II SA/Po 259/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. sprawy ze skargi H. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] 2011r nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Po 794/10 uchylił zaskarżoną przez H. K. i J. K. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. Decyzja z dnia [...] 2010 r. została wydana na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) i ustalała warunki zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku H. G.. Zamierzenie to obejmowało budowę [...] myjni [...] na nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] i ul. [...], działka nr [...], ark. mapy [...], z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr 1 oraz w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w załączniku nr 2 do tej decyzji. Sąd wytknął organom orzekającym w sprawie naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej: rozporządzenie lub rozporządzenie wykonawcze) oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji ograniczono się jedynie do sporządzenia wyników analizy w formie tekstowej i graficznej (k. 133 i 134 akt adm.), zaś akta postępowania nie zawierają samej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co nie odpowiada treści § 3 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto Sąd wskazał, że warunki (funkcja, parametry i cechy) nowej zabudowy zostały określone w załączniku nr 1 do decyzji, który jednak nie zawiera ustaleń dotyczących dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej planowanego budynku; burmistrz przedstawiając warunki nowej inwestycji ustalił jedynie nieprzekraczalną linię zabudowy (odległość 4 i 5 m od granicy działki oraz 6 m od krawędzi jezdni), wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (40%), wysokość planowanej zabudowy (maks. 6 m) oraz geometrię dachu (płaski lub łukowy). Sąd zakwestionował również prawidłowość określenia szerokości elewacji frontowej planowanego budynku. Nadto Sąd zwrócił uwagę na to, że w przeprowadzonym postępowaniu nie wykazano, aby inwestycja spełniała warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. w zakresie zagwarantowania uzbrojenia terenu w zakresie sieci energetycznej. W ocenie Sądu trudno uznać, by pismo (opinia) spółki A S.A. (k. 66 akt adm.) z dnia [...] października 2009 r. stanowiło promesę podłączenia inwestycji do istniejącej sieci elektroenergetycznej, skoro gestor sieci uzależnił w nim możliwość przyłączenia od podania we wniosku o przyłączenie mocy przyłączeniowej, koniecznej dla danej inwestycji. Formułując wskazania co do sposobu ponownego rozpatrzenia sprawy Sąd zobligował organ I instancji do prawidłowego przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwłaszcza w zakresie dotyczącym szerokości elewacji frontowej przedmiotowego budynku, a także zobowiązania inwestora do przedłożenia promesy gestora sieci elektroenergetycznej dla przedmiotowego zamierzenia. Zarazem Sąd zaznaczył, że myjnia [...] nie została przez ustawodawcę uznana za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. Nr 213, poz.), wobec czego inwestycja ta nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Burmistrz K. decyzją z dnia [...] 2012 r. ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji, obejmującej budowę [...] myjni [...], zgodnie z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr 1 oraz w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w załączniku nr 2. Organ wyjaśnił, że załączniki zawierają wyniki analizy. Ponadto do decyzji został dołączony również załącznik nr 3, zatytułowany: Część tekstowa analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także kopia części graficznej analizy. Decyzję tę, tak jaki i zawiadomienie o wszczęciu postępowania organ I Instancji skierował m.in. do T i E. C. (k. 299, 290v akt adm.). Przed wydaniem decyzji organ pozyskał do akt sprawy zapewnienie (promesę) dostaw energii elektrycznej dla planowanego obiektu (pismo spółki A S.A. z dnia [...] sierpnia 2011 r. - k. 256 akt adm.). Organ sporządził analizę funkcji i cech zabudowy na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 (k. 262 akt adm.) oraz jednostronicowy dokument z dnia [...] listopada 2011 r. zatytułowany: Wyniki analizy/Analiza urbanistyczna (k. 262 akt adm.), w którym zawarto: skrótowy opis analizowanego terenu bez odniesienia do wskaźników i parametrów naniesionych na części graficznej analizy; określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości min. 4 m i 5 m od granicy działki oraz co najmniej 6 m od krawędzi jezdni; wielkość powierzchni zabudowy działki - maks.40% i wielkość powierzchni biologicznie czynnej - powyżej 40%; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: maks. 6 m; wymogi wobec geometrii dachu: dach płaski lub łukowy. W dokumencie nie została określona szerokość elewacji frontowej; w polu 4. (Szerokość elewacji frontowej) znajduje się nieczytelny zapis: "[...] pl. inwest...". Rodzaj planowanej zabudowy określono jako zabudowę usługową o funkcji: myjnia [...]. W uzasadnieniu decyzji, w swej istocie analogicznej jak uzasadnienie decyzji z dnia [..] 2010 r., organ I instancji wyjaśnił, że po dokonaniu ponownej analizy urbanistycznej stwierdził spełnienie przez planowaną inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ponadto stwierdził, że przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w terenie o funkcji mieszanej, a w obrębie analizowanego obszaru występuje zabudowa mieszkaniowa i gospodarczo-garażowa jako uzupełniająca oraz zabudowa usługowa i rzemieślnicza; gabaryty i formy istniejących obiektów architektonicznych są częściowo ujednolicone. Zaznaczył także, że dokonał uzgodnień z zarządcą drogi (opinia z [...] sierpnia 2009 r.). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i J. K. (właściciele działki nr [...], sąsiadującej przez ul. [...] z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym). Podnieśli, że analizie urbanistycznej określono szerokość elewacji frontowej na 9,9 m, a z wniosku inwestora z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, że front elewacji planowanego budynku przekroczy ten wskaźnik o [...] m, bowiem parametr ten wyznaczony jest szerokością kontenera technicznego ([...] m) i dwóch wiat (2 x [...] m), łącznie [...] m. Strona skarżąca kwestionowała także traktowanie jako jednej całości działek nr [...] i [...], co służyło celowemu, szerszemu niż należy, wyznaczeniu obszaru analizowanego w oparciu o trzykrotność sumy frontów tych działek, zamiast wyznaczeniu tego obszaru odrębnie dla każdej z działek i objęciu analizowanym obszarem znacznie oddalonej od działek inwestora działki o mieszkalno-usługowej funkcji zabudowy. Ponadto skarżący zakwestionowali prawidłowość ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie maksymalnym 40%, zamiast na poziomie średnim, co stanowi naruszenie § 5 rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło treść art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i wskazało, że z przedłożonej analizy wynika, że w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje niejednolity sposób zagospodarowania, a mianowicie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza i zabudowa gospodarczo-garażowa jako uzupełniająca oraz zabudowa usługowa i rzemieślnicza. W ocenie organu odwoławczego zróżnicowana funkcja zabudowy pozwala na uznanie kontynuacji funkcji dla planowanej inwestycja, a zróżnicowane cechy występującej zabudowy i zagospodarowania terenu pozwalają na określenie parametrów dla planowanej zabudowy, jak w pkt 1 załącznika opisowego do decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium wskazało również, że inwestor został zobowiązany do urządzenia na terenie własnej posesji odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, przeciwdziałając powstaniu możliwych utrudnień w dojeździe do ul. [...], jak również że w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej inwestor zmienił wniosek, wnosząc o określenie tego parametru na 9,9 m. H. i J. K. wnieśli skargę na decyzję organu odwoławczego [...] zarzucając naruszenie przy jej wydaniu: - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że projektowany sposób zabudowy stanowi kontynuację funkcji istniejącej już zabudowy mieszkaniowej, - art. 6 u.p.z.p. poprzez niezapewnienie możliwości korzystania z terenów sąsiednich w sposób nienaruszający interesów mieszkańców ul. [...], - § 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego poprzez nieuwzględnienie w przeprowadzonej analizie [...] i w wydanej na jej podstawie decyzji o warunkach zabudowy faktu zabudowania przedmiotowej nieruchomości, co doprowadziło do błędnego określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, - art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia organu, z jakich przyczyn ustalił dla części rozbudowywanej funkcję usługową. poprzez niezapewnienie możliwości korzystania z terenów sąsiednich w sposób nienaruszający interesów mieszkańców ul. [...], W uzasadnieniu skargi podnieśli, że ustalenie warunków zabudowy dla myjni [...] prowadzi do stworzenia nowego ładu przestrzennego, bowiem zabudowa w takiej formie nie występuje w obszarze analizowanym. Zdaniem skarżących, fakt istnienia na działce objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy obiektu budowlanego, który ma być rozbudowany, powinien być uwzględniony przy ustalaniu funkcji rozbudowywanej części obiektu (jego funkcja i gabaryty) oraz dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki, która zmoże odbiegać od średniego wskaźnika cechującego działki sąsiedztwie. W ocenie skarżących organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn ustalenia funkcji usługowej dla rozbudowywanej części obiektu, jak również nie rozważył, czy funkcja ta odpowiada sposobowi korzystania z istniejącej na tym terenie zabudowy mieszkalnej i mieszkalno - usługowej. Ponadto skarżący powołali się na uciążliwości wynikające z sąsiedztwa projektowanej inwestycji ("wzmożony ruch, hałas, zapylenie rozpryskiwaną wodą", utrudnienia w korzystaniu z ich nieruchomości oraz z drogi publicznej – ul. [...] (m.in. poprzez brak określenia w decyzji wymogu zapewnienia miejsc parkingowych na terenie działki inwestora) oraz spadek wartości ich nieruchomości. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie odpowiadają prawu i nie mogą się ostać w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi, Kolegium zwróciło uwagę na to, że w załączniku nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie określono, iż wszelkie uciążliwości nie mogą wykraczać poza teren inwestycji. Ponadto organ wskazał na to, że wbrew twierdzeniom skargi inwestor został zobowiązany do zabezpieczenia miejsc postojowych na terenie własnej posesji, wobec czego obawy skarżących co do utrudnień w dojeździe do ich nieruchomości są bezpodstawne. Na rozprawie w dniu 24 lipca 2012 r. Sąd stwierdził, że występujący jako strony postępowania administracyjnego T. C. i E. C. zmarli odpowiednio w 2004 r. i 2008 r., wobec czego nie są uczestnikami postępowania. Pełnomocnik skarżących (adwokat) podtrzymał argumentację i wnioski skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Sąd, rozpoznając skargę, miał na względzie fakt, że w niniejszej sprawie wypowiadał się już tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 25 lutego 2011 r. Okoliczność ta jest istotna z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.), który ustanawia związanie sądu i organów orzekających w sprawie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi we wcześniejszym orzeczeniu sądu. W przekonaniu Sądu organy ponownie orzekające w sprawie nie zastosowały się do zaleceń, jakie sformułował tutejszy Sąd w sprawie II SA/Po 794/10 w odniesieniu do obowiązku należytego przeprowadzenia analizy urbanistycznej, które były dla nich wiążące. Przede wszystkim podkreślić należy, że wbrew wytycznym Sądu organ I instancji ponownie nie sporządził prawidłowej analizy urbanistycznej (co uszło uwadze Kolegium rozpatrującego sprawę w instancji odwoławczej). Wprawdzie na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 częściowo (co do funkcji zabudowy, powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji i rodzaju dachów istniejących budynków znajdujących się działkach objętych obszarem analizowanym) przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy występującej w obszarze analizowanym zakreślonym w odległości 50 m od granic działki objętej wnioskiem (k. 262 akt adm.), jednakże nie wykonał mającej podstawowe znaczenie dla sprawy, analizy w części opisowej, w której usystematyzowałby spostrzeżenia poczynione w wyniku pracy wykonanej na części graficznej analizy i określił funkcję, wskaźniki, parametry zabudowy i zagospodarowania działek w obszarze analizowanym. W konsekwencji nie zgromadził takich danych, które mogłyby stanowić punkt wyjścia do omówienia, ustalenia i uzasadnienia tych wartości (parametrów i cech) dla planowanej inwestycji. Innymi słowy, nie dokonał odpowiednich analiz, które mogłyby stanowić podstawę do sformułowania wyników analizy i warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestora. W tym miejscu trzeba organom jeszcze raz przypomnieć (wcześniej uczynił to Sąd w wyroku z dnia 25 lutego 2011 r.), że § 9 rozporządzenia wykonawczego wprost stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną (ust. 1). Z kolei wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonania ich kopii (§ 9 ust. 3). Jak z powyższego wynika, analiza urbanistyczna, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia (analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w granicach obszaru wyznaczonego wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy), którą należy przeprowadzić przed sporządzeniem projektu decyzji o warunkach zabudowy, obowiązkowo składa się z części tekstowej (opisowej) i części graficznej. Z kolei same, literalnie rzecz ujmując odrębnie sformułowane, wyniki analizy (składające się z części tekstowej i graficznej) stanowią obligatoryjny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, nie ma żadnych przeszkód, by załącznikiem do decyzji była cała analiza (w części opisowej i graficznej), jeżeli tylko zawiera ona wyodrębnione wyniki analizy i nie wpływa na umniejszenie czytelności, jednoznaczności decyzji administracyjnej. Nie można jednak zaakceptować sytuacji, w której to w istocie wyniki analizy zastępują przeprowadzenie samej analizy urbanistycznej (opisowej i graficznej). Należy podkreślić, że dopiero należycie wykonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego sąsiedztwo wobec działki objętej inwestycją może stanowić punkt wyjścia do sformułowania wyników (wniosków) analizy, a dalej - w razie stwierdzenia spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (przede wszystkim stwierdzenia kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy) - do ustalenia szczegółowych warunków zabudowy (wymagań dotyczących nowej zabudowy), wskazanych w przepisach § 4 - 8 rozporządzenia wykonawczego. W kontrolowanej sprawie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w istocie zabrakło przeprowadzenia analizy urbanistycznej w wyżej przedstawionym rozumieniu. Mimo zgromadzenia częściowych danych wskazanych na części graficznej analizy, samej analizy opisowej terenu sąsiadującego (w szerokim tego słowa znaczeniu) z działką objętą inwestycją nie przeprowadzono. Znajdujący się w aktach administracyjnych jednostronicowy dokument z dnia [...] listopada 2011 r. zatytułowany: Wyniki analizy/Analiza urbanistyczna (k. 262 akt adm.) nie może być uznany prawidłową (nawet tylko w sensie formalnym) analizę urbanistyczną (część tekstową). Zawartych w tym dokumencie częściowo nieczytelnych zapisów nie sposób również uznać za wyniki analizy, skoro samej analizy urbanistycznej w rzeczywistości brak. Opis analizowanego terenu – funkcji istniejącej zabudowy przedstawiony w tym dokumencie jest co najwyżej hasłowy, przy tym brak jakichkolwiek uogólnionych wniosków dotyczących wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu i parametrów istniejącej zabudowy. W konsekwencji określenie w tym dokumencie nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy działki i wielkości powierzchni biologicznie czynnej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu jest pozbawione osadzenia w występujących w obszarze analizowanym wskaźnikach, parametrach i innych cechach istniejącej zabudowy. Dołączony do decyzji o warunkach zabudowy załącznik nr 3 zatytułowany "Część tekstowa analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" (k. 287 akt adm.) wraz z kopią części graficznej analizy (k. 286 akt. adm.) nie mogą być uznane za utrwalenie w materialnej formie faktu przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Stanowią one jedynie część decyzji o warunkach zabudowy, podobnie jak załącznik nr 1 do decyzji zawierający wnioski analizy (część tekstowa – k. 289 akt adm.). Z przyczyn już wyżej wspomnianych dokumenty te nie mogą zastąpić samej analizy urbanistycznej ani też uzupełniać jej braków. Są one bowiem dokumentami wtórnymi, pochodnymi względem analizy urbanistycznej, która powinna zostać przeprowadzona przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i utrwalona w odrębnym dokumencie składającym się z części opisowej i graficznej. Ponadto, nawet gdyby uznać, że załącznik nr 3 do decyzji stanowi analizę urbanistyczną (opisową) wraz z częścią graficzną, to pozbawiona jest ona należytego przedstawienia zabudowy usługowej i rzemieślniczej, która obok zabudowy mieszkaniowej (wraz z zabudową uzupełniającą) miałaby występować w obszarze analizowanym. Wobec tego nie sposób skontrolować, czy trafna jest ocena organu, że ze względu na zróżnicowaną funkcję istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym planowana inwestycja będzie jej uzupełnieniem. Tak załącznik nr 3, jak i samo uzasadnienie decyzji o warunkach zabudowy pozbawione jest w tym względzie odpowiednich rozważań, co prowadzi do uznania rozstrzygnięć organów obydwu instancji za arbitralne. W konsekwencji ani w analizie urbanistycznej, ani w samej decyzji o warunkach zabudowy organ nie uzasadnił wniosku, że planowana zabudowa ([...]) rzeczywiście kontynuuje występującą w sąsiedztwie funkcję zabudowy, którą organ określił jako zabudowę usługową. Dodać również trzeba, że w szczątkowej analizie z dnia [...] listopada 2011 r. brak jest określenia szerokości elewacji frontowej. Nieczytelny zapis w polu 4. (Szerokość elewacji frontowej) nie może być uznany za wykonanie wskazań tutejszego Sądu sformułowanych w sprawie II SA/Po 794/10. Określenie tego parametru dopiero w załączniku nr 3 do decyzji nie jest zaś, jak już wspomniano, metodologicznie prawidłowe. Należy także wspomnieć, że w odniesieniu do określenia tego parametru planowanej zabudowy inwestor zmienił wniosek (korekta szerokości elewacji frontowej poprzez określenie, że nie przekroczy 9,9 m) pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (k. 257 akt adm.), na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Poza powyższymi uchybieniami w zakresie przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia warunków zabudowy należy również zwrócić uwagę na to, że E. C. i T. C. (właściciele działki nr [...] uznani za strony postępowania) zmarli jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego; odpowiednio: w dniu [...] 2008 r. i [...] 2004 r. Wobec odbierania przez dorosłych domowników pism kierowanych do wyżej wskazanych podmiotów w toku postępowania administracyjnego, okoliczność ta została ustalona dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego - w dniu 16 lipca 2012 r. do akt sądowych wpłynęły odpisy aktów zgonu. Niemniej jednak faktem jest, że w przeprowadzonym postępowaniu nie uwzględniono wszystkich stron postępowania (następców prawnych wyżej wskazanych zmarłych właścicieli działki nr [...]). W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że w ocenie Sądu skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa) ma miejsce wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 665/07 i z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, LEX nr 509705). Wobec tego powyższa okoliczność nie mogła stanowić podstawy uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Niemniej jednak, ponownie prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, organy będą zobowiązane ustalić krąg wszystkich stron postępowania i zagwarantować tym uczestnikom udział w każdym etapie postępowania. W odniesieniu do uzbrojenia działki gwarantującej dostęp do mediów i spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Sąd orzekający poprzednio w sprawie o sygn. II SA/Po 794/10 zwrócił uwagę na kwestię zagwarantowania uzbrojenia terenu w zakresie zapewnienia dostępu do dostaw energii elektrycznej. Braki postępowania w odniesieniu do uzbrojenia działki można uznać za usunięte w odniesieniu do zapewnienia dostaw energii, jak to wynika z akt postępowania i uzasadnienia decyzji organu I instancji (k. 290v, k. 256 akt adm.). Niemniej jednak na marginesie Sąd wskazuje, że bliższego rozważenia organu może również wymagać kwestia związana z uzbrojeniem terenu w zakresie dostaw wody i odprowadzania ścieków. Wprawdzie uzbrojenie to jest wystarczające, jak wynika z pisma spółki [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. (k. 50 akt adm.), ale zarazem w piśmie tym zwrócono uwagę na potrzebę przedstawienia operatu wodno-prawnego (bez uzasadnienia). Wobec tego organy, prowadząc ponownie postępowanie, winny także rozważyć, czy ewentualnie w sprawie nie zachodzi wymóg uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, o czym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W tym celu rzeczą celową byłoby odniesienie charakteru planowanej inwestycji do przepisów art. 122 ust. 1 (pkt 10) i ust. 3a i art. 140 ust. 2 (pkt 5b) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145). Mając na względzie wykazane naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i § 9 rozporządzenia), jak również przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa) oraz przepisu art. 153 p.p.s.a., stwierdzić należy, że ich naruszenie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu prowadzonym z uchybieniem powyższych przepisów wydano bowiem warunki zabudowy w sytuacji, w której nie zostało ustalone w odpowiedniej formie (brak prawidłowej analizy), jak i należycie wyjaśnione spełnienie przez zamierzenie inwestycyjne pozytywnych warunków, koniecznych dla ustalenia warunków zabudowy, a w tym przede wszystkim kontynuowanie funkcji zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. Zarazem Sąd uznał, że naprawienie omówionych uchybień w postępowaniu odwoławczym nie jest możliwe, bowiem w istocie - z uwagi na rozmiar postępowania dowodowego - prowadziłoby do ustalenia nowego stanu faktycznego i jednoinstancyjnego rozpatrzenia sprawy, co niewątpliwie naruszałoby zasadę z art. 15 kpa. Stąd też eliminacji z obiegu prawnego podlegały zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. W konsekwencji co do wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. (punkt III sentencji). Ponownie rozpatrując sprawę organy będą miały na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania (a w konsekwencji wiążące wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Po 794/10), bacząc, by całe postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (włącznie z analizą urbanistyczną oraz ewentualnymi uzgodnieniami projektu nowej decyzji) zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszystkich obowiązujących w tym zakresie przepisów, w tym z uwzględnieniem interesu prawnego i gwarancji procesowych nie tylko inwestora, ale wszystkich stron postępowania. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając fakt reprezentowania skarżących przez adwokata i poniesione przez nich opłaty: wpis od skargi oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.