II SAB/Bd 276/13

.Sygn. akt II SAB/Bd 276/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi D. R. na bezczynność [...] S.A. w [...] Oddział w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] S.A. w [...] Oddział w [...] do rozpoznania wniosku D. R. z dnia [...] września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od [...] S.A. w [...] Oddział w [...] na rzecz skarżącego kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. radca prawny Ł. B., działając w imieniu Z. i S. R. oraz D. R. wezwał [...] SA Oddział w T. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez tę spółkę z działki nr 49 położonej w[...], działek nr 114/3 i nr 157 położonych w [...], działki o nr 160/1 położonej w [...], działki o nr 217 położonej w [...], działki o nr 43/2 położonej w [...] oraz ustanowienia na tych nieruchomościach służebności przesyłu. W piśmie tym został również zawarty wniosek o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę budowy i lokalizacji linii elektroenergetycznych. Jako podstawę prawną tego wniosku wskazano art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej w skrócie "u.d.i.p."). Odpowiedzi na powyższe żądanie podjęcia negocjacji udzieliła [...] SA Oddział w T. w piśmie z dnia [...] r. zawiadamiając o opóźnieniu w udzieleniu odpowiedzi. Z kolei w piśmie z dnia [...] r. przedstawiła informacje o czasie budowy poszczególnych linii energetycznych na ww. działkach oraz swoje stanowisko odnośnie zasiedzenia służebności gruntowych w stosunku do części linii energetycznych oraz gotowości do ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem i wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Jednocześnie w piśmie tym spółka poinformowała wnioskodawców, że zakres stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje przedsiębiorstwa energetycznego, jakim jest [...] SA, gdyż operator systemu dystrybucyjnego nie dysponuje środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych mu zadań, ani też nie wykonuje zadań publicznych. Brak jest zatem podstaw prawnych zobowiązujących [...] S.A. do udostępniania posiadanych decyzji administracyjnych oraz innych dokumentów dotyczących budowy infrastruktury sieciowej osobom trzecim: Pismem z dnia [...] r. D. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...] SA Oddział w T. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wniosek z dnia 15 września 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy jednoczesnym braku wydania rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnieniu informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę [...] SA Oddział w T. wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska spółka wskazała, że nie należy do żadnego z podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p., gdyż nie jest organem państwowym lub samorządowym, spółką Skarbu Państwa ani też innym podmiotem sprawującym w ich imieniu funkcje publiczne. Również nie można jej zaliczyć do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Spółka przyznała, że realizuje cele użyteczności publicznej poprzez świadczenie usług w zakresie dystrybucji i przesyłania energii elektrycznej, jednak nie przesądza to o zaliczeniu jej do kręgu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., gdyż nie realizuje zadań państwowych powierzonych przez władzę państwową. Spółka twierdzi też, że nie jest podmiotem dysponującym mieniem publicznym. Spółka zwróciła też uwagę, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowano do oddziału, a oddział nie może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na brak zdolności prawnej i sądowej. Wskazała ponadto, że stosownie do stanowiska prezentowanego w wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2013 r. (sygn. akt II SAB/Lu 322/13) skoro skarżący domaga się dokumentów wyłącznie na potrzeby swojej indywidualnej sprawy, to nie mogą korzystać z trybu określonego ustawą o dostępie do informacji publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do złożonego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi należy wskazać, że na gruncie procedury obowiązującej przed sądami administracyjnymi zdolność sądowa regulowana jest w art. 25 p.p.s.a. Jak wynika z jego § 1 osoba fizyczna i osoba prawna ma zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Jednakże sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych, rozstrzyganych na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jednostka organizacyjna o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi jednostki organizacyjnej o jakiej mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego czy p.p.s.a. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część spółki powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. Na taką jednostkę organizacyjnej przepisy prawa tj. przepisy u.d.i.p. nakładają obowiązki w zakresie udzielania informacji publicznej. Oddział spółki może być zatem traktowany jako organ w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. w znaczeniu funkcjonalnym, wynikającym z charakteru wykonywanych zadań publicznych, co uzasadnia przyznanie mu przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pogląd ten można uznać za przeważający w orzecznictwie (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1639/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie "CBOSA", dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ a ponadto niepublikowane wyroki NSA: z 26 września 2013 r. sygn. akt I OSK 831/13, z 28 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1660/13 i przytoczone tam orzecznictwo NSA oraz z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1826/13 i sygn. akt I OSK 1827/13). Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy wymaga zatem odpowiedzi na pytanie czy [...] SA Oddział w T. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Niezbędnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy żądane przez stronę skarżącą dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy działania [...] SA Oddział w T. nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi, że informacją publiczną, w jej rozumieniu, jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Odmienne regulacje w tej kwestii wynikać mogą jedynie z innych ustaw (ust. 2). Sformułowania te nie są precyzyjne i jasne, wobec tego przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.) i nie wymaga od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Podlega ono ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W zakresie przedmiotowym sprawy wskazać należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, pub. CBOSA). Według art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Podkreślenia wymaga, że w otwartym katalogu form informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. ustawodawca wskazał między innymi informację publiczną o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (tiret pierwsze). Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że żądane przez skarżących decyzje administracyjne, dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznej – zarówno ich treść, jak i postać – stanowią informację publiczną, w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Treść wniosku wskazuje bowiem, że skarżący domagają się od spółki udostępnienia jedynie będących w jej posiadaniu dokumentów urzędowych (decyzji) dotyczących inwestycji elektroenergetycznych na ich nieruchomości, bądź danych umożliwiających ich indywidualizację i ustalenie treści. Rozważając zakres podmiotowy sprawy należy wskazać na treść art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p., w myśl którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej, o ile są w posiadaniu takiej informacji, są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ustawodawca zobowiązał do udzielania informacji publicznych nie tylko "władze publiczne" sensu stricto oraz inne podmioty wykonujące zadania władzy publicznej, lecz także podmioty "wykonujące zadania publiczne", niebędące organami władzy publicznej, co stanowi pojęcie znacznie szersze pod względem podmiotowym. Przy czym powyższe wyliczenie w pkt 1 - 5 nie stanowi wyczerpującego katalogu tychże podmiotów. Wykonywanie "zadań publicznych" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 lipca 2006 r. sygn. P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W dziedzinie gospodarki energetycznej mamy zatem do czynienia z interferencją różnych wartości i zasad konstytucyjnych, do których należą wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji), ale także bezpieczeństwo obywateli i zasada zrównoważonego rozwoju kraju (art. 5 Konstytucji) oraz zasada ochrony środowiska (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji). Obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia zarówno istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych w warunkach określonych w art. 74 ust. 1 Konstytucji, a więc z uwzględnieniem bezpieczeństwa ekologicznego obecnych i przyszłych pokoleń. Realizacja tego obowiązku uzasadnia poddanie gospodarki energetycznej ograniczeniom wolności działalności gospodarczej charakterystycznym dla rynku regulowanego i znajdującym oparcie w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczona w szczególności ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska, ograniczenia te mogą być ustanawiane "tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie", jednakże nie mogą one naruszać istoty wolności i praw. Z tych powodów stwierdzić należy, że przedsiębiorstwa energetyczne są w przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. (vide wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 87/12). Dodatkowo powyższą argumentację wspiera treść przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1059), która określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw energetycznych (art. 1 ust. 1). Celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego (...), równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych. Działalność przedsiębiorstw energetycznych (podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi - art. 3 pkt 12 ustawy) dla urzeczywistnienia wskazanych przez TK celów wymaga ścisłego współdziałania z organami władzy publicznej a także z odbiorcami paliw i energii. I tak np. art. 16 i 17 ustawy – Prawo energetyczne przewidują obowiązek uwzględniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i kierunków rozwoju gminy określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przy tworzeniu planów rozwoju w zakresie zaspokajania obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię przez przedsiębiorstwa energetyczne lub operatora systemu elektroenergetycznego. Spółka [...] S.A. w [...] należy do Grupy kapitałowej [...] , w której spółką zarządzającą jest [...]S.A. [...] S.A. w [...] jest operatorem systemu dystrybucyjnego, czyli przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi (art. 3 pkt 25 ww. ustawy). Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9 c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi". Sąd w niniejszym składzie nie podziela przy tym stanowiska prezentowanego we wskazanym przez organ wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2013 r. (sygn. akt II SAB/Lu 322/13, publ. CBOSA). W wyroku tym, w tożsamej rodzajowo sytuacji sąd uznał, iż wadliwym jest określenie oddziału spółki jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a ponadto iż na spółce będącej przedsiębiorstwem energetycznym - operatorem systemu dystrybucyjnego nie ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej, gdyż wnioskodawcy w istocie chodziło o uzyskanie informacji niezbędnych w sprawie cywilnej o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem – co wyłącza możliwość skorzystania z trybu określonego w u.d.i.p. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w zdaniu odrębnym do ww. wyroku, iż o tym, czy dany dokument urzędowy ma charakter informacji publicznej nie decyduje cel, w jakim wnioskodawca chce go uzyskać. Założenie takie pozostaje w całkowitej sprzeczności z art. 2 ust. 2 u.d.i.p, w świetle którego nie jest dopuszczalne badanie interesu prawnego, a nawet faktycznego osoby występującej o udostępnienie informacji publicznej. Trzeba też podkreślić, że skarżący nie domagał się uzyskania dokumentów prywatnych znajdujących się w dyspozycji oddziału spółki, ale dokumentów urzędowych – decyzji administracyjnych. Zgodzić się należy także ze stanowiskiem prezentowanym w zdaniu odrębnym, że nie jest przy także uprawnione twierdzenie, że skarżący może w celu uzyskania informacji skorzystać z uprawnień przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a więc np. w art. 73 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów przysługuje wyłącznie stronie. Wydaje się zbyt daleko idący pogląd, że na podstawie tego przepisu dostęp do akt administracyjnych ma zapewniony każdoczesny właściciel nieruchomości, na której posadowione są urządzenia elektroenergetyczne. Wprawdzie w wyniku nowelizacji art. 73 § 1 k.p.a., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., rozszerzone zostało prawo dostępu do akt administracyjnych na okres również po zakończeniu postępowania, jednak przepis ten, pod względem podmiotowym, nie rozciąga uprawnienia do dostępu do akt na następców prawnych strony. Nie jest zaś możliwe uzyskanie przymiotu strony postępowania po jego zakończeniu. Podsumowując powyższe rozważania: decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku oraz inne związane z tym dokumenty urzędowe, stanowią informację publiczną, [...]S.A. będąca przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym zadania publiczne należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia tej informacji publicznej, a skonkretyzowany obowiązek udzielenia owej informacji ciąży także na oddziale tej Spółki jako jednostce organizacyjnej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Nie odpowiadając zatem na żądanie skarżącego udostępnienia ww. informacji Oddział Spółki pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku złożonego przez skarżących. Powyższe nie skutkuje jednakże koniecznością nakazania udostępnienia informacji publicznej. W zależności bowiem od treści żądanej informacji i możliwości jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie adresat żądania może dojść do udostępnienia informacji, odmowy jej udostępnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 u.d.i.p. lub umorzenia postępowanie w przypadku wskazanym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że niniejsza bezczynność nie miała miejsca – w ocenie Sądu – z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki i w tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawców, czy też celowego wprowadzania ich w błąd. Z tych powodów, na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.