II SA/Gd 725/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. K.-H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę W. K. – H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 stycznia 2012 r. określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie jednego kurnika na 30 tys. sztuk (chów brojlerów), 4 silosy na paszę po 20 ton każda, 2 zbiorniki LPG podziemne V= 10 m³, zbiornik bezodpływowy na ścieki V= 20 m³ w miejsce kurnika na 10 tys. sztuk, na działce nr [...] w K,, obręb P,, gmina P,, powiat K. Zaskarżone decyzje wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych: Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w następstwie wniosku Z. L. o wydanie takiej decyzji dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie gospodarstwa o dwa kurniki na 30 tys. sztuk każdy (chów brojlerów), 4 silosy na paszę po 20 ton każda, 2 zbiorniki LPG podziemne V= 10 m³, zbiornik bezodpływowy na ścieki V= 20 m³ na działce nr [...] w K., obręb P., gmina P., powiat K. Do wniosku załączono raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i obszar, na który będzie oddziaływać to przedsięwzięcie. Informację o wszczęciu postępowania oraz o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko upubliczniono w sposób przewidziany w ustawie z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W toku postępowania przeprowadzono dwie rozprawy administracyjne w dniach 22 lutego 2011 r. i 21 czerwca 2011 r., które stanowiły szerokie forum dla przedstawienia zastrzeżeń mieszkańców wsi K. wobec planowanej inwestycji oraz ustosunkowania się do nich inwestora oraz władze gminy. Wobec utrzymującego się protestu mieszkańców wsi wobec inwestycji Rada Sołectwa zaproponowała swoją gotowość na poparcie inwestycji polegającej na budowie jednego kurnika zamiast planowanych dwóch, na co przystał inwestor. Wniosek wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożono Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska celem uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oraz Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu celem zasięgnięcia jego opinii zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Uzgodnienie nastąpiło po zapoznaniu się przez organ z wnioskiem inwestora, raportem oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, jego uzupełnieniami z dnia 9.05.2011 r., z dnia 1.07.2011 r. i z dnia 6.07.2011 r. oraz z wersją ujednoliconą z dnia 15.07.2011 r. W opinii z dnia 14 września Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia wskazując, że produkcja powinna być prowadzona zgodnie z Kodeksem Dobrej Praktyki Rolniczej i zasadą BAT, a obornik z hodowli należy przewozić na płytę obornikową lub pola szczelnie zamkniętym transportem m.in. ze względu na znaczne odległości. W następstwie powyższego decyzją z dnia 27 stycznia 2012 r. Wójt Gminy określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie jednego kurnika na 30 tys. sztuk (chów brojlerów), 4 silosy na paszę po 20 ton każda, 2 zbiorniki LPG podziemne V= 10 m³, zbiornik bezodpływowy na ścieki V= 20 m³ w miejsce kurnika na 10 tys. sztuk, na działce nr [...] w K., obręb P., gmina P., powiat. Załącznik do decyzji stanowiła charakterystyka przedsięwzięcia. Kierując się warunkami realizacji inwestycji wskazanymi w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia wskazując, że planowana inwestycja polegać będzie na budowie kurnika na 30 tys. sztuk (chów brojlerów), 4 silosy na pasze po 20 ton każda, 2 zbiorniki LPG podziemne V= 10 m3, zbiornik bezodpływowy na ścieki V= 20 m3 na działce nr [...] w K., obręb P., gmina P., powiat K. W związku z budową przewiduje się likwidację istniejącego kurnika na 10 tys. sztuk wraz z kotłownią i silosem, co spowoduje, że łączna ilość brojlerów wynosić będzie 60 tys. sztuk co odpowiada 240 DJP. W decyzji określono również warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ stwierdził, że charakter i rozmiar inwestycji nie kwalifikuje jej do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia ryzyka awarii przemysłowych a transgraniczne oddziaływanie na środowisko nie występuje. Wójt wyjaśnił, że z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że projektowane przedsięwzięcie należeć będzie do przedsięwzięć o dopuszczalnym oddziaływaniu na środowisko. Budowa kurnika nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz nie będzie oddziaływać transgranicznie. Z dokonanych ocen wynika, że eksploatacja kurników nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych stężeń emitowanych zanieczyszczeń oraz dopuszczalnego poziomu dźwięku. Z obliczeń stężeń emitowanych zanieczyszczeń wynika, że zarówno na terenie działki, jak i poza jej granicami nie występują przekroczenia stężeń emitowanych zanieczyszczeń, stężenia amoniaku i pyłu są mniejsze niż dopuszczalne od 10% stężeń dopuszczalnych. Poziom dźwięku w każdym punkcie na granicy działki będzie mniejszy od poziomu dopuszczalnego dla zabudowy mieszkaniowej. Odchody z czyszczenia kurników wywożone są bezpośrednio na pola i zaraz zaorywane lub na płytę obornikową rolnika, który odbiera obornik. Ścieki z mycia kurników gromadzone są w szczelnych zbiornika bezodpływowych o pojemności 10 m³ i projektowany o pojemności 20 m³. Odpady w postaci sztuk padłych gromadzone są w pomieszczeniu schładzanym. Nawożenie pół odchodami kurzymi spowoduje chwilową emisję amoniaku do powietrza i ustanie po zaoraniu pola. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie występują obszary przyrodnicze podlegające ochronie. Projektowany kurnik nie będzie wymagał stałego monitoringu środowiska. W zakresie emisji zanieczyszczeń powietrza wymagane jest zgłoszenie instalacji, prowadzenie ewidencji wymagają gromadzone odpady (sztuki padłe, odchody). Wody opadowe z terenu działki będą odprowadzane do pobliskiego stawu na działce inwestora. We wszystkich fazach występować będą źródła zanieczyszczenia powietrza, hałasu oraz oddziaływania na grunt, ale oddziaływanie tych źródeł będzie niewielkie i nie będzie stwarzać zagrożenia dla środowiska. Z dokonanych ocen wynika, że instalacja w projektowanym kurniku oraz istniejących kurnikach, będzie wymagać uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Ponadto technologia instalacji należy do technologii zalecanych w Unii Europejskiej. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy wnieśli G. T., K. M., W. D. i S. D., K. L. i J. L., R. M. i K. M., Z. G., Z. H., M. H., Z. H. oraz W. K. – H. i B. Z. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnicy wskazanych w odwołaniu z dnia 8 lutego 2012 r. mieszkańców wsi K. Odwołujący sprzeciwiają się realizacji planowanej inwestycji z powodu wzrostu niekorzystnego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, których właściciele planują zagospodarowanie pod budownictwo mieszkalne. Według odwołujących się autor raportu powinien ustosunkować się do nierzetelnej analizy urbanistycznej otoczenia (inne są bowiem rzeczywiste odległości do najbliższych domostw nie 400 m tylko 300 m), braku analizy urbanistycznej dotyczącej projektowanego rozwoju wsi, braku analizy hydrogeologicznej dotyczącej istnienia sieci cieków wodnych, stosunków wodnych istniejących stawów i drenaży do niech poprowadzonych, braku badań geologicznych, z których wynikałby poziom wód gruntowych, niespójnej polityki przestrzennej Gminy, doprowadzenia do zgodności projektowanego zamierzenia z obowiązującym Studium dla Gminy, braku właściwej polityki informacyjnej ze strony Gminy, braku szczegółowych rozwiązań ekranu zieleni, zabezpieczeń płyty betonowej. Odwołujący wskazali na nieprecyzyjne stwierdzenia i rozwiązania zawarte w zaskarżonej decyzji. Nie wiadomo bowiem co oznacza stwierdzenie "pewne ilości amoniaku i pyłu". Nie wskazano strony budynku, po której mają stanąć wentylatory i nie określono ich ilości. Decyzja i raport nie odnoszą się do kwestii obsługi komunikacyjnej, a więc nie wiadomo, czy drogi są wystarczające do takiej obsługi i czy projektowany plan przewiduje taką klasę drogi, raport nie wskazuje sposobu odprowadzania wód opadowych z projektowanego placu betonowego, nie wiadomo, jakie drzewa o jakiej wysokości utworzą projektowany pas zieleni izolacyjnej, teren planowanej inwestycji nie jest objęty planem, natomiast w studium nie przewidziano intensywnej produkcji zwierzęcej na tym terenie, nie ma wzmianki w raporcie o badaniach geologicznych, więc na jakiej podstawie stwierdzono płytki poziom wód gruntowych, raport opisując bezpośrednie otoczenie nie uwzględnia istniejącego stawu i lasu, tak więc nie jest on precyzyjny, raport stanowi wprost o uciążliwościach odoru na granicach działki, a projektowany plan przewiduje dookoła tereny mieszkalne, nieprawdziwa jest więc teza, że inwestycja znajdzie się na skraju wsi, w raporcie i decyzji jest mowa o zgodzie mieszkańców K. na planowaną inwestycję, chociaż takiej zgody nigdy nie było, raport i decyzja mówią o projektowanych silosach, których ilość i pojemność wskazuje, że chodzi o większą inwestycję niż opisana. Odwołujący wskazali jednocześnie, że obornik wywożony na pole nie jest okrywany i składowany blisko granicy z sąsiadami, ilość samochodów obsługujących kurniki została w decyzji zaniżona i nie ujęto obsługi istniejącego kurnika; droga, po której odbywa się transport nie spełnia wymogów i stanowi zagrożenie dla mieszkańców; podczas rekultywacji terenu zasypaniu ulega staw; w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia występują obszary leśne ok. 250 m i obszary wodno-błotne - dwa stawy, w tym jeden prawie zasypany na działce nr [...]- ujęte w planie przestrzennym jako "Ws"- tereny wód powierzchniowych; w decyzji zabrakło wzmianki o dodatkowym obiekcie znajdującym się na działce nr [...]; ilość planowanej infrastruktury pozostała taka sama, jak dla planowanych dwóch kurników. Rozpoznając odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 24 września 2012 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia 27 stycznia 2012 r. Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami art. 80 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Według Kolegium sporządzony w sprawie raport został poddany przez organ I instancji wnikliwej analizie. Realizacja przedsięwzięcia została pozytywnie uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Kolegium uznało również, że organ I instancji zapewnił w sposób prawidłowy udział społeczeństwa na każdym etapie postępowania. W sprawie przeprowadzono dwie rozprawy administracyjne oraz jedno posiedzenie z udziałem zainteresowanych stron. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w sąsiedztwie działki inwestora występują tereny upraw rolnych oraz pojedyncza zabudowa zagrodowa. Zarzuty dotyczące zamiaru wybudowania w przyszłości domów mieszkalnych na terenach przyległych do działki inwestora nie przeznaczonych w chwili obecnej pod zabudowę mieszkaniową nie mogły zostać uwzględnione. Z raportu wynika zaś, że biorąc pod uwagę znaczną powierzchnię działki inwestora oddziaływanie emitowanych zanieczyszczeń ograniczać się będzie do granic tej działki. Jedynie samochody przywożące materiały budowlane oraz wywożące odpady będą okresowo oddziaływać poza placem budowy. W związku z tym, że teren działki jest zróżnicowany wysokościowo będzie wymagał prac ziemnych by posadowić kurniki. Po wyrównaniu terenu po stronie południowej utworzona będzie naturalna skarpa obsadzona drzewami i krzewami. Całość stanowić będzie dobry ekran zarówno akustyczny jak też przegrodę dla emitowanych zanieczyszczeń do powietrza. Projektowane kurniki nie będą podpiwniczone, a tym samym ingerencja w środowisko gruntu dotyczyć będzie głębokości posadowienia fundamentów, gdzie zalegają piaski bez wody gruntowej. Istniejący kurnik oraz projektowane będą miały najnowszy system karmienia i pojenia brojlerów, co spowoduje znaczne ograniczenie emisji amoniaku. W raporcie zawarto obliczenia wskaźników stężeń amoniaku, z których wynika, że będą one mniejsze od 10% stężenia dopuszczalnego oraz, że planowana rozbudowa gospodarstwa rolnego nie spowoduje znaczącego oddziaływania na stan sanitarny powietrza. Jeżeli zaś chodzi o źródła hałasu w fazie eksploatacji powodowane przez wentylatory zlokalizowane w kominkach na dachach kurników oraz samochody przywożące paszę i gaz oraz wywożące obornik i brojlery (średnio 5 samochodów na tydzień), to stosownie do przeprowadzonych w raporcie obliczeń ustalono, że poziom dźwięku będzie mniejszy od poziomu dopuszczalnego dla zabudowy mieszkaniowej. Obornik kurzy wywożony będzie na pola i w okresach wiosna - jesień zaorywany. Natomiast w okresie wegetacji roślin (okres letni) obornik będzie na polach magazynowany w pryzmach obsypanych ziemią. Biorąc pod uwagę areał gruntów rolnych inwestora, a także rolnika odbierającego obornik, nie dojdzie do przekroczenia ilości dopuszczalnych azotu na 1 hektar (170 kg zgodnie z przepisami ustawy o nawozach i nawożeniu). Najbliższy budynek mieszkalny siedliska rolnego znajduje się w odległości około 150 m od kurnika i 65 m od granicy działki inwestora. Zwarta zabudowa jednorodzinna rozpoczyna się w odległości około 310 m od najbliżej projektowanego kurnika i oddala się w kierunku południowo-zachodnim. Granice działki inwestora przylegają do pól uprawnych sąsiadów. Pozostała część działki inwestora wolna od zabudowy wykorzystywana jest rolniczo. Autor raportu wywodzi, że projektowana rozbudowa kurników nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych stężeń emitowanych do powietrza zanieczyszczeń oraz hałasu. Nie wystąpi więc zagrożenie dla zdrowia mieszkańców sąsiednich gospodarstw oraz dla najbliższych obiektów przyrodniczych (dolina rzeki T. R., Jezioro K.). Projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje zmian w sposobie użytkowania przyległych do działki inwestora terenów, a tym samym nie spowoduje utraty ich wartości. Kolegium stwierdziło ponadto, że uszczegółowienie pozostałych zagadnień, które w ocenie stron nie zostały dostatecznie wyjaśnione, nastąpi w kolejnych etapach postępowania, podczas ustalania warunków zabudowy i wydawania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła W. K. – H., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja wydana został z naruszeniem: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. oraz w zw. z art. 37 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz poprzez wadliwe (niepełne) przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w celu właściwej oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko naturalne a także poprzez nierozpoznanie wszystkich wniosków i uwag składanych przed wydaniem decyzji i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji które i w jakim zakresie uwagi zostały uwzględnione, a które nie i z jakiej przyczyny; - art. 77 ust. 1 i ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zasięgnięcie opinii wymaganego organu i przesłanie do tegoż organu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przed jego ostatecznym uzupełnieniem; - art. 80 ust. 1 i art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz pomimo oczywiście negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na lokalne środowisko. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że organy orzekające w sprawie nie dołożyły należytej staranności w celu dokładnego jej wyjaśnienia, albowiem ograniczyły się tylko do analizy przedstawionych im dokumentów. Organy te nie przeprowadziły we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego czy dowodowego, jak również nie wyjaśniły licznie zgłaszanych przez mieszkańców wsi zarzutów, pytań i uwag. Z uzasadnień obu decyzji nie można wywnioskować: jakie konkretnie były zarzuty, w jaki sposób zostały one rozpatrzone i dlaczego organy nie podzieliły obaw mieszkańców. Z uzasadnień decyzji obu organów nie wynika również dlaczego organy uznały, że inwestycja nie zagraża środowisku oraz mieszkańcom. Według skarżącej uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym nie dotyczyło raportu w ostatecznym jego kształcie, gdyż uzupełnienie raportu datowane jest na dzień 4 października 2011 r. a uzgodnienia te zostały przeprowadzone w dniu 24 sierpnia 2011 r. i 14 września 2011 r. Z kolei o zmianach, uzupełnieniach i wyjaśnieniach składanych do raportu należy zawiadamiać każdorazowo uczestników postępowania i szeroką opinię publiczną oraz organy uzgadniające i wyrażające opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia. Ponadto, zdaniem skarżącej, udział społeczeństwa w niniejszej sprawie sprowadzony został do zwykłej formalności wymaganej przepisami prawa a organy miały obowiązek, przed wydaniem decyzji, rozważyć jednoznacznie negatywne nastawienie lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2013 r. pełnomocnik uczestników postępowania D. Z. i B. Z. podtrzymując zarzuty i wnioski skargi rozszerzył argumentację uzasadniającą je. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 stycznia 2012 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie jednego kurnika na 30 tys. sztuk (chów brojlerów), 4 silosów na paszę po 20 ton każda, 2 zbiorników LPG podziemnych V= 10 m³, zbiorników bezodpływowych na ścieki V= 20 m³ w miejsce kurnika na 10 tys. sztuk, na działce nr [...] w K., obręb P., gmina P., powiat K. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami wskazanej wyżej ustawy oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a w oparciu o poczynione ustalenia sformułowały prawidłowe wnioski i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe przedsięwzięcie zgodnie z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. jako chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), zaliczany do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne (art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga obligatoryjnie i bezwarunkowo realizacja planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wniosek o wydanie zgody na realizację przedsięwzięcia jest dokumentem wszczynającym postępowanie administracyjne, do którego w sytuacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie ze wskazaniami art. 74 ust. 1 ustawy należy dołączyć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Wniosek ten podlega udostępnieniu społeczności oraz jest przedmiotem opinii współdziałającego organu ochrony środowiska. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że inwestor dopełnił wszelkich wymogów formalnych związanych ze złożonym wnioskiem o zgodę na realizację przedsięwzięcia. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: – weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, – zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Ocena oddziaływania na środowisko jest etapem prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pozwala organowi jedynie zorientować się, jakie ewentualnie zagrożenia dla środowiska mogą wystąpić. Powinno to pomóc organowi właściwie określić uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Ustalenie w decyzji środowiskowej warunków, pod którymi może zostać zrealizowana planowana inwestycja, nie przesądza jeszcze o jej faktycznej realizacji. Określa jedynie kształt inwestycji z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska, dopuszcza jej realizację w wariancie dla środowiska najkorzystniejszym. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i o udzielenie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Innymi słowy, decyzja środowiskowa statuuje ograniczenia realizacji przedsięwzięcia konieczne ze względu na wymogi ochrony środowiska w różnych jego aspektach. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy). Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie: 1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2), 2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w trybie art. 77 ust. 1 ustawy, 3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy), 4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy), 5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). Odnosząc powyższe regulacje do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że nie zaistniały warunki do odmowy wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego nie istniała potrzeba badania zgodności planowanego przedsięwzięcia z jego postanowieniami. Przepisy ustawy nie obligują natomiast organów do badania zgodności planowanej instytucji z postanowieniami uchwalonego i obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Teren działki nr [...] objęty planowaną rozbudową kurników ma łączną powierzchnię 10.2700 ha. Sąsiaduje bezpośrednio przede wszystkim z nieruchomościami o przeznaczeniu rolnym i działkami siedliskowymi. Przyszły zamiar właścicieli nieruchomości sąsiednich co do realizacji na tych nieruchomościach funkcji mieszkaniowej nie może natomiast stanowić okoliczności ograniczającej inwestora w realizacji przedsięwzięcia pod warunkami umożliwiającymi właściwą ochronę środowiska. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg uzasadniono w zaskarżonej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy, oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Innymi słowy, sentencja decyzji ujmuje wszystkie uwarunkowania wskazane przez organ uzgadniający oraz wynikające z opracowanego raportu. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji zawarto informacje co do sposobu wykorzystania uwag i wniosków wniesionych przez społeczność lokalną. Sąd nie dopatrzył się uchybień organów w zakresie zapewnienia społeczeństwu czynnego udziału w postępowaniu, co potwierdza uzasadnienie decyzji, które w prawidłowy sposób opisuje przebieg prowadzonego postępowania i w dostateczny sposób relacjonuje przebieg udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. Zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 ustawy organ I instancji podał do publicznej wiadomości poprzez obwieszenie oraz na stronie BIP Gminy informacje o wszczęciu postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji, przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Podkreślić należy, że w toku postępowania organ I instancji respektując negatywny stosunek mieszkańców wsi K. do planowanej rozbudowy kurzej fermy o kolejne kurniki zorganizował dwie rozprawy administracyjne w dniach 22 lutego 2011 r. i 21 czerwca 2011 r. pomimo tego, że nie miał obowiązku ich przeprowadzenia (zorganizowanie rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa jest fakultatywne - art. 36 ustawy). Stały się one szerokim forum, gdzie mieszkańcy mieli okazję wyrazić swoje zastrzeżenia i uwagi pod adresem planowanej inwestycji, a inwestor i organ mogli się do nich merytorycznie ustosunkować. Zorganizowano również posiedzenie Komisji Rolnictwa Infrastruktury i Ochrony Środowiska Rady Gminy, w trakcie którego Rada Sołecka wyraziła gotowość na zaakceptowanie rozbudowy fermy o jeden kurnik na 30 tysięcy sztuk przy jednoczesnej likwidacji istniejącego kurnika, na co inwestor wyraził zgodę w tym kierunku modyfikując wniosek. Mieszkańcy nie przystali na taką propozycję. W takiej sytuacji nie sposób przypisać organom orzekającym w sprawie uchybień w zakresie respektowania zasady udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym oraz braku uwzględnienia zastrzeżeń społeczności lokalnej co do przedsięwzięcia. Wręcz przeciwnie, rzeczywistym wyrazem uwzględnienia stanowiska mieszkańców wsi K. była rezygnacja inwestora z planowanej rozbudowy fermy o dwa kurniki i ograniczenie jej do jednego kurnika przy jednoczesnej likwidacji dotychczasowego. Nie można bowiem oczekiwać, że uwzględnienie zastrzeżeń mieszkańców powinno zaowocować rezygnacją inwestora z realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie kurzej fermy w ogóle. Nie taki jest zakładany cel postępowania w przedmiocie zgody na realizację przedsięwzięcia. W decyzji uwzględniono również zastrzeżenia mieszkańców co do oddziaływania odorowego i hałasu wprowadzając stosowne ograniczenia zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji inwestycji. Z ocen ujętych w raporcie wynika, że eksploatacja kurników nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych stężeń emitowanych zanieczyszczeń oraz dopuszczalnego poziomu hałasu. Działając w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy organy administracji prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie uzgodniły warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając jej warunki. Treść stanowiska wyrażona w tej formie wiąże organ prowadzący postępowanie główne. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi uzgodnienie warunków realizacji inwestycji dokonane zostało prawidłowo w oparciu o raport przedłożony przez inwestora oraz jego kolejne uzupełnienia, do których wzywał Regionalny Dyrektor. Regionalny Dyrektor dysponował również uzupełnieniami raportu dokonanymi na żądanie Wójta, gdyż uzupełnienia raportu z dnia 1.06.2011 r., z dnia 21.06.2011 r. i z dnia 25.05.2011 r. Wójt przedłożył Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska celem zapoznania się, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W konsekwencji postanowienie uzgadniające wydane zostało na podstawie ujednoliconej wersji raportu uwzględniającego wszystkie uzupełnienia. Podkreślić należy, że ujednolicona wersja raportu z dnia 4.10.2011 r. obejmowała wszystkie uzupełnienia, z którymi miał możliwość zapoznać się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, co pozbawia zasadności zarzutów skargi o podjęciu postanowienia uzgodnieniowego w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy. Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy organy pozyskały również pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 września 2011 r. Opinia w przeciwieństwie do uzgodnienia charakteryzuje się tzw. względną skutecznością polegającą na braku związania nią organu orzekającego w sprawie głównej. Z tego powodu brak przedkładania kolejnych uzupełnień do raportu inspektorowi sanitarnemu nie stanowi uchybienia, które miało jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Inspektor sanitarny bowiem już w oparciu o dane zawarte w raporcie przedstawionym przez inwestora ocenił pozytywnie planowane przedsięwzięcie, i kolejne uzupełnienia raportu dokonywane celem jego uszczegółowienia i poprawy nie mogły tego stanowiska zmienić. Mogły jedynie wesprzeć uprzednio zajęte stanowisko. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515). W weryfikowanym postępowaniu organy administracji zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy prawidłowo oceniły raport przedstawiony w sprawie przez inwestora i wielokrotnie przez niego uzupełniany w kierunku wskazanym przez Wójta Gminy oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zweryfikowały bowiem, czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na etapie prac budowlanych. Nie wyklucza to późniejszej konkretyzacji wskazanych na tym etapie warunków pozwoleń budowlanych w kontekście odniesienia do konkretnego projektu budowlanego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., IV SA/Wa 1428/06, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza bowiem jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia. Treść raportu odpowiada wymogom stawianym przez art. 66 ustawy obejmując oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na środowisko zarówno w fazie budowy jak i eksploatacji, ocenę wpływu na stan sanitarny powietrza (pkt 8.2.1. raportu), ocenę wpływu na klimat akustyczny (pkt 8.2.2. raportu), ocenę wpływu na grunt i wody gruntowe (pkt 8.2.3. raportu), ocenę wpływu na zdrowie ludzi i środowisko przyrodnicze (pkt 8.2.4 raportu), ocenę wpływu na dobra materialne oraz obiekty dziedzictwa kulturowego (pkt 8.2.5. raportu), wzajemne oddziaływanie pomiędzy w/w elementami środowiska (pkt 8.2.6. raportu). Raport zawiera również zestawienie przewidywanych rodzajów i ilości zanieczyszczeń związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Uwzględniono emisję hałasu określając jego źródła w postaci wentylatorów i samochodów, zanieczyszczenia powietrza szacując jednocześnie poziom emisji amoniaku i pyłu oraz odpady w postaci odchodów kurzych, które przewidziano do wykorzystana jako nawóz naturalny oraz w postaci sztuk padłych lub ubitych z konieczności, podlegających utylizacji przez specjalistyczne przedsiębiorstwo. Z raportu wynika, że obliczenia i informacje przedstawione tam poparto danymi pochodzącymi z literatury naukowej oraz z opracowań redagowanych przez Ministerstwo Środowiska. Obliczenie stężeń emitowanych zanieczyszczeń wykonano według programów ATMO–V/10 opracowanych w oparciu o metodykę zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. Obliczenie prognozy poziomu dźwięku na granicy działki wykonano w oparciu o instrukcję ITB 3338/96. Obliczenie ilości wytwarzanego obornika wykonano w oparciu o poradnik GIOŚ z 2009 r. Odnosząc się do zastrzeżeń formułowanych pod adresem raportu w zakresie tzw. wariantowania przedsięwzięcia podkreślić należy, że po pierwsze wariant inwestora obejmował rozbudowę farmy o dwa kurniki na 30 tyś. sztuk każdy a wariant racjonalny przewidywał rozbudowę o jednej kurnik na 40-45 tyś. sztuk brojlerów. Wariant zaakceptowany przez organ w decyzji środowiskowej dopuszcza realizację inwestycji polegającej na budowie jednego kurnika na 30 tyś. sztuk brojlerów przy jednoczesnej likwidacji dotychczas istniejącego kurnika na 10 tyś. sztuk. Przeczy to pojawiającej się w toku postępowania tezie mieszkańców – uczestników postępowania sądowego o braku przeprowadzenia przez organy właściwego postępowania dowodowego i merytorycznej oceny danych zawartych w raporcie. Dane i oceny sformułowane w raporcie podlegały wnikliwej i krytycznej analizie organów, czego efektem były kilkakrotne wezwania o uzupełnianie raportu oraz zaakceptowanie przedsięwzięcia w kształcie odmiennym od zaproponowanego pierwotnie przez inwestora, korzystniejszym ze względu na ochronę środowiska, w większym stopniu ograniczającego negatywny wpływ na zdrowie ludzi i środowisko przyrodnicze. Na wezwania organu orzekającego i uzgadniającego inwestor każdorazowo w sposób szczegółowy merytorycznie ustosunkowywał się do formułowanych zastrzeżeń i pytań związanych z inwestycją oraz uzupełniał materiał dowodowy w pożądanym kierunku. Podkreślenia wymaga zorganizowanie przez organ pierwszej instancji dwóch rozpraw administracyjnych, które stały się szerokim forum dyskusji na temat inwestycji i jej zagrożeń z udziałem m.in. przedstawicieli społeczności lokalnej, władz gminnych oraz inwestora. W następstwie tego inwestor ograniczył planowaną rozbudowę fermy kurzej do budowy jednego kurnika zamiast dwóch. Powyższe okoliczności są potwierdzeniem aktywnej postawy organu w toku postępowania administracyjnego, który zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, weryfikował raport zmierzając wszelkimi możliwymi sposobami do rzetelnego rozstrzygnięcia i ustalenia niezbędnych warunków środowiskowych realizacji inwestycji. W żadnym razie postępowanie organu nie nosiło cech stronniczości wobec inwestora i braku wnikliwości w ocenie proponowanych przez niego rozwiązań. Przedstawiciele mieszkańców wsi K. zajmujący stanowisko opozycyjne względem inwestora, w tym skarżąca, nie zgłaszali wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń ograniczając się jedynie do ciągłego powielania zarzutów i wątpliwości pod adresem raportu środowiskowego i inwestycji. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych na potwierdzenie zasadności stawianych zarzutów, które organ powinien był wziąć pod uwagę i ocenić, ani nie sformułowała żadnych wniosków dowodowych w tym kierunku. W następstwie analizy danych zawartych w raporcie organ ustalił warunki realizacji przedsięwzięcia najkorzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska. Szczegóły techniczne i technologiczne dotyczące zastosowanych metod oraz urządzeń zmniejszających negatywne skutki oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie hałasu, zanieczyszczeń powietrza i odpadów są materią objętą zakresem projektu budowlanego, którego zatwierdzenie nastąpi dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Dotyczy to między innymi ilości wentylatorów i ich rozmieszczenia. Natomiast w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zobowiązano inwestora do uwzględnienia w projekcie budowlanym technologii oraz materiałów budowlanych certyfikowanych oraz do wyposażenia kurników w system wentylacji. Przewidziano, że ścieki technologiczne pochodzące z mycia urządzeń inwentarskich winny być odprowadzane do zbiornika bezodpływowego a następnie okresowo wywożone do oczyszczalni ścieków. Polecono ustalić technologię i kolejność wykonywanych robót w sposób zabezpieczający środowisko przed zanieczyszczeniami. Określono warunki usuwania obornika i innych odpadów oraz ograniczono możliwość podejmowania czynności emitujących hałas i oddziałujących na tereny chronione akustycznie do pory dnia w godzinach od 6 do 22. W ocenie Sądu treść kwestionowanej decyzji pozostaje w zgodzie z wymogami art. 82 ust. 1 ustawy i jest kompatybilna z wymogami zaleconymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jest efektem nieszkodliwego dla środowiska naturalnego kompromisu pomiędzy interesami inwestora a oczekiwaniami społeczności lokalnej, która negowała jakąkolwiek działalność fermy kurzej w swoim sąsiedztwie. Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszeń procedury administracyjnej nie dopatrując się naruszenia zasad postępowania, w tym przepisów art. 7 k.p.a., art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 79 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy. Materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązkiem ciążącym na organie, a polegającym na gromadzeniu wszelkich dowodów z urzędu. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego w szczególności raport z uzupełnieniami i dodatkowymi załącznikami. Organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej weryfikacji raportu. Z faktu, iż oceniły go pozytywnie, przyjmując jako dowód przemawiający za określeniem uwarunkowań przyjętych w decyzji, nie można wyprowadzić wniosku, iż taka ocena narusza obowiązek wynikający z art. 80 k.p.a. Reasumując, Sąd uznał, że postępowanie środowiskowe przeprowadzone zostało w sprawie przez Wójta Gminy oraz Kolegium wnikliwie i starannie, zaś uzasadnienie obu decyzji, wbrew gołosłownym zarzutom skargi, sporządzono szczegółowo i obszernie. Również procedura związana z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, uzyskaniem stosownych uzgodnień oraz zapewnieniem stronom i innym osobom zainteresowanym możliwości składania uwag i wniosków w sprawie została dochowana. Materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco i całościowo rozważony i tym samym brak podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przesłankami uchylenia decyzji administracyjnej jest stwierdzenie przez sąd: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, żadna z wyżej wymienionych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.