II SA/Sz 1168/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu [...] A. i J. S. wnieśli do Starosty o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją tego Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych sieci kanalizacji deszczowej w działkach o [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że Spółka zgodnie z powyższą decyzją zamierzają włączyć rurę do usytuowanego na ich nieruchomości i sprawnie działającego kolektora deszczowego ( ) w celu odprowadzenia wód opadowych. Spółka bez powiadomienia wnioskodawców zmieniła projekt i lokalizację kolektora deszczowego. Projekt stanowił załącznik do decyzji nr[...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zmienionej decyzją z dnia [...] (bez zmiany załącznika). Tak przeprowadzona inwestycja narusza ich prawnie chronione dobra oraz zagraża równowadze wód na ich prywatnych działkach. Starosta postanowieniem z [...] wydanym na podstawie art. 123, 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 Kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej deszczowej w działkach o nr geodezyjnych [...]. W uzasadnieniu postanowienia, po przytoczeniu treści wniosku o wznowienie Starosta stwierdził, że "celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie było dotknięte określonymi wadami i usuniecie ewentualnych wadliwości postępowania oraz ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 Kpa)" Decyzją z dnia [...] Starosta powołując się na art. 149 § 3 Kpa – odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej deszczowej w działkach o nr geodezyjnych [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że jako przesłankę wznowienia postępowania wnioskodawcy podali, że przy wydawaniu decyzji nie wzięto pod uwagę jako strony postępowania właścicieli działki bezpośrednio sąsiadującej (tj. działki o nr [...], w której znajduje się sieć kanalizacji deszczowej drenażowej będąca odbiornikiem wód deszczowych w zaprojektowanej sieci deszczowej. Starosta wyjaśnił, że po zebraniu dodatkowego materiału dowodowego i rozpatrzeniu wniosku stwierdził, że odmowa wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie następuje na skutek niedopuszczalności wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych - żądanie jest zgłoszone bezsprzecznie przez osoby nie będące stronami. Zdaniem Starosty, wnioskodawcy A. i J. S. nie udowodnili ostatecznie własności kolektora deszczowego, a inwestycja pn. " " znajduje się w działkach drogowych o nr [...] będących własnością Gminy. Przedłożona opinia w sprawie możliwości oddziaływania realizowanej sieci kanalizacji deszczowej na tereny przyległe została wydana bez gruntownej analizy projektu a tym samym nie może stanowić dostatecznego dowodu na zagrożenie wskazane we wniosku. Pismo wnioskodawców z dnia [...] nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 4 K.p.a. Nie istnieją bowiem jakiekolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez wnioskujących i nie zachodzi potrzeba ponownego zbadania sprawy, co uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Starosta ponadto stwierdził, że kwestia ustalenia stron postępowania była przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia organu w postępowaniu prowadzonym po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę. Powołując się na stanowisko orzecznictwa, skutki nowelizacji art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który to przepis wprowadził znaczące ograniczenie w stosunku do art. 28 K.p.a. kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę oraz powołując się na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego, organ wywiódł, że ochrona interesów osób trzecich odnosi się do technicznej strony oddziaływania obiektu budowlanego. Chodzi o takie oddziaływanie, które pogorszy lub utrudni ponad przeciętną miarę korzystanie z własnych nieruchomości przez osoby trzecie, w szczególności nieruchomości sąsiednich, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co w ocenie organu, nie zostało dostatecznie udowodnione. A. i J. S. reprezentowani przez adwokata wnieśli odwołanie od wyżej opisanej decyzji domagając się jej uchylenia w całości ewentualnie jej zmiany i wznowienia postępowania w sposób wnioskowany przez skarżących. Odwołanie oparte zostało na zarzutach naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., naruszenia art. 48, art. 49 i art. 191 kodeksu cywilnego, naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz art. 140, art.143 i art. 144 kodeksu cywilnego, naruszenia art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda decyzją z dnia [...]działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania - uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że Starosta decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenie na wykonanie robót budowlanych Spółce obejmujących obiekt liniowy w postaci sieci kanalizacji deszczowej w działkach o nr [...]. W dniu [...]Spółka zwróciły się do właścicieli działki nr [...] z prośbą o wejście na ich teren z pracami umożliwiającymi przeprowadzenie remontu istniejącego rurociągu kanalizacyjnego, przedkładając załącznik graficzny obrazujący miejsce planowanych prac. W dniu [...] A. i J. S. wnieśli o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji Starosty nr [...] z dnia [...]. Następnie organ odwoławczy opisał czynności podjęte przez Starostę w toku wszczętego postępowania o wznowienie i streścił podjętą przez organ I instancji decyzję oraz odwołanie. Według Wojewody, uzasadnienie decyzji Starosty o odmowie wznowienia postępowania, po wcześniejszym wznowieniu tego postępowania z powołaniem się na tę samą przyczynę wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) nie spełnia standardów narzuconych w art. 6, 7 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę, jak i we wznowionym postępowaniu, strony postępowania powinny być identycznie ustalone na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda ustalił, powołując się na opis do projektu zagospodarowania terenu, oraz mapę sytuacyjną stanowiącą załącznik do projektu budowlanego, że przedmiotowa inwestycja została podzielona na II etapy. I etap – to projekt, który został zatwierdzony przez Starostę dotyczy wyłącznie działek nr [...] w miejscowości. Natomiast działki nr [...] objęte drugim etapem nie były przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Etap I (tymczasowy) ma być realizowany od kolektora usytuowanego w działce drogowej nr [...] na odcinku [...] wraz z wykonaniem tymczasowej studzienki kanalizacyjnej na istniejącym kanale, zlokalizowanej w dz. nr [...] oraz z wykonaniem tymczasowego odcinka kanalizacji, od studzienki tymczasowej do studzienki - zlokalizowanej przy granicy nieruchomości dz. nr [...] będącej własnością A. i J. S. Etap II inwestycji, o który inwestor jeszcze nie wystąpił, będzie przebiegał na odcinku od studni [...] do ujścia istniejącego rowu melioracyjnego biegnąc przez działkę skarżących nr [...]. W ocenie Wojewody, organ I instancji powinien zatem dokonać analizy, czy słusznie właściciele działki nr [...] nie zostali uznani za stronę postępowania przy wydawaniu pozwolenia na budowę, w przypadku gdy inwestycja będzie realizowana ok.[...] od granicy z dz. nr [...], a w następnym etapie będzie realizowana na ich terenie. Wpięcie ma nastąpić z kolektora o większej średnicy do rurociągu o mniejszej średnicy. Organ I instancji nie odniósł się do przedłożonej przez wnioskodawcę opinii w sprawie możliwości oddziaływania realizowanej sieci kanalizacji deszczowej na nieruchomości od [...] oraz do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w ramach odmowy wznowienia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest niespójna, niejasna, powołuje się na art. 145 § 4 K.p.a., którego w Kodeksie tym nie ma oraz nieprecyzyjnie wyjaśnia co oznacza zawarte w niej stwierdzenie: "zawarta w przepisie ochrona interesów osób trzecich odnosi się do technicznej strony oddziaływania obiektu budowlanego". Wojewoda uznał za zasadne wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. biorąc pod uwagę fakt, że rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a przeprowadzenie postępowania w tym zakresie doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 K.p.a. Wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka domagając się jej uchylenia. Skarga oparta została na zarzutach: a) naruszenia prawdy obiektywnej wskazanej w art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony poprzez pominiecie istotnych ustaleń Starosty Powiatowego zawartych w zaskarżonej decyzji, b) naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono miedzy innymi, że stanowisko Wojewody, że organ I instancji nie dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego jest błędne. Bezzasadne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie pojawiły się żadne nowe okoliczności i dowody w sprawie. Stan faktyczny został w przedmiotowej sprawie już ostatecznie ustalony. Błędne wskazanie przez organ I instancji podstawy prawnej nie powoduje zmiany stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W przekonaniu skarżącej, interes społeczny jest w omawianej sprawie nadrzędny. Z tytułu przeprowadzenia przez skarżącą omawianego procesu inwestycyjnego zyska słuszny interes społeczny i nie zostanie naruszony " ". Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako: P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że jest zobligowany uwzględnić z urzędu dostrzeżone istotne wady decyzji nawet jeśli nie były podniesione przez skarżącego. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja wydana przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., a więc rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, eliminującym z obrotu prawnego rozstrzygnięcie organu I instancji z przyczyn proceduralnych. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy." W ocenie sądu, w kontrolowanej sprawie administracyjnej, mimo że uzasadnienie decyzji wojewody jest niepełne i nie wskazuje wyczerpująco wszystkich istotnych naruszeń prawa, którymi dotknięta jest decyzja Starosty, to w rzeczywistości wystąpiły wszystkie wskazane w wyżej cytowanym przepisie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przede wszystkim organ odwoławczy sygnalizując niespójność, niejasność decyzji Starosty pominął kwestię trybu postępowania, w jakim została wydana. Przypomnieć zatem wypada, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją ostateczną toczyło się na wniosek małżonków A. i J. S. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na wykonanie robót budowlanych sieci kanalizacji deszczowej w działkach o nr geodezyjnych [...]. Złożenie przez małżonków S. wniosku o wznowienie postępowania zainicjowało zatem nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego mający z założenia wnioskodawców prowadzić do weryfikacji decyzji administracyjnej posiadającej przymiot decyzji ostatecznej, a więc korzystającej z ochrony przewidzianej określoną w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznej. Z ochrony tej wynika miedzy innymi obowiązek organu ścisłego stosowania przepisów regulujących nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego. Rzeczą Starosty, do którego wpłynął wniosek, było procedowanie w przedmiocie wniosku małżonków S. zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach art. 145-152 Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania. Wobec tego należało uwzględnić, co utracił z pola uwagi organ I instancji, a także nie dostrzegł organ odwoławczy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest dwuetapowe. W pierwszym etapie bada się warunki formalne wniosku, a zatem organ bada czy podanie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. i czy zostało złożone w terminie (art. 147 i art. 148 K.p.a.) oraz czy wnoszący je podmiot powołuje się na przesłankę wznowienia (art. 145 § 1 K.p.a., art. 145a i art. 145b K.p.a.). Etap ten nie ma charakteru merytorycznego i kończy się w zależności od ustaleń, albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.) albo postanowieniem o jego wznowieniu (art. 149 § 1 K.p.a.). W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organowi administracji nie wolno oceniać, czy przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła. Tę kwestię właściwy organ powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (vide: wyrok NSA z 1.09. 2000r., sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179). Zaznaczenia wymaga, że w stanie prawnym, aktualnym dla rozstrzygania w niniejszej sprawie administracyjnej, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wznowienia postępowania, pierwszy etap postępowania nie kończy się wydaniem decyzji o odmowie wznowienia, lecz kończy się postanowieniem odmawiającym wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Jak wynika to z akt administracyjnych organ I instancji całkowicie zignorował wskazane wyżej przepisy. Po pierwsze, Starosta nie wezwał wnioskodawców do sprecyzowania przesłanki wznowienia, lecz przyjął na podstawie oceny treści wniosku przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Nawet przy założeniu, że takie zakwalifikowanie wniosku było zgodne z intencją jego autorów, to nie można mówić o wyczerpaniu przez Starostę proceduryI etapu, skoro zaniechał sprawdzenia czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Tymczasem z art. 148 § 2 K.p.a. wynika, że termin złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wobec braku ustalenia przez organ I instancji kiedy wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji objętej ich wnioskiem o wznowienie, brak było możliwości stwierdzenia, że wniosek ten złożyli w terminie. Jeśli zatem organ I instancji pomimo tych naruszeń prawa wznowił postępowanie, to był zobowiązany do wyjaśnienia kwestii terminu złożenia podania o wznowienie w drugim etapie postępowania. Po drugie, podkreślić jednak trzeba, że w przypadku ustalenia, już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, że wniosek o wznowienie został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 lub 2 K.p.a., organ nie może wydać postanowienia (a tym bardziej decyzji) o odmowie wznowienia postępowania. Nie można bowiem odmówić wznowienia postępowania, które już zostało wznowione. Taka sama zasada istnieje w przypadku, gdy organ, po wznowieniu postępowania rozstrzyga w II etapie postępowania w przedmiocie wznowienia i dokonuje ustalenia, że podmiot wnoszący o wznowienie, nie posiada przymiotu strony postępowania. W tym przypadku również organ nie może wydać aktu odmawiającego wznowienia postępowania, bo przecież już uprzednim aktem postępowanie to wznowił. Po trzecie, dla wyczerpania kwestii przejścia z etapu I do etapu II postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, niezbędne jest zasygnalizowanie zagadnienia strony postępowania w przedmiocie wznowienia. Mianowicie, wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z tego powodu, że podanie złożył podmiot nie będący stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. możliwe jest - według dominującego w orzecznictwie poglądu - wyłącznie wówczas, gdy z treści samego podania, bez potrzeby prowadzenia w tym przedmiocie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego ewidentnie widoczne jest, że wnoszący podanie nie posiada przymiotu strony (vide: wyrok NSA z 7.01.2009r. II OSK 1747/07, LexPolonica nr 2011952, wyrok NSA z 8.02.2011r., II OSK 259/10, LexPolonica nr 2580539). Jeśli zaś okoliczność ta jest niejednoznaczna i wymaga czynienia ustaleń oraz rozważań prawnych, to w sytuacji, gdy podanie wniesione zostało w terminie i powołuje się na jedną z wymienionych w art. 145, art. 145a i art. 145b K.p.a. przyczyn wznowienia, należy wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i już w tym wznowionym postępowaniu badać legitymację strony (wyrok NSA z 6.05.2011 r., II OSK 761/10, LexPolonica nr 2563448). We wznowionym postępowaniu organ także rozstrzyga co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art.149 § 2 K.p.a.). Po czwarte, po wyjaśnieniu sprawy we wznowionym postępowaniu, organ wydaje decyzję, której podstawa prawna i rozstrzygnięcie będzie zależało od dokonanych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej. Teoretycznie rzecz ujmując ustalenie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w ustawowym terminie, lecz nie pochodzi od strony postępowania, albo że podanie strony wniesione zostało po terminie, jak również ustalenie, że w rzeczywistości wskazana w podaniu o wznowienie przesłanka nie wystąpiła – prowadzić musi do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W razie natomiast ustalenia, że podanie wniosła strona, że został zachowany termin przewidziany dla wznowienia, oraz że spełniona została ustawowa przesłanka wznowienia organ powinien wydać decyzję kończącą wznowione postępowanie opartą o przepisy art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. lub opartą na przepisie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 lub 2 K.p.a. O tym jaka będzie treść rozstrzygnięcia decydowały będą zawsze ustalenia stanu faktycznego konkretnej sprawy. Przyjmując, że opisane wyżej zasady postępowania stanowią pewien uogólniony model nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie, nie trudno jest dostrzec, że decyzja organu I instancji w tak zakreślonych ramach nie mieści się, a zatem bez wnikania w kwestie merytoryczne, stwierdzić należy, że akt ten narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy . W tej zaś sytuacji, uchylenie decyzji Starosty zaskarżoną decyzją Wojewody wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. było w pełni zasadne, mimo zastrzeżeń Sądu co do uzasadnienia decyzji organu II instancji, który opisanych wyżej naruszeń prawa w zasadzie nie dostrzegł, co jednak pozostało bez wpływu na wynik sprawy rozpatrzonej przez Wojewodę. Wbrew przy tym wywodom skargi, przy ocenie zgodności z prawem decyzji organu I instancji nie można kierować się ani ogólnym interesem społecznym, ani interesem inwestora jako strony procesu inwestycyjnego, ponieważ przepisy normujące postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania do wartości takich nie odwołują się, jak również nie przewidują załatwienia sprawy w tym przedmiocie na zasadzie uznania administracyjnego. Tak więc oddalenie skargi inwestora wniesionej na kasacyjną decyzję organu I instancji rodzi ten skutek, że sprawa administracyjna zainicjowana podaniem o wznowienie postępowania wraca na etap wywołany postanowieniem Starosty z dnia [...] o wznowieniu postępowania. W toku wznowionego postępowania (II etap procedury) rzeczą Starosty będzie, jak trafnie wskazał to organ odwoławczy, przeanalizowanie legitymacji skargowej wnoszących podanie o wznowienie, wyjaśnienie czy podanie to zostało złożone w terminie, a także rozstrzygnięcie, w razie pozytywnego przesądzenia kwestii strony, czy strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, której dotyczy wniosek o wznowienie. Dopiero wówczas będzie możliwe wydanie decyzji kończącej wznowione postępowanie, o jakiej mowa w art. 151 K.p.a., przy uwzględnieniu art. 146 K.p.a. w zależności od dokonanych ustaleń. Co do zagadnienia strony postępowania, podzielić trzeba sygnalizowaną przez Wojewodę konieczność głębszego rozważenia przez organ I instancji czy skarżącym w toku postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwał przymiot strony, a w konsekwencji, czy są oni stroną postępowania o wznowienie. Podzielając stanowisko Wojewody wyrażone w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd ponadto zauważył, że definicja strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę określona w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powinna być interpretowana każdorazowo w odniesieniu do realiów konkretnej sprawy. Okoliczność, że małżonkowie S. są właścicielami nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem inwestora nie może być rozważana z pominięciem odległości planowanego przedsięwzięcia liniowego od granicy z ich działką, co trafnie podniósł organ odwoławczy, a ponadto nie może pomijać faktu, że drugi etap przedmiotowej inwestycji liniowej zakłada prowadzenie inwestycji na terenie nieruchomości stanowiącej własność A. i J. S. Niezbędne jest zatem rozważenie, czy podzielenie inwestycji liniowej na II etapy, dla których przewidziano uzyskanie odrębnych decyzji o pozwoleniu na budowę, z góry wyklucza właścicieli nieruchomości, na której prowadzone mają być roboty etapu II, od udziału w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę tej części inwestycji, która realizowana ma być w ramach etapu I na nieruchomości sąsiedniej w odległości od granicy ich działki w sytuacji, gdy wskazuje się na wynikające z etapu II realizacji inwestycji, włączenie wybudowanej w I etapie sieci instalacji sanitarnej do elementów tej instalacji, które mają być usytuowane na działce małżonków S. Z tych wszystkich przyczyn, należało uznać, że zaskarżona decyzja Wojewody, mimo jej częściowo wadliwego, gdyż niepełnego uzasadnienia, nie narusza art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.