I OSK 2975/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) del. WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Zielona Góra od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Go 580/12 w sprawie ze skargi Wojewody Lubuskiego na zarządzenie Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w Zielonej Górze oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Go 580/12 w sprawie ze skargi Wojewody Lubuskiego na zarządzenie Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego (dalej CKUiP) w Zielonej Górze w pkt. I. stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia, w pkt II. stwierdził, że zaskarżone zarządzenie nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i ocenę prawną sprawy: Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta Zielona Góra na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592) oraz art. 36a ust. 6 i 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572), w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w Zielonej Górze, powołał komisję konkursową. Na powyższe zarządzenie Prezydenta Miasta Zielona Góra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Wojewoda Lubuski. W uzasadnieniu skargi Wojewoda podał, że powyższe zarządzenie wydane zostało w sytuacji, w której wstrzymano wykonanie zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w Zielonej Górze, zaś rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wojewoda stwierdził jego nieważność. Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 499/12. Od wyroku tego w dniu 20 września 2012 r. została wniesiona skarga kasacyjna. Wojewoda podniósł, że w chwili wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność aktu i doręczenia go organowi, następuje zawieszenie wykonania nieważnej uchwały lub zarządzenia do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego. Wojewoda powołał się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 993/07 stwierdzający, iż nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały organu gminy, wywołuje tylko taki skutek jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania uchwały. Stan wstrzymania wykonania uchwały trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego bądź jego wzruszenia przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubuskiego zostało doręczone Prezydentowi Miasta Zielona Góra w dniu 18 kwietnia 2012 r. i z tym dniem nastąpiło wstrzymanie wykonania zarządzenia nr [...] w sprawie odwołania Dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego. Oznaczało to, że skoro dotychczasowy dyrektor nie został skutecznie odwołany, brak było również podstaw do powoływania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na obsadzone stanowisko dyrektorskie. Wprawdzie ani ustawa o systemie oświaty, ani przepisy wykonawcze nie określają terminu w jakim winien być przeprowadzony konkurs na stanowisko dyrektora szkoły co oznaczałoby, iż nie ma przeszkód aby konkurs na stanowisko dyrektora przeprowadzono w trakcie kadencji, jednakże ma to wyłącznie uzasadnienie w sytuacji, gdy kadencja w sposób niezakłócony dobiega ustawowego pięcioletniego terminu. W przypadku natomiast, gdy dyrektor odwołany został w jej trakcie, formalne przygotowania na rzecz kolejnego konkursu przed terminem w którym odwołanie urzędującego dyrektora stanie się ostateczne, uznać należy zdaniem Wojewody Lubuskiego za działanie przedwczesne i pozbawione podstawy prawnej, bowiem oparte na akcie prawnym którego wykonanie zostało zawieszone. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zielona Góra wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że wprawdzie rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Lubuski wstrzymał wykonanie zarządzenia w sprawie odwołania dyrektora Centrum, ale rozstrzygnięcie to nie może zakazać działania zgodnego z prawem w innej sprawie, jaką jest powołanie komisji konkursowej w celu obsadzenia stanowiska dyrektora placówki po upływie kadencji dotychczasowego dyrektora. Bez względu na wynik sporu w sprawie II SA/Go 499/12 w sprawie odwołania dyrektora, jego kadencja kończy się 31 sierpnia 2012 r. i pozostaje bez wpływu na nową pięcioletnią kadencję. Zdaniem Prezydenta Miasta Zielona Góra skarga Wojewody na działanie Prezydenta narusza art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez pozbawienie Prezydenta jednej z kompetencji wykonawczych polegających na zatrudnianiu i zwalnianiu kierowników gminnych jednostek organizacyjnych poprzez przyjęcie, że przedmiotowe zarządzenie jest sprzeczne z prawem, jak również z art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego – iż kontrola administracyjna społeczności lokalnych powinna być sprawowana z zachowaniem proporcji między zakresem interwencji ze strony organu kontroli a znaczeniem interesów, które ma on chronić. Potrzeba zapewnienia prawidłowego działania placówki oświatowej jest dobrem wymagającym ochrony, a działanie skargowe Wojewody Lubuskiego jest tego zaprzeczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za zasadną. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy, stwierdza nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej "u.s.g.", gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4). Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się w doktrynie i orzecznictwie uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). W niniejszej sprawie zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie powołania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w Zielonej Górze poprzedzone było zarządzeniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Prezydenta Miasta Zielona Góra, którym odwołany został poprzedni dyrektor tej placówki. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wojewoda Lubuski stwierdził nieważność powyższego zarządzenia, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 499/12 oddalił skargę na powyższy akt nadzoru. Prezydent Miasta Zielona Góra wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy organ nadzoru co do zasady wszczyna z urzędu, mogąc jednocześnie wstrzymać jej wykonanie, co wynika z treści art. 91 ust. 2 u.s.g. Wstrzymanie wykonania uchwały lub zarządzenia w momencie wszczęcia postępowania przez organ nadzoru jest działaniem fakultatywnym, natomiast w przypadku stwierdzenia, po przeprowadzeniu postępowania, nieważności całości lub części uchwały czy zarządzenia – wstrzymanie wykonania nieważnej uchwały lub zarządzenia następuje obligatoryjnie, o czym stanowi art. 92 ust. 1 u.s.g. Rozstrzygnięcie nadzorcze staje się prawomocne z chwilą bezskutecznego upływu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd (art. 98 ust. 5 u.s.g.). Dodatkowo w chwili wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność aktu i doręczenia go organowi następuje zawieszenie wykonania uchwały lub zarządzenia do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego. Nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność aktu, wywołuje tylko takie skutki jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania uchwały. Stan wstrzymania uchwały trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego bądź jego prawomocnego wzruszenia przez sąd administracyjny. Taka sytuacja zaistniała w sprawie. Z datą doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydentowi Miasta Zielona Góra ([...] kwietnia 2012 r.) wykonanie zarządzenia Prezydenta Miasta Zielona Góra w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora CKUiP zostało wstrzymane z mocy wspomnianego przepisu art. 92 ust. 1 u.s.g., co oznaczało, iż do chwili upływu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bądź też prawomocnego oddalenia bądź odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny akt ten nie wywołuje skutków prawnych. W związku z powyższym, skoro dotychczasowy dyrektor nie został skutecznie odwołany, brak było jakichkolwiek podstaw do powoływania w dniu [...] kwietnia 2012 r. (a więc 5 dni po otrzymaniu przez Prezydenta Miasta Zielona Góra rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubuskiego) komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na obsadzone stanowisko dyrektorskie. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane w czasie, gdy obowiązywało wstrzymanie wykonania zarządzenia Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] marca 2012 r. Przedstawione wyżej okoliczności świadczą zdaniem Sądu o tym, iż pomiędzy zarządzeniem Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] marca 2012 r. o odwołaniu ze stanowiska poprzedniego dyrektora CKUiP w Zielonej Górze a zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. o powołaniu komisji konkursowej zachodzi ścisły związek polegający na tym, iż komisję tę powołano z powodu odwołania poprzedniego dyrektora, co było działaniem przedwczesnym i pozbawionym podstaw prawnych, bowiem opierało się ono na akcie prawnym, którego wykonanie zostało zawieszone na mocy art. 92 ust. 1 u.s.g. Zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] kwietnia 2012 r. narusza w ocenie Sądu przepis art. 92 ust. 1 w związku z art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, co skutkować musiało wyeliminowaniem tego aktu z obrotu prawnego. Skoro od dnia podjęcia tego aktu do dnia wydania wyroku upłynął okres krótszy niż rok, nie istniała przeszkoda w stwierdzeniu nieważności zarządzenia przewidziana w art. 94 ust. 1 u.s.g., wobec tego Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność w całości zaskarżonego zarządzenia Prezydenta Miasta Zielona Góra. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wniósł Prezydent Miasta Zielona Góra, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi w całości zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy: a) art. 36a ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, poprzez przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy powołanie komisji konkursowej ma związek z odwołaniem ze stanowiska poprzedniego dyrektora oraz b) art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że zaskarżone zarządzenie rażąco narusza prawo skutkujące jego nieważnością w związku z c) art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że wstrzymanie wykonania uchwały o odwołaniu dyrektora pozbawia organ prowadzący możliwości ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora do czasu prawomocnego oddalenia lub odrzucenia skargi przez WSA mimo upływu kadencji odwołanego dyrektora; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 3 ust. 1 oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego uzasadnienia rozstrzygnięcia, w szczególności: a) niepełne przedstawienie stanowiska organu poprzez pominięcie jego stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę z dnia 17 lipca 2012 r., b) brak wszechstronnego odniesienia się do zarzutów i argumentacji zawartych w tej odpowiedzi oraz na rozprawie w dniu 27 września 2012 r., a nadto c), że orzekanie w tym dniu było bezprzedmiotowe, gdyż konkurs dotyczył 5-letniej kadencji obejmującej lata szkolne, tj. 1 wrzesień 2012 – 31 wrzesień 2017 został już rozstrzygnięty i wyłonił kandydata. Wskazując na powyższe zarzuty Prezydent Miasta Zielona Góra wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że do chwili obecnej zarządzenie o odwołaniu dyrektora nie zostało prawomocnie uchylone. Podkreślono, że w obowiązujących przepisach ustawy o systemie oświaty i w wydanych do niej przepisach wykonawczych nie zostały określone terminy, w jakich winien być przeprowadzony konkurs na stanowisko dyrektora szkoły. Nie ma więc przeszkód prawnych, aby konkurs na stanowisko dyrektora przeprowadzono w trakcie trwania kadencji dyrektora, tym bardziej, że w niniejszej sprawie kadencja nieskutecznie odwołanego dyrektora kończyła się 31 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta Zielona Góra ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora zarządzeniem nr [...] w dniu [...] marca 2012 r. powołał komisję konkursową, która wyłoniła kandydata na stanowisko dyrektora. Fakt ten został bezzasadnie pominięty przez Sąd pierwszej instancji. Czynienie zarzutu Prezydentowi Miasta Zielona Góra, że pragnął ustabilizować sytuację w CKUiP, jaka powstała po odwołaniu dotychczasowej dyrektorki, nie zasługuje na aprobatę. Sąd w zaskarżonym wyroku pominął wszelkie wyjaśnienia i zarzuty skarżącego zawarte w piśmie do Sądu. Rozstrzygnięcie Sądu winno odnieść się do okoliczności występujących w spornej sprawie, a tego w zaskarżonym wyroku brak. Sąd niewłaściwie ocenił stan faktyczny oraz swobodnie zinterpretował art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty, przyjmując bezzasadnie, że zaskarżone zarządzenie nie miało związku z upływającą kadencją dyrektora, a wcześniejsze jego ogłoszenie w celu ustabilizowania sytuacji w placówce ocenił jako postępowanie nieuzasadnione. Sąd bezpodstawnie przyjął, że działanie Prezydenta było przedwczesne i pozbawione podstaw prawnych, bo oparte na akcie prawnym, którego wykonanie zostało zawieszone. Rozstrzygając sprawę w dniu 27 września 2012 r. Sąd bezpodstawnie stwierdził nieważność zarządzenia o powołaniu komisji konkursowej, bowiem w dniu tym upłynęła kadencja nieprawomocnie odwołanego dyrektora. Sporne zarządzenie w dniu orzekania przez Sąd stanowiło akt prawny obowiązujący, gdyż w dniu 27 września 2012 r. niewątpliwie nie miało związku z odwołaniem poprzedniego dyrektora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności określone w § 2 powołanego artykułu sprawa rozpoznana została w granicach zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z "art. 3 ust. 1" (winno być "art. 3 § 1", gdyż art. 3 ustawy dzieli się na paragrafy) oraz w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie przepisów procesowych przez Sąd pierwszej instancji polegało na niepełnym przedstawieniu stanowiska organu, braku wszechstronnego odniesienia się do jego zarzutów i argumentów oraz bezprzedmiotowości orzekania w niniejszej sprawie wobec rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko dyrektora. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego w sprawie niniejszej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Zielonej Górze zawiera wszystkie elementy zawarte w powołanym wyżej przepisie i w pełni odpowiada wymogom ustawowym. W motywach zaskarżonego orzeczenia nie została pominięta żadna istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność. W odniesieniu do zarzutu bezprzedmiotowości orzekania w sprawie powołania komisji konkursowej w sytuacji, gdy konkurs ten został już rozstrzygnięty, a kandydat na stanowisko dyrektora wyłoniony należy stwierdzić, że okoliczność ta, z całą pewnością, nie mogła wpłynąć na orzeczenie zgodne z kierunkiem zaskarżenia, zwłaszcza w kontekście faktu, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta Zielona Góra o odwołaniu dyrektora zostało prawomocnie zakończone, bowiem wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2597/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku Sądu I instancji stwierdzającego nieważność wskazanego zarządzenia. Ponadto, postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie zarządzenia o powołaniu komisji konkursowej, zatem bez bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność rozstrzygnięcia konkursu i wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora CKUiP. Sąd I instancji rozpoznając sprawę nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a. Wobec stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi Sąd zastosował właściwy środek przewidziany w art. 147 § 1 tej ustawy, skoro skarga dotyczyła aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 6. W takim przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., o którym mowa w skardze kasacyjnej, w ogóle nie mógłby mieć zastosowania, gdyż przepis ten odnosi się do zaskarżania decyzji lub postanowień. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, koncentrujących się w istocie wokół błędnego – zdaniem wnoszącego tę skargę – uznania przez Sąd I instancji, że powołanie komisji konkursowej związane było z odwołaniem zarządzeniem z dnia [...] marca 2012 r. dyrektora CKUiP, należy stwierdzić, że nie mogą one odnieść oczekiwanego skutku z następujących przyczyn. Otóż, rzeczywiście ustawa o systemie oświaty, jak również wydane do niej przepisy wykonawcze nie określają terminu, w jakim powinien zostać przeprowadzony konkurs na stanowisko dyrektora szkoły i brak jest przeszkód prawnych, aby konkurs na to stanowisko przeprowadzono w trakcie trwania kadencji dyrektora, jednakże dotyczy to sytuacji, gdy kadencja w sposób niezakłócony dobiega ustawowego pięcioletniego terminu. W przypadku, gdy dyrektor odwołany został w trakcie pełnienia kadencji, formalne niezwłoczne przygotowania na rzecz kolejnego konkursu przed terminem, w którym odwołanie urzędującego dyrektora stanie się ostateczne, uznać należy za działanie przedwczesne i pozbawione podstawy prawnej, oparte jest bowiem na akcie prawnym, wykonanie którego zostało zawieszone. Zarówno wykładnia, jak i zastosowanie przez Sąd I instancji art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty nie budzi w sprawie zastrzeżeń. Argumentacja strony skarżącej, jakoby powołanie komisji konkursowej nie miało bezpośredniego związku z odwołaniem urzędującego dyrektora zarządzeniem z dnia [...] marca 2012 r., a wynikało ze zbliżającego się terminu upływu kadencji przeczy zbieżność czasowa i sekwencja zdarzeń. Prawidłowość oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku potwierdza nie tylko oświadczenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, że podjęte przez Prezydenta Miasta Zielona Góra działania miały na celu ustabilizowanie sytuacji w CKUiP, jaka powstała po odwołaniu dotychczasowej dyrektorki, ale także świadczy o tym okoliczność, że zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta Zielona Góra, w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w Zielonej Górze stanowisko to zostało powierzone na okres od 21 czerwca 2012 r. do 31 sierpnia 2016 r., a więc rozpoczynający się przed upływem kadencji. W konsekwencji za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 91 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że zaskarżone zarządzenie rażąco narusza prawo i stwierdzenie jego nieważności. Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta Zielona Góra, nie czekając na wynik postępowania dotyczącego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubuskiego stwierdzającego nieważność zarządzenia Prezydenta z dnia [...] marca 2012 r. o odwołaniu dyrektora CKUiP, podjął działania zmierzające do przeprowadzenia konkursu na to stanowisko. Zarządzenie o powołaniu komisji konkursowej podjęte zostało w konsekwencji podjęcia zarządzenia prawomocnie uznanego za nieważne, a zatem wydanego bez podstawy prawnej, w związku z czym rażąco naruszającego prawo. Co zaś się tyczy kompetencji organu do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora przed prawomocnym zakończeniem postępowania kontrolującego zarządzenie o odwołaniu osoby dotychczas pełniącej tę funkcję należy stwierdzić, że w warunkach niniejszej sprawy, z przyczyn wskazanych powyżej, nie ulega wątpliwości, że działania Prezydenta Miasta były wadliwe, a zatem, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji było prawidłowe. Stosownie do treści art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Mimo, że nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały (aktu)organu gminy wstrzymuje wykonanie tego aktu Prezydent Miasta Zielona Góra, chociaż uznano zarządzenie o odwołaniu dyrektora za nieważne, powołał komisję konkursową w celu niezwłocznego obsadzenia stanowiska. Takie działanie uznane być musiało za co najmniej przedwczesne, bowiem z chwilą wydania rozstrzygnięcia nadzorczego wstrzymane zostało wykonanie będącego jego przedmiotem zarządzenia, a do chwili prawomocnego zakończenia postępowania kontrolującego zasadność tego rozstrzygnięcia nadzorczego akt ten nie wywoływał skutków prawnych. Skoro zatem dotychczasowy dyrektor nie został skutecznie odwołany, brak było podstaw do jednoczesnego powoływania komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na to stanowisko, bowiem było ono nadal obsadzone. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.