II SA/Gd 166/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przejścia gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego S. B. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 7 listopada 2011r. Starosta, na podstawie art. 14a ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwany dalej K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych odmówił przejścia do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa nieruchomości gruntowej pokrytej powierzchniowymi wodami płynącymi stanowiącymi jezioro S., położone w Gminie Z., obręb S., nr działki [...], nr KW [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia 28 czerwca 2011r. Dyrektor Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, działający jako pełnomocnik Marszałka wystąpił z wnioskiem o: - wydanie decyzji na podstawie art. 14a ustawy stwierdzającej przejście gruntów pokrytych wodami płynącymi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz, - wydanie decyzji na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy stwierdzającej przejście w trwały zarząd Marszałka nieruchomości obejmującej grunty pokryte wodami powierzchniowymi jeziora S. (działka nr [...]) położonej w obrębie S., gmina Z., stanowiącej własność S. B. Do ww. wniosku została załączona ekspertyza hydrologiczna jeziora S. sporządzona przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W.. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011r. organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie przejścia gruntów pokrytych wodami jeziora S. w trwały zarząd Marszałka. Organ ustalił, że jezioro S. zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w B., stanowi wyodrębnioną działkę, nr [...] o powierzchni 26.0600ha, której właścicielem jest S. B., zgodnie z treścią księgi wieczystej nr KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. Organ podał też, że zgodnie z treścią wypisu z księgi oraz przedłożoną ekspertyzą wody jeziora S. mają charakter wód płynących. Przywołał też treść art. 14a ustawy, zgodnie z którym grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, stanowią własność Skarbu Państwa i są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. W myśl art. 14a ust. 2 ustawy przejście gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego organu lub jednostki, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Zdaniem organu art. 14a ustawy stanowi o przejęciu gruntu, zaś przejęcie gruntu powoduje zmianę jednostki gospodarującej gruntem pokrytym wodą, a nie zmianę właściciela. Na podstawie wskazanego przepisu można domagać się zmiany władania a nie zmiany właściciela gruntu. W konsekwencji organ stwierdził, że skoro grunty, jak wynika z wpisu do księgi wieczystej stanowią własność S. B., to nie mogą zostać wpisane do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Na koniec organ wyjaśnił, że ustawa nie daje organom administracji prawa do orzekania, które z wód stały się własnością Skarbu Państwa, zaś spory o prawo własności wód rozpoznają sądy powszechne. Zatem, aby przenieść własność nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa należy uzyskać orzeczenie sądu będące podstawą wpisu do księgi wieczystej nowego właściciela. Do tego czasu nieruchomość KW nr [...] korzysta z domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U z 2001r. Nr 124 poz. 1361 ze zm.), iż prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Zarząd Melioracji Wodnych we W., który w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisu art. 14a ustawy oraz wskazał, że z sentencji decyzji oraz jej uzasadnienia wynika, że organ I instancji nie kwestionuje faktu, że wody jeziora S. mają charakter wód płynących. Potwierdzają to bowiem znajdujące się w aktach sprawy wpisy w księdze wieczystej, w ewidencji gruntów oraz przedłożona ekspertyza. Odwołujący podniósł przywołując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że decyzja wydawana na podstawie art. 14a ustawy nie jest decyzją orzekającą o zmianie własności w stosunku do gruntów, na którym znajduje się jezioro, lecz o dokonaniu wpisu do zasobu Skarbu Państwa, do którego nie stosuje się ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, utworzonego dla gruntów pokrytych wodami płynącymi. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny i nie zmienia stanu własności, gdyż pojecie własności wód i gruntu w rozumieniu ustawy nie jest tożsame z pojęciem własności w rozumieniu przepisów ustawy kodeks cywilny( wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2010r. sygn. akt II SA/Gd 658/09, wyrok SN z dnia 19 listopada 2004r. II CK 146/04, wyrok NSA z dnia 2 września 2011r. sygn. akt 1264/10). Wpisy w ewidencji gruntów i w księdze wieczystej oraz ekspertyza i mapy jednoznacznie wskazują, że jezioro S. należy do wód płynących. Oznacza to, że od dnia 12 grudnia 1962r., czyli od dnia wejścia w życie ustawy Prawo wodne z dnia 30 maja 1962r. jako śródlądowa woda płynąca jezioro to stało się własnością Skarbu Państwa z mocy prawa. Wody takie również na podstawie ustawy Prawo wodne z 1974r. oraz obecnie obowiązującej ustawy z 2001r. mogą stanowić wyłącznie własność Skarbu Państwa. Tym samym złożony wniosek nie może być rozumiany jako dotyczący zmiany właściciela w drodze decyzji administracyjnej, gdyż z mocy prawa jest nim Skarb Państwa. Na podstawie orzeczenia sądowego, w procesie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym dochodzi jedynie do zmiany niewłaściwego oznaczenia właściciela w księdze wieczystej założonej dla nieruchomości, na której znajduje jezioro o charakterze przepływowym. O własności wód płynących i gruntów przez nie zajętych przesądza bowiem Prawo wodne, które nie dopuszcza przypadków, aby stanowiły one własność innego podmiotu niż Skarb Państwa. Decyzją z dnia 20 stycznia 2012r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. uchylił decyzję Starosty z dnia 29 stycznia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma wątpliwości co do charakteru wód jeziora S., jako jeziora przepływowego położonego w zlewni rzeki S., w dorzeczu rzeki D., które zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy zalizane są do śródlądowych wód powierzchniowych płynących. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym zarówno śródlądowe wody powierzchniowe płynące jak i grunty pokryte tymi wodami w granicach linii brzegu stanowią wyłączną i niezbywalną własność Skarbu Państwa. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 30 maja 1962 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 34, poz. 158 ze zm.) wody płynące i pokryte nimi grunty stały się z mocy samego prawa własnością Skarbu Państwa. Wody płynące nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, co jest równoznaczne z tym, że nie można zaliczyć ich do kategorii rzeczy, w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Ustawa Prawo wodne jest aktem prawa materialnego, który określa pojęcie wód, wskazując zarazem ich właściciela, jak i wykonawców praw właścicielskich. Decyzja wydawana przez starostę na podstawie art. 14 a ust. 2 ustawy ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy nowego stanu prawnego a jedynie potwierdza prawa wynikające z obowiązującej normy prawnej, stanowiącej że wody powierzchniowe płynące, jak i grunty pokryte tymi wodami stanowią wyłączną i niezbywalną własność Skarbu państwa. Okoliczność ta wymagała i wymaga nadal potwierdzającego ujawnienia w księdze wieczystej. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, iż decyzja nie może zostać wydana z powodu niezgodności zapisów w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, tj. wpisem w księdze jako właściciela nieruchomości S. B. a nie Skarbu Państwa, organ odwoławczy podkreślił, że Skarb Państwa nabył prawo własności do gruntów pod śródlądowymi wodami płynącymi z dniem 12 grudnia 1962r. (z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 maja 1962 Prawo wodne). Stwierdzić zatem należy, że informacje dotyczące właściciela zawarte w ewidencji gruntów i w księdze wieczystej nie są zgodne z przepisami ustawy, bowiem nie został w nich ujawniony rzeczywisty stan prawny. Dokumenty te nie mogą więc stanowić wyznacznika charakteru wody i na ich podstawie nie można uznawać praw właścicielskich podmiotów innych niż wymienione w art. 11 ustawy, skoro są z tą ustawą sprzeczne. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 14a ustawy, jako decyzja deklaratoryjna nie powodująca zmiany właściciela gruntu powinna być wydana. Dopiero kwestia przejścia gruntów stanowiących działkę nr 30, znajdującej się pod wodami jeziora S. w trwały Zarząd Marszałka Województwa, na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy Prawo wodne i innych ustaw, jest uzależniona od uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Organ powołał się i przytoczył treść uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010r. sygn. Akt IV SA/Wa 370/10. Natomiast przepis art. 14a ustawy nie stanowi podstawy do tego aby organ I instancji orzekł o zmianie właściciela gruntu, a stanowi jedynie podstawę do potwierdzenia tego co zostało ustanowione z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu drugiej instancji wniósł S. B. Skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie: 1.przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14a ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że wody jeziora S. są wodami płynącymi i ich właścicielem jest Skarb Państwa mimo braku jakichkolwiek podstaw do takiego twierdzenia i mimo treści księgi wieczystej według której właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w miejscowości S. jest S. B., 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 138 § 2 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. orzeczenie na jego podstawie pomimo nieistnienia przesłanek do jego zastosowania. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskrżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności podkreślił, że na chwilę obecną zgodnie z treścią księgi wieczystej właścicielem nieruchomości nr [...] w miejscowości S. jest skarżący. Skarżący w uzasadnieniu skargi wywodził, że brak jest jakichkolwiek podstaw do tego aby można było uznać, że wody jeziora S. są wodami płynącymi. Powyższe, wbrew twierdzeniom organu, nie wynika jednoznacznie zarówno z księgi wieczystej, wypisu z ewidencji gruntów, jak i z przedłożonej przez organ ekspertyzy. Skarżący powołując się na treść ekspertyzy, podniósł, że nie ma ona "mocy" przyznania wodom jeziora charakteru wód płynących. Skarżący cytując ekspertyzę w części dotyczącej dwóch funkcjonujących okresowo rowów i informacji o odpływie z jeziora wskazał, że ekspertyza podaje, że jezioro powinno być zaliczone do wód płynących. Takie sformułowanie budzi wątpliwości czy osoby sporządzające ekspertyzę w istocie uważają , że jezioro jest jeziorem przepływowym, ekspertyza nie zawiera kryteriów uznania jeziora za wody płynące, brak jest również uzasadnienia wskazanej wyżej powinności uznania jeziora jako wody płynącej. Opinia nie daje odpowiedzi na pytanie jaki charakter mają wody jeziora, a twierdzenie o powinności uznania tych wód jako płynących pozostaje w sprzeczności w treścią opinii, tj. wskazaniami dotyczącymi istniejących rowów jako okresowych i odpływu z jeziora ciekiem o naturalnym przebiegu (nie jest to równoznaczne z ciekiem naturalnym). Skarżący zarzucił w konsekwencji, że brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, aby uznać wody jeziora S. za płynące, brak jest podstaw przesądzających o płynącym charakterze wód. Skoro nie wiadomo jaki charakter mają wody jeziora a jednocześnie w księdze wieczystej skarżący figuruje jako właściciel, to nie można włączyć ww. działki do zasobu Skarbu państwa. Organ II instancji nie może w niniejszym postępowaniu stwierdzić i decydować o charakterze wód jeziora. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa skarżący, powołując się na uzasadnienie decyzji organu II instancji podniósł, że na etapie rozpoznawania sprawy przez organ II instancji istniały wszystkie przesłanki umożliwiające temu organowi wydanie decyzji merytorycznej, a nie kasacyjnej. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika, aby istniały jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i konieczność jego wyjaśnienia, organ nie wskazuje przepisów postępowania, których naruszenia, jego zdaniem, dopuścił się organ I instancji, zaskarżona decyzja nie zawiera ponadto okoliczności, które organ I instancji powinien wyjaśnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Reasumując skarżący zarzucił, iż organ II instancji nie wskazał żadnych przesłanek uzasadniających wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wskazał, że należało uchylić decyzję organu I instancji z uwagi na naruszenie art. 107 § 3 kpa oraz art. 14 a ustawy. Dodatkowo podniesiono, że z akt sprawy Starosty nie wynikało, czy została wydana decyzja o ustaleniu linii brzegu dla jeziora - jednego z dokumentów który powinien zostać dołączony do wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 14a ustawy. Jego brak stanowi o naruszeniu przez organ I instancji art. 77 kpa. Organ przez pomyłkę nie podniósł tego argumentu w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisu art. 138 § 2 kpa, co zasadnie podniesiono skardze. Podstawę prawną decyzji kasacyjnej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stanowił art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Omawiany przepis ma zastosowanie, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, bądź też gdy organ ten wprawdzie prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz w trakcie tego postępowania dopuścił się istotnych uchybień przepisów procesowych. Oznacza to, iż w sytuacji, gdy sprawa nie została wyjaśniona przez organ pierwszej instancji w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia (w całości lub w znacznej części), organ odwoławczy zobligowany jest do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., nie może zaś podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż naraziłby się wówczas na zarzut rażącego naruszenia tego przepisu (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 816). Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku Dyrektora Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. o wpisanie gruntów pokrytych wodami J. S. położonego na działce nr [...] w gminie Z., do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa dla wód płynących, w trybie art. 14a ustawy. Decyzją z dnia 7 listopada 2011r. Starosta, odmówił przekazania do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa nieruchomości gruntowej pokrytej powierzchniowymi wodami płynącymi stanowiącymi Jezioro S., jako powód podając iż stanowi ono własność prywatną S. B. dla którego Sąd Rejonowy w B. Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW [...]. Organ pierwszej instancji skoncentrował się na kwestii prawa własności do spornych gruntów podnosząc, że skoro grunty stanowią własność prywatną S. B. i wpisane zostały do księgi wieczystej, to nie mogą zostać wpisane do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, będąc organem odwoławczym wydał zaskarżoną decyzję na podstawie cyt. wyżej art. 138 § 2 kpa, przy czym co zasadnie podniesiono w skardze nie wskazał żadnych okoliczności, o których mowa w cyt. przepisie uzasadniających wydanie decyzji kasacyjnej. Podkreślić należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 kpa tylko wówczas gdy wykaże, że istniejący w sprawie zakres okoliczności koniecznych do wyjaśnienia nie może być uzupełniony w trakcie postępowania przed organem II instancji, przy czym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej winien przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Ocena legalności wydania decyzji kasacyjnej pod kątem istnienia przesłanek do jej wydania podlega kontroli sądu w świetle cyt. przepisu art. 138 § 2 kpa. Dokonując tej kontroli Sąd w całości podzielił przytoczone wyżej zarzuty skarżącego zawarte w jego skardze i dotyczące naruszenia przepisu art. 138 § 2 kpa. Podkreślić należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał żadnych przesłanek uzasadniających wydanie kasacyjnej, a wręcz ustalił, że stan faktyczny sprawy jest dostatecznie wyjaśniony a wydanie decyzji nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w żadnym zakresie, nie wskazano żadnej okoliczności, która winna być wyjaśniona przez organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ II instancji podzielił stanowisko Starosty, że nieruchomość skarżącego pokryta jest powierzchniowymi wodami płynącymi stanowiącymi jezioro S. (działka nr [...]). W konsekwencji uznał, że w sprawie winna być wydana decyzja w oparciu o powoływany przepis art. 14a ustawy. Jednocześnie organ odwoławczy nie wskazał żadnych dodatkowych okoliczności, które winien organ I instancji ustalić, jak też nie wskazał żadnych okoliczności, które winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z orzeczenia organu II instancji prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w ocenie organu II instancji było zbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tym stanie rzeczy nie zachodziła określona w art. 138 § 2 kpa przesłanka wydania decyzji kasacyjnej, Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14a ust. 1 ustawy z przyczyn wskazanych w skardze na tym etapie rozpoznawania sprawy nie mogą mieć wpływu na jej rozstrzygniecie. Organ II instancji nie wydał bowiem decyzji co do istoty, lecz decyzję kasacyjną mimo że jak wynika z uzasadnienia decyzji wniosek według organu winien zostać uwzględniony. Sąd zobowiązany był w konsekwencji do oceny legalności decyzji pod kątem istnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Na marginesie jednak wskazać należy, że ponownie rozpoznając sprawę organ ma obowiązek stosownie do art. 107 § 3 kpa stanowiącego o faktycznym i prawnym uzasadnieniu decyzji administracyjnej, wskazać kryteria umożliwiające zaliczenie określonych wód do wód powierzchniowych płynących oraz wskazać z powołaniem się na zebrany materiał dowodowy, że występują one w odniesieniu do jeziora S. Wskazany w odpowiedzi na skargę zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 77 kpa z uwagi na brak w aktach sprawy decyzji o ustaleniu brzegu linii jeziora nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Powyższa kwestia nie była dotychczas przedmiotem ustaleń w trakcie postępowania przed organami administracji a jej powołanie w odpowiedzi na skargę nie może uzupełnić uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie wyklucza to jednak ustalenia tej kwestii w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ drugiej instancji uwzględni wszystkie podniesione wyżej uwagi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DZ.U. z 2012r., poz. 270), uchylił zaskarżoną decyzję. Wobec uwzględnienia skargi i działając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy, Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 457 zł obejmujący zwrot wpisu w kocie 200zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbowa w łącznej kwocie 257zł.