VI SA/Wa 2208/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2013 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...] udzielonego na rzecz A. B. [...] z [...], na skutek sprzeciwu T. Spółka Jawna z siedzibą w [...], na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) dalej p.w.p. oraz art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 ze zm.), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...] w części dotyczącej wszystkich towarów i usług zawartych w klasach: 6, 16, 17, 19, 20 i 40 klasyfikacji nicejskiej, następujących towarów z klasy 9: przyrządy i urządzenia elektryczne, sygnalizacyjne, kontrolne, ratownicze, elektroniczne systemy reklamowo- informacyjne, kasetony i panele podświetlane - lampy optyczne, tablice ogłoszeniowe elektroniczne, a także następujących usług zawartych w klasie 42: projektowanie w zakresie budownictwa i architektury wnętrz, usługi architektoniczne, organizacja i aranżacja, dekoracja wnętrz, usługi artystów grafików, projekty techniczne, projektowanie opakowań, wzornictwo przemysłowe i doradztwo budowlane oraz przyznał T. Spółka Jawna z siedzibą w [...] od A. B. [...] z [...] kwotę 2266 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prawo ochronne na słowny znak towarowy TOP DESIGN zostało udzielone decyzją z dnia [...] marca 2006 r. z pierwszeństwem od dnia [...] lutego 2001 r. Znak ten został przeznaczony do oznaczania towarów i usług w klasach 6, 9, 11, 14, 16, 17, 19, 20, 28, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42. Informacja o udzieleniu prawa ochronnego została opublikowana w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" z dnia [...] listopada 2006 r. [...] marca 2007 r. T. Sp.j; w [...] wniosła sprzeciw wobec tej decyzji. Jako podstawy sprzeciwu wskazano art. 7 i 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. W uzasadnieniu wnoszący sprzeciw stwierdził, że sporny znak towarowy ogranicza dostęp do oznaczenia rodzajowego "top design" zarówno wnoszącemu sprzeciw, jak również może ograniczać dostęp innym podmiotom. Słowo "design" jest bowiem słowem angielskim, który oznacza w szczególności plan, projekt, model, deseń, konstrukcję oraz czynności projektowania, kreślenia, planowania, a więc szeroko pojęte wzornictwo przemysłowe. Natomiast wyraz "top" będący również wyrazem pochodzącym z języka angielskiego wskazuje na wysoką jakość produktu. Oznacza to, że oznaczenie TOP DESIGN jest ogólnoinformacyjne i opisowe dla wszystkich towarów i usług dla których zarejestrowano sporny znak towarowy. Wskazuje ono na rodzaj towarów i usług oraz ich jakość. Wnoszący sprzeciw wskazał na stanowisko Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w sprawie odmowy zarejestrowania znaku towarowego TOP DESIGN (nr [...]) z dnia [...] marca 2000 r. Podnosząc zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. wnoszący sprzeciw stwierdził, że uprawniony do [...] grudnia 2001 r. był wspólnikiem w spółce cywilnej T.. Pozostałymi wspólnikami byli F. C. i J. S., którzy dalej kontynuowali działalność, przekształcając spółkę cywilną w spółkę jawną. Podkreślił, że uprawniony zgłosił sporny znak towarowy na swoją rzecz w czasie kiedy był wspólnikiem spółki cywilnej T.i uzyskał ochronę znaku towarowego dla towarów i usług będących przedmiotem działalności tej spółki. Okoliczności te wskazują na działanie uprawnionego w złej wierze, gdyż wiedział on, że istnieje prawo do firmy na rzecz wszystkich wspólników spółki cywilnej. Natomiast po wystąpieniu ze spółki uprawniony wzywał wnoszącego sprzeciw do zaprzestania używania oznaczenia TOP DESIGN, jak również blokował mu uzyskanie wpisu spółki do Krajowego Rejestru Sądowego. W konsekwencji, zdaniem wnoszącego sprzeciw, zachowanie uprawnionego należy uznać za naganne, a prawo ochronne na znak towarowy TOP DESIGN udzielone zostało także z naruszeniem praw osobistych i majątkowych do firmy. Uprawniony w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. stwierdził, że przedmiotowe prawo ochronne udzielone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami i wniósł o oddalenie wniosku. Uprawniony podniósł, że oznaczenie TOP DESIGN znane jest klientom od roku 1991, kiedy oznaczenie to wykorzystywane było przez D. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] D. B. Natomiast uprawniony prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem nazwy TOP DESIGN od roku 1992. W roku 1995 założył przedsiębiorstwo [...] A. B. uzyskując ochronę znaku towarowego słowno-graficznego TOP DESIGN o numerze [...]. Obecnie kontynuuje działalność gospodarczą w ramach spółki prawa handlowego T. Sp. z o. o. Zdaniem uprawnionego sporny znak towarowy jest podobny do zarejestrowanego także na jego rzecz znaku towarowego TOP DESIGN o numerze [...], którego elementy składowe były objęte ochroną przed datą zgłoszenia znaku spornego. Tym samym podważanie zdolności rejestrowej znaku spornego jest nieporozumieniem. Ponadto zdaniem uprawnionego sporny znak w następstwie jego używania uzyskał charakter odróżniający. Odnosząc się do zarzutu zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze uprawniony stwierdził, że będąc wspólnikiem spółki cywilnej, równocześnie kontynuował prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej jako S., a więc kontynuował również ochronę prawną nazwy tej firmy. Wnoszący sprzeciw w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. rozszerzył podstawę prawną sprzeciwu, wskazując, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiło z naruszeniem art. 4 u.z.t. W dalszej kolejności wnoszący sprzeciw podniósł, że uprawniony nie wykazał, by przed zawiązaniem się spółki cywilnej prowadził działalność gospodarczą. Ze stanu faktycznego wynika, że spółka cywilna T.rozpoczęła działalność gospodarczą od stycznia 1995 r., natomiast uprawniony rozpoczął działalność od grudnia 1995 r., a znak towarowy zgłosił sześć lat później. Załączone przez stroną przeciwną dowody dotyczą D. B., która nie jest stroną niniejszego postępowania. Tym samym zdaniem wnoszącego sprzeciw w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 8 pkt 2 u.z.t. Wnoszący sprzeciw jeszcze raz podkreślił, że zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. łączy z dokonaniem przez uprawnionego zgłoszenia znaku towarowego do Urzędu Patentowego na swoją rzecz w czasie, kiedy był wspólnikiem spółki cywilnej korzystającej w obrocie z nazwy tożsamej z tym znakiem towarowym. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Urząd Patentowy zawiesił urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym w przedmiocie ustalenia komu przysługuje prawo do oznaczenia TOP DESIGN będącego jednocześnie znakiem towarowym TOP DESIGN. Wnoszący sprzeciw pismem z dnia [...] lutego 2011 r. poinformował Urząd, że Sąd Okręgowy w [...], Wydział [...] Gospodarczy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie o ustalenie komu przysługuje prawo do oznaczenia TOP DESIGN będącego jednocześnie znakiem towarowym TOP DESIGN. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Urząd Patentowy wezwał wnoszącego sprzeciw do wystąpienia do właściwego sądu o ustalenie prawa do nazwy TOP DESIGN stanowiącej element firmy, pod którą wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. Wnoszący sprzeciw pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. poinformował Urząd, że nie będzie wszczynał postępowania sądowego, o którym mowa w ww. postanowieniu. Wnioskodawca wniósł o kontynuowanie postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 4, art. 7 oraz art. 8 pkt 1 u.z.t. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Urząd Patentowy podjął zawieszone postępowanie. Na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] listopada 2012 r. wnoszący sprzeciw rozszerzył podstawy prawne sprzeciwu wskazując na naruszenie art. 8 Konwencji Paryskiej. Wnoszący sprzeciw ograniczył żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy do wszystkich towarów i usług zawartych w klasach: 6, 16, 17, 19, 20, 40 klasyfikacji nicejskiej oraz następujących towarów z klasy 9: przyrządy i urządzenia elektryczne, sygnalizacyjne, kontrolne, ratownicze, elektroniczne systemy radiowo-informacyjne, kasetony i panele podświetlane, lampy optyczne, tablice ogłoszeniowe elektroniczne, a także usług projektowania w zakresie budownictwa i architektury wnętrz, usług architektonicznych, organizacji i aranżacji, dekoracji wnętrz, usług artystów grafików, projektów technicznych, projektowania opakowań, wzornictwa przemysłowego i doradztwa budowlanego. Wnoszący sprzeciw podtrzymał dotychczasowe stanowisko w zakresie niespełniania warunków udzielenia prawa ochronnego w oparciu o art. 4 i 7 oraz 8 pkt 1 u.z.t. Kolegium Orzekające poinformowało strony o skutkach zgłoszenia nowych zarzutów sformułowanych w oparciu o nowe podstawy prawne po upływie terminu przewidzianego na wniesienie sprzeciwu. Wnoszący sprzeciw w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko dotyczące naruszenia przez sporny znak towarowy art. 7 oraz art. 8 pkt 1 u.z.t. Podniósł, że dodatkowe podstawy sprzeciwu zostały oddalone na rozprawie w dniu [...] listopada 2012 r. jako spóźnione, i kwestia ta, jako oczywista, pozostaje poza sporem. Urząd Patentowy RP powołując art. 315 ust. 1 i 3 p.w.p. wskazał, że znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...] został zgłoszony w dniu [...] lutego 2001 roku, tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 ze zm.). Ustawa ta będzie więc stanowić podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego znaku towarowego. Powołując art. 246 p.w.p. organ wskazał, że jako podstawy sprzeciwu wskazano art. 7 oraz 8 pkt 1 i 2 u.z.t. Następnie w toku postępowania spornego wnoszący sprzeciw zrezygnował z powoływania się na przepis art. 8 pkt 2 u.z.t. oraz rozszerzył podstawy prawne o art. 4 u.z.t. oraz art. 8 Konwencji Paryskiej. W ocenie Urzędu Patentowego RP nowe zarzuty, jako podniesione po upływie wskazanego w art. 246 p.w.p. terminu, nie mogą stanowić podstawy do unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Organ powołał się przy tym na orzecznictwo tutejszego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie organ uznał, że w sprawie skutecznie zostały wniesione zarzuty oparte o art. 7 oraz art. 8 pkt 1 u.z.t. Natomiast wnoszący sprzeciw nie kwestionował podniesienia kolejnych zarzutów po terminie wynikającym z art. 246 p.w.p. Urząd Patentowy RP dokonując oceny zasadności żądania unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w pierwszej kolejności rozpatrzyło zarzut zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, tj. z naruszeniem art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Powołując art. 8 pkt 1 u.z.t. organ wskazał, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że nie chodzi tu wyłącznie o sprzeczność z zasadami współżycia społecznego samego znaku (jego treści), lecz także o sprzeczność z tymi zasadami określonych działań zgłaszającego i ich zamierzonego skutku. Organ wskazywał, że uprawniony do spornego znaku towarowego będąc wspólnikiem spółki cywilnej dokonał zgłoszenia znaku towarowego i uzyskał prawo ochronne wyłącznie na swoją rzecz. Jak wynika bowiem z akt sprawy A. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. B. zgłosił do Urzędu Patentowego, celem uzyskania ochrony, znak towarowy TOP DESIGN w dniu [...] lutego 2001 r. Natomiast zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (tom I, karta 2) wspólnicy: A. B., A. C., F. S. rozpoczęli działalność gospodarczą jako T. s.c. w dniu [...] stycznia 1995 r. Jak wynika także z akt sprawy A. B. pismem z dnia [...] września 2001 r. (tom I, karta 152), skierowanym do pozostałych wspólników, powołując się na § 12 umowy spółki z dnia [...] grudnia 1994 r. oraz przepisy kodeksu cywilnego wypowiedział, ze skutkiem na koniec roku obrachunkowego, tj. na dzień 31 grudnia 2001 r. swój udział w spółce cywilnej. Organ wskazywał też na stanowisko uprawnionego zgodnie, z którym powyższe okoliczności faktyczne i prawne nie przesądzają o zgłoszeniu znaku towarowego z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t., gdyż uprawniony korzystał już przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego z ochrony znaku podobnego, zawierającego tożsame elementy słowne, prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem oznaczenia TOP DESIGN przed zawiązaniem się spółki cywilnej, a także prowadził samodzielnie działalność gospodarczą w trakcie jej trwania. Ponadto w ocenie uprawnionego działalność spółki cywilnej była działalnością jedynie pochodną wobec prowadzonej przez niego działalności. Urząd Patentowy RP uznał, że żądanie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...] sformułowane w oparciu o przepis art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych należało uznać za zasadne.  Organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że zła wiara oceniana jest na datę zgłoszenia, a przy ocenie jej istnienia brane są pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, także mające miejsce po zgłoszeniu, ale tylko w tym celu, aby udowodnić stan istniejący w dacie zgłoszenia. Organ wywodził, że pojęcie "złej wiary" nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o znakach towarowych, ani w ustawie Prawo własności przemysłowej. W piśmiennictwie wskazuje się, że zła wiara zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, a więc nie jest ona tylko kwestią subiektywnego przekonania osoby działającej, ale też kwestią obiektywnych zdarzeń. Zaznacza się jednocześnie, że przy świadomości istnienia przeszkód uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy muszą towarzyszyć temu zdarzeniu inne, dodatkowe okoliczności. Odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ wskazał, że uprawniony zgłosił wyłącznie na swoją rzecz sporny znak towarowy używany jako wyróżniający element nazwy istniejącej spółki cywilnej prowadzonej przez niego wraz z pozostałymi dwoma wspólnikami. W ocenie organu w świetle przedstawionych dowodów nie może budzić wątpliwości fakt, że uprawniony znał stan faktyczny i prawny dotyczący stosowania spornego oznaczenia w nazwie spółki cywilnej skoro był jednym ze wspólników. Zdaniem organu wiedza taka dowodzi, że zgłoszenie znaku towarowego TOP DESIGN nie ma charakteru przypadkowej zbieżności. Brak wspólnego działania w zakresie zgłoszenia spornego znaku towarowego, a co za tym idzie brak zgody wspólników co do tak ważnych dla istnienia i ochrony interesów gospodarczych wspólnych przedsięwzięć powinno skutkować unieważnieniem prawa ochronnego. Na wspólniku spółki ciążył wręcz obowiązek działania na rzecz spółki i w celu ochrony jej interesów. Tymczasem podjęte przez uprawnionego działania w oczywisty sposób utrudniały dalsze prowadzenie działalności przez pozostałych wspólników spółki cywilnej z wykorzystaniem nazwy TOP DESIGN oraz utrudniały identyfikację źródła pochodzenia towarów.  Powołując się na orzecznictwo tutejszego Sądu organ stanął na stanowisku, że sprzeczność z zasadami współżycia społecznego zachodzi między innymi wówczas, gdy między uprawnionym do znaku, a sprzeciwiającym zachodzi stosunek szczególnego zaufania. W ocenie organu zgłoszenie spornego znaku towarowego celem uzyskania ochrony nie może zostać usprawiedliwione okolicznościami podnoszonymi przez uprawnionego. Jak wskazywał uprawniony oznaczenie TOP DESIGN było wykorzystywane przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej przed powstaniem spółki cywilnej. Tymczasem jak wynika z akt sprawy uprawniony rozpoczął działalność gospodarczą w dniu [...] grudnia 1995 r. (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej; tom I, karta 77), a zatem po zawiązaniu się spółki cywilnej. Natomiast działalność gospodarczą przed powstaniem spółki cywilnej prowadziła od [...] sierpnia 1991 r. D. B., nie będąca stroną niniejszego postępowania (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej; tom I, karta 121). Okoliczności te potwierdziła D. B. zeznając w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...][...] Wydział Gospodarczy; sygn. akt: [...]. Organ podnosił, że jak wynika z akt sprawy uprawniony był pełnomocnikiem D. B. i reprezentował interesy jej firmy. Natomiast uprawniony podnosił, że oznaczenie TOP DESIGN było używane już wcześniej w nazwie pracowni autorskiej uprawnionego posługującej się nazwą "T." i działającej na rynku bez konieczności zgłaszania do ewidencji gospodarczej w zakresie usług projektowych. Organ uznał, że niezależnie od spornej kwestii prowadzenia przez uprawnionego działalności przed powstaniem spółki cywilnej, okoliczność ta nie wyłącza naruszenia przepisu art. 8 pkt 1 u.z.t. Uprawniony będąc wspólnikiem spółki cywilnej zdecydował się (wraz z pozostałymi wspólnikami) na wykorzystanie oznaczenia TOP DESIGN jako nazwy tej spółki. Niezależnie zatem od spornej kwestii, czy uprawniony w ogóle prowadził działalność gospodarczą przed powstaniem spółki cywilnej, przyjęcie określonej nazwy spółki oznaczało akceptację dla skutków prawnych takiej decyzji. Urząd Patentowy RP wywodził także, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nie może także usprawiedliwiać twierdzenia uprawnionego, że zawiązana spółka cywilna, była jedynie pochodną przedsiębiorstwa uprawnionego. Twierdzenie takie pozostaje poza oceną dokonywaną na podstawie przepisów prawa. Również w umowie spółki cywilnej z dnia [...] grudnia 1994 r. brak jest jakichkolwiek postanowień, które mogłyby wskazywać na "podrzędną" rolę spółki względem indywidualnej działalności tylko jednego ze wspólników. Organ stanął też na stanowisku, że uzyskanie przez uprawnionego prawa ochronnego na inny znak towarowy, zawierający element słowny TOP DESIGN pozostaje bez wpływu na ocenę zgłoszenia spornego znaku towarowego. Zwrócił uwagę, że znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...], którego ochrona wygasła, był znakiem słowno-graficznym, a więc zawierającym również elementy, które zwiększały dystans do nazwy spółki cywilnej. Ponadto był to znak zgłoszony przed zawiązaniem się spółki cywilnej. Z chwilą przystąpienia przez uprawnionego do powyższej spółki uprawniony nie powinien podejmować czynności, które utrudniałyby wspólnikom spółki prowadzenie działalności gospodarczej. Wspólne przedsięwzięcie handlowe zobowiązywało uprawnionego do przestrzegania zasad uczciwości kupieckiej względem pozostałych wspólników. Urząd Patentowy RP uznał zatem, że w dniu zgłoszenia znaku towarowego TOP DESIGN celem uzyskania prawa ochronnego tj. w dniu [...] lutego 2001 r. istniała negatywna materialnoprawna przesłanka udzielenia ochrony, polegająca na zachowaniu zgłaszającego sprzecznym z zasadami współżycia społecznego. Zachowanie to polegało na świadomym zgłoszeniu do ochrony znaku towarowego z pominięciem wspólników w sytuacji, gdy między tymi osobami istniał stosunek szczególnego zaufania. W świetle powyższych ustaleń Urząd Patentowy RP uznał za zasadne unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...] w zakresie określonym przez wnoszącego sprzeciw. Zdaniem organu, w okolicznościach niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje stanowisko uprawnionego, że spółka sprzeciwiająca się udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy powstała dopiero w 2002 r., a więc nie istniała w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy (KRS, odpis aktualny, tom I, karty 3-5) przedmiotowa spółka jawna powstała w skutek przekształcenia spółki cywilnej, w ramach której do 31 grudnia 2001 r. działał uprawniony, na mocy uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Niezależnie od powyższego przypomniał, że postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało sprzeciwem, który jest szczególnym środkiem prawnym nie wymagającym wykazania interesu prawnego (actio popularis). Urząd Patentowy RP powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że unieważnienie prawa ochronnego na podstawie art. 8 pkt 1 u.z.t. powoduje, że bez znaczenia pozostaje zasadność pozostałych zarzutów sformułowanych przez wnoszącego sprzeciw. Organ zauważył tylko na marginesie, że twierdzenie o braku zdolności odróżniającej znaku towarowego w świetle art. 7 u.z.t. pozostaje w logicznej sprzeczności z zarzutem naruszenia praw indywidualnych (np. określonych przepisami art. 8 pkt 2, wycofanego ostatecznie przez wnoszącego sprzeciw). Jeśliby bowiem sporny znak towarowy był jedynie oznaczeniem wyłącznie opisowym, to naruszenie praw osobistych lub majątkowych nie miałoby miejsca (wyrok NSA z dnia 25 maja 2006 r.; sygn. akt II GSK 64/06). O kosztach orzeczono na podstawie art. 256 ust. 2 p.w.p. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł A. B. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. naruszeniu art. 7 i 77 k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w związku z art. 256 p.w.p. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, co miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. • dokonanie błędnego ustalenia, iż znak towarowy "TOP DESIGN" [...] zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w dniu 27 lutego 2001 r. został zgłoszony przez Uprawnionego w złej wierze tj. z naruszeniem art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U., Nr 5, poz. 17 z późn. zm; dalej: uzt), podczas, gdy Uprawniony legitymował się wcześniejszym prawem ochronnym do sł.-graf. znaku towarowego "TOP DESIGN" [...] zgłoszonym do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] lipca 1993 r. oraz używał oznaczenia "TOP DESIGN" w wykonywanej działalności gospodarczej począwszy od 1991 roku tj. m. in. w nazwie pracowni autorskiej "T.", • dokonanie błędnego ustalenia, iż uzyskanie przez Uprawnionego wcześniejszego prawa ochronnego do sł.-graf. znaku towarowego "TOP DESIGN" [...] pozostaje bez wpływu na ocenę spornego zgłoszenia znaku "TOP DESIGN" [...], • odstąpienie przez Urząd Patentowy od wyczerpującego zebrania materiału dowodowego poprzez odstąpienie przez Organ od zobowiązania wnoszącego sprzeciw do wystąpienia do właściwego sądu powszechnego z powództwem o ustalenie prawa do nazwy "TOP DESIGN", która to okoliczność miała istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy z uwagi, iż stanowi zagadnienie wstępne w myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa; • a w konsekwencji błędne uznanie, iż znak towarowy "TOP DESIGN" [...] został zgłoszony przez Uprawnionego w złej wierze tj. z naruszeniem art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych; 2. naruszeniu art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na nieprzekonywujących podstawach tj. bez wskazania dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie, iż znak towarowy "TOP DESIGN" [...] został zgłoszony przez Uprawnionego w złej wierze tj. z naruszeniem art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych; 3. naruszeniu art. 8, 11 oraz 107 § 3 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady przekonywania oraz właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej - poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji polegające na braku wyjaśnienia powodów uznania, iż uzyskanie przez Uprawnionego wcześniejszego prawa ochronnego do sł.-graf. znaku towarowego "TOP DESIGN" [...] oraz fakt używania przez Uprawnionego oznaczenia "TOP DESIGN" w wykonywanej działalności gospodarczej począwszy od 1991 roku pozostaje bez wpływu na ocenę spornego zgłoszenia znaku "TOP DESIGN" [...]. Skarżący zarzucał też naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: - naruszeniu przepisu art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (tekst jedn. Dz. U. z 1985 r. nr 5 poz. 17 ze zm.) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie w sytuacji wadliwego przyjęcia przez Urząd Patentowy, iż znak towarowy "TOP DESIGN" [...] został zgłoszony przez Uprawnionego w złej wierze. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi, rozbudowując przytoczone wyżej zarzuty skarżący podnosił m.in. iż Urząd dokonał zdecydowanie błędnego ustalenia iż znak towarowy "[...]"[...] zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] lutego 2001 r. został zgłoszony przez Uprawnionego w złej wierze tj. z naruszeniem art. 8 pkt 1 uzt, podczas, gdy Uprawniony legitymował się prawem ochronnym do sł-graf znaku towarowego "TOP DESIGN" [...], zgłoszonym do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] lipca 1993 r. oraz używał oznaczenia "TOP DESIGN" w wykonywanej działalności gospodarczej począwszy od 1991 roku tj. w nazwie pracowni autorskiej "T.". Zdaniem Skarżącego powyższe okoliczności zostały przez Urząd w zdecydowany sposób zmarginalizowane, a złożone przez Skarżącego na etapie postępowania spornego dowody potwierdzające fakt, używania oznaczenia "TOP DESIGN" w obrocie gospodarczym od roku 1991 r. pominięte. Ponadto stwierdził, iż w niniejszej sprawie zarzut z art. 8 pkt 1 uzt w sposób nierozerwalny wiąże się ze sporną i w dalszym ciągu nierozstrzygniętą kwestią dotyczącą ustalenia komu przysługuje prawo do oznaczenia "TOP DESIGN". Zdaniem skarżącego w toku oceny złej wiary winny zostać wzięte pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Zatem bez wątpienia powinno zostać rozstrzygnięte komu przysługuje prawo do spornego oznaczenia. Skarżący wskazywał, że równoległe - a nawet 2 lata wcześniej - w stosunku do działalności spółki cywilnej - tj. od 1993 do 2003 roku - trwało prawo ochronnej na słowno-graficzny znak "TOP DESlGN", który zawierał w sobie element wyróżniający nazwy spółki T. S.C. Co więcej, znak ten był zarejestrowany wyłącznie na rzecz Skarżącego A. B. i brak jest dowodów na sprzeciwianie się istnieniu ww. prawa ochronnego przez pozostałych wspólników spółki T. S.C. Skarżący kwestionował ustalenia Urzędu Patentowego RP, co do istnienia po jego stronie złej wiary, w tym podniosił przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania T. Sp.j. [...] w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. wnosił o oddalenie skargi popierając stanowisko organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle wyżej cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Art. 246 ust. 2 p.w.p. stanowi, iż podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego, zaś zgodnie z art. 164 p.w.p. okolicznościami tymi są niespełnienie ustawowych przesłanek wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. Natomiast w świetle art. 247 ust. 2 p.w.p., w sytuacji w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, rozpatruje się w trybie postępowania spornego. W przedmiotowej sprawie wiadomość o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została opublikowana w Wiadomościach Urzędu Patentowego z [...] listopada 2006r. Sprzeciw został wniesiony [...] marca 2007r. i został przez uprawnionego uznany za bezzasadny. Jako podstawy prawne sprzeciwu wskazano art.7 i 8 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. W toku postępowania wnoszący sprzeciw rozszerzał podstawy prawne sprzeciwu o art. 4 u.z.t. i art. 8 Konwencji Paryskiej jednak organ stanął na stanowisku, że zgłoszenie nowych podstaw prawnych po terminie do wniesienia sprzeciwu jest spóźnione i nie mogą one stanowić podstawy unieważnienia spornego prawa. To stanowisko organu nie było prawidłowe. W wyroku z dnia 20 lipca 2011 r. (sygn. akt. II GSK 647/10) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wyraźnie, że "Z ustawy p.w.p. ani też z przepisów k.p.a. mających odpowiednie zastosowanie w takich sprawach na podstawie art. 256 ust. 1 p.w.p. nie wynika, iżby wnioskodawca nie mógł zmienić (modyfikować) swojego wniosku wszczynającego postępowanie sporne, po wszczęciu tego postępowania". Podobne stanowisko zostało sformułowane w glosie prof. Krystyny Szczepanowskiej-Kozłowskiej opublikowanej w OSP 2012 Nr 7-8, gdzie wskazano, że "Wymóg wskazania podstawy prawnej, wywodzony z art. 255 ust. 4 p.w.p., nie oznacza jednakże, iż w trakcie postępowania strona nie może jej zmienić bądź uzupełnić. Przepis ten statuuje bowiem jedynie zasadę, iż to wnoszący sprzeciw zakreśla ramy prawne rozpoznania organu w postępowaniu spornym. Nie może zaś być interpretowany jako wykluczający zmianę tej podstawy prawnej na dalszym etapie postępowania". To naruszenie organu, w świetle dalszych wywodów nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Ostatecznie wnoszący sprzeciw ograniczył żądanie unieważnienia spornego prawa do wszystkich towarów i usług zawartych w klasach: 6, 16, 17, 19, 20, 40 oraz wskazanych towarów i usług z klasy 9, a także ostatecznie jako podstawy prawne sprzeciwu wskazał art.7 i 8 pkt 1 u.z.t. Zgodnie z art. 315 ust. 1 p.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego. W przedmiotowej sprawie sporny znak towarowy TOP DESIGN został zgłoszony w dniu [...] lutego 2001r. Ocena czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do udzielenia prawa ochronnego na ten znak, winna być zatem dokonana w oparciu o obowiązujące w tej dacie przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Wykładnia przepisów ustawy o znakach towarowych obowiązujących w dacie zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia winna być jednak dokonywana z uwzględnieniem przepisów Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (89/104/EWG) oraz orzecznictwa organów Wspólnot Europejskich, a w szczególności Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 8 stycznia 2003, sygn. akt III RN 239/01) przy dokonywaniu wykładni obowiązujących przepisów, istotne znaczenie mają zobowiązania międzynarodowe Polski, a w szczególności obowiązek dostosowania prawa polskiego do prawa Wspólnoty Europejskiej. Dostosowanie prawa polskiego winno, zdaniem Sądu Najwyższego, być realizowane także poprzez interpretację obowiązujących przepisów w taki sposób, by służyło uzyskaniu rezultatu zbieżnego z dyspozycjami norm prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z dnia 15 lutego 1985 r.) jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową towaru lub informuje jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie, przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności towaru, bądź inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru. Zgodnie z art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego. Urząd Patentowy RP w pierwszej kolejności badał istnienie przesłanki określonej tym przepisem. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 374/11; LEX nr 1145521) Naczelny Sad Administracyjny wskazał, że tylko zła wiara istniejąca w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji stanowi podstawę jego unieważnienia w oparciu o art. 8 pkt 1 ustawy z 1985 r. o znakach towarowych, bowiem tylko wtedy można mówić istnieniu tej negatywnej przesłanki rejestracyjnej. Z kolei w wyroku z dnia 10 marca 2011r. (sygn. akt II GSK 313/10; LEX nr 783983) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że nie ma przeszkód, aby intencje zgłaszającego na dzień zgłoszenia znaku do ochrony wyprowadzać z faktów jakie miały miejsce już po zgłoszeniu do ochrony znaku towarowego. W wyroku z dnia z dnia 24 listopada 2010 r. (sygn. akt II GSK 1011/09; LEX nr 746025) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest ani możliwa ani celowa pełna obiektywizacja kryterium złej wiary, czy ściślej rzecz ujmując, naruszenia zasad współżycia społecznego, o którym stanowi art. 8 pkt 1 ustawy z 1985 r. o znakach towarowych. Naruszenie zasad współżycia społecznego może uzewnętrzniać się w rozmaitych działaniach. Dlatego też ocena zaistnienia tej przesłanki musi być ukierunkowana na wartościowanie konkretnych stanów faktycznych, z uwzględnieniem m.in. chronologii zdarzeń zaistniałych przed i po zgłoszeniu oznaczenia do ochrony. Zatem jak słusznie przyjął organ nie tylko sam znak, ale i określone, naganne zachowania zgłaszającego mogą przesądzać o zaistnieniu przesłanki z art. 8 pkt 1 u.z.t. Ocenie podlegają natomiast zachowania z okresu zgłaszania znaku do ochrony. Prawidłowo też w ocenie Sądu, organ w oparciu o orzecznictwo wskazywał, że zła wiara - naruszenie zasad współżycia społecznego przez zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, a więc nie jest ona tylko kwestią subiektywnego przekonania osoby działającej, ale też kwestią obiektywnych zdarzeń. Jednocześnie, że przy świadomości istnienia przeszkód uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy muszą towarzyszyć temu zdarzeniu inne, dodatkowe okoliczności np. wskazujące, że zgłoszenie było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też zwłaszcza interesów innych przedsiębiorców. Do okoliczności takich może należeć zgłoszenie znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania oznaczenia przez osobę dysponującą tym oznaczeniem. Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze może mieć miejsce, gdy zgłoszenie to dokonane zostało przez osobę, którą łączy z podmiotem faktycznie stosującym dane oznaczenie szczególny stosunek zaufania. Ten przypadek dotyczyć może współpracy w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej np. jak w niniejszej sprawie wspólników spółki cywilnej. W niniejszej sprawie uprawniony do spornego znaku towarowego – A. B. będąc wspólnikiem spółki cywilnej posługującej się nazwą T. dokonał w dniu [...] lutego 2001 r. zgłoszenia słownego znaku towarowego obejmującego to właśnie oznaczenie i uzyskał prawo ochronne wyłącznie na swoją rzecz. Spółka cywilna: T. s.c. rozpoczęła działalność w dniu [...] stycznia 1995 r. Uprawniony korzystał już przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego z prawa ochronnego na słowno–graficzny znak, zawierający tożsame elementy słowne, prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem oznaczenia TOP DESIGN przed zawiązaniem się spółki cywilnej, a także prowadził samodzielnie działalność gospodarczą w trakcie jej trwania. W świetle zgromadzonych w aktach administracyjnych dowodów, w ocenie Sądu, uprawnione jest stanowisko Urzędu Patentowego RP, że skarżący znał stan faktyczny i prawny dotyczący stosowania spornego oznaczenia w nazwie spółki cywilnej skoro był jednym ze wspólników. Zasadna jest zatem ocena organu, iż wiedza ta dowodzi, że zgłoszenie znaku towarowego TOP DESIGN nie ma charakteru przypadkowej zbieżności. Brak wspólnego działania w zakresie zgłoszenia spornego znaku towarowego, a co za tym idzie brak zgody wspólników, co do tak ważnych dla istnienia i ochrony interesów gospodarczych wspólnych przedsięwzięć słusznie został oceniony jako naruszenie zasad współżycia społecznego i skutkował unieważnieniem prawa ochronnego. Podjęte przez uprawnionego działania w oczywisty sposób utrudniały dalsze prowadzenie działalności przez pozostałych wspólników spółki cywilnej z wykorzystaniem nazwy TOP DESIGN oraz utrudniały identyfikację źródła pochodzenia towarów i usług. Między uprawnionym do znaku, a pozostałymi wspólnikami zachodził stosunek szczególnego zaufania, zaś zgłoszenie spornego znaku towarowego do ochrony we własnym imieniu, bez uzgodnienia tego ze wspólnikami spółki prowadzonej pod tą samą nazwą było niewątpliwie działaniem sprzecznym z zasadami współżycia społecznego. Zatem w dniu zgłoszenia znaku TOP DESIGN do ochrony istniała negatywna przesłanka do udzielenia prawa ochronnego z art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Sąd podziela również ocenę organu, że zgłoszenie spornego znaku towarowego celem uzyskania ochrony nie może zostać usprawiedliwione okolicznościami podnoszonymi przez uprawnionego tj. faktem, że służyło mu wcześniejsze prawo do słowno-graficznego oznaczenia, które w warstwie słownej również zawierało słowa "TOP DESIGN" oraz podnoszoną przez niego okolicznością, że nazwa TOP DESIGN była wykorzystywana przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej przed powstaniem spółki cywilnej. W ocenie Sądu logicznie argumentował Urząd Patentowy RP, że uprawniony zawiązując spółkę cywilną zdecydował się wraz z pozostałymi wspólnikami na wykorzystanie oznaczenia TOP DESIGN jako nazwy tej spółki, co oznaczało akceptację dla skutków prawnych takiej decyzji. Późniejsze działania każdego ze wspólników nie powinny więc godzić w interesy spółki. Argumenty podnoszone przez skarżącego, iż spółka nie żądała unieważnienia służącego mu wcześniej prawa wręcz wzmacniają stanowisko organu. To skarżący będąc uprawnionym z wcześniejszego prawa do słowno-graficznego znaku zawierającego oznaczenie TOP DESIGN nie sprzeciwiał się użyciu słownych elementów tego oznaczenia w nazwie zawiązywanej spółki. Dlatego późniejsze działanie skarżącego w postaci indywidualnego zgłoszenia do ochrony słownego znaku odpowiadającego nazwie spółki słusznie zadaniem Sądu zostało ocenione jako działanie w złej wierze. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2013 r. (sygn. akt II GSK 2304/11), gdzie wskazano że: "W pierwszej kolejności należy podkreślić, że - jak słusznie wskazał Sąd I instancji - do umowy spółki przystąpiły cztery osoby, w tym skarżący, którzy wspólnie ustalili niezbędne dane spółki, tj. nazwę firmy, siedzibę i czas jej trwania. W zapisach umowy spółki brak jakichkolwiek zapisów wskazujących, że skarżący wyraża zgodę na korzystanie przez tę spółka z oznaczenia DAP. Przy zawieraniu więc tej umowy skarżący nie sprzeciwiał się wprowadzeniu do firmy oznaczenia DAP, nie uznał więc, że określenie nazwy spółki jako A.naruszało jakiekolwiek jego prawa. Skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że nie udzielił zgody na wprowadzenie nazwy DAP do nazwy spółki, czy też wnosił jakikolwiek sprzeciw w tej materii. Z chwilą więc zawarcia umowy spółki, spółce tej zaczęło przysługiwać prawo do spornej nazwy, którą mogła dysponować". Za prawidłowe zatem należy uznać stanowisko Urzędu Patentowego RP, że w dniu zgłoszenia znaku towarowego TOP DESIGN celem uzyskania prawa ochronnego tj. w dniu [...]lutego 2001 r. istniała negatywna materialnoprawna przesłanka udzielenia ochrony, polegająca na zachowaniu zgłaszającego sprzecznym z zasadami współżycia społecznego. Zachowanie to polegało na świadomym zgłoszeniu do ochrony znaku towarowego z pominięciem wspólników w sytuacji, gdy między tymi osobami istniał stosunek szczególnego zaufania. Zatem zasadne było unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy TOP DESIGN o numerze [...] w zakresie określonym przez wnoszącego sprzeciw. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać również należy, że brak rozstrzygnięcia przez sąd cywilny komu służy prawo do nazwy "TOP DESIGN" wobec wycofania zarzutu opartego na art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy wezwał wnoszącego sprzeciw do wystąpienia do właściwego sądu o ustalenie prawa do nazwy, a następnie wobec stanowiska strony odmawiającego wszczęcia takiego postępowania i żądania kontynuowania postępowania w niniejszej sprawie, przy ostatecznej ocenie zgromadzonego materiału wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym również fakt braku ustalenia komu służy prawo do nazwy przez właściwy sąd. Sąd podziela również przytoczone przez organ stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia z dnia 5 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II GSK 16/06), iż: "Każda z sytuacji określonych w następujących po sobie jednostkach redakcyjnych komentowanych przepisów stanowi wystarczającą, samodzielną i wewnętrznie spójną podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Jeśli zatem zostaną wyczerpane przesłanki niedopuszczalności rejestracji określone w którymkolwiek z punktów art. 8 czy 9 ustawy o znakach towarowych, to zbędnym jest ustalanie czy w sprawie występują także inne podstawy do unieważnienia prawa z rejestracji wymienione w tych przepisach, nawet wówczas gdyby takie podstawy istniały". Zatem słusznie uznał organ, iż unieważnienie prawa ochronnego na podstawie art. 8 pkt 1 u.z.t. spowodowało, że bez znaczenia pozostaje zasadność pozostałych zarzutów sformułowanych przez wnoszącego sprzeciw. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.