rozszerzenie zakresu wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do przepisów obowiązujących w stanie prawnym przed akcesją Polski do Unii Europejskiej, co stanowi naruszenie klauzuli stałości. Zdaniem zainteresowanej, ustawodawcy nie przysługuje prawo do omawianego wyżej rozszerzenia wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, tym samym Spółce przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego w związku z zawarciem umowy leasingu motocykla. Spółce przysługuje zatem prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o faktury dokumentujące płatności z tytułu czynszu inicjalnego, rat leasingowych, jak również zakup paliwa służącego do napędu motocykla. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni w sprawie przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. Przywołując treść art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1, ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. oraz art. 86 ust. 3-7a tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), art. 1 ust. 1 pkt 11 lit. b, art. 3 ust. 1, 2, 3 i 6, art. 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 9 pkt 2, ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r. oraz art. 2 pkt. 31, 33 i 45 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o ruchu drogowym, organ podatkowy stanął na stanowisku, iż wnioskodawczyni od dnia 1 stycznia 2011 r. nie przysługuje odliczenie w całości podatku naliczonego wynikającego z faktur potwierdzających zapłatę rat leasingowych oraz nie przysługuje prawo do odliczenia tegoż podatku z tytułu zakupu paliwa do napędu motocykla. Zatem Spółka, zawierając w dniu [...] sierpnia 2011 r. umowę leasingu motocykla, była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego od zapłaconego czynszu inicjalnego w ograniczonym zakresie, tj. 60% kwoty określonej na fakturze - nie więcej niż 6000 zł, jak również miała ograniczone prawo do odliczenia podatku naliczonego od zapłaconych rat leasingowych, tj. 60% - nie więcej niż 6000 zł (licząc łącznie). Ponadto, wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od nabytego paliwa wykorzystanego do napędu nowo zakupionego motocykla. W ocenie organu, obowiązujące od dnia 1 stycznia 2011 r. ograniczenia wynikające z art. 3 ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r. mają zastosowanie do motocykli z uwagi na fakt, iż motocykle uznane są za pojazdy samochodowe. Pismem nadanym dnia [...] grudnia 2011 r. Spółka z o.o. "B. C." wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę przedmiotowej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany aktu. Powyższa interpretacja indywidualna została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Spółka zarzuciła zaskarżonemu aktowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT z 2004 r. w zw. z art. 3 ust. 6 oraz art. 4 ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r., z uwzględnieniem art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż Spółce nie przysługuje odliczenie w całości podatku naliczonego wynikającego z faktur potwierdzających zapłatę czynszu inicjalnego i rat leasingowych oraz nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do napędu motocykla: - art. 176 Dyrektywy VAT poprzez brak jego zastosowania, skutkujący pozbawieniem Spółki prawa do odliczenia w całości podatku naliczonego, wynikającego z faktur potwierdzających zapłatę czynszu inicjalnego i rat leasingowych oraz pozbawieniem prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do napędu motocykla; oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika; - art. 14c O.p., poprzez nieodniesienie się w całości do uzasadnienia stanowiska Skarżącej oraz brak dostatecznego wyjaśnienia, dlaczego stanowisko Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji stosownie do treści art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: "P.p.s.a."). W odpowiedzi na skargę organ podatkowy uznał stanowisko skarżącej Spółki za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 P.p.s.a. poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 134 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które związane są z materią zaskarżonych aktów, które mogą skutkować uchyleniem interpretacji na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem narusza prawo procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i 2 O.p., ze względu na nieprawidłowe uzasadnienie prawne stanowiska organu wyrażonego w kontrolowanym akcie. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za sprzeczną z prawem było przyjęcie przez Sąd opisu stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji. W tym miejscu należy zaznaczyć, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, o czym przesądza treść art. 14b § 1 O.p. stanowiąc, że minister właściwy do spraw finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz umieszczenie systemowe przepisów art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1135/10, publ.: LEX nr 1082188). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wyraźnie zarysowała we wniosku o udzielenie interpretacji granice faktyczne i prawne przedmiotu indywidualnej interpretacji podatkowej. Stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., stanowi prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego granicach winno toczyć się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Konstytuują je przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by stwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej proponowanej przez stronę. W treści wniosku o wydanie interpretacji według regulacji prawnej jego urzędowego wzoru wnioskodawca powinien wskazać przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej. Zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi, więc w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, w razie potrzeby objęte klasyfikacyjną wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu podatkowego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76). Wnioskodawczyni przedstawiła swoje stanowisko, w uzasadnieniu którego powołała się na obowiązujące przepisy prawa krajowego, jak i przepisy prawa unijnego; przeprowadziła analizę właściwej regulacji prawnej i na jej podstawie wyciągnęła wniosek, iż przysługuje jej prawo do odliczenia całości podatku naliczonego od czynszu inicjalnego oraz od rat leasingowych, do których uiszczenia jest zobowiązana w związku z zawarciem przedmiotowej umowy leasingu motocykla, jak również prawo do odliczenia całości podatku naliczonego od zakupu paliwa służącego do jego napędu. Postawiła również jednoznaczną tezę o naruszeniu przez ustawodawcę polskiego zasady standsill. Wydając interpretację indywidualną Minister Finansów powinien na podstawie art. 14c § 1 i 2 O.p. zawrzeć w niej ocenę stanowiska wnioskodawczyni wraz z jej uzasadnieniem prawnym. W realiach niniejszej sprawy organ podatkowy powinien był zatem wyjaśnić w zakresie przedmiotowym wniosku o interpretację, dlaczego w świetle obowiązującego prawa stanowisko Spółki nie jest prawidłowe i oprzeć swoją ocenę o obowiązujące przepisy prawa. Przy tym nie wystarczy – jak uczynił to Minister Finansów w niniejszej sprawie – samo przytoczenie w uzasadnieniu przepisów prawa, mających zastosowanie w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 74/10, publ.: LEX nr 1081410). Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawczyni, dlaczego w jej sprawie wymienione przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez nią pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 164/09, publ.: LEX nr 516459). Oznacza to konieczność dokonania przez organ wykładni prawa oraz subsydiarnego posłużenia się w tym zakresie istniejącym orzecznictwem sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tylko taka wykładnia pozwala bowiem na zweryfikowanie nieprawidłowości stanowiska zainteresowanego podmiotu i zaprezentowanie treści obowiązujących przepisów prawa krajowego i unijnego. Korzystanie przez Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnych z dorobku orzecznictwa sądowoadministracyjnego i Trybunału Sprawiedliwości UE jest o tyle wskazane, że ze względu na stopień skomplikowania prawa podatkowego konieczne jest wyjaśnienie podatnikowi, dlaczego jego stanowisko – często na pierwszy rzut oka prawidłowe – nie odpowiada obowiązującemu prawu. Ograniczenie się zaś organu podatkowego, przy dokonywaniu oceny prawnej stanowiska pytającego, jedynie do przywołanych przez niego przepisów prawa i pominięcie mogących mieć zastosowanie różnych rodzajów wykładni wzajemnie powiązanych ze sobą przepisów, prowadzi do naruszenia art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez dokonanie niepełnej oceny prawnej przytoczonych przez stronę faktów. W rozpoznawanym przypadku Minister Finansów nie dokonał w swojej interpretacji prawidłowej wykładni art. 3 ust. 6 i art. 4 ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r., budując swoją wypowiedź wyłącznie w oparciu o przepisy obecnie obowiązującego prawa krajowego, z pominięciem regulacji unijnych oraz wytycznych zawartych w tym zakresie w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 "Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie". W kontekście tych wytycznych prawidłowa wykładnia powinna doprowadzić organ równolegle do analizy przepisów obowiązujących w omawianym zakresie do dnia 30 kwietnia 2004 r. (przede wszystkim art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT z 1993 r. i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. z 2002 r., Nr 27, poz. 268), a także art. 86 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535,ze zm.). Co prawda w treści kontrolowanej interpretacji organ zwrócił uwagę na fakt, iż zmiany do ustawy o VAT z 2004 r. w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów oraz paliwa wykorzystywanego do ich napędu są konsekwencją wskazanego wyżej wyroku ETS dotyczącego interpretacji przepisów Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.Urz. WE L 145 z dnia 13 czerwca 1977 r., s. 1, ze zm.) oraz decyzji wykonawczej Rady z dnia 27 września 2010 r. w zakresie ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego od niektórych pojazdów samochodowych nią objętych oraz konsultacji z Komitetem ds. VAT z dnia 30 września 2009 r. w sprawie ograniczenia odliczenia podatku naliczonego od paliwa do tych samochodów – jednak nie wyprowadził z tego stwierdzenia żadnych wniosków odnośnie do problemu zgodności przepisów art. 3 ust. 6 i art. 4 ustawy nowelizującej z grudnia 2010 r. z zasadą standsill (art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, a od 2006 r. - art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE). Tym samym w przedmiotowej interpretacji indywidualnej organ de facto nie zawarł uzasadnienia prawnego swego stanowiska. Na tle bowiem przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego samo przytoczenie przepisów prawa wraz z arbitralnym stwierdzeniem, że nie przysługuje Spółce prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego we wskazanym zakresie – nie spełnia standardów prawidłowej interpretacji indywidualnej z art. 14c § 1 i 2 O.p., a w związku z tym kontrolowany akt nie jest zgodny z prawem. W świetle powyższych wyjaśnień należy dodać, że sądowa kontrola interpretacji indywidualnych nie może polegać na zastępowaniu organu podatkowego przez Sąd w procesie wykładni przepisów, których dotyczy ten akt (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1967/08, publ.: LEX nr 545905). Jednocześnie organ podatkowy ma obowiązek odmowy zastosowania normy prawa krajowego w razie stwierdzenia jej niezgodności z prawem unijnym (por. orzeczenie ETS z dnia 22 czerwca 1993 r. w sprawie C 11/92, The Queen v. Secretary for Heath, ex parte Gallaher Ltd and others, publ.: Zb. Orz. (ECR) 1993, nr 6, s. I-03545). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni zatem wytyczne Sądu odnośnie do prawidłowego – w realiach niniejszego przypadku – uzasadnienia prawnego interpretacji (art. 14c § 1 i 2 O.p.). W szczególności organ zbada zakres przedmiotowy ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do leasingu motocykla oraz nabycia paliwa służącego do napędu motocykla będącego przedmiotem umowy leasingu - w stanie prawnym: do dnia 30 kwietnia 2004 r., od dnia 1 maja 2004 r. oraz w dniu wydania nowej interpretacji indywidualnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego doradcy podatkowego oraz niezbędnych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.