II SA/Kr 848/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skarg D.S. , I.K. i D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego D.S. kwotę 200 zł (dwieście złotych), na rzecz skarżącej I.K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) oraz na rzecz skarżącej D.B. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 20013 r., znak[...] , wydaną na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008, Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.- dalej w skrócie ustawa), § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr r 257, poz. 2573 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań: Stowarzyszenia [...]", A.S. , W.S. , K.S. i W.S.D., S. I.K. , j, a także D.B. od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lutego 2013 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Uchyloną decyzją z dnia 22 lutego 2013 r., znak [...] Burmistrza Miasta T. ustalił na wniosek firmy Usług Instalacyjne - Mechaniczno - Ślusarskiej [...] - środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn.: "Wznowienie eksploatacji odkrywkowej złoża dolomitów " [...] ", gmina T. ". Orzekając w ten sposób Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązało obszernie do treści decyzji organu pierwszej instancji , w tym zawartego w jej uzasadnieniu opisu przebiegu postępowania, motywów i zaleceń wynikających z ostatniej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, sposobu ich wykonania oraz poczynionych ostatecznie ustaleń co do kręgu stron oraz w przedmiocie określania środowiskowych uwarunkowań dla objętego wnioskiem zmierzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło następnie, że od decyzji organu pierwszej instancji, w terminie ustawowym, odwołanie złożyli: Stowarzyszenie [...] ", A.S. W.S. K. i W.S. D.S. I.K. D.B. , . W dalszej części wymieniło szczegółowo wnioski i zarzuty zawarte w odwołaniu Stowarzyszenia [...] ". Wskazało również, że odwołanie A.S. oraz W.S. zawierają zarzuty powołane przez Stowarzyszenie, zaś odnośnie pozostałych osób, które złożyły odwołanie, zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia. Następnie, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podstawą działania organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie są przepisy wskazane uprzednio w rozstrzygnięciu, w myśl których dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na wznowieniu eksploatacji odkrywkowej złoża dolomitów "[...] " wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy, wydanie powołanej decyzji następuje przed uzyskaniem koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze złóż. Poprzednio wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna z dnia 3 sierpnia 2012r. sygn. [...] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 września 2012 r., znak [...] , gdyż postępowanie administracyjne zakończone wydaniem przedmiotowej decyzji było przeprowadzone z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa w kwestii ustalenia stron, w tym wadliwie rozpoznano wniosek Fundacji "[...] " z dnia 30.07.2012 r. Ponadto wskazano wówczas na zastrzeżenia związane z powiększeniem terenu górniczego bez zmiany Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji pismem z dnia 6 listopada 2012 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z prośbą o odniesienie się do kwestii powiększenia terenu górniczego bez zmiany Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na powyższe Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 26 listopada 2012 r., znak [...] wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r., znak [...] uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postanowieniu wskazane zostały warunki, które muszą być spełnione przez inwestora, aby realizacja przedsięwzięcia spełniała wymagania ochrony środowiska. W przedmiotowym postanowieniu, w ostatnim akapicie podano, że analiza przedłożonego wniosku, raportu o oddziaływaniu na środowisko, jego uzupełnienia i wykonanych ekspertyz w ramach niniejszego postępowania wskazują, że przy spełnieniu warunków zawartych w /w raporcie oraz w niniejszym postanowieniu, realizowane przedsięwzięcie nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska. Wskazano, iż sporządzone ekspertyzy do przedmiotowej sprawy są dowodem w sprawie, zatem nie można dokonywać analizy w oderwaniu od ich zapisów i wniosków. Uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotyczyło poszerzonego terenu górniczego, wskazanego w ekspertyzie wykonanej przez mgr. inż. R.B. - dokument ten został załączony przez Burmistrza Miasta T. do wniosku o wydanie uzgodnienia, a inwestor A.K. nie wniósł zastrzeżeń, co do takiego sposobu prowadzenia dalszego postępowania. Odnośnie dopuszczalnego poziomu hałasu - "hałas generowany podczas codziennych prac wydobywczych nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnego poziomu dźwięku na terenach chronionych akustycznie. Ze względu na znikomy czasookres przy detonacji ładunków wybuchowych oraz ich niewielką częstotliwość tego typu natężenie nie będzie powodować uciążliwości akustycznej". Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż "wydając pozytywne postanowienie, określając jednocześnie środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia uznał, że wszystkie dostarczone materiały są wystarczające, zatem dokumentacja nie wymagała uzupełnienia". Jednocześnie wskazał, że ustalenia zawarte w postanowieniu z dnia 9 lipca 2012 r. są nadal aktualne. Organ pierwszej instancji dokonał też weryfikacji stron niniejszego postępowania uznając jeszcze przed wydaniem decyzji, że A.S. oraz W.S., przysługuje taki status. Wskazał też, że przymiot strony nie przysługuje K. i W.S. , gdyż działki nr[...] i [...] , stanowiące ich własność, znajdują się poza obszarem górniczym i terenem górniczym. Stanowisko to zostało zakwestionowane przez K.S. i W.S. w drodze zażalenia. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność powyższego zażalenia wskazując, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują podstawy do wydawania aktów administracyjnych w zakresie uznania danej osoby za stronę lub pozbawienia tego statusu, jednocześnie wskazując na możliwość złożenia odwołania od decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji przyznał również statut strony Fundacji "[...] ", podając, że złożony wniosek spełnia wszystkie warunki formalne, a przedstawione cele statutowe uzasadniają udział organizacji w niniejszym postępowaniu. Odmówił natomiast dopuszczenia do udziału w sprawie jako stron D.B., I.K. , oraz D.S. . W dniu 14 grudnia 2012 r. Burmistrz Miasta T. zawiadomił o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, a także o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stowarzyszenie [...] " w dniu 21 stycznia 2013 r. przedłożyło opinię wykonaną przez ekspertów z Katedry i Kliniki [...] dot. "Odniesienia się do wpływu hałasu na mieszkańców terenów sąsiadujących z planowanym terenem górniczym kamieniołomu dolomitu w B". W świetle powyższego należy uznać, że organ pierwszej instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy uzupełnił materiał dowodowy w oraz odniósł się do wytycznych organu odwoławczego zawartych ujętych w poprzedniej decyzji. Dokonał wszystkich niezbędnych uzgodnień. Decyzja pierwszoinstancyjna zawiera także obszerne wyjaśnienia we wskazanych uprzednio jako wątpliwe i niewyjaśnione kwestiach oraz odnosi się do zgłoszonych w toku postępowania przez strony zastrzeżeń i uwag. Niemniej jednak Samorządowe Kolegium dostrzega, że organ pierwszej instancji nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu i to właśnie naruszenie powoduje konieczność wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i przekazanie sprawy raz jeszcze do ponownego rozpoznania. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ustawy, każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Postępowaniem, które wymaga ochrony środowiska jest postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należ rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Społeczeństwo ma zagwarantowany udział w postępowaniu, w tych kategoriach spraw, w których ustawa lub inne przepisy szczególne mu taką możliwość przyznają. Dlatego też ustawodawca kierując się tą dyrektywą w art. 79 ust. 1 przewidział, że społeczeństwo ma zagwarantowany udział w tych postępowaniach w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Rozwiązanie to ma swoje racjonalne uzasadnienie w tym, że skoro zagrożenia ze strony konkretnego przedsięwzięcie dadzą się ocenić bez konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to znaczy, że udział czynnika społecznego nie jest konieczny. Natomiast jeżeli na wstępnym etapie skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie da się przewidzieć, to udział ten jest uzasadniony. Istotą postępowania z udziałem społeczeństwa w procedurze oceny oddziaływania na środowisko jest możliwość składania, w wyznaczonym przez organ terminie 21 dni uwag i wniosków do wniosku o wydanie decyzji w sprawie danego przedsięwzięcia oraz do raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Organ prowadzący postępowanie obowiązany jest następnie do rozpatrzenia prawidłowo złożonych uwag i wniosków. W ramach postępowania z udziałem społeczeństwa możliwe jest także przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Czym innym jest natomiast zagwarantowany przez k.p.a. udział stron w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 k.p.a. strony postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej są uprawnione do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania, co niewątpliwie Burmistrz Miasta T. uczynił informując strony postępowania o każdej podjętej czynności w sprawie. Niemniej jednak w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej należy zatem odróżnić sytuację procesową "społeczeństwa" od sytuacji procesowej strony. W aktach sprawy znajdują się: zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia podane do publicznej wiadomości w dniu 17 grudnia 2012 r. poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta T. , na tablicy ogłoszeń sołectwa B. i w pobliżu miejsca planowanej inwestycji, a także Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta T. i Urzędu Miasta C. na 14 dni, a także obwieszczenie z dnia 22.02.2013 r. o wydanej decyzji. Jednak Burmistrz Miasta T. i nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 33 ustawy : "Przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone." Wymóg podania do publicznej wiadomości musi być realizowany w formach przewidzianych w definicji legalnej tegoż pojęcia zawartej w art. 3 pkt 11 ustawy: 'a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. W dalszych wywodach, odnosząc się do zarzutów odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że odnośnie możliwości utworzenia wokół wyrobiska " leju depresyjnego" , zgodnie z "Oceną Oddziaływania Robót Strzałowych na Otoczenie, podczas eksploatacji odkrywkowej złoża dolomitów "[...]" w miejscowości B. , gmina T. " sporządzoną w marcu 2012 r. przez mgr. inż. R.B. w złożu nie występują warstwy wodonośne, zatem mało prawdopodobnym jest aby w obszarze wyrobiska odkrywkowego powstał "lej depresyjny". Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący nie wskazania zasięgu drgań parasejsmicznych (drgań wzbudzonych przez roboty strzałowe), albowiem rzeczoznawca na str. 11 "Oceny Oddziaływania Robót Strzałowych na Otoczenie..." pkt. 2.2.3. przedstawia strefę zagrożenia ze względu na drgania parasejsmiczne. Odwołujący przywołują polską normę [...] - Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże na budynki - należy wskazać, iż norma ta będzie miała zastosowanie dopiero po rozpoczęciu eksploatacji, bez rzeczywistych pomiarów drgań norma ta jest całkowicie nieprzydatna. W pkt. 1.2. przedmiotowej normy wskazano, iż normę należy stosować: - przy diagnostyce szkodliwości wpływów drgań na istniejące budynki dla znanych (pomierzonych) lub przewidywanych poziomów narażenia wibracyjnego, - przy projektowaniu budynków, jeśli przewiduje się, że będą one narażone na drgania przekazywane przez podłoże. W ocenie Samorządowego Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania w niniejszej sprawie. Co do wadliwego obliczenia przez biegłego strefy szkodliwych drgań sejsmicznych - jako skutku nie przyjęcia współczynnika charakterystycznego dla podłoża chronionego obiektu (domy, Skałka) oraz przyjęcia parametrów dla dolomitu o najwyższych gęstościach Kolegium wyjaśnia, że nie może uwzględnić uwag skarżących albowiem nie dysponuje wiedzą z zakresu używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych, zaś ocena wskazanej materii wymaga właśnie wiadomości specjalnych. Stanowisko to potwierdza także brzmienie przepisu ust. 8 Załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego w zakładach górniczych, zgodnie z którym rzeczywisty zasięg szkodliwych drgań sejsmicznych określa rzeczoznawca. W przedmiotowej sprawie takich ustaleń dokonał uprawniony rzeczoznawca mgr inż. R.B. w opinii z marca 2012 r. uzupełnionej w maju 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do kwestionowania uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Nie jest zasadny zarzut błędnej reprezentacji wnioskodawcy. Zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej przedsiębiorstwo "A.K. Usługi Instalacyjne - Mechaniczno – [...] zarejestrowana została na rzecz A.K. . Należy odróżnić przedsiębiorcę od jego firmy, firmą osoby prawnej jest jego nazwa. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wskazane uprzednio okoliczności, które należało uwzględnić przy rozpatrywaniu sprawy, zasadnym jest wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Po wydaniu powyższej decyzji, postanowieniem z dnia 7 maja 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność odwołania K.S. , W.S., D.S, . I.K. , D.B.j od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lutego 2013 r., znak:[...] , ustalającej na wniosek firmy Usług Instalacyjne - Mechaniczno - Ślusarskiej A.K. ul.[...], środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn.: "Wznowienie eksploatacji odkrywkowej złoża dolomitów "B. ", gmina T". W podstawie prawnej postanowienia powołało art. 134 w zw. z art. 127 § 1 oraz art. 28 k.p.a., zaś w uzasadnieniu wyjaśniono, że wyżej wymienionym nie przysługuje przymiot stron przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wyrokiem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 850/13, po rozpoznaniu skarg K.S. , W.S. oraz D.S. , Wojewódzki Sądu Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność powyższego postanowienia. Podlegające rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 20013 r., znak [...], wnieśli w terminie otwartym dla stron: D.S. ( skargę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Kr 848/13 ), I.K. ( skargę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Kr 849/13) oraz D.B. (skarga zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Kr 851/13). Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2013r. sprawa sygn. akt II SA/Kr 849/13 i sprawa sygn II SA/Kr 851/13 zostały połączona do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia ze sprawą sygn. akt II SA/Kr 8848/13. We wszystkich skargach zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz podniesiono zarzuty: - naruszenie zarówno przepisów z zakresu udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko mimo przesłanek wskazujących na zagadnienie prowadzenia takich prac w pobliżu posesji skarżących, które zagrażają również w sposób ewidentny zdrowiu i życiu mieszkańców, czego profesjonalna opinia zupełnie nie uwzględniła, a skutkiem takich braków postępowania jest pominięcie wpływu inwestycji pod kątem naruszania norm funkcjonowania kamieniołomu i wywoływanych drgań przez wielotonowe samochody ciężarowe, istotnego hałasu i zapylenia, a szczególnie brak monitorowania realnych zagrożeń z zakresu prawa budowlanego dla nieruchomości skarżących i sąsiednich posesji; -nieuwzględnienie istotnych dla szkód górniczych elementów nakładających się na wpływ hałasu impulsywnego, immisji opadów przyczyniających się do zatruwania życia zdrowia ludzi, również w aspekcie niewłaściwego transportowania urobku i wpływu zanieczyszczenia powietrza, szczególnie w zakresie praw naruszających dobra skarżących. Powyższe zarzuty D.S. I.K. oraz D/.B. , rozwijali w uzasadnieniach skarg. D.S. sprecyzował dodatkowo, że w przedmiotowym postępowaniu naruszono art. 28 k.p.a. i art. 10 k.p.a., co do interesu prawnego przysługującego skarżącemu i jego rodzinie, pozbawiając strony czynnego w nim udziału. W odpowiedziach na złożone skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśniało, zarzuty podnoszone w skargach były praktycznie przedmiotem rozpoznania w toku postępowania odwoławczego. W tym zakresie nawiązywało do motywów postanowienia z dnia 7 maja 2013 r., znak [... , a także poglądów wyrażonych w poprzedniej decyzji kasacyjnej . Wskazywało w szczególności na ustalony obecnie fakt, że działki nr [...] i nr [...] , stanowiące własność D.S. zlokalizowane poza projektowanych obszarem górniczym i terenem górniczym, poza którymi to terenami przy spełnieniu środowiskowych uwarunkowań określonych w decyzji Burmistrza, a także warunków zawartych w raporcie, nie wystąpi negatywne oddziaływanie na środowisko. Ustalono obecnie również fakt, że transport kruszywa ul. [...] nie będzie oddziaływał na nieruchomość położoną przy ul [...] – własność I.K. oraz przy ul. [...] – własność. D.B. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skargi zasługują na uwzględnienie wobec skuteczności niektórych podniesionych w nich zarzutów. Uchybienia stwierdzone w ramach przeprowadzonej w granicach sprawy kontroli wydanych w obu instancjach aktów administracyjnych są tego rodzaju, że uzasadniają zarówno uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lutego 2013 r., znak [...] Przystępując do szczegółowej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 maja 20013 r., znak [...], w pierwszym rzędzie należy wyeksponować jej specyfikę, jako decyzji kasacyjnej. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z brzmienia powyższej regulacji wynika, że ustawodawca wyodrębnia dwie przesłanki upoważniające do wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pierwszą z nich jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania ( przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych ), natomiast drugą stanowi uznanie , iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W orzecznictwie podkreśla się przy tym trafnie ( np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2013r., sygn. AK tII SA/Kr 962/12, zam. zb. LEX nr 1274555 ), iż " Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem niejasnym i nieprecyzyjnym. Należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. " Nie budzi kontrowersji w doktrynie i orzecznictwie, że regulacja art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zważyć należy ponadto, że stosownie do art. 7 k.p.a, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne -wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. , rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Wszystkie powołane wyżej przepisy znajdują na mocy art. 140 k.p.a. odpowiednie zastosowanie przed organem odwoławczym. Naruszenie wyżej wskazanych przepisów proceduralnych prowadzi w efekcie do naruszenia zasady praworządności ( art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 k.p.a.). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że o ile samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji kasacyjnej organu drugiej instancji i jego zasadnicze motywy nie budzą zastrzeżeń, to w postępowaniu odwoławczym wystąpiły istotne uchybienia skutkujące wadliwością wydanego w takich warunkach aktu administracyjnego, który nie może pozostać w obrocie prawnym. W szczególności, prawidłowo dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lutego 2013 r., znak [...] została wydana z naruszeniem przepisów gwarantujących udział społeczeństwa w niniejszym postępowaniu. Stwierdzone w tym zakresie uchybieni mają zarówno aspekt proceduralny, jak i materialnoprawny, zaś są tego rodzaju, że uzasadniają uchylenie decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Prowadząc postępowanie ponownie organ ten winien zastosować przepisy art. 3, art. 5, art. 33 i art. 79 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zaś w wydanej decyzji podać w jaki sposób uwagi i wnioski społeczeństwa zostały przy jej wydaniu uwzględnione. Pomimo tych pozytywnych uwag nie można nie dostrzegać, że w sprawie niniejszej uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało w istotnym zakresie decyzję wewnętrznie sprzeczną. Z części wstępnej, zawierającej m. in. rozstrzygnięcie wynika bowiem, że decyzja została wydane również po rozpatrzeniu o odwołań K.S. i W.S., D.S. , I.K. a także D.B. Takie wyrzeczenie czyni z wyżej wymienionych adresatów decyzji pomimo, że jak wynika z rozdzielnik do tego aktu oraz potwierdzeń odbioru, przedmiotowej decyzji nie doręczono K.S. W.,S,. D.S. I.K. oraz D.B. , W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji brak szczegółowego nawiązania do wniosków i zarzutów tychże odwołań, własnych wyjaśnień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii wykładni oraz stosowanie art. 28 k.p.a. w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, których nie może zastąpić ogólnikowe wskazanie na prawidłowość ustaleń organu pierwszej instancji co do kręgu stron, który wyżej wymienionym odmówił przyznania tego statusu. Uzasadnienie sygnalizuje zamiar odrębnego rozpoznania niektórych odwołań, nie mniej jednak powyższe mogło nastąpić w zgodzie z prawem tylko w przypadku uprzedniego orzeczenia o nieskuteczności wniesionych odwołań ostatecznym postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., a tak nie było w niniejszej sprawie. Rozpoznania istoty sprawy w tym zakresie nie mogą także zastąpić wywody zawarte w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. 7 maja 2013 r., znak [...], którego nieważność stwierdzono wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 850/13, po rozpoznaniu skarg K.S. W.S. oraz D.S. , stwierdził nieważność powyższego Wskazane uchybienie stanowią w konsekwencji o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 107§ 1 i 3 k.p.a., w stopniu równoznacznym z pozbawieniem skarżących czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, skutkującego wystąpienie wady kwalifikowanej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie są to jednak jedyne wady zaskarżonej decyzji, albowiem niezależnie od statusu jaki winni otrzymać K.S., W.,S, . D.S., I.K. oraz D.B. , w postępowaniu przed organem pierwszej instancji należy stwierdzić, że przy wydaniu decyzji z dnia 22 lutego 2013 r., znak [...] Burmistrza Miasta T. co najmniej naruszył wymogi z art. 107 § 1 k.p.a., albowiem z nie wynika z niej, czy i jakie inne osoby będące właścicielami nieruchomości położonych w terenie górniczym uznaje za strony postępowania, poza wskazanymi w uzasadnieniu. Z art. 107 § 1k.p.a. wynika wymóg wskazania w decyzji strony lub stron, od czego nie zwalnia § 2 tego artykułu, mówiący o możliwości wprowadzenia do jej treści dodatkowych składników przewidzianych w przepisach szczególnych, nie zaś możności pominięcia obligatoryjnych elementów. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą, co dotyczy także elementu stanowiącego określenie stron. W doktrynie wskazuje się trafnie, że " Organ administracji publicznej jest obowiązany oznaczyć wszystkie strony postępowania (...) nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na których żądanie postępowanie zostało wszczęte, bowiem brak podstaw prawnych różnicowania stron na te, które są adresatami decyzji, i te, którym się doręcza decyzję. Jeżeli bowiem dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu powinien być wymieniony w decyzji administracyjnej jako strona postępowania ( tak A. Wróbel, komentarz LEX/el. 2012 ). Uchybienia w zakresie oznaczenia strony lub stron mogą być różnego rodzaju oraz wywoływać różne skutki prawne, przy czym poniższe rozważania ograniczają się do aspektów istotnych w niniejszej sprawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że brak w ogóle oznaczenia strony powoduje, iż nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, ponieważ nie jest spełniony jeden z wymogów stawianych indywidualnemu aktowi administracyjnemu, tj. brak skonkretyzowanego adresata rozstrzygnięcia organu administracji ( por. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 53, C. Martysz , komentarz LEX 2010, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2011r., I OSK 325/11 LEX nr 990245 ). Z kolei skierowanie decyzji do osoby, która nie jest stroną w sprawie, jest przesłanką stwierdzenia nieważności, co wynika wprost z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Uwzględniając powyższe, należy uznać iż oznaczenie choćby jednej strony - z pominięciem pozostałych, powoduje niemożność przyjęcia, że nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Stan taki nie został jednak przewidziany jako wada kwalifikowana w art. 156 § 1 k.p.a. Opisana sytuacja nie podpada bowiem pod hipotezę art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast fakt iż ustawodawca typizując stany uznane za wady kwalifikowane zwrócił uwagę odrębnie na kwestie oznaczenia stron, naprowadza na brak podstaw do stosowania w analizowanej kwestii art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie tam przewidzianej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Oznaczenie w decyzji choćby jednej stron - z pominięciem pozostałych, jest zatem inną wadą, którą należy uznać za istotne uchybienie przepisom postępowania, uzasadniające uchylenie tak wydanej decyzji w toku instancji, albo następnie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Krąg stron wskazuje bowiem wiążąco adresatów decyzji, dla których wynikają z niej uprawnienia lub obowiązki. Z treści decyzji musi być wiadomym kogo ona dotyczy. Spornym jest w doktrynie i orzecznictwie, w jakiej części decyzji winno nastąpić oznaczenie stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie – np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana , ważne jest , by była ona w sposób jednoznaczny określona ( por. wyrok NSA z 25 lutego 2009r., II OSK 1418/07, zam. zb.LEX nr 515144 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 325/11, zam. zb. LEX nr 990245 oraz w doktrynie C.Martysz, komentarz LEX 2010 ). Podkreślanie wymaga jednakże , że rozdzielnik musi zostać zamieszczony w decyzji – nawet po podpisie wydającego ją organu, tak, że stanowi z nią jeden dokument. Nie spełnia tego wymogu odwołanie się w treści decyzji do znajdującego się poza tworzącym ją dokumentem wykazu stron dostępnego w aktach administracyjnych. W tym kontekście należy zauważyć, że o ile decyzji organu drugiej został oznaczony krąg stron ( jej adresatów) - chociaż błędnie bo wewnętrznie sprzecznie, o tyle takiego pełnego oznaczenia nie zawiera w żadnej części decyzja organu pierwszej instancji. W rozstrzygnięciu wymienia się w tym zakresie inwestora, w uzasadnieniu decyzji jako strony wymieniono nieliczne podmioty, natomiast w rozdzielniku podano, że decyzję otrzymuje inwestor, Burmistrz Miasta C. oraz pozostałe strony, zgodnie z art. 49 k.p.a. Dokument, zatytułowany jako " Zweryfikowanym wykazem stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wznowieniu eksploatacji złoża dolomitów " [...]" znak sprawy : [...] " stanowi k. [...] akt organu pierwszej instancji, zaś figuruje w nim szereg podmiotów niewymienionych w żadnej części decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia 22 lutego 2013 r., znak [...] Powyższe uchybienie należy uznać za istotne, zaś jego wystąpienie również obligowało organ odwoławczy do uchylenia tak wydanej w pierwszej instancji decyzji. Zważyć należy dalej, że organ Burmistrz Miasta T. procedował z naruszeniem art. 9 k.p.a, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. poprzedniej decyzji kasacyjnej organ pierwszej instancji nie kierował do stron pouczeń dotyczących możliwości i terminu przedstawiania dowodów, natomiast przystąpił do wyjaśniania z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska kwestii budzących wątpliwości. Następnie, zawiadomieniem z dnia 14 grudnia 2012 r., podając w podstawie prawnej art. 10 k.p.a oraz art. 49 k.p.a. w związku a art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Burmistrza Miasta T. poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego, a także o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów, jak również o zamiarze wydania decyzji po upływie terminu dla dokonania skutecznego ogłoszenia. W dniu 24 grudnia 2012r. Stowarzyszenie [...]" skorzystało z prawa wglądu do akt, zaś w dniu 31 grudnia odnotowano wpływ pisma tego podmiotu z daty 29 grudnia 2012 r. W piśmie zawarto wniosek o przedłużenie terminu dla przedłożenia dowodów w sprawie podając, że zgodnie z sugestią zawartą w decyzji SKO z dnia 28 września 2012 r., znak [...], Stowarzyszenie zwróciło się o wykonanie kontropinii w sprawie między innymi wyliczenia strefy niebezpiecznych drgań sejsmicznych, jako skutku zamierzonych robót strzałowych w pobliżu istniejących zabudowań mieszkalnych, która z przyczyn niezależnych od niego nie może zostać wykonana do końca bieżącego roku. Następnie, Stowarzyszenie poinformowało pismem z daty 21 stycznia 20013 r., że nie dostarczy opinii, o której mowa w poprzednim piśmie z powodu zbyt krótkiego czasu dla jej opracowania przez autorów. Przedłożyło natomiast przy odrębnym piśmie z tej samej daty opinię Katedry i Kliniki Laryngologii [...] w K., sporządzona przez dr hab. n. med. J.M. i prof. dr hab. n. med.. J.P. , przedmiotem której jest odniesienie się do wpływu hałasu na mieszkańców terenów sąsiadujących z planowanym zamierzeniem górniczym kamieniołomu dolomitu w B. W aktach administracyjnych nie ma danych tłumaczących z jakich powodów Stowarzyszenie uznało za zbyt krótki czas do wykonania i przedłożenia sygnalizowanej pierwotnie opinii. Faktem jest jednak, że organ pierwszej instancji w żaden formalny sposób nie odniósł się do wniosku strony o przedłużenie terminu, co skutkuje powstaniem stanu niepewności jej sytuacji prawnej i mogło powodować rezygnację przeprowadzenia dowodu z uznawanego za istotny dla rozstrzygnięcia sprawy . Z kolei uchybienie zasadom z art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 107§ 1 i 3 k.p.a. jest nieprzeprowadzenie przez organ pierwszej instancji oceny ekspertyzy Katedry [...] w K. , przedstawionej przez Stowarzyszenie, oraz jej wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym ustalenie kręgu stron . Budzi nadto zastrzeżenia niedokonanie przez organu pierwszej instancji spójnej , odpowiadającej zasadom logiki i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału pod katem przyznania statusu stron A.S. oraz W.S. , a odmówienia innym osobom posiadający budynki mieszkalne, czy inne obiekty budowlane w pobliżu terenu górniczego. O ile wskazanie, że nałożenie w decyzji obowiązku monitoringu określonej nieruchomości powoduje, że właściciel takiej nieruchomości należy do kręgu stron w rozumieniu art. 28 k.p.a., o tyle wybór nieruchomości w sprawie niniejszej należy uznać za dowolny. Za jedyne kryterium tego wyboru przyjęto bowiem odległość budynku znajdującego się na nieruchomości stanowiącej własność A.S. oraz W.S. od terenu górniczego, w oderwaniu od tak istotnych kwestii jak choćby stan techniczny tego budynku, określone ukształtowanie terenu albo inne czynniki, które wykluczają celowość monitoring budynków na sąsiednich posesjach albo także w innej części bezpośredniego sąsiedztwa terenu górniczego nawet w przyjętych jego granicach. W uzasadnieniu tej decyzji nie przywiązano również należytej wagi do wyjaśnienia kwestii hałasu i innych immisji generowanych przez poruszanie się ciężkich pojazdów z ładunkiem lub bez na drodze technologicznej, na co skarżący wskazywali potem w odwołaniach. Nie można bowiem uznać, że w tym zakresie dostatecznym było ogólne wskazanie na poglądy wyrażane przez organ odwoławczy w kolejnych decyzjach kasacyjnych, czy materiale zgromadzonym w sprawie bez jego wnikliwej oceny. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uwagi na uprzednio wskazane wady obu wydanych w toku instancji decyzji jest ona niemożliwa. Mając powyższe n uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - " c " p.p.s.a., zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownej decyzji po eliminacji wytkniętych uchybień. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono w pkt II. sentencji wyroku, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.