III SA/Po 970/11

Dnia 23 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... r nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 oddala skargę W dniu 14 maja 2010 r. Gospodarstwo Sp. z o.o. w K złożyło wniosek o przyznanie płatności ONW na 2010 rok do 113,39 ha powierzchni. W toku postępowania administracyjnego, po wezwaniu wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień odnośnie zgłoszenia działek ewidencyjnych o numerach ... oraz ... przez innego producenta, Prezes Gospodarstwa złożył w dniu 17 lutego 2011 r. korektę wniosku z dnia 14 maja 2010 r. Dodatkowo wskazał, iż omyłkowo zadeklarował te działki we wniosku (przez pomyłkę nie wykreślił ich z wniosku o płatności na rok 2010). W dniu 1 września 2010 roku odbyła się w gospodarstwie kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, a w dniu 3 września 2010 r. w zakresie wzajemnej zgodności. Kontrole wykazały spełnienie warunków do przyznania płatności ONW jedynie do powierzchni 83,83 ha. Producent rolny nie wniósł żadnych zastrzeżeń do protokołu z dnia 1 i 3 września 2010 roku, jak również do przekazanych odrębnie formularzy ocen raportów z kontroli. Decyzją z dnia 13 kwietnia 2011 r., o Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił przyznania Gospodarstwu płatności ONW na rok 2010. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną działek a powierzchnią stwierdzoną wynosi 35,26 %, czyli więcej niż 20 %, co skutkować musiało odmową przyznania płatności ONW – zgodnie z art. 16 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji WE nr 1975/2006. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezes Gospodarstwa nie zgodził się z odmową przyznania wnioskowanej płatności i podniósł, że kontrole działek były dziwne – przeprowadzono je "w samochodzie" i za pomocą komputerowego mierzenia pola. Strona zgłosiła powierzchnie według rejestru gruntów, a wymiary za pomocą GPS zostały wypaczone ze względu na pofałdowanie terenu i bliskie sąsiedztwo lasów. Zgłoszenie działek nr ... wynikało z niewykreślenia ich przez nieuwagę. To nie producent wpisał je do wykazu tylko pracownik organu. Nie zostały one naniesione na ortofotomapy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 25 października 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż warunki przyznania płatności ONW w zakresie kwalifikowalności powierzchni spełnione zostały dla 83,83 ha. Z protokołu kontroli wynika, że wszystkie działki zidentyfikowane zostały w sposób pozwalający na prawidłowy pomiar wszystkich kontrolowanych działek. Dokumentację rozszerzono o wykonanie szkicu kontrolowanych działek rolnych sporządzonego na szkicu pomiaru działek rolnych oraz na wydrukach załączników graficznych obrazujących lokalizację w/w działek rolnych. Podkreślono, iż wnioskodawca nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do przeprowadzonych kontroli, a miał taką możliwość w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu. Producent rolny z takiej możliwości nie skorzystał i umotywowanych zastrzeżeń do wykonanej kontroli nie wniósł, choć był o tym pouczony. Odnośnie przebiegu kontroli podniesiono, że kontrole na miejscu mogą być przeprowadzone bez uprzedzenia i pod nieobecność rolnika. Powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie wspólnoty normy techniczne. W kampanii kontrolnej 2010 roku kontrole wykorzystujące do pomiarów techniki globalnego systemu pozycjonowania (GPS) realizowane były tylko z wykorzystywaniem odbiorników certyfikowanych lub takich, dla których przeprowadzono testy w celu wyznaczania dla danego urządzenia pomiarowego wartości sfery buforowej stosowanej do obliczenia tolerancji pomiaru. Weryfikacja zaś danych obszarowych działek rolnych wskazanych we wniosku nie następuje tylko na podstawie danych zawartych w ewidencjach i rejestrach, lecz przede wszystkim na podstawie kontroli na miejscu. Podkreślono, iż organ nie neguje granic i powierzchni nieruchomości wynikających z aktów notarialnych i wypisów z rejestrów gruntów, jednakże w raporcie z kontroli, jak i w załącznikach graficznych działki rolne zostały opisane wraz z wykrytymi nieścisłościami. Płatności są natomiast przyznawane do gruntów kwalifikujących się do objęcia płatnościami, utrzymanych zgodnie z odpowiednimi normami, a nie do gruntów objętych określonymi zabiegami bez względu na efektywność tych zabiegów. Zwrócono też uwagę, iż o ile strona kwestionuje poszczególne dowody w sprawie winna wykazać inicjatywę dowodową w tym zakresie, bowiem ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ponadto, zgodnie z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, jeżeli rolnik może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości w złożonym wniosku lub z własnej inicjatywy poinformuje kierownika Biura Powiatowego ARiMR, że dane zawarte we wniosku są nieprawidłowe lub dane wykazane we wniosku zdezaktualizowały się od czasu jego złożenia (o ile nie został poinformowany o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz nie został poinformowany o nieprawidłowościach we wniosku nie stosuje się pomniejszenia płatności). W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu II instancji, nie jest jednak możliwe odstąpienie od zastosowania pomniejszenia, zgodnie z prawodawstwem krajowym i unijnym, albowiem zawyżenie powierzchni działek rolnych nastąpiło w wyniku złożenia błędnej deklaracji przez Gospodarstwo, które nie wykazało się odpowiednią starannością i nie może teraz przerzucać odpowiedzialności na "pomyłkę". Gospodarstwo, reprezentowane przez Prezesa Zarządu, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze strona zarzuciła organom nieprawidłowość wykonanych pomiarów, brak rzetelnego przeprowadzenia kontroli, naruszenie art. 7, 8, 9 i 77 kpa. Podkreślono m.in., że z prostych wyliczeń matematycznych wynika rzeczywisty obszar działki rolnej ... , ponadto ilość zużytego materiału siewnego też świadczy o jej obszarze, do którego należy zaliczyć skanalizowany rów na działce nr ... , obszar drogi na działce ew. nr ... , powierzchnię drogi wzdłuż działki ... . Na skutek corocznego obniżania się poziomu wód gruntowych znaczna część łąki i pastwiska została też włączona do działki rolnej ... . Konsekwentne kontrole przeprowadzane przez organy ARiMR co roku nie uwzględniają rzeczywistej wielkości działek rolnych. Skarżący podkreślił, że jedynie z poczucia bezsilności producent nie zgłaszał zastrzeżeń do protokołów kontroli, ponieważ do tej pory czynił to wielokrotnie i zawsze bez skutku. Nigdy też kontrola nie została przeprowadzona w obecności kontrolowanego. Producent zadeklarował działki użytkowane przez innego producenta, dlatego, iż wypełnił po prostu druk przygotowany przez Agencję, pomimo iż w poprzednim roku dokonywał z tego powodu korekty wniosku. To Agencja po raz kolejny wpisała działki ... i ... do formularza. Ponadto, w ocenie strony, przy tak dużej liczbie działek zawsze będą się zdarzały pomyłki. Dodatkowo wskazano konkretne sprzeczności w odniesieniu do działek ewidencyjnych ... . Przytoczono prasowe informacje odnośnie niedokładnych pomiarów przy pomocy GPS. Skarżący zakwestionował też ustalenia kontrolerów co do zasad dobrej kultury rolnej. W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2010 roku skarżący ponownie podkreślił, że obmiary pól były nierzetelne. Wyszczególniono różnice w powierzchniach niektórych działek w poszczególnych latach kalendarzowych. To organy, a nie producent rolny powiela błędy w corocznych formularzach, organy nie odnoszą się do uwag producenta, a kontrole są przeprowadzane niedokładnie i pod nieobecność wnioskodawcy. Ponadto, zdaniem Gospodarstwa , protokoły kontroli nie zawierają pouczenia o możliwości wniesienia zastrzeżeń do treści protokołu. Według strony zgodnie z art. 73 Rozporządzenia Komisji UE nr 1122/2009 wskazane było również odstąpienie od zastosowania pomniejszenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że strona skarżąca całkowicie zrezygnowała z inicjatywy dowodowej w postępowaniu administracyjnym, podnosząc niektóre kwestie dopiero w postępowaniu przed sądem. Na rozprawie w dniu 23 maja 2012 roku pełnomocnik strony skarżącej (radca prawny) podtrzymał wniosek skargi o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka H (Dyrektora Gospodarstwa ) i dowodu z opinii biegłego. Wskazał na odbywane rozmowy pomiędzy pracownikami Gospodarstwa , a pracownikami organu w zakresie zastrzeżeń dotyczących wielkości zgłoszonych działek. Strona otrzymała protokół kontroli, ale nie wiedziała o możliwości zgłoszenia zastrzeżeń. Działki nr ... zostały zadeklarowane omyłkowo, gdyż to organ naniósł je na druk wniosku. Podniesiono też, że skarżąca nie posiada stałej obsługi prawnej i raz jeszcze zakwestionowano pomiar działek przy użyciu GPS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując oceny decyzji administracyjnej według kryterium zgodności z prawem – art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Mając na względzie powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że część zarzutów nie dotyczyła płatności ONW, lecz płatności JPO i UPO na rok 2010 (sygn. akt III SA/Po 969/11). Po przeanalizowaniu akt administracyjnych niniejszej sprawy Sąd stwierdził przede wszystkim, iż producent rolny mając obiektywną możliwość procesową w żaden sposób nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, w szczególności nie zgłaszał wniosków dowodowych. To strona zaś winna za pomocą dostępnych środków dowodowych (np. odpowiednich pomiarów upoważnionego geodety) dowodzić własnej racji. Uczestnictwo w programach pomocowych nie jest bowiem obligatoryjne, a chcąc skorzystać z przywilejów dopłat należy dostosować się w pełni do bardzo precyzyjnych sformalizowanych wymogów, jakimi systemy te są obwarowane i aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami. Kwestionując ustalenia organu co do kwalifikowalności powierzchni, jak i wzajemnej zgodności strona nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli we wskazanym w protokole terminie. Także w odwołaniu od decyzji I instancji Gospodarstwo bardzo ogólnikowo odniosło się do dokonanych pomiarów i wyników, kwestionując ogólnie metodę pomiaru przy użyciu GPS, ale nie jej konkretne ustalenia. Pomimo tak ogólnych zarzutów odwołania Dyrektor Oddziału ARiMR badając sprawę ponownie dokonał bardzo szczegółowej analizy pomiarów poszczególnych działek rolnych oraz ponownej weryfikacji pomiaru powierzchni faktycznie użytkowanej i deklarowanej przez Gospodarstwo . Dotyczyło to działek ... – zadeklarowanych do płatności ONW. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, iż zgodne z prawem było przeprowadzenie kontroli pod nieobecność strony i uprawnionym było zastosowanie metody pomiaru działek przy użyciu techniki GPS. Podczas kontroli u skarżącego zastosowano odbiornik GPS Trimble Geo XM z szerokością strefy buforowej 1,25. Organ wskazał też, jakie konkretnie kody DR zastosowano odnośnie poszczególnych działek rolnych oraz ile wyniosła ostatecznie procentowa różnica między stwierdzoną powierzchnią a deklarowaną (35,26%). Należy w tym miejscu zauważyć, że odnośnie działek ... powierzchnie stwierdzone przez organ są większe od deklarowanych przez stronę i wynoszą 2,79 ha i 4,58 ha w miejsce deklarowanych odpowiednio 1,92 ha i 4,24 ha. Dopiero w skardze strona skarżąca zakwestionowała pomiary poszczególnych działek. W przypadku każdej z tych działek niezgodność pomiaru miała być skutkiem nieuwzględnienia faktu zagospodarowywania dodatkowych powierzchni, np. w postaci zaoranych dróg, zlikwidowanych rowów, zaoranych łąk należących do lasu. W żaden sposób strona ubiegając się o dopłaty na rok 2010 takich okoliczności organowi nie zgłaszała, ani nie określiła w jakim okresie zagospodarowywała dodatkowe powierzchnie. Skoro, zdaniem skarżącego, istotnie uzyskał dodatkowe powierzchnie to strona, a nie organ winna na bieżąco korygować wnioski lub informować organ o zmianach. Tymczasem organ w przypadku działek ... podkreślił, iż obrazy ortofotomapy wykonane zostały na podstawie zdjęcia dokonanego w dniu 8 lipca 2010 roku, a więc już po złożeniu wniosku. Odnośnie zakwestionowanych działek ... pomiary dokonane zostały na podstawie obrysu wykonanego przez Prezesa Gospodarstwa i załączonego do wniosku. Organ wyjaśnił jednocześnie, dlaczego dla działki rolnej ... (największej z kompleksu działek ... ) przyjęto jako powierzchnię stwierdzoną 28,79 ha (zob. str. 10,11 decyzji). Jeżeli zaś, w ocenie strony skarżącej, wykonane przez nią obrysy były nieprawidłowe nie sposób zrozumieć – dlaczego nie kwestionowała wyników kontroli bezpośrednio po ich dokonaniu, skoro ma wieloletnią praktykę w ubieganiu się o płatności. Nie można nie zauważyć, że w zaskarżonej decyzji przedstawiona została szczegółowa interpretacja dokumentacji wraz z wyjaśnieniami, dlaczego i z jakich powodów organ przyjął, iż poszczególne działki nie potwierdzają deklaracji Gospodarstwa. Organy obu instancji odmawiając przyznania płatności ONW opisały stwierdzone nieprawidłowości wykryte w wyniku kontroli oraz wskazały procentową różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez stronę a powierzchnią stwierdzoną – spełniającą wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania powyższej pomocy. Według Sądu, okolicznością istotną w niniejszej sprawie jest właśnie fakt, że wnioskodawca zaniechał jakichkolwiek czynności dowodowych. Z protokołu kontroli wynika bowiem, iż przesłano protokoły skarżącemu, a on sam w skardze podniósł, iż nie odwołał się od wyników kontroli nie dlatego, że nie wiedział o takiej możliwości, ale wręcz przeciwnie – że od lat wielokrotnie się odwoływał, ale bez skutku, więc tym razem w poczuciu bezsilności od ostatnich ustaleń organu się nie odniósł. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony zawartym w piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2012 r., iż w protokole kontroli nie było pouczenia o możliwości wniesienia umotywowanych zastrzeżeń w terminie 14 dni. Jak bowiem podał organ II instancji (str. 6 uzasadnienia decyzji) taka możliwość została wskazana na str. 4 formularza protokołu z wykonanej kontroli na miejscu, znajdującego się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzecznictwa brak uwag (zastrzeżeń) do raportu kontroli stanowi przesłankę do przyjęcia tezy, że wnioskodawca zgodził się z ustalonym przez organ stanem faktycznym wskazanym w protokole z czynności kontrolnych (zobacz m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Po 672/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1285/08). Podkreślić też trzeba, iż postępowanie przed organami ARiMR zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w Kpa (art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r., Nr 64, poz. 427). Do najistotniejszych zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 Kpa, tj. organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przyjęto też zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści. Tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym strona jest zmuszona do większej aktywności. Ograniczone również zostały zasady takie jak: czynnego udziału strony w postępowaniu i udzielania informacji poprzez przyjęcie, iż tylko na żądanie strony organ zobowiązany jest je przestrzegać. Zdaniem Sądu wieloletnia praktyka w ubieganiu się przez stronę o różnego rodzaju płatności do gruntów rolnych winna tym bardziej obligować do aktywności w trakcie postępowania przed organami administracji. Podnoszenie szczegółowej argumentacji dopiero przed Sądem jest działaniem spóźnionym, bowiem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a własnych ustaleń dokonuje wyjątkowo. Z tego też powodu oddalono wnioski dowodowe strony skarżącej na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie podziela także zarzutów skierowanych pod adresem organu odnośnie działek ... . Jest bowiem rzeczą oczywistą, iż dopłaty mogą być przyznane wyłącznie osobie faktycznie uprawiającej grunty. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie Gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.) rolnikowi przysługuje płatność ONW do powierzchni minimum 1 ha gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, przy przestrzeganiu odpowiednich wymogów i norm. Nie jest więc sporne, że o prawie do płatności przesądza posiadanie, nie zaś sam tytuł własności działki. Warunkiem przyznania płatności jest faktycznie rolnicze użytkowanie gruntów zgłoszonych do płatności. Tym samym słusznie organy uznały, iż Gospodarstwo nie może ubiegać się o płatności do tych działek, które zostały też zadeklarowane przez innego producenta rolnego – uprawiającego te działki. Strona skarżąca powołała dobrowolnie w zgłoszonym wniosku działki ... i dopiero na skutek wezwania organu dokonano korekty wniosku, umniejszając zadeklarowaną powierzchnię o te dwie działki – czyli łącznie o 24,06 ha. Z tego też względu z zadeklarowanej pierwotnie powierzchni 113,39 ha zostało 89,33 ha, a organ I instancji po dokonaniu kontroli na miejscu zmniejszył tę powierzchnię i stwierdził, że tylko powierzchnia 83,83 ha spełnia wszystkie warunki do przyznania wnioskowanej płatności. Wynika stąd jednoznacznie, iż już na skutek błędu samej strony przy składaniu wniosku zadeklarowano powierzchnię zawyżoną o minimum 20%, (co skutkuje koniecznością odmówienia stronie wnioskowanych płatności). Z tego punktu widzenia zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowych pomiarów miały w zasadzie znaczenie drugorzędne. W ich wyniku zwiększyła się bowiem różnica procentowa między powierzchnią zadeklarowaną przez stronę a stwierdzoną, która wyniosła ostatecznie 35,26%. W tym stanie rzeczy, skoro ta różnica przekroczyła 20% organ prawidłowo, na podstawie art. 16 ust 2, akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, odmówił przyznania stronie płatności ONW na 2010 r. Należy w tym miejscu podkreślić, iż organ II instancji zasadnie uznał brak przesłanek z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 13 grudnia 2009 r. umożliwiających wykazanie przez rolnika braku winy w podaniu nieprawidłowości we wniosku, gdyż może on to uczynić jedynie do czasu powiadomienia go przez organ o nieprawidłowościach wykrytych we wniosku. W niniejszej sprawie strona dokonała korekty wniosku już po otrzymaniu specjalnego wezwania organu w tym zakresie. Podanie błędnych danych we wniosku obarcza negatywnymi skutkami samego producenta, który – jak już wskazano powyżej – winien dochować należytej wysokiej staranności ubiegając się o przyznanie płatności rolniczych. Słusznie przyjął też organ, że argument, iż przedmiotowe działki (... ) nie zostały wyrysowane na załączniku graficznym nie jest przekonujący, ponieważ działka rolna ... położona na działce ewidencyjnej ... również nie została zaznaczona na załączniku graficznym a mimo to strona nie uznaje, że ta działka nie jest w jej posiadaniu. Wobec powyższego niezałączenie do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wydruku zdjęć wykonanych podczas kontroli na miejscu, odmiennie niż to uznał Sąd w sprawie III SA/Po 969/11 dotyczącej płatności JPO i UPO na 2010 r. – fotografie działek rolnych ... jako potwierdzenie terenów nieskoszonych, nie udaremnia sądowej kontroli stanowiska organów w przedmiotowej sprawie i nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Bez znaczenia jest też podnoszona przez stronę okoliczność, że Spółka nie ma stałej obsługi prawnej. W tej sytuacji, skoro zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiada prawu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.