I SA/Gl 533/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Bożena Pindel, Protokolant Karolina Czaplicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. 1. E. S., działający przez pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] którą, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.). oraz wskazanych w uzasadnieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...], określającą mu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości [...] zł. 2. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: 2. 1. W toku postępowania sprawdzającego, kontrolnego a następnie podatkowego, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że spółka jawna A której wspólnikiem był E. S., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w lutym 2008 r. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów straty powstałe w wyniku likwidacji samochodów, które nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym a uległy zniszczeniu w dniu 19 stycznia 2008 r. w wyniku pożaru w bazie pojazdów mechanicznych spółki, na łączną kwotę [...] zł. Zaliczenie powyższej kwoty w koszty nastąpiło sprzecznie z art. 23 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.f., gdyż – w ocenie organu – nastąpiła likwidacja tych środków trwałych (sprzedaż wypalonych wraków samochodów) a nie sprzedaż środków trwałych (jak twierdził podatnik). Tym samym niezamotyzowania wartość środków trwałych nie mogła być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Powyższe stanowisko organ oparł na ustaleniu w oparciu o opinię sporządzoną przez specjalistę profilaktyki przeciwpożarowej K. K. na zlecenie ubezpieczyciela, że w wyniku pożaru między innymi uległy zniszczeniu następujące sachochody: 1) Renault Master nr rej. [...], 2) Renault Master nr rej. [...], 3) Volkswagen [...]nr rej. [...], 4) Mercedes-Bez Sprinter nr rej. [...] i 5) Man TGM [...]nr rej. [...]. Przytaczając szczegółowy opis zniszczeń oraz dokumentację fotograficzną organ wskazał, że stopień uszkodzeń był znaczny, co czyniło nieekonomiczym naprawę tych pojazdów. Samochody te nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym. Stanowiły one środki trwałe spółki, od których dokonywano odpisów amortyzacynych. Samochody wymienione w punkach 1 – 4 zostały sprzedane w dniu 29 lutego 2008 r. M. J., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B w P. odpowiednio za: [...] zł (samochody 1, 2 i 3) oraz [...] zł (samochód 4) netto, natomiast samochód Man (wymieniony wyżej w punkie 5) sprzedany został w dniu 4 lutego 2008 r. L. J. za [...] zł netto. Kwoty uzyskane ze sprzedazy spółka wykazała jako przychody, a niezamortzowaną wartość tych środków trwałych zaliczyła jako koszty uzyskania przychodu. Organ przedstawił ponadto dalsze ustalenia dowodowe, w tym zeznania świadków, którzy nabyli powyższe pojazdy, z których wynika, że nie podjęli oni remontów tych pojazdów. M. J. odkupił dodatkowo samochód Man od L. J. za taką samą cenę, a następnie sprzedał wszystkie nabyte pojazdy bez ich naprawiania. Organ dokonał następnie porównania wartości rynkowej identycznych pojazdów jak wskazane wyżej pojazdy zniszczone przez pożar, wartości uzyskanej ze sprzedaży takich pojazdów na złom oraz wartości za jaką zostały sprzedane. W tym zakresie ustalił, że: 1) samochód Renault Master nr rej. [...] miał wartość rynkową [...] zł, wartość w cenie złomu – [...] zł, a przedano go za [...] zł, 2) samochód Renault Master nr rej. [...] miał wartość rynkową [...] zł, wartość w cenie złomu – [...] zł, a sprzedano go za [...] zł, 3) samochód Volkswagen [...] miał wartość rynkową [...] zł, wartość w cenie złomu – [...] zł, a sprzedano go za [...] zł, 4) samochód Mercedes-Benz Sprinter miał wartość rynkową [...] zł, wartość w cenie złomu – [...] zł, a sprzedano go za [...] zł, 5) samochód Man TGM [...] miał wartość rynkową [...] zł, wartość w cenie złomu [...] zł, a sprzedano go za [...] zł. Powyższe ustalenia wskazują, że sprzedaż pojazdów nastąpiła po cenie zbliżonej do ceny złomu, a skrajnie odbiegającej od wartości rynkowej, co doprowadziło organ do wniosku, że spółka dokonała likwidacji, w drodze sprzedaży, wraków tj. pozostałości po środkach trwałych. Pojazdów tych nie pozbyto się z uwagi na ich zbędność wynikającą z profilu działalności lub z uwagi na zakup innych, nowych pojazdów. Samochody były bowiem uszkodzone w stopniu, w którym ich naprawa stała się nieopłacalna i to była przyczyna ich likwidacji. Z tego względu organ skorygował dochód podatnika o kwotę [...] zł (w proporcji w jakiej miał udziały w spółce tj. 50% ) i określił wysokość jego zobowiązania za 2008 r. w podanej wyżej wysokości, wyższej od zadeklarowanej o [...] zł. 2.2. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 i 191 Ordynacji podatkowej oraz błędną wykładnię art. 23 ust. 1 pkt 48 w zw. z art. 24 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Wniósł jednocześnie o uzupełnienie postępowania przez przeprowadzenie dowodów mających potwierdzić fakt wyremontowania, przeprowdzenia badania technicznego i dopuszczenia do ruchu samochodów: Man TGM [...], Marcedes-Benz Sprinter i Volkswagen [...]. Powołując się na fakt ponownego zarejestrowania tych samochodów oraz ich dalszej sprzedaży wskazał na domniemanie iż zostały one wyremontowane, są dopuszczone do ruchu i eksploatowane. Domniemania tego organ podatkowy nie sprawdził, a zatem jego twierdzenie, że wszystkie wymienione w decyzji samochody stanowiły wraki i zostały zlikwidowane, pozostaje w sprzeczności z powołanymi wyżej dowodami i jest nieuprawnione. 2.3. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r. odmówił przeprowadzenia dowodu “na okoliczność wyremontowania, przeprowadzenia badania technicznego i dopuszczenia do ruchu samochodów: Man TGM, Mercedes Benz Sprinter i Volkswagen [...]". Następnie – decyzją z dnia [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił szczegółowo wszystkie ustalenia faktyczne, podkreślając, że opis uszkodzeń (w tym także w fakturach sprzedaży) oraz oświadczenie podatnika złożone w postępowaniu sprawdzającym i kontrolnym dowodzą, że samochody uległy tak znacznemu uszkodzeniu, że nie nadawały się do użytku, a koszt ich remontu spółka uznała za nieopłacalny. Stan pojazdów i zamiar podatnika zostały ocenione na chwilę podjęcia decyzji o ich sprzedaży; wówczas była to likwidacja środków trwałych, a nie sprzedaż uszkodzonych czy zbędnych środków trwałych. Świadczy o tym cena sprzedaży równa cenie złomu (a w przypadku samochodu Man – stanowiąca tylko 7,45 % wartości rynkowej). Także sami wspólnicy spółki traktowali zbycie tych samochodów jako ich likwidację, na dowód czego przedstawili w toku kontroli dokumenty w postaci “dowodów likwidacji środka trwałego", w których jako przyczynę likwidacji podano sprzedaż. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że – wbrew zarzutowi odwołania - organ pierwszej instancji dokonał sprawdzenia dalszych losów sprzedanych przez spółkę samochodów, ale ustaleń tych nie wziął pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, uznając, że nie zmieniają one oceny stanu samochodów i zamiaru spółki pozbycia się tych pojazdów w lutym 2008 r. Odmienna ocena ustaleń faktycznych nie oznacza jednak, że ustaleń tych nie dokonano, zasadnie zatem odmówiono przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w odwołaniu. Następnie organ powołał się na orzecznictwo sądowe odnośnie pojęcia “likwidacji środka trwałego", zgodnie z którym pojęciem tym obejmuje się nie tylko fizyczną likwidację, ale także pozbycie się środka trwałego nieprzydatnego ze względów ekonomicznych. Podkreślił przy tym, że z tych samych orzeczeń pełnomocnik wyprowadził odmienne, lecz błędne wnioski. Wyjaśniając podstawę prawną decyzji organ odwoławczy przypomniał definicję środka trwałego, podkreślając przy tym iż ma to być przedmiot “kompletny i zdatny do użytku" (art. 22a u.p.d.p.f.) oraz powołał się na wyraźne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów – na mocy art. 23 ust. 3 pkt 48 u.p.d.o.f. - strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów, jeżeli nie były one objęte ubezpieczeniem dobrowolnym. 3. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika zarzucił, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie: - art. 23 ust. 1 pkt 48 w zw. z art. 24 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. przez niezaliczenie spornej straty do kosztów uzyskania przychodów, -art. 188 O.p. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.f. przez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, - art. 121 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p. przez prezentowanie stanowiska cechującego się wewnętrzną sprzecznością, - art. 122 oraz art. 191 O.p. przez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego niewynikającego z zebranego materiału dowodowego. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów powstępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzone zostały argumenty przytoczone w odwołaniu, a mające na celu wykazanie, że samochody sprzedane przez spółkę nie zostały zlikwidowane, gdyż nie utraciły przydatności gospodarczej i ich dalsze używanie było możliwe. Na dowód tego twierdzenia pełnomocnik wskazał na fakt ponownego zarejestrowania trzech samochodów (Volkswagena [...], Mercedesa Benz Sprintera i Mana [...]) oraz ich sprzedaży przez kolejnych właścicieli (L. M. i B. M.), którzy zeznali jako świadkowie, że dokonali remontu tych pojazdów. Samochód Volkswagen został kupiony przez Zakład D w K. za [...] zł brutto, a samochód Man – przez Przedsiębiorstwo C Sp. o.o. w W. za [...] zł. Zdaniem pełnomocnika skarżącego dowodzi to, że nastąpiła sprzedaż uszkodzonych środków trwałych a nie ich likwidacja. Pełnomocnik zarzucił także, że organ nie jest konsekwentny w posłużeniu się pojęciem likwidacji środka trwałego, raz bowiem twierdzi, że likwidacja ta nastąpiła w wyniku zdarzenia niezależnego od podatnika (uszkodzenie w wyniku pożaru), a raz – w wyniku podjęcia przez podatnika decyzji o zbyciu nie nadających się do użytku pojazdów, których remont uznał za nieopłacalny. Zdaniem skarżącego, taka dwoistość argumentacji narusza przepisy procesowe i uniemożliwia stronie polemikę ze stanowiskiem organu. 4. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swe stanowisko, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Obszernie też odniósł się do zarzutów skargi raz jeszcze podkreślając, że rozstrzygnięcie zostało oparte na pełnym, prawidłowo ustalonym i ocenionym materiale dowodowym. Całoształt dowodów wskazuje, że do likwidacji doszło na skutek zniszczenia pojazdów, gdyż stopień ich zniszczenia był tak duży, że utraciły one przydatność gospodarczą niezależnie od decyzji wspólników. Nie pozostaje to w sprzeczności ze wskazanym w uzasadnieniu decyzji poglądem iż co do zasady likwidacja środka trwałego jest wyborem podatnika. Organ powtórzył, że miarodajnym dla rozstrzygnięcia sprawy był stan pojazdów z momentu ich sprzedaży tj. z lutego 2008 r. W tym czasie stopień ich zniszczenia opisany został zarówno w dokumentach jak i przez pierwszych nabywców (M. J. i L. J.) jako znaczny, co potwierdza także cena ich sprzedaży równa cenie złomu lub znacząco odbiegająca od wartości rynkowej. Organ podkreślił przy tym, że stopień zniszczenia wszystkich pojazdów był porównywalny, wyremontowanie zatem niektórych z nich nie zmienia oceny, że wszystkie one uległy zniszczeniu w wyniku pożaru i zostały przez spółkę A zlikwidowane. Wskazano przy tym, że kolejni nabywcy tych pojadów rozbierali je na części (M. K.), odsprzedawali bez dokonania jakichkolwiek remontów (L. J.), remontowali samodzielnie, na co jednak nie przedstawili żadnych dowodów na poniesione nakłady (L. M. i B. M.). Ustalenia poczynione w tym zakresie nie wpływają na ocenę stopnia pierwotnego zniszczenia podjazdów. Organ nadmienił przy tym, że pełnomocnik skarżącego pomija w swych wywodach rzeczywisty, udowodniony w sposób bezsporny, stan zniszczenia pojazdów, skupiając się wyłącznie na późniejszym, niezależnym od skarżącego, losie trzech sprzedanych samochodów. 5. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i zarzuty skargi, wskazując, że jeśli kwestią sporną jest prawidłowe rozumienie normy prawnej, to stosownie do zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, winny one zastosować wykładnię korzystą dla podatnika. Pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał jego stanowisko i dodatkowo powołał się na wykładnię pojęcia “likwidacja środka trwałego", dokonaną w uchwale NSA z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/12, zbieżną z wykładnią zastosowaną przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona nią decyzja nie narusza prawa procesowego ani materialnego prawa podatkowego. 6.1. W pierwszej kolejności Sąd ocenił, że bezpodstawny jest zarzut niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym – na skutek odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w odwołaniu. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji przeprowadził dokładne, pełne postępowanie kontrolne, a następnie – podatkowe. Zgromadził wszystkie dokumenty, przesłuchał świadków, odebrał wyjaśnienia od podatnika, zwrócił się do odpowiednich organów (m.in. Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców) o dodatkowe informacje. Działania te nie były przy tym - jak twierdzi strona skarżąca – podejmowane w celu udowodnienia z góry założonej tezy, o czym świadczy między innymi zgromadzenie danych na temat dalszych losów samochodów sprzedanych przez spółkę jawną A. Zebranie tych ostatnich danych, którego to faktu strona skarżąca nie kwestionuje zwłaszcza, że powoływała się na ich treść (ze wskazaniem numeru strony akt adminsitracynych) już w odwołaniu, oznacza, że w pełni uzasadniona była odmowa przeprowadzenia dalszych wyjaśnień w tym zakresie. Nadmienić przy tym należy, że wniosek sformułowany w odwołaniu nie był wnioskiem o przeprowadzednie konkretnego dowodu, ale wnioskiem “o wyjaśnienie okoliczności wyremontowania, przeprowadzenia badania technicznego i dopuszczenia do ruchu samochodów: Man [...], Mercedes Benz Sprinter i Volkswagen [...]". Sąd podzielił ponadto pogląd organu odwoławczego, że przeprowadzenie dowodów z powyższym zakresie nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Niewątpliwie bowiem ocena stopnia zniszczenia pojazdów w wyniku pożaru musiała być dokonana wyłącznie według ich stanu na dzień sprzedaży, czyli luty 2008 r. Późniejsze wyremontowanie niektórych z nich przez kolejnych właścicieli oraz zarejestrowanie po upływie kilkunastu miesięcy (w luty i wrześniu 2009 r.) oceny tej nie może zmienić. Jeśli ponadto zważy się, że samochód Volkswagen [...] sprzedany przez spółkę A za [...] zł brutto został sprzedany w 2009 r. za [...] zł brutto, zaś samochód Man sprzedany przez spółkę za [...] zł – został sprzedany w 2009 r. za [...] zł, to zakres remontu i wielkość poczynionych nakładów wskazuje na niemal całkowite odtworzenie tych samochodów, natomiast absolutnie nie świadczy o tym, że w lutym 2008 r. były to tylko uszkodzone środki trwałe, nadające się do użytku. 6.2. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów procesowych trzeba podkreślić, że w uzasadnieniach swych decyzji organy podatkowe obu instancji przedstawiły szczegółowo ustalenia faktyczne, a to: opis stanu pojazdów dotkniętych pożarem, ocenę ich przydatności dokonaną przez podatnika, działania podjęte w celu sprzedaży tych pojazdów i ich efekty. Przeprowadziły także wiarygodną i rzetelną analizę porównawczą wartości rynkowej pojazdów, ceny ich sprzedaży na złom oraz ceny rzeczywiście uzyskanej ze sprzedaży. Powyższych ustaleń co do faktów strona skarżąca w żaden sposób nie zakwestionowała. Swe stanowisko oparła wyłącznie na odmiennej interpretacji tych ustaleń, co jednak nie dowodzi przeprowadzenia postępowania podatkowego i wydania decyzji z naruszeniem przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Wywody zawarte w zaskarżonej decyzji cechuje kompletność argumentacji, oparcie jej na powołanych dowodach i zgodnie z ich treścią, a także na dorobku orzecznictwa sądowego. Organ bardzo szczegółowo przedstawił wszystkie aspekty sprawy, w tym nawet nie mające bezpośredniego zastosowania, nie mniej nie można w tym działaniu dopatrzeć się braku konsekwencji organu, czy też wewnętrznej sprzeczności jego stanowiska. Organ jednoznacznie stwierdził bowiem, że o likwidacji środków trwałych w postaci pięciu sprzedanych samochodów zadecydowało niemal całkowite ich zniszczenie w wyniku pożaru, nie zaś uznanie ich za zbędne lub nieprzydatne do dalszego używania. Organ wyrażnie podkreślił przy tym, że w wyniku pożaru samochody utraciły cechy środka trwałego, określone w art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż nie były kompletne i zdatne do użytku. Ich sprzedaż nastąpiła więc w warunkach opisanych w art. 23 ust. 1 pkt 48 powyższej ustawy. Stanowisko organu zostało w sposób jednoznaczny i jasny wyartykułowane w uzasadnieniu decyzji, z powołaniem na ustalony stan faktyczny, przepisy prawa materialnego i dorobek orzecznictwa. 7. Tak więc, zdaniem Sądu, spór pomiędzy stronami sprowadza się wyłącznie do kwestii, czy do poprawnie ustalonego stanu faktycznego zastosowano prawidłowy przepis prawa materialnego, czyli art. 23 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.f. Przepis ten stanowi, że “nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów (...) strat powstałych w wyniku utraty lub likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym". Analizując to uregulowanie w aspekcie językowym trzeba stwiedzić, że o ile pojęcie utraty nie powinno nasuwać trudności, o tyle pojęcie likwidacji, bliżej niezdefiniowane w ustawie, może być interpretowane co najmniej dwojako: wąsko – jako fizyczne zlikwidowanie (skasowanie) przedmiotu będącego środkiem trwałym bądź szerzej – jako wyzbycie się przez przedsiębiorcę środka trwałego z uzasadnionych powodów ekonomicznych. Za szerszym rozumieniem “likwidacji" opowiedziało się orzecznictwo sądowo-administracyjne, a potwierdził ten tok wykładni Naczelny Sąd Admisniatrcyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/12 formułując tezę, że: “strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy." (opubl. m. in. ONSAiWSA 2012 r. nr 5 poz. 77 oraz system LEX nr 1165946). Wprawdzie powyższa uchwała została podjęta w odniesieniu do podatku dochodowego od osób prawnych, ale identyczność rozwiązań prawnych w omawianym zakresie w obu ustawach regulujących podatki dochodowe, uprawnia do odwołania się do niej także w odniesieniu do art. 23 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.f. Na tle niniejszej sprawy, powyższa wykładnia powołanego przepisu, dokonana ponadto w powiązaniu z definicją środka trwałego, określoną w art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., prowadzi do w pełni zasadnej konkluzji, że sprzedaż zniszczonych pojazdów samochodowych przez spółkę A oznaczała likwidację środka trwałego i to zarówno z powodu utraty ich przydatności do użytku (co oznaczało iż przestały być środkiem trwałym uprawniającym do amortyzacji) jak i ze względu na podjęcie przez podatnika decyzji pozbycia się ich w drodze sprzedaży, jako nieużytecznych ze względu na stopień zniszczenia. W ocenie Sądu organy podatkowe dokonały więc prawidłowej oceny podatkowoprawnych skutków ustalonego stanu faktycznego i zasadnie uznały, że zaliczenie w ciężar kosztów niezamortyzowanej części wartości sprzedanych pojazdów było nieuprawnione i nastapiło z naruszeniem art. 23 ust. 21 pkt 48 u.p.d.o.f. Trzeba w tym miejscu dodatkowo zwrócić uwagę na wykładnię celowościową tego przepisu. Na jego mocy wyłączone zostały z kosztów uzyskania przychodów nie tylko straty spowodowane utratą lub likwidacją samochodu, ale także koszty jego remontu powypadkowego, w sytuacji gdy pojazd nie był objęty dobrowolnym ubezpieczeniem. Ustawodawca zatem uznał, że niedopuszczalne jest przerzucenie na Skarb Państwa (poprzez zmniejszenie obciążenia podatkowego) jakichkolwiek finansowych skutków ryzyka, jakie podjął przedsiębiorca, rezygnujący z dobrowolnego ubezpieczenia samochodów wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. 8. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sieprnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270).