VII SAB/Wa 112/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Dyrektora Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W. postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 24 marca 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Instytutu Psychiatrii i Neurologii w W. w formalnym załatwieniu pism z dnia 10 lutego 2012 r. i z dnia 13 lutego 2012 r., zawierających wniosek o zawiadomienie organu ścigania o wystąpieniu przez Sąd Rejonowy we W. o kserokopie dokumentacji medycznej skarżącego, wniosek o wskazanie, gdzie należy zgłosić podejrzenie o chorobę psychiczną sędziego, wniosek o udzielenie odpowiedzi, czy przepustki wydawane na wyjścia stanowią dokumentację medyczną, a także wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, czy jako pacjent korzystający z przepustek mógł samodzielnie opuścić szpital już w dniu 10 marca 2010 r. oraz uczestniczyć w rozprawie sądowej, czy tylko w towarzystwie osoby nim się opiekującej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ponadto, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Rozpoznając sprawę sąd administracyjnyw pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. określa katalog aktów prawnych i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia jego pism z dnia 10 lutego 2012 r. i z dnia 13 lutego 2012 r. Z treści ww. pism wynika, iż w istocie zawierają one wnioski skierowane do organu w trybie art. 241 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Przedmiotem wniosku złożonego w ww. trybie mogą być bowiem w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia sakrgi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a. Wnioskodawcy służy także prawo wniesienia skargi w przypadku niezałatwienia wniosku w terminie określonym w art. 244 albo wskazanym w zawiadomieniu (art. 245). Wyjaśnić należy, że przedmiotem sakrgi, o której mowa w art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, stosownie do art. 228 k.p.a., nie zaś do sądu administracyjnego. Ponieważ skarżona bezczynność nie dotyczy przypadków określonych w pkt 1-4a p.p.s.a., przedmiotową skargę należy uznać za niedopuszczalną. W odniesieniu do zawartego w piśmie skarżącego z dnia 13 lutego 2012 r. wniosku o wydanie zaświadczenia wskazać należy, iż przedmiotem rozbieżnego orzecznictwa sądowego jest, czy na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia służy zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Według niektórych orzeczeń, na bezczynność organu w sprawie wydania zaświadczenia nie przysługuje zażalenie w rozumieniu art. 37 § 1, ponieważ przepis ten odnosi się jedynie do spraw administracyjnych, a wydanie zaświadczenia nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej (np. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1074/11, Lex nr 842887). Odmienne stanowisko w tej kwestii zajął NSA w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 698/10, Lex nr 578345, w którym przyjęto, że w przypadku bezczynności w sprawie wydania zaświadczenia skarżący powinien w jakijkolwiek formie wyczerpać przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z aer. 52 § 1 p.p.s.a., tj.albo złożyć zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., albo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wyczerpanie ww. środka zaskarżenia umożliwia następnie stronie złożenie skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia odpowiadającego treści żądania strony. Skoro zatem w ocenie skarżącego doszło do naruszenia jego prawa w zakresie wydania przez organ zaświadczenia określonej treści, winien on skorzystać z jednego z ww. instrumentów prawnych umożliwiających dochodzenie realizacji praw podmiotowych. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.