I SA/Bd 829/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz R. B. kwotę 701 (siedemset jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 829/13 UZSADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w fizycznych. określającą R. B. (skarżącemu) wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok w kwocie [...] zł oraz odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: luty 2009 roku w kwocie [...] zł, marzec 2009 roku w kwocie [...] zł i kwiecień 2009 roku w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż skarżący w 2009 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą: "R.-T." U.T. R. B., w ramach której zajmował się świadczeniem usług transportowych. Wybraną przez niego formą opodatkowania były zasady ogólne wg skali podatkowej określone przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 roku, poz. 361 ze zmianami - w brzmieniu obowiązującym w 2009 roku). W dniu [...] roku podatnik złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009 na druku PIT-36, w którym wykazał przychód z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodów z tego tytułu w wysokości [...] zł, dochód w kwocie [...] zł oraz należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 rok w kwocie [...]zł. W trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego i kontrolnego organ I instancji ustalił że skarżący zaniżył przychód z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę [...] zł, na którą składają się: - kwota [...] zł dotycząca odszkodowania za uszkodzone samochody czym naruszono art. 14 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. E ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - kwota [...] zł dotycząca wykonania usług transportowych, czym naruszono art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Ponadto podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, na którą składają się: - kwota [...] zł, wynikająca z duplikatów faktur wystawionych w 2009 roku, a dokumentujących poniesienie wydatków w roku 2007 i 2008, czym naruszono art. 22 ust. 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - kwota [...] zł z uwagi na brak dowodu dokumentującego poniesienie wydatku, czym naruszono art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 12 ust. 1 i 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), - kwota [...] zł, wynikająca z faktur dokumentujących nabycie różnego rodzaju: materiałów budowlanych, elektrycznych, wodnokanalizacyjnych, karniszy, mebli, sprzętu RTV i AGD, węgla i innych towarów, których zakup nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, czym naruszono art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, - zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł stanowiącą podatek VAT od faktury dokumentującej konsumpcję, czym naruszono art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. decyzją z dnia [...] r. określił skarżącemu należne zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok w wysokości [...] zł oraz odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc: luty 2009 roku w kwocie [...] zł, marzec 2009 roku w kwocie [...] zł i kwiecień 2009 roku w kwocie [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił niekompletne zebranie materiału dowodowego, a także błędną ocenę materiału dowodowego oraz bezpodstawne odrzucenie dowodów i faktur oraz wyjaśnień w zakresie uznania, iż zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł dotyczącą zakupu materiałów budowlanych związanych z pracami remontowymi biura siedziby firmy oraz pomieszczeń garażowych i wiaty oraz elementów wyposażenia biura. Odwołujący się nie zgodził się z twierdzeniem organu, że jego pracownicy nie posiadali wiedzy na temat znajdujących się przy ul. P. [...] w S. budynków, lokali czy wyposażenia firmy, a także ich właścicieli. Wyjaśnił przy tym, że nie muszą oni wiedzieć kto jest właścicielem budynku w którym znajdowała się siedziba firmy. W siedzibie firmy przyjmowani byli jej kontrahenci, przedstawiciele firm leasingowych, kart paliwowych, a remontów podatnik dokonywał aby być postrzeganym przez kontrahentów jako solidna i godna zaufania firma, co miało wpływ na możliwość rozwoju firmy. Ponadto pracownicy firmy nie byli przesłuchiwani na okoliczności mające miejsce w 2009 roku, lecz w 2010 roku. Większość przesłuchiwanych pracowników nie posiada wiedzy na temat 2009 roku, ponieważ w tym czasie nie świadczyli dla skarżącego pracy. Ponadto w ocenie skarżącego nie można przyjąć jako dowodu oględzin placu oraz pomieszczenia biurowego położonego w S. przy ul. P.[...] dokonanych [...] roku, ponieważ w tym czasie nie było już tam siedziby firmy i oględziny nie wykazały stanu faktycznego dotyczącego okresu w zakresie którego prowadzone było postępowanie podatkowe. Strona wyjaśniła, że materiały budowlane zostały zakupione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w celu uzyskiwania przychodów. Podała również, że budowa budynku mieszkalnego była inwestycją odrębną, zaś wydatki na nią poczynione zostały rozliczone w złożonym wniosku VZM i nie mają związku z wydatkami poczynionymi na cele działalności gospodarczej. Rozpatrując złożony środek odwoławczy organ II instancji uwzględniając dowody zebrane przez organ I instancji w trakcie dodatkowego postępowania zaskarżoną decyzją z dnia [...]., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, iż podniesione w odwołaniu okoliczności nie uzasadniają jego uchylenia. Organ podał, że spór w sprawie dotyczy wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez skarżącego w 2009 roku działalności gospodarczej, wydatków poniesionych na prace remontowe dotyczące biura (siedziby) firmy, pomieszczeń garażowych i wiaty mieszczących się w S. przy ul. P. [...] oraz na wyposażenie wymienionych pomieszczeń. Organ wyjaśnił, że pojęcie kosztów uzyskania przychodów określone zostało w treści art. 22 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów, pod tym jednak warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Wydatek ten powinien być racjonalny i gospodarczo uzasadniony. Ustawodawca wiąże koszty uzyskania przychodu z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów. Cel ten musi być widoczny, a poniesione wydatki powinny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać go jako realny. W niniejszej sprawie organ powziął wątpliwości co do tego, czy ujęte w kosztach uzyskania przychodów wydatki mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zasadności ich odliczenia. Wskazano, że przedmiotową nieruchomość skarżący w 2009r. użytkował na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu [...]. z W. B. (...). Jak wynika z § 2 umowy, nieruchomość składała się z lokalu biurowego wraz z parkingiem o łącznej powierzchni [...] m2 . Przedmiot umowy użyczenia był wg oświadczenia stron przydatny do umówionego użytku. Biorący do używania zobowiązał się do wykonywania na własny koszt wszelkich napraw niezbędnych do zachowania przedmiotu umowy w stanie niepogorszonym. Zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności. Pomieszczenie biurowe miało powierzchnię ok. [...]m x [...]m, tj. ok. [...] m2. W trakcie postępowania ustalono, iż w zewidencjonowanych przez stronę kosztach uzyskania przychodów znajdują się materiały budowlano-wykończeniowe, tj. oprawki elektryczne, żarówki halogenowe, żarówki LED, płytki ceramiczne, kleje do płytek, materiały wodno-kanalizacyjne, materiały do CO, gniazda i włączniki elektryczne, artykuły RTV i AGD, karnisze, wydatki na prace budowlane i meble. W ocenie organu zakupione ilości materiałów budowlanych, rodzaj poniesionych wydatków, tj. sprzęt RTV i AGD oraz meble wypoczynkowe, zeznania świadków, protokoły z oględzin nieruchomości położonych w S. przy ul. P. [...] oraz U. [...] (nowej siedzibie) , dowodzą, iż zakwestionowane przez organ pierwszej instancji wydatki nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie stanowią kosztu uzyskania przychodu prowadzonej w 2009 roku działalności gospodarczej. Organ I instancji uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki w łącznej kwocie [...] zł poniesione w związku z użytkowaniem parkingu w S. przy ul. P. [...]. Wydatki te dotyczyły: prac budowlanych związanych z placem parkingowym, tj. zakupem cementu, wapna, zalewania parkingu, zakupu blachy trapezowej, blachy płaskiej, wkrętów farmerskich. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie zakwestionowania wydatków poniesionych przez skarżącego na prace remontowe dotyczące biura (siedziby) firmy oraz pomieszczeń garażowych i wiaty, wymieniając szczegółowo jakich towarów i prac one dotyczyły. Organ przedstawił przebieg postępowania wskazując na okoliczności, które dały podstawy do twierdzenia, że przedmiotowe wydatki nie zostały poniesione na cele wskazane przez podatnika. Twierdzeń strony nie potwierdziły oględziny nieruchomości położonych w S. przy ul. P. [...] oraz U. [...]. Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika odnośnie dokonanych prac remontowych, zniszczenia mebli podczas transportu, recyklingu sprzętu AGD. Organ podkreślił, że z umowy użyczenia wynika, iż podatnik nie był zobowiązany, ani uprawniony do dokonywania zmian w obrębie używanej nieruchomości. Jego zachowanie miało jedynie powodować, aby nieruchomość była w stanie niepogorszonym. Z umowy użyczenia wynika również, że stan nieruchomości był przydatny do umówionego użytku. Do umowy nie dokonano żadnych zmian, dlatego w ocenie organu odwoławczego, jakiekolwiek prace remontowo-budowlane wykonane na jej terenie mogły mieć jedynie charakter inwestycji w obcym środku trwałym. Zdaniem organu, skarżący nie udowodnił, iż poczynione nakłady miały związek z używaniem nieruchomości. W szczególności z pisemnych zeznań pracowników wynika, iż fakt posiadania i wyposażenia biura czy też zaplecza socjalnego nie był im znany, bowiem wszelkie kontakty ze skarżącym miały miejsce na placu przed nieruchomością. Organ wyjaśnił, że zakupiony przez stronę sprzęt i związane z nim akcesoria, zakwestionowane przez organ podatkowy, są zwykle podstawowym wyposażeniem zarówno każdego pomieszczenia mieszkalnego jak i biurowego, zatem należało wykazać i udowodnić, iż na wyposażeniu biura znajdowała się konkretna rzecz. Tym bardziej, że w trakcie trwającego postępowania kontrolnego i podatkowego skarżący nie okazał ewidencji środków trwałych ani ewidencji wyposażenia. Wątpliwości organu odwoławczego budzi również fakt, iż pomieszczenie biurowe o powierzchni ok. [...] m2 pomieściło tak dużą ilość wyposażenia m.in.: kanapa, fotel, stolik, regał, biurko, fotel obrotowy, lampka gabinetowa, żyrandol, półka wisząca, telewizor 40 cali, a do jego remontu zużyto znaczną ilość materiałów budowlanych w konsekwencji wydatków w kwocie [...] zł nie można uznać za koszty związane z działalnością gospodarczą prowadzoną w 2009 roku. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z podniesioną w odwołaniu argumentacją dotyczącą oceny zeznań pracowników firmy skarżącego przesłuchanych w charakterze świadków w październiku i listopadzie 2011 roku. Materiał dowodowy, w tym umowy o pracę osób przesłuchanych w charakterze świadków oraz protokoły przesłuchania świadków wskazują, iż byli oni pracownikami w 2009 roku, jak również wskazują na okresy zatrudnienia tych osób w firmie. Świadkowie podawali jako siedzibę i miejsce parkowania pojazdów plac przy ul. P. [...]w S. Większość pracowników nie posiadała wiedzy na temat znajdujących się tam budynków, lokali czy wyposażenia firmy, a także ich właścicieli. Niektórzy wymienili garaż lub budynek gospodarczy w którym przechowuje się części, a także budynek mieszkalny. Świadkowie nie potwierdzili, by na placu znajdowało się biuro. Zeznali ponadto, że wszelkie czynności dotyczące wymiany dokumentów, wynagrodzenia, podpisywania listy płac czy umów o pracę odbywały się na placu bądź w aucie, żaden z pracowników nie zeznał, by kiedykolwiek był zaproszony do biura. W odniesieniu do prac związanych z remontem placu przy ul. P., część świadków zeznała, iż na placu został wylany beton oraz powiększona została brama wjazdowa. Jednocześnie organ uznał za niewiarygodne zeznania pracowników skarżącego złożone w ponownie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w 2013 roku. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej za wiarygodne należy uznać pierwotne zeznania świadków. Przesłuchani powtórnie świadkowie dostosowali swoje zeznania do potrzeb prowadzonego wobec strony postępowania. Mając na względzie upływ czasu, wiedza świadków w 2011 roku dotycząca prowadzonej przez skarżącego w 2009 roku działalności gospodarczej powinna być większa aniżeli w roku 2013. Tymczasem w przedmiotowej sprawie jest odwrotnie. Dyrektor podał również, że z protokołu oględzin placu oraz pomieszczenia biurowego położonego w S. przy ul. P. [...], sporządzonego w dniu [...] roku wynika, że na posesji znajduje się plac pokryty częściowo piaskiem, kostką brukową oraz wylewką betonową i ogrodzony jest elementami betonowymi oraz bramą metalową, pokryta blacho-dachówką wiata, pomieszczenia garażowe, kotłownia oraz dom mieszkalny do którego dostawiono pomieszczenie (biurowe) o powierzchni [...]m x [...]m, pokryte dwoma rodzajami gresu. W dniu oględzin pomieszczenie zajmowane było przez rodziców skarżącego W. i K. B. Podatnik do protokołu złożył oświadczenie, iż w pomieszczeniu znajdowała się podłoga wyłożona gresem, a ściany częściowo pokryte były płytkami ceramicznymi. W dniu przekazania lokalu terakota i płytki były w stanie nienaruszonym, natomiast po objęciu lokalu przez rodziców pomieszczenie zostało przystosowane do celów mieszkalnych, a płytki i gres zostały zdjęte. Zgodnie natomiast z oświadczeniem właściciela nieruchomości, zawartym w kolejnym protokole z oględzin nieruchomości z dnia [....] roku, obecnie lokal jest zamieszkały przez W. B. i został on przystosowany do potrzeb mieszkaniowych. Zaś wszystkie towary wymienione w załączniku do protokołu oględzin zostały zdemontowane i zabrane przez skarżącego. W. B. nie wyraził zgody na okazanie wnętrza przedmiotu oględzin, które w 2009 roku były wykorzystywane przez jego syna do prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, sporządzone protokoły są zgodne z wymogami określonymi w art. 173 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Rozstrzygnięciu zarzucono niekompletne zebranie materiału dowodowego, błędną ocenę oraz bezpodstawne odrzucenie dowodów i faktur, a także wyjaśnień skarżącego i świadków w przedmiotowej sprawie w zakresie uznania, iż: - zawyżono koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, - skarżący nie posiadał bazy transportowej wraz z garażami i biurem, - w 2009 roku część budynku mieszkalnego nie była wykorzystywana do celów działalności gospodarczej. Niezrozumiałym dla skarżącego jest twierdzenie, że pracownicy nie posiadali wiedzy na temat znajdujących się przy ul. P. [...] w S. budynków, lokali czy wyposażenia firmy, a także ich właścicieli, ponieważ budynki są widoczne dla wszystkich, nie tylko dla pracowników podatnika. Strona skarżąca zaznacza, iż pracownicy nie muszą wiedzieć kto jest właścicielem budynku w którym znajdowała się siedziba firmy. Ponadto w siedzibie firmy przyjmowani byli kontrahenci, przedstawiciele firm leasingowych, kart paliwowych, a remontów skarżący dokonywał aby być postrzeganym przez kontrahentów jako solidna i godna zaufania firma, co miało wpływ na możliwość rozwoju firmy. Skarżący ponownie podniósł, iż nie można przyjąć za dowód w sprawie zeznań pracowników jako świadków, ponieważ nie byli oni przesłuchiwani na okoliczności mające miejsce w 2009 roku, lecz w 2010 roku. W ocenie skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej celowo kłamie, twierdząc, że pracownicy firmy R.-T.: T. D., Pan A. S., R. G. oraz J. B. byli ponownie przesłuchiwani w celu uzupełnienia materiału dowodowego za 2009 rok. Podatnik stoi na stanowisku, iż Dyrektor Izby Skarbowej niezasadnie odnosi się do protokołów przesłuchań pracowników, które dotyczyło postępowania podatkowego za 2010 rok prowadzonego przez Urząd Skarbowy we W. i stanu faktycznego na 2010 rok. Zdaniem skarżącego, twierdzenie organu odwoławczego, że należy uznać pierwotne przesłuchania świadków jest karygodne, bowiem pierwotnych zeznań świadków za 2009 rok w ogóle nie było, a te na które powołano się w zaskarżonej decyzji dotyczyły stanu faktycznego za 2010 rok w całkowicie innym postępowaniu podatkowym prowadzonym przez inny urząd skarbowy. Skarżący kwestionuje ponadto wyniki oględzin placu oraz pomieszczenia biurowego położonego w S. przy ul. P. [...] dokonanych [...] roku, ponieważ w tym czasie nie było już tam siedziby firmy i oględziny nie wykazały stanu faktycznego dotyczącego okresu w zakresie którego prowadzone było postępowanie podatkowe. Strona wyjaśnia, że towary zakupione do remontów biura, placu, wiaty i garaży zostały zakupione na cele prowadzonej działalności gospodarczej i wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Wyjaśnia przy tym, iż muszle sedesowe zostały zamontowane w siedzibie firmy. Farby i płytki zostały zużyte do biura i garaży. Odnośnie zakwestionowanych wydatków poniesionych na zakup wyposażenia do biura i pomieszczeń socjalnych skarżący wskazuje, iż: - chłodziarko-zamrażarka, zmywarka, płyta elektryczna, piekarnik, pralka, komplet garnków oraz patelni zakupił ze względu na nałożone przez ustawodawcę obowiązki w zakresie bhp, sprzęty te były wykorzystywane do przygotowywania dla pracowników ciepłych posiłków i napojów gdy dokonywali prac konserwatorskich i naprawczych pojazdów zimą, - odkurzacz został zakupiony do czyszczenia aut i siedziby firmy, - pralka została zakupiona aby prać odzież ochronną (roboczą) oraz do prania zasłon, które były w autach i pomieszczeniach firmy, - telewizor i sprzęt towarzyszący niezbędny był do monitoringu placu parkingowego, - kanapa, fotel i stolik służyły głównie do przyjmowania kontrahentów, natomiast regał wykorzystywany był do przechowywania dokumentów. Zdaniem strony gdyby organ podatkowy rozpatrywał wszystkie okoliczności przez pryzmat doświadczenia życiowego i kierował się zasadami logiki uznałby, że wydatki, które poczyniła są związane z uzyskiwaniem przychodów. Podatnik zaznacza przy tym, iż nie doszłoby do podpisania umów leasingowych i nie otrzymałby kart paliwowych gdyby przyjął przedstawicieli tych firm np. na placu parkingowym, tak bowiem buduje się wizerunek firmy i jej wiarygodność. W konsekwencji skarżący zarzucił bezpodstawność i dowolność oceny materiału dowodowego. Strona skarżąca stwierdziła, iż Dyrektor Izby Skarbowej celowo dopuścił się rażących naruszeń. Podkreśla, że wskazała jeszcze dodatkowych kontrahentów, którzy byli w biurze w 2009 roku, pracowników Urzędu Skarbowego w S. oraz pracownika sklepu spożywczego znajdującego się w tym samym miejscu co baza transportowa, zaś organ podatkowy pominął wszystkie niewygodne dla wydanej przez siebie decyzji okoliczności, które potwierdziłyby te okoliczności. Skarżący podnosi ponadto, iż informował organ podatkowy, że oględziny biura w dniu [...] roku znajdującego się obecnie w U. [...], nic nie wniosą do sprawy, ponieważ siedziba firmy w okresie kontrolowanym (2009 rok) znajdowała się w S. przy ul. P. [...]. W dniu [...] roku w U. okazał pracownikom Urzędu Skarbowego w R. uszkodzony telewizor S. [...], znajdujący się w kartonie w garażu, który był wykorzystywany w działalności w 2009 roku, część składową uszkodzonej płyty indukcyjnej B., wykorzystywanej przez pracowników w 2009 roku, jednocześnie informując, że pozostałe części znajdują się w autoryzowanym serwisie B. w P. oraz starą muszlę sedesową, która jest podwieszana i stawiana. Skarżący podnosi, iż nie został wezwany ani poinformowany żeby przygotować i wskazać gdzie znajdują się wszystkie rzeczy zakupione w 2009 roku i zarzuty Dyrektora Izby Skarbowej są bezpodstawne ponieważ w protokole oględzin skarżący napisał, że w chwili obecnej nie wie i nie pamięta gdzie znajdują się te wszystkie rzeczy, ale jeśli będzie taka potrzeba to spróbuje to ustalić. Zdaniem skarżącego organ podatkowy nie miał już takiej potrzeby, ponieważ nie wezwał go do przedłożenia tych rzeczy. Niektóre z tych rzeczy udało się skarżącemu odnaleźć o czym niezwłocznie poinformował organ podatkowy. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją organu o braku możliwości umieszczeni kwestionowanego wyposażenia w biurze o powierzchni [...]m2. Skarżący wyjaśnił, że karnisze –[...] szt. były zamontowane w biurze i[...] szt. w samochodach, co potwierdzili przesłuchani pracownicy. Odnośnie nabycia opraw halogenowych, grzejników i wyłączników schodowych skarżący twierdzi, iż organ podatkowy zarzuca mu, iż w użyczonym pomieszczeniu nie można doposażyć i przystosować stanowiska pracy na potrzeby pracowników mimo pozwolenia właściciela. Organ podatkowy błędnie ustalił, że były to inwestycje w obcym środku trwałym. Odnośnie piekarnika, lodówki i zmywarki B. zakupionej na potrzeby firmy, oddanie do recyklingu rzeczywiście miało miejsce i są na to oryginalne potwierdzenia zdawcze. Twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że sprzęt był na gwarancji do [...]roku jest nieuzasadnione. Gwarancja dotyczy tylko uszkodzeń powstałych z winy producenta. Ponadto wszyscy pracownicy potwierdzili, że używali i korzystali z tych urządzeń podczas pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skargę należało uwzględnić. Spór między organami podatkowymi a Skarżącym dotyczy wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie [...] zł wynikających faktur zakupu materiałów budowlanych, elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych, mebli, wyposażenia wnętrz, sprzętu ADG, RTV oraz węgla. Zdaniem organów podatkowych poniesione wydatki nie spełniają warunków o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Argumentacja Skarżącego zmierza natomiast do podważenia zaaprobowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej ustaleń faktycznych organu I instancji, zgodnie z którymi zakwestionowane wydatki nie można uznać za koszty związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę w 2009r. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2009r.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z powyższego wynika, że nie każdy poniesiony w toku działalności wydatek może zostać zaliczony do kosztów podatkowych, ale tylko taki, który został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 marca 2012 r. (II FSK 1779/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej w skrócie: "CBOSA") aby uznać wydatek za spełniający to kryterium, powinien on dotyczyć zdarzenia gospodarczego związanego z działalnością gospodarczą podatnika, które to zdarzenie miało lub potencjalnie mogło mieć wpływ na osiągnięcie przez podatnika przychodów. Ten zaś warunek spełniony jest wtedy, jeżeli zdarzenie to zaistniało w rzeczywistości, gdyż jedynie wtedy może ono mieć wpływ faktyczny lub potencjalny na przychody. Niewątpliwie to na organach podatkowych spoczywa obowiązek przeprowadzenia - z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - postępowania wyjaśniającego co do faktu wystąpienia zdarzenia gospodarczego. Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy te są zobowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie tego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena powinna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu. W niniejszej sprawie organy podatkowe wykorzystały materiał dowodowy zebrany w postępowaniu prowadzonym wobec Skarżącego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010 m.in. zeznania świadków tj. pracowników skarżącego. Konfrontując treść tych zeznań z zeznaniami tych samych osób, przesłuchanych w toku postępowania dotyczącego roku 2009 oraz z innymi dowodami zebranymi w sprawie uznały za niewiarygodne zeznania złożone w niniejszym postępowaniu. Wskazane wyżej dowody dotyczyły okoliczności dysponowania przez skarżącego pomieszczeniem biurowym oraz wykorzystywaniem w prowadzonej działalności mebli, sprzętu AGD. W tym miejscu wskazać należy, że skarżący pismem z dnia [...]. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (k-1464 akt administracyjnych, tom IV) wskazał na nowe okoliczności w sprawie. Strona wymieniła osoby m.in. p. M. S., pracowników Urzędu Skarbowego we W. (p. N. i P. S.), pracownika firmy P. z K. (p. K. K.), przedstawiciela firmy E. z Cz. (p. S. B.), właścicielkę biura rachunkowego (p. A. S. z S.), które bywały w biurze przy ul. P. [...]. Z treści przedmiotowego pisma nie wynika, że jest to formalny wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania wskazanych osób. Mając jednak na uwadze , że w niniejszej sprawie kwestia korzystania z mebli i sprzętu AGD przez skarżącego potwierdzona została w zeznaniach świadków przesłuchanych w 2013r. a jednocześnie ci samymi świadkowie zeznając w roku 2011 ( w postępowaniu dotyczącym roku 2010) okoliczności tej nie potwierdzili za istotny należy uznać dowód z przesłuchania innych świadków na tę właśnie okoliczność. Zatem mimo, że skarżący nie sformułował wprost żądania przesłuchania wskazanych w piśmie z dnia [...]. osób to nie budzi wątpliwości , że powołanie się na ich wiedzę w tej kwestii miało na celu potwierdzenie stanowiska prezentowanego przez stronę w toku postępowania. Wyjaśnienie wątpliwości mgło nastąpić tylko poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania powołanych osób. Podkreślić należy, że w skardze jak i na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014r. skarżący podniósł zarzut nie przesłuchania świadków, którzy zostali powołani w piśmie z dnia [...]. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że jeżeli wniosek dowodowy dotyczący istotnych okoliczności sprawy został złożony w toku postępowania podatkowego, organ podatkowy nie może żądania jego przeprowadzenia nie uwzględnić, skoro okoliczności, które miały być stwierdzone przez zgłoszone dowody, nie były stwierdzone za pomocą innych dowodów. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2002 r. (sygn. akt I SA/Ka 2164/00; ONSA 2003/1/33) możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową (C.Kosikowski, H.Dzwonkowski, A.Huchla, Ordynacja podatkowa. Komentarz; Warszawa 2001, s. 451). Z tego względu istotna jest właściwa interpretacja przepisów obowiązujących w tym zakresie. Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Podobny pogląd wyraził E.Iserzon [w:] E.Iserzon, J.Starościak; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 166 oraz J.Zimmermann; Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 158. W piśmiennictwie wskazuje się, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na zasadzie art. 188 Ordynacji podatkowej na ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania podatkowego, oznaczające wadliwość decyzji (A.Hanusz; Zasada swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym oraz jej granice, Państwo i Prawo 2001, Nr 10, s. 64)". W świetle powyższego stwierdzić należy, że konieczne było podjęcie działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czego Dyrektor Izby Skarbowej nie uczynił, naruszając tym samym przepisy postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – podatnik przedstawił źródła dowodowe, które wskazywałyby, że zakwestionowane wydatki dotyczyły towarów wykorzystywanych w prowadzonej działalności tak jak twierdzi podatnik. Końcowo Sąd zwraca uwagę, że w aktach administracyjnych brak jest postanowienia o włączeniu do akt niniejszej sprawy dowodów w postaci protokołów przesłuchania świadków (pracowników) przeprowadzonych w postępowaniu w zakresie 2010 r. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi od skargi. I. Najda-Ossowska M. Łent U. Wiśniewska