I SA/Kr 353/13

|Sygn. akt I SA/Kr 353/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Renata Pazdan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r., sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. w N., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 stycznia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie zaliczenia zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych, - skargę oddala- Ponownie wydanym postanowieniem z dnia 30 października 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o zaliczeniu skarżącej "S" Sp. z o.o. w N. zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 600 000 zł, wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 za luty 2012 r. na poczet zaległości podatkowych opisanych w sentencji tego postanowienia. W uzasadnieniu organ powołując się na treść art. 76 b w zw. z art. 76, art. 76 a, art. 62 § 1 i art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) podał, że kwota ww. zwrotu podatku od towarów i usług pokryła w całości wraz z odsetkami za zwłokę zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 lutego 2012 r. za: styczeń, kwiecień, lipiec, wrzesień, listopad, grudzień 2011 r. oraz częściowo wraz z odsetkami za zwłokę zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. wynikającą z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 lutego 2012 r. za 2007 r. Dalej organ podał według jakich stawek naliczono odsetki za zwłokę. Organ zaznaczył, że w momencie zakończenia postępowań kontrolnych tj. dnia 27 lutego 2012 r. obowiązywały już nowe zasady ograniczające czas prowadzonego postępowania przez organy. Do rozpoznawanej sprawy nie można było zatem stosować art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 41 poz. 214) w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2010 r. z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r. SK 2/10, mocą którego uznano wymieniony przepis za niezgodny Konstytucją. Prowadząc postępowania kontrolne Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, powinien był zatem uwzględnić brzmienie art. 24 ust. 5 i 6 ustawy o kontroli skarbowej. Organ wskazał, że postępowania kontrolne nie zostały ukończone w ciągu 6 miesięcy licząc od daty wszczęcia postępowania kontrolnego - trwały 3 lata. Z analizy czynności kontrolnych trwających od dnia 9 lutego 2009 r. (data wszczęcia postępowania) do dnia 27 lutego 2012 r. (data zakończenia postępowania – doręczenie decyzji), zdaniem organu wynikało, że postępowanie wymagało przeprowadzenia kilkudziesięciu czynności kontrolnych u kontrahentów skarżącej, kilkudziesięciu przesłuchań osób w: charakterze świadków, wniosków do innych organów (m.in. MSWiA, Wydział Konsularny Ambasady RP w Dublinie, inne organy podatkowe, ZUS, Prokuratura) o uzyskanie istotnych w sprawie informacji. W wielu przypadkach, co podkreślał organ, przesłuchania w wyznaczonych terminach nie dochodziły do skutku, stąd też terminy musiały być ponownie wyznaczane. W uzasadnieniu postanowienia zostały wymienione szczegółowo wszystkie ww. firmy, w których przeprowadzano czynności sprawdzające prawidłowość i rzetelność dokumentów (z podaniem kart akt postępowania dotyczących tych czynności), wszystkie firmy, do których wysłano zapytania o przedstawienie dokumentów. Wymienieni zostali również świadkowie z podaniem dat ich przesłuchań oraz kart akt zawierających protokoły przesłuchań (ze wskazaniem którzy świadkowie i kiedy zostali wezwani ponownie), wskazane zostały instytucje, do których organ kontroli skarbowej występował pisemnie o przesłanie informacji (z podaniem dat pism i kart akt postępowania zawierających te pisma). Dalej organ zaznaczał, że konieczne było przeprowadzenie równolegle postępowania kontrolnego wobec głównego udziałowca skarżącej pełniącego również funkcje prezesa zarządu (A.L. posiadającego 75% udziałów); dokumenty pochodzące z akt tego postępowania również zostały włączone do akt postępowania kontrolnego skarżącej. W ocenie organu, prowadzący postępowanie kontrolne organ nie miał możliwości skrócenia czasu jego trwania bowiem wcześniejsze zakończenie postępowania uniemożliwiłoby prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Wpływ na wydłużenie czasu trwania postępowania kontrolnego miała również zmiana pełnomocników skarżącej i zmiana adresów do doręczeń oraz zwłoka w odbiorze korespondencji (odbiór w ostatnim dniu powtórnie awizowanej przesyłki, bądź nie podjęcie adresowanej przesyłki). Podsumowując swoje wywody, organ zaznaczał, że wystąpiła podstawa do zastosowania art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej, który przewidywał brak przerw w naliczaniu odsetek gdy wydłużenie czasu prowadzonego postępowania powstało z przyczyn niezależnych od organu. Organ ocenił, w świetle zebranego materiału dowodowego, że nie występuje podstawa do zastosowania przerw w naliczaniu odsetek od należności wymierzonych decyzjami, które stały się zaległościami podatkowymi. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii braku ostateczności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 lutego 2012 r. organ podał, że postanowienia z dnia 10 kwietnia 2012 r. o odmowie uzupełnienia wydanych decyzji wysłane zostały w sposób prawidłowy - na ręce ustanowionego w tym czasie pełnomocnika skarżącej M.M., na adres [...] i zostały uznane za doręczone temu pełnomocnikowi z dniem 30 kwietnia 2012 r., zgodnie z przepisem art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Nieodebraną, podwójnie awizowaną przesyłkę, zawierającą ww. postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, pozostawiono w aktach sprawy. Organ wskazał, że fakt niepodejmowania korespondencji przez reprezentującego skarżącą pełnomocnika i podjęcie przez skarżącą decyzji o cofnięciu pełnomocnictwa ww. osobie już po wysłaniu postanowień, nie mógł być utożsamiany z oceną, że decyzje nie posiadają statusu ostatecznych. W zażaleniu skarżąca zarzuciła, że wymienione w zaskarżonym postanowieniu decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie były decyzjami ostatecznymi bowiem nie zostały jej one doręczone. Skarżąca podniosła, że dnia 27 kwietnia 2012 r. cofnęła pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu M.M. i tego samego dnia przekazała informację o cofnięciu pełnomocnictwa do Urzędu Kontroli Skarbowej. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 54 § 1 ust. 7 art. 76, art. 76b art. 150, art. 210, art. 212 Ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust. 5 w zw. z art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ ponownie zanalizował akta postępowania kontrolnego (13 tomów akt) przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zdaniem organu podejmowane czynności były celowe i przeprowadzane były bezzwłocznie. Odnosząc się do zarzutu nieostateczności decyzji wymiarowych organ zaznaczał, ze decyzje te zostały doręczone pełnomocnikowi 14 marca 2012 r. Pełnomocnik 27 marca 2012 r. złożył wnioski o ich uzupełnienie. Postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji zostały wysłane 11 kwietnia 2012r. i doręczone pełnomocnikowi dnia 30 kwietnia 2012 r. w trybie art. 150 §2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca złożyła natomiast w dniu 27 kwietnia 2012 r. pisma odwołujące dotychczasowych pełnomocników i ustanawiających również w tym dniu nowego pełnomocnika – ale w ocenie organu, fakt ten nie miał znaczenia dla prawidłowości doręczenia decyzji i postanowień o odmowie ich uzupełnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowań według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia : 1/ art. 54 § 1 ust. 7 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie jego treści przez organ I instancji przy dokonywaniu ustaleń w zakresie należnych odsetek za zwłokę od powstałych zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2007 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., czym doprowadził do zawyżenia naliczania tych odsetek za okres od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji. 2/ art. 24 ust. 5 w zw. art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej poprzez błędną ocenę, że postępowanie prowadzone było w sposób właściwy i bez zbędnej zwłoki. W uzasadnieniu przytoczone zostały dotychczasowe argumenty. Zdaniem skarżącej postępowanie kontrolne mogło się zakończyć po doręczeniu w dniu 5 maja 2009 r. protokołu kontroli tj. w okresie pierwszych sześciu miesięcy od daty wszczęcia postępowania. Skarżąca zaznaczała, że żadna z później przeprowadzonych czynności nie wpłynęła na zmianę oceny prawnej i stanowiska organu kontroli skarbowej zawartego w ww. protokole kontroli. Dalej skarżąca wyliczała, że w okresie od 7 sierpnia 2009 r. do 9 lutego 2009 r. organ wystosował sześć pism do kontrahentów i przesłuchał pięciu świadków; w okresie od kwietnia 2010 r. do września 2010r. wystosował jedno pismo, a w okresie od dnia 12 października 2010 r. do 18 maja 2011r. organ wystosował 7 pism z zapytaniem, wydał 3 postanowienia o włączeniu dokumentów do akt, przesłuchał 17 świadków, przy czym 16 z niech zostało przesłuchanych na przełomie kwietnia i maja 2011 r. Skarżąca zarzuciła również, że organy uznały za nie mające znaczenia jej żądania ustalenia, czy pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej prowadziły w czasie postępowania kontrolnego inne postępowania. Skarżąca podniosła również, że występowały znaczne różnice czasowe pomiędzy prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi u podwykonawców, a przesłuchaniami tych osób. Podobnie, przesłuchania pracowników skarżącej, w sposób nieuzasadniony, przeprowadzone zostały bardzo późno (na przełomie kwietnia i maja 2011r.), podczas gdy przesłuchania podwykonawców nastąpiło na przełomie 2009 i 2010 r. Skarżąca podsumowywała, że z uwagi na prowadzone postępowania kontrolne u podwykonawców i w firmach powiązanych organ powinien był zawiesić postępowanie kontrolne. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu była ocena przyczyn trwania postępowania kontrolnego prowadzonego przez organ kontroli skarbowej przez okres od dnia 9 maja 2009 r. do dnia 27 lutego 2012 r. (przy czym decyzje zostały doręczone dnia 14 marca 2012 r.). Strony spierały się bowiem, czy w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 24 ust.5 ustawy o kontroli skarbowej (jak tego chciała skarżąca) czy też art. 24 ust.6 tej ustawy, na co wskazywały się organy. Powołane przepisy stanowią, że jeżeli decyzja, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej (decyzja wymiarowa kończąca postępowanie kontrolne), nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, to nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji (ww. art. 24 ust. 5). Natomiast, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu to nie stosuje się art. 24 ust. 5 o kontroli skarbowej (ww. art. 24 ust.6). Powyższe przepisy wprawdzie obowiązują dopiero od dnia 1 lipca 2010 r. po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 5 marca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej (Dz. U Nr 76 poz. 492), niemniej jednak, jak słusznie organy zauważyły, ze względu na stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 31 ust.1 ustawy o kontroli skarbowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2010 r. (przepis ten w poprzednim brzmieniu wyłączał stosowanie art. 54 Ordynacji podatkowej, umożliwiając naliczanie odsetek za zwłokę bez żadnych przerw) w sprawie należało zastosować nowe uregulowania obowiązujące od 1 lipca 2010 r. W ocenie Sądu, organy słusznie postąpiły analizując akta postępowania kontrolnego i ustalając czy wobec spełnienia się przesłanki z art. 24 ust. 5 ustawy o kontroli skarbowej (decyzja kończąca postępowanie kontrolne została doręczona po upływie 6 miesięcy od jego wszczęcia) nie wystąpiły jednak w sprawie okoliczności umożliwiające naliczanie odsetek za cały okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Innymi słowy organy prawidłowo postąpiły ustalając czy do opóźnienia w wydaniu ww. decyzji wymiarowych za poszczególne miesiące 2007 r. (podatek od towarów i usług) oraz za 2007 r. (podatek dochodowy od osób prawnych) przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub czy też opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Ustawodawca w sposób ogólny sformułował przyczyny usprawiedliwiające opóźnienie w doręczaniu decyzji w rozumieniu ww. art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej. To powoduje, że wszystkie tego typu sprawy rozstrzygane będą w zależności od konkretnych okoliczności faktycznych. Dodać przy tym należy, że użycie spójnika "lub" w tekście ww. przepisu oznacza możliwość powoływania się przez organy na jedną (do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel) lub drugą (przyczyny niezależne od organu) bądź też obie przyczyny przedłużenia postępowania. Niezależnie od powyższych zastrzeżeń można przyjąć również, że przy ocenie, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy pozyskania informacji od innych organów). Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. II FSK 961/11 odwołujący się m.in. do wyroku NSA z dnia 13 listopada 2009 r., II FSK 905/08 – wszystkie powoływane w tekście uzasadnienia wyroki dostępne na: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl; oba orzeczenia wprawdzie dotyczą art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, ale nie ma to znaczenia ze względu na identyczność regulacji). Skarżąca podkreślała 3-letni okres prowadzenia postępowania - co oczywiście wzbudza wątpliwości co do sprawności i celowości działania organów. Niemniej jednak, jak Sąd zaznaczał powyżej, dopiero analiza wykonanych czynności w porównaniu do złożoności ustaleń faktycznych może dać wiedzę, czy tak długi okres postępowania kontrolnego usprawiedliwiał zastosowanie w sprawie ww. art. 24 ust.6 ustawy o kontroli skarbowej. Wskazać bowiem należy, że podstawową zasadą, jaką powinny się kierować organy podatkowe w postępowaniu dowodowym zmierzającym do wydania decyzji wymiarowej jest zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art.187 §1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy, kierując się np. zasadą z art. 139 §1 Ordynacji podatkowej sprawnego i bez zbędnej zwłoki załatwiania sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie może więc z góry przyjąć tez dowodowych prowadząc tylko w tym kierunku postępowanie dowodowe – powinien bowiem dążyć przede wszystkim do ustalenia "jak w rzeczywistości było" lub "jak jest", a dopiero po zebraniu wszystkich dowodów w sprawie i ich rozpatrzeniu ustalić stan faktyczny i zastosować właściwe przepisy prawa materialnego dokonując ich wykładni. W konsekwencji konieczność przesłuchiwania wielu świadków (czy to na wniosek stron, czy też z urzędu), oczekiwania na wyniki równolegle prowadzonych postępowań w innych podmiotach, korzystania z informacji udzielanych przez inne organy, instytucje, władze innych państw może uzasadniać powołanie się na "przyczyny niezależne od organu". Biorąc powyższe pod uwagę w realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, organy przedstawiając daty wykonywania wszystkich czynności w sprawie – co odpowiada dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy (szczegółowy spis akt z postepowania kontrolnego) wykazały, że przekroczenie terminu 6 - miesięcznego, o którym mowa w ww. art. 24 ust.5 ustawy o kontroli skarbowej było niezależne od organu kontroli skarbowej. Z treści decyzji wymiarowych wynika, ze podstawą ustaleń merytorycznych były stwierdzone odliczenia (w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym) w oparciu o faktury dokumentujące czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca (dotyczyło to firm "A" Sp. z o.o., "A" K.A., "E" Przedsiębiorstwo T. M.). Decyzje szczegółowo, w uzasadnieniu dotyczącym dowodów potwierdzających ustalenia faktyczne, powoływały się, a to na przesłuchania świadków (kontrahentów, pracowników skarżącej), a to na wyniki postępowań kontrolnych, w tym zgromadzone w toku tych postępowań dokumenty. Dodać przy tym należy, że organy, aby ustalić brak wykonania w rzeczywistości fakturowanych usług i dostaw badały kolejne etapy obrotu, sprawdzając rzetelność rozliczeń kontrahentów podwykonawców lub dostawców skarżącej (pierwsze wezwanie do świadka T. M. zostało wysłane 11 maja 2009 r. jeszcze przed złożeniem wyjaśnień w dniu 18 maja 2009 r. do protokołu kontroli – ostatnie czynności dotyczyły przede wszystkim dokumentów pochodzących z kontroli A. L. – włączone do akt postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. oraz doręczenia w trybie art.150 §2 Ordynacji podatkowej protokołu badania ksiąg z dnia 10 listopada 2011r.). Podkreślić należy, że ustalenia faktyczne dotyczące tzw. fikcyjnych faktur w branży usług budowlanych z reguły wiążą się z koniecznością przesłuchiwania świadków – pracowników lub właścicieli firm fakturujących dostawy i usługi, ale też i ich podwykonawców. W sprawie istotne jest bowiem (i tak było w rozstrzyganej sprawie) ustalenie, nie tyle czy faktura została wystawiona i zapłacona, ale czy konkretna firma w ogóle była w stanie wykonać daną usługę lub dostarczyć materiał. Organy badają więc czy i w jakim zakresie konkretne firmy zatrudniały pracowników, posiadały niezbędny sprzęt; sprawdzają też pierwotne źródło dostarczanych surowców. Tego typu czynności wymagające np. przesłuchiwania świadków (a tak było w rozstrzyganej sprawie), ze względu na terminy procesowe (wymagane zapewnienie możliwości dwukrotnego awizowania przed wyznaczonym terminem) powodują przedłużanie się czasu postępowania. Organ prowadzący postępowanie może przy tym wzywać na przesłuchania świadków, jeżeli konieczność przeprowadzenia tego typu dowodów wynikać będzie, a to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to z wniosków strony. Skarżąca zarzucając przesłuchiwanie kontrahentów skarżącej po znacznym upływie czasu od przeprowadzenia u nich czynności sprawdzających w zasadzie nie kwestionowała istotności gromadzonych dowodów. Podobnie, podkreślając fakt przesłuchiwania pracowników skarżącej dwa lata po wszczęciu postępowania – nie zarzucała, że przesłuchania te nie miały w sprawie znaczenia. Z akt sprawy (str. 42 decyzji w podatku dochodowym od osób prawnych) wynika, że pracownicy skarżącej byli przesłuchiwania w kwietniu i maju 2011 r. na okoliczność rzetelności transakcji z "A" i KGK "O". Skarżąca pominęła jednak okoliczność, że w 2010 i w 2011 trwały postępowania kontrolne dotyczące tych podmiotów. Organ mógł więc oczekiwać na wyniki tych postępowań, a następnie dalej wyjaśniać sprawę przesłuchując pracowników skarżącej. Skarżąca podnosiła również, że doręczony jej 5 maja 2009 r. protokół kontroli zawierał stanowisko organu kontroli skarbowej w tej sprawie, a żadna z przeprowadzonych później czynności "nie wpłynęła w najmniejszym nawet stopniu na ocenę prawną i stanowisko (...) jaka została zawarta w protokole kontroli z dnia 05 maja 2009r." (str. 6 skargi). W ocenie Sądu nie ma to jednak znaczenia, że późniejsze czynności dowodowe nie zmieniły stanowiska organu kontroli skarbowej co do braku wykonania zakwestionowanych usług lub dostaw. Z uzasadnienia decyzji wymiarowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że organy w ustaleniach faktycznych oparły się nie tylko na dowodach zgromadzonych w toku kontroli trwającej do 5 maja 2009 r. W uzasadnieniu decyzji powołano również na dowody przeprowadzane i gromadzone po doręczeniu protokołu kontroli np. przesłuchania świadków (np. wymienieni na str. 9 decyzji dotyczącej podatku dochodowego pracownicy przesłuchiwani w kwietniu i maju 2011r) czy też np. dowody dotyczące ustaleń w kontroli firmy "A" S.A. (decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 lipca 2011 r., włączona do akt postępowania dnia 9 listopada 2011 r., a dotycząca m.in. fikcyjności transakcji pomiędzy KGK O. , a A. – str. 9 ww. decyzji). Fakt, że gromadzone po doręczeniu protokołu kontroli dowody nie zmieniły istoty ustaleń (dotyczących "fikcyjności" faktur) nie może uzasadniać argumentu o przewlekłości czy też niecelowości prowadzonych czynności dowodowych w toku postępowania podatkowego. Skarżąca złożyła w dniu 18 maja 2009r. wyjaśnienia do protokołu kontroli. Obowiązkiem organu, wynikającym m.in. z ww. art.187 §1 Ordynacji podatkowej, było więc ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe miało więc na celu albo potwierdzenie ustaleń poczynionych w toku kontroli, albo potwierdzenie wyjaśnień i twierdzeń skarżącej. Obliczenia statystyczne dotyczące ilości wysłanych pism i przesłuchanych świadków zaprezentowane przez skarżącą (str. 6 i 7 skargi) pomijają fakt, że w tym samym czasie trwały postępowania wobec m.in. "A" SA (ostateczna decyzja z dnia 15 lipca 2011r. utrzymująca decyzję z dnia 30 grudnia 2009 r.), KGK "O" (ostateczna decyzja Dyrektora UKS z dnia 4 marca 2010 r.) i A.L. ( postępowanie trwające od 2009 r., z którego dokumenty zostały włączone do akt postanowieniem z dnia 9 listopada 2011r.). Z uzasadnień wymiarowych decyzji wynika, że efekty kontroli w ww. firmach zostały (np. str. 9, 10, 12 decyzji dotyczącej podatku dochodowego) powołane jako jedne z dowodów potwierdzających zasadność ustaleń faktycznych. Wbrew zarzutom skargi organ oczekując na wyniki równolegle prowadzonych postępowań przez inny organ kontroli skarbowej (ze względu na siedzibę części kontrolowanych właściwym był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej) nie mógł zawiesić postępowania. Przepisy procedury, a zwłaszcza art. 201 Ordynacji podatkowej, nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na wyniki postępowań kontrolnych lub podatkowych, które mogłyby być wykorzystane w postępowaniu dowodowym. W szczególności, ustalenie stanu faktycznego w innym postępowaniu ( a tego dotyczyły kontrole u kontrahentów skarżącej) nie stanowi zagadnienia wstępnego, będącego przesłanką zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1539/10). Skarżąca nie kwestionowała powoływania się przez organy na wnioski samej skarżącej o przedłużenie terminów do składania wyjaśnień, niestawianie się prezesa zarządu na wezwania. Sąd uznał więc w tym zakresie argumentację organów za prawidłową. W ocenie Sądu, organy wymieniając bardzo dokładnie jakie i kiedy zostały dokonane czynności, a także odnosząc się szczegółowo do zarzutów zażalenia nie naruszyły wymienionych w skardze art. 24 ust. 5 i 6 ustawy o kontroli skarbowej, a także art. 54 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.