VIII SA/Wa 172/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Starszy Referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku kontrolerskiego 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] listopada 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji (MKWP, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 ust. 4 ustawy o Policji z 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem z 6 grudnia 2001 r."), orzekł o obniżeniu nadkomisarzowi J. O. (skarżący) od dnia [...] grudnia 2011 r. dodatku kontrolerskiego do wysokości 5 % kwoty bazowej miesięcznie. W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wskazał fakt przebywania przez funkcjonariusza od [...] września 2011 r. na zwolnieniu lekarskim, co spowodowało, że nie był on wyznaczany do prowadzenia kontroli, a jego zadania zostały przydzielone innym policjantom. Od powyższego rozkazu skarżący w dniu [...] listopada 2011 r. złożył odwołanie, wnosząc o jego uchylenie w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 121 ustawy o Policji oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że na zwolnieniu lekarskim przebywał w związku z doznanym w dniu [...] września 2011 r. urazem kręgosłupa. W jego ocenie niezasadne jest obniżenie na tej podstawie dodatku kontrolerskiego do wysokości 5 % kwoty bazowej miesięcznie, czyli o dwie trzecie w stosunku do wcześniej przyznanego. Taka sytuacja zdarzyła się w Komendzie Wojewódzkiej Policji pierwszy raz, gdyż wcześniej żaden policjant nie miał obniżonego dodatku kontrolerskiego i to w tak dużej wysokości (z 15 % na 5 %) z powodu absencji chorobowej. Zaistniała sytuacja jest dla skarżącego przykra i niezrozumiała tym bardziej, że przed okresem zwolnienia lekarskiego aktywnie uczestniczył w prowadzonej przez organ I instancji kontroli, a upoważnienie do jej prowadzenia posiadał do [...] września 2011 r. W dalszej części odwołania skarżący powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2069/10, zgodnie z którym policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc także do dodatku służbowego, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Błędna i nieuprawniona jest wykładnia, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego, a w szczególności powoduje jego obniżenie. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] grudnia 2011 r. Komendant Główny Policji (KGP, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "Kpa"), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku kontrolerskiego, ustalając datę obniżenia przedmiotowego dodatku na dzień [...] stycznia 2012 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na wniosek personalny z [...] października 2011 r. bezpośredniego przełożonego skarżącego, który wystąpił do KWP o obniżenie J.O., pełniącemu obowiązki na stanowisku eksperta Zespołu Skarg i Wniosków, dodatku kontrolerskiego do wysokości 5% kwoty bazowej. Jako podstawę powyższego wskazał fakt nieprzeprowadzania przez skarżącego kontroli i innych czynności inspekcyjnych z powodu przebywania od [...] września 2011 r. na zwolnieniu lekarskim. Wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie MKWP organ odwoławczy uznał za zasadne, wskazując treść przepisów regulujących kwestie związane z ustalaniem uposażenia policjantów, w tym prawa do dodatku kontrolerskiego. KGP stwierdził, iż wysokość przyznanego dodatku kontrolerskiego jest ściśle związana nie tylko z pełnieniem służby na stanowiskach kontrolnych, które wymienia § 14 ustęp 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r., ale też z faktycznym wykonywaniem przez policjanta czynności objętych postępowaniem kontrolnym. Dodatek ten nie jest rodzajem premii za dotychczasowe nienaganne realizowanie zadań z zakresu kontroli, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte realizowanie takich zadań, którego wysokość uzależniona jest między innymi od zakresu wykonywanych czynności oraz liczby dni wykonywania ich poza macierzystą jednostką. Dlatego też niewyznaczanie w danym okresie policjanta do wykonywania czynności objętych postępowaniem kontrolnym stanowi przesłankę dokonania weryfikacji ustalonej stawki dodatku kontrolerskiego, zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. KGP wskazał, że dotychczas skarżący był uprawniony do otrzymywania dodatku kontrolerskiego w wysokości 15% kwoty bazowej miesięcznie. Ustalona wysokość dodatku kontrolerskiego zgodna była z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. i adekwatna do wykonywanych przez policjanta czynności objętych postępowaniem kontrolnym. Na zajmowanym stanowisku policjant jest zobowiązany do przygotowywania kontroli, w tym opracowywania jej programów, przeprowadzania (w komórkach i jednostkach organizacyjnych organu I instancji) kontroli dotyczących przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg i wniosków - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i standardami, wykonywania zadań kierownika lub członka zespołu kontrolnego oraz kierownika lub członka zespołu koordynującego, wynikających z aktów prawnych, regulujących zasady i tryb przeprowadzania kontroli. Tymczasem z uwagi na nieobecność skarżącego w służbie z powodu choroby, wskazane wyżej zadania, których należyte wykonywanie uzasadniało przyznanie dodatku kontrolerskiego w dotychczasowej wysokości, od dnia [...] września 2011 r. nie były przez niego realizowane, a ich wykonywanie wymagało zaangażowania innych policjantów. Zdaniem KGP powyższa okoliczność ma wpływ na ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, o której mowa w § 14 ust. 2 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r., ze szczególnym uwzględnieniem zakresu tych zadań i czynności oraz liczby dni ich wykonywania poza macierzystą jednostką. Z uwagi na fakt, że w okresie ostatnich trzech miesięcy policjant nie realizował żadnych czynności objętych postępowaniem kontrolnym, organ odwoławczy za uzasadnione uznał obniżenie przedmiotowego dodatku, stosownie do § 14 ust. 3 w/w rozporządzenia. Odnosząc się do argumentów skarżącego KGP wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wprowadzone - zgodnie z upoważnieniem ustawowym, zawartym w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji - przepisy rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Za nietrafione uznał tym samym powoływanie się skarżącego na art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, określający delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do ograniczenia w całości lub w części, w drodze rozporządzenia, wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, skoro w trybie powołanego przepisu takiego aktu wykonawczego nie wydano. Podkreślił przy tym, że przepis ten zawiera upoważnienie do wydania rozporządzenia, w którym zostałyby określone przypadki ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia między innymi w okresie choroby, podczas gdy rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. nie dokonuje ograniczenia wypłaty lecz obniżenia dodatków do uposażenia. Jak wynika z zestawienia art. 104 ust. 6 i art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, ograniczenie wypłaty stanowi zupełnie inną instytucję niż obniżenie dodatków do uposażenia. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja wywołuje określony skutek prawny od wskazanej w niej daty, a więc na przyszłość. Nie jest więc decyzją obniżającą należny policjantowi dodatek do uposażenia za okres choroby, obniżenie nie dotyczy bowiem okresów sprzed wydania decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie, uchylające zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku i orzeczenie w tym zakresie, KGP wyjaśnił, iż z uwagi na niewykonanie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz związanie organu odwoławczego decyzją od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia niezbędnym było określenie nowej daty obniżenia dodatku kontrolerskiego na dzień [...] stycznia 2012 r. W skardze wniesionej na powołane wyżej rozstrzygnięcie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego, zarzucając błędną interpretację organów art. 121 § 1 i 2, art. 104 ust. 6 ustawy o Policji oraz § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Wskazał także na zawarte w zaskarżonych rozkazach błędy, polegające na rozpatrzeniu przez organ odwoławczy odwołania wraz z rozstrzygnięciem organu I instancji o nazwie "Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R.", którego zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym nie ma w strukturach tej jednostki (powyższe wynika z § 8 pkt. 1 lit. a tekstu jednolitego Regulaminu KWP z [...] października 2010 r., wskazującego jako kierownika tej jednostki organ o nazwie "[...] Komendant Wojewódzki Policji"), na oparciu pierwotnie wydanego rozkazu personalnego (Nr [...] z [...] listopada 2011 r.) na błędnej podstawie prawnej, tj. - art. 104 ust. 4 ustawy o Policji oraz na braku faktycznego i prawnego uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu skarżący podniósł, iż organy obu instancji nie dokonały oceny uzyskanych przez niego wyników w służbie, nie odniosły się do stażu służby wymaganego na stanowisku uprawniającym do tego dodatku, do posiadanych przez skarżącego kwalifikacji zawodowych oraz liczby dni, które poświęcił na wykonywanie zadań poza macierzystą jednostką. Do takiej oceny organy obowiązane były, wydając rozstrzygnięcia w oparciu o § 14 ust. 2 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Żaden z organów nie wspomniał, że skarżący posiada pozytywną opinię wystawioną przez bezpośredniego przełożonego, nigdy nie był karany dyscyplinarnie, a wielokrotnie wyróżniany nagrodami pieniężnymi. Za niedopuszczalną uznał przeprowadzoną przez KGP ocenę wywiązywania się przez niego z obowiązków służbowych, realizacji zadań i czynności w czasie, kiedy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia uznał, iż nie stanowi jej art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, brak bowiem rozporządzenia wykonawczego wydanego w oparciu o powołany przepis. Ponadto art. 121 w ust. 2 ustawy o Policji zawiera odrębną od upoważnienia z art. 104 ust. 6 tej ustawy delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może w drodze rozporządzenia ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Powyższe upoważnienie ma charakter fakultatywny. Skarżący podniósł, iż sytuacje określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji (choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału) nie mieszczą się w płaszczyźnie przyznania dodatków do uposażenia uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby w rozumieniu art. 104 ust. 4 ustawy oraz przepisów § 14 ust. 1-3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Ponadto zawarte w tym przepisie sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" dotyczy zmian prawnych, a nie faktycznych. Oznacza to konieczność uwzględniania w stosunku do policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, czy też przebywającego na urlopie, zwolnionego od zajęć służbowych lub pozostającego bez przydziału służbowego, wprowadzanych w tym okresie nowych regulacji prawnych, w tym płacowych. Przepis ten ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi co do zasady zachowanie prawa do uposażenia w dotychczasowej wysokości w okresie w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem szczególnych okoliczności wymienionych w tym przepisie. Zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby policjant w czasie choroby otrzymywał wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości. Powyższe prowadzi do wniosku, że obniżenie dodatku kontrolerskiego, w trybie § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. dotyczy innych przyczyn, aniżeli określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której § 14 ust. 2 i 3 w/w rozporządzenia byłby sprzeczny z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący uznał, iż orzekające w sprawie organy błędnie przyjęły, iż zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku kontrolerskiego. Swoje przekonanie w tym zakresie organy oparły przede wszystkim na niewykonywaniu przez policjanta czynności służbowych z powodu przebywania na zwolnień lekarskim. Tymczasem okres przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby nie jest okresem uzasadniającym możliwość obniżenia dodatku służbowego na podstawie § 14 ustęp 2 i 3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. W dalszej części skargi skarżący przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w odniesieniu do art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając zaskarżony rozkaz personalny w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozkazy personalne wydane przez organy obu instancji podjęte zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd jednocześnie podziela wywody skargi w zakresie dokonanej wykładni merytorycznej przepisów, będących podstawą wydania zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego. Zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy o Policji, niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1 – 3 (dodatek za stopień, dodatek funkcyjny, dodatek służbowy), policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby, np. dodatek kontrolerski w wysokości do 30 % kwoty bazowej, wynikający z § 14 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. przysługujący policjantowi, pełniącemu służbę w komórce (na stanowisku) kontroli, kontroli finansowej, kontroli ochrony informacji niejawnych lub inspekcji i wykonującemu czynności objęte postępowaniem kontrolnym w rozumieniu odrębnych przepisów (ustęp 1 § 14 rozporządzenia). Wysokość przyznawanego dodatku kontrolerskiego uzależnia się w szczególności od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu, rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych oraz liczby dni wykonywania ich poza macierzystą jednostką (ustęp 2 § 14 w/w rozporządzenia). Pracodawca w wyżej powołanej normie prawnej wskazał więc wszelkie elementy stanu faktycznego, jakie zwierzchnik funkcjonariusza winien zbadać i ocenić przed podjęciem decyzji o podwyższeniu lub obniżeniu dodatku kontrolerskiego, bowiem przepis ustępu 2 stosuje się odpowiednio do podwyższania i obniżania dodatku kontrolerskiego (ust. 3). Rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego zostało wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest to, czy przepisy § 14 w/w rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku kontrolerskiego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Zdaniem Sądu, zmiana wysokości dodatku kontrolerskiego (podwyższenie lub jego obniżenie) jest uzależniona od dokonania oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków wymienionych w treści przepisu § 14 ustęp 2 w/w rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie organy nie dokonały takiej oceny, a przyczyną obniżenia skarżącemu dodatku kontrolerskiego była przesłanka od niego niezależna – stan choroby i związane z tym przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Organ błędnie przyjął, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na obniżenie skarżącemu wysokości dodatku kontrolerskiego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć, podejmując decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku kontrolerskiego organ I instancji miał na uwadze fakt, iż od [...] września 2011 r. skarżący z uwagi na czasową niezdolność do pracy przebywał na zwolnieniu lekarskim, w związku z czym nie realizował zadań i czynności służbowych, wynikających z karty opisu jego stanowiska pracy, a wykonywanie tych czynności powierzono innym pracownikom. W konsekwencji opisanego stanu faktycznego sprawy, orzekające w postępowaniu organy błędnie przyjęły, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku kontrolerskiego. Tego rodzaju wykładnia w ocenie sądu orzekającego jest nieuprawniona i nie daje podstaw do obniżenia przedmiotowego dodatku. Zgodnie z art. 121 ust.1 ustawy o Policji, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Organ nie uwzględnił w podstawie prawnej zaskarżonego rozkazu w/w przepisu ustawy o Policji, z którego wyraźnie wynika, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc jak w niniejszej sprawie także do dodatku kontrolerskiego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Istotnym na tle powołanej regulacji jest to, iż pozostawania na zwolnieniu lekarskim nie można oceniać w kategoriach należytego, czy nienależytego wykonywania obowiązków w rozumieniu § 14 ustęp 3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Zmiany, o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich, jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, czy pozostawanie bez przydziału służbowego. Wymaga podkreślenia, iż zawarta w art. 121 ustawy o Policji norma jest przepisem gwarancyjnym, w którym ustawodawca przewidział dwie sytuacje. W § 1 – w razie m.in. choroby policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Co do zasady, na podstawie tego przepisu dokonywane są zmiany na korzyść policjanta, np. w czasie choroby policjanta podwyższenie uposażenia i jego składników na skutek zmiany przepisów płacowych. Natomiast w § 2 ustawodawca dopuścił możliwość ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia m.in. w okresie choroby policjanta, jednak kryteria, uzasadniające ograniczenia w wypłacie policjantom przebywającym na zwolnieniach lekarskich świadczeń pieniężnych, nie zostały do tej pory określone przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozporządzeniu wykonawczym. Niewydanie rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ustęp 2 ustawy o Policji powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i 104 ustawy o Policji do obniżenia funkcjonariuszowi dodatku kontrolerskiego w razie jego choroby, nie można stosować - nawet odpowiednio – przepisu § 14 ustęp 2 i 3 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., I OSK 1845/10). W ocenie Sądu, dokonana przez organy wykładnia § 14 w/cyt. rozporządzenia w związku z art. 104 ustęp 4 ustawy o Policji, w odniesieniu do sytuacji faktycznej, w jakiej znalazł się skarżący, pozostaje w sprzeczności z regulacją ochronną, wynikającą z art. 121 ustawy o Policji, dlatego zaskarżone rozkazy personalne dotyczące skarżącego należało wyeliminować z obrotu prawnego. Powołany w skardze zarzut w odniesieniu do rozstrzygnięcia organu odwoławczego w postaci nazwania organu I instancji "Komendantem Wojewódzkim Policji z siedzibą w R.", zamiast "[...] Komendantem Wojewódzkim Policji" stanowi w ocenie Sądu jedynie redakcyjną niedokładność, nie mającą wpływu na wynik sprawy, bowiem z rozkazu personalnego I instancji z dnia 2 listopada 2011 r. wyraźnie wynika, że został on wydany przez Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji. Mając powyższe wywody na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany będzie do uwzględnienia powołanych wyżej wytycznych Sądu.