II SA/Lu 486/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...]spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. spółce z o.o pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży stalowej kratowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną, kontenerami technicznymi; wewnętrzną linią energetyczną oraz ogrodzeniem na działce nr 299 obręb F. gmina G. Zdaniem organu projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonym Uchwałą nr XIII/66/2004 Rady Gminy G. z dnia 26 lutego 2004r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego nr 77 poz. 1375 z późn. zm.). zgodnie z którym działka nr 299 położona jest po częściach w terenach rolnych oznaczonych symbolem (MRo) z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej i związanej z produkcją rolną oraz (RP) z przeznaczeniem na rolniczą przestrzeń produkcyjną. W oby tych obszarach dopuszcza się lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Organ zaznaczył, że zgodnie z pismem Wójta Gminy G. z dnia 29 września 2010r. ustalenia planu miejscowego dotyczące działki nr 299 są zbieżne z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm ), według którego jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zdaniem starosty nie ma również potrzeby przeprowadzenia dla inwestycji oceny oddziaływania na środowisko. Ta bowiem zgodnie z przepisami art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póżn. zm. ) wymagana jest dla realizacji planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oddziaływania na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Katalog przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymienia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poaz. 1397). Stacja bazowa o parametrach anten sektorowych o równoważnej mocy promieniowania izotopowego 2377 W - 3 szt. i 3556 W - 3 szt., a więc zawierające się w przedziale od 2000W> do <5000W w tym katalogu się nie mieści. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył analizę klasyfikacji przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko oraz pismo Wójta Gminy G. z dnia 26 lipca 2012r., zgodnie z którym budowa stacji nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia [...] Wojewoda decyzję starosty uchylił i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji, jako decydujący argument powołując niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. Organ wyjaśnił, że w planie wyznaczone są tereny pod usługi łączności, na których dopuszcza się między innymi lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, jak i tereny pod usługi łączności radiowej. Na terenach innych funkcji poza łącznością plan dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, jednak w przypadku terenów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, oznaczonych symbolem RP, dopuszczalne jest lokowane jedynie liniowych urządzeń infrastruktury. Podzielając dokonaną przez starostę ocenę przeznaczenia obszaru na którym położona jest działka nr 299, Wojewoda przekonywał, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 7 ust. 6.1 planu na terenach "RP" wyklucza się lokalizację nowych siedlisk oraz obiektów nie związanych z gospodarką rolną z wyłączeniem dróg i sieci infrastruktury technicznej. Natomiast w myśl ustaleń planu zawartych w § 5 ust. 3 pkt 3 tiret pierwsze w granicach rolniczej przestrzeni produkcyjnej jest zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w obszarach oznaczonych na rysunku planu symbolem "RP" poza liniowymi urządzeniami infrastruktury technicznej i drogami oraz funkcjami ekologicznymi. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 7 ust. 6.2 pkt 2 lit. "d" na terenach "MRo" dopuszcza się realizację dróg i urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i urządzonych ciągów spacerowych wzdłuż cieków. W ocenie Wojewody, skoro stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest obiektem liniowym, za taki bowiem stosownie do art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego, .to jej lokalizacja jest niezgodna z obowiązującymi ustaleniami § 5 ust. 3 pkt 3 tiret pierwsze planu miejscowego. Wojewoda zwrócił ponadto uwagę, że zgodnie z § 10 ust. 4 planu tereny urządzeń łączności radiowej - oznaczone symbolem " UŁr " są przewidziane na terenie wsi O. Jego zdaniem stacja telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej i inwestycją o charakterze publicznym, jednak interpretacja art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U Nr 106 poz. 675 z 2010 r.) przedstawiona przez starostę nie jest właściwa. Przepis ten określa warunki lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli lokalizacja takiej inwestycji nie jest umieszczona w planie miejscowym. Tymczasem z ustaleń ogólnych i szczegółowych zawartych w obowiązującym planie miejscowym gminy G., między innymi w miejscowości O. wynika, że w planie tym zostały przewidziane tereny pod usługi łączności radiowej - oznaczone symbolem " UŁr". Zatem art. 46 ust. 2 powołanej ustawy nie ma zastosowania. Ponadto ustalenia planu dotyczące zasad rozwoju urządzeń infrastruktury technicznej, zawarte w § 9 ust. 7 pkt 3 Telekomunikacja - wskazują, iż lokalizacja usług łączności inna, niż na rysunku planu wymaga zmiany planu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. spółka z o.o zarzuciła decyzji Wojewody brak precyzyjnego ustalenia stron postępowania, tj. czy były właścicielami ( użytkownikami wieczystymi ) nieruchomości znajdujących się w "obszarze oddziaływania" inwestycji objętej decyzją Starosty K.; prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej; błędne uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy G. nie dopuszcza na przedmiotowej nieruchomości budowy infrastruktury telekomunikacyjnej; wadliwe zastosowanie § 7 ust.6.1.1 i § 7 ust.6.2.2 lit. d) w związku z § 5 ust. 3 pkt. 3 tiret pierwszy planu, jak również postanowienia jego § 9 ust. 7 pkt. 3, które naruszają zakres dopuszczalnego władztwa planistycznego gminy, jako, że w odniesieniu do "inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej" są one niezgodne z art. 46 ust. 1 i 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz nieuwzględnienie, że powyższe przepisy planu zostały sformułowane w sposób niezgodny z przepisami prawa rangi ustawowej, w szczególności poprzez wyraźne wskazanie, jakie rodzaje inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej i telekomunikacyjnej mogą być wyłącznie lokalizowane na poszczególnych obszarach. W uzasadnieniu podano, że stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stronami postępowania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się w "obszarze oddziaływania" inwestycji. Wojewoda nie wskazał jednak jakie konkretnie dowody, czy argumenty prawne przemawiają za tym, że nieruchomości należącego do osób uznanych za strony postępowania znajdują się w "obszarze oddziaływania" inwestycji ustalonym zgodnie z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego, a więc w jaki sposób przedmiotowa stacja bazowa powoduje wynikające z przepisów odrębnych ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Skarżąca zwróciła uwagę na kwalifikację przedsięwzięcia sporządzoną w dniu 3 października 2011r., według której wektor oddziaływania stacji bazowej o długości 150 metrów znajduje się na wysokości niedostępnej dla ludności, w szczególności biorąc pod uwagę rolniczy charakter nieruchomości w tym obszarze i wprowadzone przez plan ograniczenia w sposobie ich zagospodarowania. Podnosząc błędną ocenę zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonaną przez wojewodę spółka wskazała na pismo Wójta Gminy G. z dnia 29 września 2010 roku skierowanym do podwykonawcy Skarżącej — E. N. T. sp. z o. o w którym potwierdzono zbieżność ustaleń planu z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, co oznacza spełnienie wymogu wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego. Skarżąca zwróciła uwagę, powołując się na orzecznictwo oraz literaturę prawniczą, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, błędnie zatem wojewoda dokonał wyłącznie literalnej wykładni poszczególnych zapisów planu, pomijając konieczność uwzględnienia przy wykładni planu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co pozwoliłoby ocenić, czy gmina nie przekroczyła przysługującego jej władztwa planistyczne, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt. 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazujących na doniosłą i znaczącą rolę sieci telekomunikacyjnych dla funkcjonowania społeczności lokalnych oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który, jak się podkreśla w doktrynie, powinien być interpretowany "z uwzględnieniem przepisów o planowaniu przestrzennym, w stosunku do których wprowadza regulację o charakterze szczególnym, jak również w zgodzie z przepisami Konstytucji RP. Dopiero ten kontekst normatywny pozwala na właściwe określenie rzeczywistego jego znaczenia oraz zakresu ingerencji w uprawnienia planistyczne gminy". Zdaniem spółki nie budzi przy tym wątpliwości, że wspomniany przepis stosuje się do przedmiotowego planu, jako uchwalonego przed dniem wejścia z życie samej ustawy z wynika z jej art. 75 ust. 1. Spółka przekonywała, że w tej sytuacji Wojewoda błędnie wskazał, jakoby wspomniany przepis odnosił się do planów miejscowych, które nie zawierają postanowień dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy przedmiotowy plan takie postanowienia zawiera. Jednocześnie Wojewoda całkowicie pominął znaczenie art. 46 ust. 1 wspomnianej, który ma zastosowanie do interpretacji postanowień wszystkich planów miejscowych, jak również wyznacza w sposób wyraźny granice władztwa planistycznego gminy. W mniemaniu spółki powołane przez Wojewodę zapisy planu stanowią przykład regulacji wykraczających poza upoważnienie konstytucyjne i ustawowe Rady Gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego, skoro wskazują na konkretne miejsca lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, ograniczają jej budowę do urządzeń liniowych lub nakazują przeprowadzenie procedury zmiany planu. W ocenie skarżącej powyższe okoliczności przemawiają za brakiem podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji telefonii komórkowej. Wojewoda podtrzymując dotychczasową argumentację wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Niezależnie od zarzutów sformułowanych w skardze zauważyć należy, że poza odwołaniem J. W., którego efektem była zaskarżona decyzja, w dniu [...] do Wojewody wpłynęły pisma J. J., E. S., A. Ż., M. D., J. W., J. W., S.K., J. Ł., S. S. i K. S. nazwane odwołaniami, w których oświadczyli, że nie wyrażają zgody na realizacje inwestycji i które nie zostały rozpoznane. Tymczasem podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 kpa) jest, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego" względnie innych dotychczas nie rozpoznanych pism procesowych (odwołań), pochodzących od innych stron tego postępowania. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje daleko idące skutki prawne ( wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012r. II OSK 2146/11 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Nie jest jasne postępowanie organu, który wspomnianych pism nie uznał za odwołania, z tego tylko powodu, że zostały złożone po doręczeniu zawiadomień o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 kpa. Z art. 128 kpa jasno wynika, że odwołanie, jeśli przepisy szczególne nie stawiają szczególnych wymogów co do jego treści, nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeśli wynika z niego, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji. Poza tym bez znaczenia pozostaje, czy odwołania zostały wniesione w terminie wskazanym w art. 129 § 2 kpa, skoro jego zachowanie jest jedynie warunkiem skuteczności odwolania, nie przesadza natomiast o możliwości jego wniesienia, co może nastąpić do czasu rozpoznania odwołania przez organ odwoławczy. Jeśli odwołanie zostanie wniesione po terminie strona może bowiem skorzystać z instytucji przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 58 § 1 kpa, jednak do czasu jego rozpoznania również nie jest możliwe rozpoznania odwołania, które zostało wniesione w terminie. Jeśli organ miał wątpliwości co do charakteru pism, zobowiązany był zwrócić się do nadawców o sprecyzowania celu ich wniesienia. Samodzielna ich ocena była nieuzasadniona. Rację ma też skarżąca podnosząc brak wskazania przez organ odwoławczy podstaw pozwalających na uznania konkretnych osób za strony niniejszego postępowania. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, ze bez znaczenia jest, czy zachodzi tutaj sąsiedztwo, ani to, czy jest ono bezpośrednie, skoro oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby wspomniane oddziaływanie było powiązane z przepisami odrębnymi. Przepisami odrębnymi, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji są zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Orzecznictwo jednolicie podtrzymuje stanowisko, zgodnie z którym pojęcie obszaru oddziaływania obiektu materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). ). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011r. ( II OSK 644/10 opubl. w CBOSA ) wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne. W przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się natężenie szkodliwego promieniowania i kierunek emisji fal elektromagnetycznych ( por wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005r. OSK 1865/04, 7 marca 2008r. II OSK 177/07 opubl. w CBOSA ), przy czym szczególne znaczenie nadaje się § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu tego wynika, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej będzie więc właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, która znalazłaby się w strefie, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Możliwość zagospodarowania takiej nieruchomości byłaby niewątpliwie ograniczona z uwagi na niemożność jej zagospodarowania poprzez realizację budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W odniesieniu do powyższych uwag należy stwierdzić, że brak jest w uzasadnieniu decyzji wojewody jakichkolwiek informacji pozwalających na potwierdzenie statusu strony postępowania przez składającego odwołanie J. W. Co więcej, on sam nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności godzących bezpośrednio w jego indywidualne uprawnienia w zagospodarowaniu należącej do niego nieruchomości, zagwarantowane konkretnymi przepisami prawa materialnego. Warto zauważyć, że znajdująca się w aktach sprawy mapka obrazująca obszar oddziaływania fal elektromagnetycznych w promieniu 150m nie obejmuje działki 77/2 stanowiącej własność odwołującego się. Odwołanie sporządzone przez pełnomocnika powołuje się natomiast na nieweryfikowalne w oparciu o przepisy prawa obawy zagrożenia jego życia i zdrowia, związane również z już istniejąca na tym obszarze stacją telefonii komórkowej oraz planowaną budową elektrowni wiatrowej na terenie gminy. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają jednak podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania. Osoba taka może mieć w interes faktyczny, by brać udział w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, ale nie interes prawny. Jeśli zatem Wojewoda uznał wnoszącego odwołanie za stronę postępowania, to winien wskazać konkretne i jednoznaczne argumenty, które za tym przemawiają. Natomiast w razie uznania, że odwołujący się nie ma interesu prawnego, którego ochrony może domagać się w tym postępowaniu, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego. Uzasadnione jest również przekonanie skarżącej spółki o błędnej interpretacji przez wojewodę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., które okazały się kluczowe dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Rzeczywiście § 5 ust.3 pkt. 3 uchwały z dnia 26 lutego 2004r. stanowi o zakazie lokalizacji w obszarze oznaczonym symbolem RP, opisanym jako rolnicza przestrzeń produkcyjna, obiektów budowlanych poza liniowymi urządzeniami infrastruktury technicznej i drogami oraz funkcjami ekologicznymi. Jednak § 7 ust. 6 .1 dotyczący zasad zagospodarowania w wydzielonych obszarach funkcjonalno – przestrzennych, a odnoszący się do tego samego terenu o symbolu RP zawiera zapis o wykluczeniu lokalizacji nowych siedlisk oraz obiektów nie związanych z gospodarką rolną z wyłączeniem dróg i sieci infrastruktury technicznej, już bez bliższego jej określenia. Co więcej, według nie kwestionowanych ustaleń organów, działka na której ma zostać zrealizowana inwestycja położona jest również w obszarze oznaczonym symbolem MRo – tereny rolne z dopuszczeniem zabudowy, na którym przewidziano realizację dróg i urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i urządzonych ciągów spacerowych wzdłuż cieków (§ 7 ust. 6.2 ust.2 lit.d). W świetle powołanych zapisów niezrozumiały jest wywód zmierzający do wykazania, że na tym terenie dopuszczalne są jedynie liniowe urządzenia infrastruktury technicznej. Poza tym, skoro w planie nie wprowadzono szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnionego jednoznacznego zakazu lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, w tym przedsięwzięć inwestycji celu publicznego, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej na terenie oznaczonym symbolami RP i MRo, to z ustaleń ogólnych, zawartych w § 5 ust.3 pkt.3 planu, dopuszczającego jedynie liniowe urządzenia infrastruktury technicznej, co ponadto dotyczy jedynie terenu RP, nie sposób wyprowadzić skutecznego zakazu tego typu inwestycji jako urządzeń odrębnych. Nie do przyjęcie jest tłumaczenie organu, usiłującego uzasadnienia dla swojej wersji poszukiwać w tym, że jakoby znaczna część inwestycji miała zostać zrealizowana na obszarze o symbolu RP. Pomijając już, że nie wiadomo o jaką część chodzi, to zupełnie niejasne jest na jakiej podstawie organ doszedł do takiego wniosku, z pewnością bowiem nie można wywieść go z powołanych wyżej zapisów planu, na co wskazano w decyzji. Nie sposób aprobować również stanowiska wojewody upatrującego podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę stacji w tych zapisach planu, które dopuszczają realizację usług łączności i telekomunikacji na ściśle określonych terenach oznaczonych symbolem UŁ ( § 4 ust.1 pkt.2 i 3 ). Prezentując ten pogląd, organ wykazuje oczywistą niekonsekwencją, skoro w tym samym uzasadnieniu stacje telefonii komórkowej, zalicza do urządzeń infrastruktury technicznej i do niej odnosi zapisy planu. Ponadto ,jeśli założyć, jak uważa się w orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2013r. II OSK 59/13 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA ) .powyższy zapis nie może być decydujący. Trafnie zwraca poza tym uwagę skarżąca, że dla właściwego odczytania zapisów planu należy odwołać się do przepisu art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2012r. ( II OSK 1407/11 opubl. w CBOSA ) nie sposób pominąć zawartych w niej przepisów przy wykładni regulacji zawartych w planie nawet wówczas, gdy nie obowiązywała w dniu uchwalenia planu. Jej art. 75 ust. 1. w brzmieniu pierwotnym stanowił bowiem, że przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Na rozwiązania przyjęte w tym przepisie uwagę zwrócił również wojewoda, jednak jego wniosków nie można zaakceptować. Art. 46 ust.2 stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne , usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Przepis ten wprowadzając szczególne warunki lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, ma jedynie ułatwiać ich realizację, nawet, gdy nie są umieszczone w planie. W żadnym razie nie może być interpretowany w sposób prezentowany przez organ, według którego w razie wskazania określonego terenu pod tego rodzaju zabudowę, wykluczona jest jego realizacja również w innym miejscu. Przekonanie to wzmacnia wskazanie w powołanym przepisie przeznaczenia terenów, które z założenia nie mogą wykluczać budowy wspomnianych obiektów. W konsekwencji uznać trzeba, że dokonując odmiennej wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ naruszył art. 35 ust.1 pkt.1 ustawy prawo budowlane, co też trafnie podniesiono w skardze. Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art.205 § 2 w związku z art. 200 powołanej ustawy oraz § 14 ust.2 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 490 ).