I SA/Gl 363/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Suleja (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na interpretację Burmistrza Miasta W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Burmistrz Miasta W. interpretacją indywidualną z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14 k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej O.p.), uznał stanowisko E.S. przedstawione we wniosku z dnia 27 grudnia 2012 r. za nieprawidłowe oraz stwierdził, że lokal mieszkalny zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (wynajem turystom) podlegać będzie opodatkowaniu wg stawek odpowiednich dla działalności gospodarczej tj. określonych w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.l). Uzasadniając wydaną interpretację organ wskazał, że w ww. wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni planuje zakupić lokal mieszkalny. Jest już właścicielką innego mieszkania, gdzie jest zameldowana i faktycznie mieszka. Nowo nabyty lokal będzie wykorzystywany w dwojaki sposób - będzie służył właścicielce, jej rodzinie i znajomym (wyjazdy na weekend, urlop, wakacje itp.), natomiast w pozostałym czasie będzie wynajmowany (apartament wakacyjny, miejsce krótkotrwałego zakwaterowania). Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, zatem uzyskane dochody będzie rozliczała jako pożytki z rzeczy. Celem pozyskania klientów planuje umieścić ogłoszenie na internetowych serwisach turystycznych. W związku z powyższym zadano pytanie: czy od nowo nabytego lokalu wnioskodawczyni obowiązana będzie uiszczać podatek od nieruchomości obliczony z zastosowaniem stawek podatkowych odpowiednich dla budynków mieszkalnych, tj. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., czy też z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b tejże ustawy (stawki jak dla działalności gospodarczej)? Jednocześnie wnioskodawczyni przedstawiła własne stanowisko, zgodnie z którym lokal ten będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek odpowiednich dla budynków mieszkalnych tj. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a u.p.o.l. z uwagi na fakt, iż nie będzie on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej gdyż takiej działalności nie prowadzi i nie będzie prowadziła. Uzasadniając przyjęte stanowisko wnioskodawczyni wskazała, że prowadzony przez nią najem nie będzie stanowił działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm. – obecnie tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm. - dalej u.s.d.g.). Cytując fragment wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Po 974/08 wskazała, że z uwagi na fakt, iż najem lokalu prowadzony będzie sporadycznie, tj. tylko w okresie kiedy jako właścicielka nie będzie z niego korzystała, działalność ta nie będzie działalnością gospodarczą. Podniosła dalej, że w przypadku budynków mieszkalnych możliwość zastosowania stawki jak dla działalności gospodarczej zastrzeżona jest tylko dla sytuacji, gdy są one "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Zaznaczyła przy tym, że w orzecznictwie sądowym przyjmowane jest stanowisko, iż pojęcie "zajęte na" jest pojęciem węższym od "związane z". Powołując się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2012r. sygn. akt I SA/Wr 196/12 wskazała, że zajęciem na cele działalności gospodarczej będą faktyczne czynności polegające na przeznaczeniu i wykorzystywaniu nieruchomości do prowadzenia działalności. Ustosunkowując się do prezentowanego przez wnioskodawczynię stanowiska organ interpretacyjny na wstępie wskazał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiując pojęcie "działalności gospodarczej" bezpośrednio odsyła do przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej (obecnie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Nadmienił, iż zgodnie z art. 2 u.s.d.g. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Organ zauważył przy tym, że zarówno ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, jak i ustawa o swobodzie działalności gospodarczej zawiera pewne wyjątki od cytowanej definicji, tj: - art. 1a ust. 2 u.p.o.l, zgodnie z którym za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5; - art. 3 u.s.d.g., zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów. Zdaniem organu fakt, iż przepisów ustaw nie stosuje się do ww. rodzajów działalności, nie może być interpretowany w sposób oznaczający, że to nie jest działalność gospodarcza. W szczególności gdyby wynajem pokoi turystom nie był działalnością gospodarczą zapisy art. 1a ust. 2 u.p.o.l i art. 3 u.s.d.g. byłyby niepotrzebne. Tym samym - co do zasady - wynajem pokoi gościnnych jest działalnością gospodarczą, jeżeli jest prowadzony w sposób ciągły, zarobkowy oraz zorganizowany. Zaznaczył, że również autorka wniosku, powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2009 r., wskazała na te elementy jako niezbędne do stwierdzenia czy dana działalność jest działalnością gospodarczą. Według organu interpretacyjnego planowana działalność wnioskodawczyni będzie miała charakter ciągły. Organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 2005/2006 (LexPolonica nr 1995643) element ciągłości wykonywania działalności oznacza "względnie stały zamiar wykonywania działalności gospodarczej co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej sezonowo czy nawet jednorazowo". Podniósł, iż z uzasadnienia wniosku wynika, że wynajem nie będzie działaniem pojedynczym, lecz stałą aktywnością gospodarczą. Wynajem nie będzie prowadzony w okresie, gdy lokal będzie służył samej właścicielce czy też jej rodzinie. Jednak również w tym czasie prowadzona będzie działalność gospodarcza - apartament będzie oferowany na wynajem poprzez umieszczenie ogłoszeń w Internecie, co jest czynnością mieszczącą się w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Cytując fragment wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1893/2007 (LexPolonica nr 2050248), wskazał, że "wykonywanie działalności gospodarczej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do zaistnienia takich czynności gospodarczych (czynności przygotowawcze)". W ocenie organu interpretacyjnego kwestią oczywistą wydaje się, że wynajem będzie prowadzony w celach zarobkowych. Strona podniosła, że uzyskane przychody będzie rozliczała jako pożytki z rzeczy. Ponadto w ocenie organu zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym planowany wynajem będzie prowadzony w sposób zorganizowany. Wnioskodawczyni m. in. wybrała formę opodatkowania dochodów z najmu, zaplanowała w jaki sposób będzie szukać klientów. Takie zaś zachowania wskazują na zorganizowanie i podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania. Organ stanął zatem na stanowisku, że jeżeli lokal mieszkalny będzie wykorzystywany na wynajem turystom (de facto na prowadzenie działalności gospodarczej) podlegał będzie opodatkowaniu wg stawek podatku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Przypomniał w tym miejscu, że zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, w sytuacji powstania obowiązku podatkowego lub zaistnienia okoliczności mających wpływ na wysokość podatku, zobowiązane są złożyć w ciągu 14 dni informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Obowiązek taki dotyczy w szczególności sytuacji zmiany sposobu wykorzystywania budynku (lokalu) mieszkalnego. Podsumowując organ uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Podniósł, że z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawczyni będzie prowadzić działalność, która w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest działalnością gospodarczą. Zatem lokal w okresie wykorzystywania go do prowadzenia tej działalności (również np. w okresie poszukiwania klientów) nie będzie podlegał opodatkowaniu jak budynek mieszkalny tj. w stawek z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Zaznaczył, że stanowisko takie znajduje poparcie w obowiązujących przepisach prawa podatkowego, przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz orzecznictwie w zakresie ich stosowania. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 lutego 2013 r. wnioskodawczyni wniosła o zmianę stanowiska wyrażonego w interpretacji w taki sposób, aby organ uznał, iż planowany przez nią okresowy najem lokalu mieszkalnego nie będzie stanowił działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a w konsekwencji tego lokal powinien być opodatkowany stawkami podatku odpowiednimi dla budynków mieszkalnych, tj. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a upol. W uzasadnieniu ponownie przedstawiła argumentację przytoczoną we wniosku o wydanie interpretacji. Odpowiadając na powyższe wezwanie organ podatkowy, stwierdzając brak naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. W skardze na powyższą interpretację skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 4, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. oraz art. 3 u.s.d.g. przez przyjęcie, że wynajem pokoi gościnnych (apartamentu) jest działalnością gospodarczą, ponieważ jest prowadzony w celach zarobkowych, w związku z czym apartament taki podlega opodatkowaniu według stawek podatku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie przytoczyła argumentację przedstawioną we wniosku o udzielenie interpretacji. Zaakcentowała, że organ podatkowy w wydanej interpretacji nieprawidłowo stwierdził, że planowana działalność będzie działalnością gospodarczą. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie prowadzona działalność nie będzie mieć cechy ciągłości (będzie wykonywana sporadycznie), zatem nie spełni wszystkich warunków, które obligatoryjnie "powinna posiadać" działalność gospodarcza. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne jest stwierdzenie organu, że sam fakt oferowania apartamentu na wynajem oznacza prowadzenie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji. Dodatkowo podniósł, iż postępowanie w sprawie wydania interpretacji podatkowej przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa procesowego jak i materialnego, tym samym skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z normą wynikającą z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), takiej kontroli podlegają także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W wyniku przeprowadzenia oceny zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego, zainicjowanej wnioskiem E.S. - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 14c Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest zatem wyrażenie oceny co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe" albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". W razie negatywnej oceny stanowiska strony niezbędnym jest wskazanie w interpretacji stanowiska, które organ uznaje za prawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tego stanowiska. Z kolei sądowa kontrola interpretacji winna sprowadzać się do jej oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach, tj. procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej. Nie powinna polegać na zastępowaniu przez sąd administracyjny organów podatkowych w ocenie możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego, jeżeli się od niej uchylą bądź też przeprowadzą i/lub przedstawią ją błędnie. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie i oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Tylko bowiem treść wniosku stanowi podstawę faktyczną dla wydawanego aktu. Żadne inne dowody, w tym dokumenty nie mogą stanowić kanwy udzielonej interpretacji. Organ nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 791/08). Spoczywający na wnioskodawcy obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy ma bowiem umożliwić organowi podatkowemu udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, co do prawidłowości wyrażonego przez podatnika stanowiska. Organ nie ocenia też zgodności opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie wymaga odpowiedzi na pytanie czy posiadane przez stronę mieszkanie w miejscowości W., z którego będzie korzystała wraz z osobami bliskimi w celach wypoczynkowych, ale które będzie także wynajmowała w celach zarobkowych należy opodatkować według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a - jak twierdzi skarżąca, czy też według stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b - jak twierdzi organ interpretacyjny. Na wstępie należy zauważyć, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości (np. przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, inne), co ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika, a wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości. W wydanej interpretacji organ nie kwestionował mieszkalnego charakteru lokalu posiadanego przez wnioskodawczynię stwierdził jednakże, iż lokal ten nie może być, wbrew stanowisku zawartym we wniosku, opodatkowany według stawki preferencyjnej z art. w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Oceniając legalność wydanej interpretacji wskazać na wstępie należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1. grunty; 2.budynki lub ich części; 3.budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, że rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, między innymi dla budynków lub ich części: a) mieszkalnych, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak z tego wynika, ażeby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zajęty (podkreślenie Sądu) na prowadzenie działalności gospodarczej. Innymi słowy dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie stworzył definicji ustawowej pojęcia "budynków (lub ich części) zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem niezbędne jest ustalenie znaczenia tego pojęcia w procesie wykładni. Można się w tym zakresie posiłkować wykładnią pojęcia "budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych", której dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2006r. sygn. akt II FSK 1101/05, wyrok NSA z dnia 5 września 2006r. sygn. akt II FSK 1081/05, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2007r. sygn. akt II FSK 305/06). Powyższa wykładnia prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że przez zwrot legislacyjny "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć okoliczność faktyczną polegającą na rzeczywistym wykorzystywaniu (zajęciu) budynku mieszkalnego lub jego określonej części na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. prowadzeniu w tym budynku działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Z kolei w myśl art. 2 u.s.d.g., do którego odsyła ww. przepis ustawy podatkowej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa (...), a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Typy działalności gospodarczej zostały w tej definicji sformułowane w sposób bardzo szeroki, co stwarza możliwość objęcia nią bardzo różnych dziedzin działalności. W orzecznictwie podkreśla się, że cechami działalności gospodarczej są jej zawodowy (stały) charakter, związana z nią powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Cechy te mają charakter obiektywny. Stąd rozstrzygające znaczenie będą miały okoliczności, w jakich działalność jest wykonywana. W tym sensie nie ma i nie może mieć znaczenia, że określony podmiot prowadzący konkretną działalność gospodarczą nie ocenia jej (subiektywnie) jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak, nie rejestruje we właściwej ewidencji, a nawet oświadcza, że jej nie prowadzi. O zarobkowym charakterze działalności można mówić wtedy, gdy jest ona zdatna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie przynieść dochód (zarobek), rozumiany jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami (por. w tym przedmiocie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07). Element ciągłości z kolei, świadczy o względnie stałym (a nie incydentalnym) zamiarze wykonywania działalności gospodarczej, co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Przerwy występujące pomiędzy poszczególnymi czynnościami nie pozbawiają działalności cechy ciągłości. Kolejną przesłanką wypełniającą definicję "działalności gospodarczej" jest jej prowadzenie w sposób zorganizowany. Działalność zorganizowana to takie ułożenie i wyodrębnienie aktualnych i przyszłych działań danego podmiotu, które umożliwią jego racjonalne i prawidłowe funkcjonowanie w określonej dziedzinie. Sposób zorganizowania danej działalności wynika z jej przedmiotu, wymogów rynku oraz potrzeb prowadzącego taką działalność. W tym znaczeniu obejmuje ona także czynności przygotowawcze, takie jak choćby oferowanie lokalu do wynajmu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie wymaga w zasadzie żadnej organizacji w znaczeniu instytucjonalnym. Odnosząc się do wymienionych wyżej cech działalności gospodarczej należy w pełni podzielić pogląd organu interpretacyjnego, że planowana przez wnioskodawczynię działalność usługowa w postaci wynajmu turystom mieszkania położonego w Wiśle odpowiada definicji zawartej w art. 2 u.s.d.g. Nie może budzić wątpliwości, że działalność w postaci oferowania a następnie wynajmu lokalu nieograniczonej grupie osób, za odpłatnością, będzie prowadzona w sposób zorganizowany i jest nakierowana na przysporzenie zysku. Oceniając natomiast istnienie cechy ciągłości Sąd stwierdza, że nie należy jej rozumieć jedynie jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy, bowiem istotny jest trwały zamiar wykonywania, co nie wyklucza możliwości prowadzenia takiej działalności sezonowo czy nawet jednorazowo. Zauważyć wypada, że w górskiej miejscowości jaką jest Wisła sezon turystyczny trwa praktycznie cały rok. Z powyższego względu zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. Nie można też zgodzić się z zarzutem uchybienia art. 3 u.s.d.g., który nie ma w badanej sprawie zastosowania. Mając na uwadze powołane powyżej przepisy podatkowe oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, iż zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, a organ interpretacyjny zastosował prawidłową wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l. Podkreślić w tym miejscu należy, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. przewidujący najniższą preferencyjną stawkę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budynków mieszkalnych lub ich części ma na celu uprzywilejowanie z przyczyn społecznych i gospodarczych budynków, które zaspokajają podstawowe potrzeby bytowe ludzi. Nie mogą one zatem podlegać wykładni rozszerzającej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem, byłoby to bowiem odstępstwem od zasady sprawiedliwego i równego opodatkowania. W ocenie Sądu organ słusznie przyjął, że opisany we wniosku lokal mieszkalny jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (wynajem turystom) podlegać będzie opodatkowaniu wg stawek odpowiednich dla działalności gospodarczej tj. określonych w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b ww. ustawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów prawa procesowego. W szczególności organ nie uchybił art. 14c § 1 oraz § 2 O.p., bowiem w zaskarżonej interpretacji przedstawił ocenę stanowiska wnioskodawczyni wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W wydanej interpretacji wyraźnie wskazano przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny jednoznacznie przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez skarżącą. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.