VIII SA/Wa 12/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (Minister, organ odwoławczy) nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes PFRON, organ I instancji) z [...] stycznia 2012 r. odmawiającą Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w L. (skarżący) wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc listopad 2011 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący przekazał do organu I instancji wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc listopad 2011 r. Dokument ten złożony został za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r., Nr 8. poz. 43 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem) tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes PFRON, działając na podstawie art. 45 ust. 3a, art. 26 b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., zwana dalej ustawa o rehabilitacji) oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwanej dalej Kpa), odmówił skarżącemu wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany miesiąc. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego wydane rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, zostało bowiem dokonane na podstawie zmiany interpretacji przepisów – bez zmiany obowiązujących przepisów, a nie na podstawie zmiany przepisów, która wymusiłaby zmianę ich interpretacji. Ww. zmiana interpretacji przepisów narusza art. 7, art. 8 i art. 9 Kpa, bowiem ani nie uwzględnia słusznego interesu strony, interesu społecznego, nie pogłębia także zaufania obywateli do organów państwa. Zaskarżona decyzja (odmawiająca współfinansowania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), wobec jej sprzeczności z przepisami ustawy o rehabilitacji narusza także interes osób niepełnosprawnych, stawiając niepełnosprawnych pracowników skarżącego w gorszej sytuacji zawodowej. Skarżący wskazał, że definicja "środków publicznych" na użytek ustawy, jest dziś taka sama, jak w dacie jej podjęcia. Organ I instancji podał jedynie, że "z ustaleń dokonanych przez Fundusz wynika, że wnioskodawca jest jednostką sektora finansów publicznych", nie wykazał jednak, że przed datą zakwestionowania wniosku WN-D, taką jednostką nie był. Decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Minister, działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 66 ustawy o rehabilitacji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając podjęte stanowisko podniósł, iż miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Wedle zaś art. 26b ust. 7 ww. aktu miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Za zasadnicze dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie Minister uznał stwierdzenie, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych, w szczególności w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej, są finansowane ze środków publicznych. Minister zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...], ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych posługuje się pojęciem "środki publiczne", nie definiując jednak tego terminu. W związku z powyższym Minister Finansów wskazał, że pojęcie to należy definiować zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm., zwana dalej ustawą o finansach publicznych). Środkami publicznymi zgodnie z przywołanym artykułem są: dochody publiczne; środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA); środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2; przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące: a) ze sprzedaży papierów wartościowych, b) z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego, c) ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych, d) z otrzymanych pożyczek i kredytów, z innych operacji finansowych; przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł. Dochodami publicznymi wedle art. 5 ust. 2 ww. aktu są: daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw; inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych; wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych; dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności: a) wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze, odsetki od środków na rachunkach bankowych, odsetki od udzielonych pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych, dywidendy z tytułu posiadanych praw majątkowych; spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów publicznych; odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych; kwoty uzyskane przez jednostki sektora finansów publicznych z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji; dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu ust. 1 pkt 4 lit. a i b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący, zgodnie z art. 9 pkt 10 ustawy o finansach publicznych, jest jednostką sektora finansów publicznych, a z postanowień ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., zwana dalej ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej) wynika, że środki finansowe z Narodowego Funduszu Zdrowia przekazywane samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej (SP ZOZ) w ramach odpłatności za świadczone przez SP ZOZ usługi są środkami publicznymi (art. 114 ust. 1) i nie tracą one swojego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Z tego charakteru wynika szereg regulacji i obowiązków wiążących się z ich wydatkowaniem i wykorzystaniem, w tym wynikające z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) ciążące na świadczeniodawcach obowiązki sprawozdawcze. Minister podkreślił również, że działalność SP ZOZ jako jednostek sektora finansów publicznych, finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Odnosząc się argumentów odwołania dotyczących zmiany stanowiska, organ odwoławczy odwołał się do stanowiska Ministra Finansów, iż wypłacane ze środków PFRON miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje m. in. SP ZOZ, które są jednostkami sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność (w tym wynagrodzenia pracowników) ze środków publicznych. Dotychczasowe stanowisko Ministra było zatem niezasadne i zarzuty skarżącej nie mogą być uwzględnione. Za nieuprawniony Minister uznał także zarzut podjęcia decyzji na podstawie zmiany interpretacji przepisów, bez zmiany obowiązujących przepisów prawnych oraz nieodniesienia się do statusu skarżącej będącej jednostką finansów publicznych. Przytoczył w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 645/12, dotyczący analogicznej sprawy stwierdzający, iż "organ orzekający w sprawie zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzje na podstawie art. 26 b ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Organ orzekający na podstawie obowiązującej ustawy, po korekcie błędu ma obowiązek stosować tę samą wykładnię przepisu do wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych". Ponadto z zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 26 b ust. 7 ustawy o rehabilitacji został przez organ prawidłowo zinterpretowany i zastosowany. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożył skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego - tj. zasad wynikających z ustawy o rehabilitacji, w tym art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego błędną interpretację oraz art. 5 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego błędne zastosowanie; 2) przepisów procedury – tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 Kpa. Rozwijając zarzuty skargi skarżący podał, iż zaskarżona decyzja, wobec jej sprzeczności z przepisami ustawy o rehabilitacji, narusza słuszny interes osób niepełnosprawnych. Z powodu odmowy współfinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stawia ich w gorszej sytuacji zawodowej. Współfinansowanie przez PFRON ułatwiało dotąd ich zatrudnienie, a także zapewniało integrację w środowisku osób w pełni sprawnych. Decyzja Ministra sprzeczna jest z ratio legis ww. ustawy. Zgodnie z powszechnie przyjętą zasadą racjonalnego prawodawcy, jest oczywiste, iż prawodawca nie dyskryminuje pracowników niepełnosprawnych - z uwagi na ich miejsce zatrudnienia. Do wspomnianej dyskryminacji doszłoby w przypadku przyjęcia rozwiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Za nieuprawnione skarżący uznał powołanie w treści decyzji stanowiska Ministra Finansów, bowiem poza przytoczeniem wprost definicji środków publicznych z art. ustawy o finansach publicznych, organ ten nie wskazuje, co decyzja ta miałaby wnieść do niniejszej sprawy. We wspomnianym zakresie, ani ustawa o finansach publicznych, ani ustawa o rehabilitacji nie uległy zmianie. Decyzja Ministra nie zawiera wskazania co stanowisko Ministra Finansów miałoby wnieść do niniejszej sprawy i w jakim zakresie. Definicja "środków publicznych" na użytek ustawy dziś, jest taka sama, jak w dacie jej wydania. Za wadliwą skarżący uznał dokonaną przez organy interpretację art. 26 b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, że w przypadku jednostek publiczno-prawnych (tj. uzyskujących środki w ramach systemu finansów publicznych) dofinansowanie do wynagrodzenia nie przysługuje. Organ dokonał specyficznej i błędnej wykładni językowej wspomnianego przepisu i jest ona nieracjonalna. Po pierwsze, jest to całkowicie nowe zapatrywanie organu, które pojawiło się bez zmiany stanu prawnego. Po drugie przepis mówi o "części wynagrodzenia". Wypłacanie wynagrodzenia, co podniesiono w skardze, w ramach jednostki prawa publicznego jaką jest wnioskodawca, nie jest równoznaczne z finansowaniem tj. szczególnym powiązaniem określonej części wynagrodzenia z szczególnymi rozwiązaniami, czy projektami, takimi właśnie jak np. PEFRON, z jakimś projektem aktywizacji niepełnosprawnych z Unii Europejskiej, to nie mógł by się równocześnie o finansowanie wynagrodzenia z PEFRON. Organ nie rozważył, iż skarżący otrzymuje środki z różnych źródeł w tym typowo prywatnych (np. zlecenia badań). Skarżący uznał, iż z orzecznictwa Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego wynika wprost, że w sytuacji gdy zastosowanie wykładni językowej wprowadzi do sytuacji absurdalnych, krzywdzących lub sprzecznych z powszechnie obowiązującymi normami moralnymi, niezbędne jest jej uzupełnienie wykładnią historyczną, systemową, funkcjonalną, logiczną i celowościową. Odnosząc się do uchybień organu w zakresie przepisów postępowania skarżący podał, że zmiana interpretacji, na mocy której wydana została zaskarżona decyzja, narusza art. 7, art. 8 i art. 9 Kpa, nie uwzględnia bowiem ani słusznego interesu skarżącego, interesu społecznego (interes niepełnosprawnych w kontynuowaniu zatrudnienia), ani nie pogłębia zaufania obywateli do organów Państwa - zmieniając nagle interpretację ustawy. Naruszenie ogólnych zasad postępowania było skutkiem także braku wyjaśnienia organu, dlaczego po długim okresie przekazywania środków na wynagrodzenie, aktualnie Minister omawia dofinansowania wynagrodzenia osób niepełnosprawnych. Skarżący wskazał również na uchybienia organu w zakresie prawidłowego wyjaśnienia decyzji podnosząc, że uzasadnienie decyzji jest istotnym elementem, który ma wyjaśnić w sposób dokładny, precyzyjny i zrozumiały dla podmiotu (również nieprofesjonalnego) zarówno motywy jak i zastosowaną podstawę prawną decyzji. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien zatem dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący wskazał także, iż stan faktyczny niniejszej sprawy jest identyczny jak w zakończonej wyrokiem sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 311/12, uchylającym decyzje organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) sądy stosują środki określone w ustawie. Regulacje te określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając argumenty przedstawione w skardze Sąd stwierdził, że nie są one trafne, a w konsekwencji skarga nie jest zasadna, co skutkowało jej oddaleniem. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji, jednoznacznie stanowiący, iż miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. W ocenie Sądu, na gruncie art. 5 ustawy o finansach publicznych, nie może budzić wątpliwości pojęcie "środków publicznych" i fakt, iż wszystkie środki finansowe, którymi dysponuje skarżący stają się środkami publicznymi z mocy i w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Z zapisu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej nie można wyinterpretować, iż wyłączeniu od dofinansowania podlegają tylko te środki publiczne, które zostały przekazane stronie z wyraźnym przeznaczeniem na wynagrodzenie pracowników. "Finansowanie" w znaczeniu użytym w art. 26b ust. 7 ustawy to termin z zakresu ekonomii i tłumaczony może być wyłącznie z odniesieniem się do Słownika Ekonomicznego, który definiuje "finansowanie" jako "wszystkie przedsięwzięcia w przedsiębiorstwie, które zapewniają przedsiębiorstwu kapitał i które służą kształtowaniu optymalnej struktury kapitałowej". Brak zatem w zapisie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej związku pomiędzy brakiem podstawy do dofinansowania do wynagrodzenia pracownika a ukierunkowanym przekazaniem na ten cel pieniędzy ze środków publicznych. Ponieważ SP ZOZ są jednostkami sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność, w tym wynagrodzenia pracowników, w całości ze środków publicznych bez znaczenia pozostaje, iż w przepisie art. 26b ust.7, ustawodawca nie rozróżnia, czy przepis ten dotyczy prefinansowania czy refinansowania, a także nie przesądza, na jakiej podstawie następuje przekazanie środków publicznych na wynagrodzenia. Wskazać należy, iż art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) wyraźnie określa, że środki finansowe Narodowego Funduszu Zdrowia są środkami publicznymi co oznacza, że nie tracą one swego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Działalność SP ZOZ jako jednostki sektora publicznego finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Tym samym Sąd stwierdza, iż stanowiący podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 26b ust.7 ustawy o rehabilitacji został przez organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowany i zastosowany. Sąd podkreśla, iż organ orzekający w sprawie zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzję na podstawie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji. W doktrynie ugruntowany jest pogląd, że orzecznictwo organu może podlegać zmianom, o ile organ wykaże, że są ku temu uzasadnione podstawy, a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wyłącznie nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie art. 8 Kpa. Zasada zaufania obywatela do państwa nie oznacza bowiem, że organ nie może zmieniać ocen prawnych – w szczególności gdy zmiana prowadzi do prawidłowego zastosowania określonych przepisów – ale że nie może tego czynić dowolnie, w sposób uniemożliwiający kontrolę argumentacji przemawiającej, w jego ocenie, za przedmiotową zmianą (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 31/10). W rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, nie jest uzasadnione stanowisko strony skarżącej dotyczące naruszeń wskazanych w skardze przepisów prawa poprzez błędne uznanie środków przeznaczonych na finansowanie wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za środki publiczne. Kluczowe jest tutaj brzmienie i ugruntowana w orzecznictwie sądowym wykładnia art. 5 ustawy o finansach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podzielił wielokrotnie prezentowane już w orzecznictwie stanowisko wskazujące, iż wszystkie środki finansowe, którymi dysponują SP ZOZ stają się środkami publicznymi z mocy i w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (por. wyroki w sprawach: V SA/WA 1118/12, V SA/WA 832/12, V SA/WA 1101/12, V SA/WA 1085/12, V SA/WA 682/12 publikowane w cbois). Podsumowując, stwierdzić należy, że nietrafny jest zarzut zawarty w skardze, że zmiana interpretacji przepisu narusza art. 7, art. 8, czy art. 9 Kpa. Sąd w składzie orzekającym nie podziela bowiem wywodów skarżącego w zakresie przywołanej wykładni przepisów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 Kpa, zaznaczyć trzeba, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie wspomnieć należy, że wskazany w skardze wyrok z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 311/12 nie dotyczy problematyki związanej z niniejszą sprawą. W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury. Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.