II SA/Sz 1299/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 49 b ust.4 i ust.5 pkt 2 oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. D. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], ustalające "inwestorowi - wybudowanej na posesji przy ul. [...] ażurowej wiaty - Pani A. D., zamieszkałej w [...], opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł (słownie [...] złotych)", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ stwierdził, że w zażaleniu na przedmiotowe postanowienie podniesiono, że organ powiatowy błędnie zakwalifikował przedmiotowy obiekt budowlany jako wiatę, gdyż, zdaniem skarżącej, jest to pergola, wykonana z drewnianych elementów wymiennych w postaci listewek, demontowana na okres zimowy. W opinii skarżącej, powyższy obiekt stanowi obiekt małej architektury, którego wybudowanie nie wymagało uzyskania pozwolenia ani zgłoszenia do odpowiedniego organu, zatem należało umorzyć przedmiotowe postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., jako bezprzedmiotowe. Skarżąca podniosła również, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione zgodnie z terminem wskazanym w błędnym pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu PINB. Rozpatrując sprawę w trybie zażaleniowym, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu o akta sprawy stwierdził, że PINB, w związku z otrzymanym zgłoszeniem, przeprowadził w dniu 09.10.2012 r., oględziny nieruchomości położonej przy ul. [...] . Z protokołu sporządzonego podczas powyższych oględzin wynika, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się, między innymi, obiekt budowlany pełniący funkcję garażu (objęty odrębnym postępowaniem) oraz przylegająca do niego wiata drewniana ze ścianami ażurowymi. W dniu 29.10.2012 r., w siedzibie PINB, stawiła się A. D. -inwestor przedmiotowej wiaty i uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oświadczyła, że ww. obiekt o wymiarach ok. 6 m x 4 m, wybudowała w latach 2005-2007 r., bez zgłoszenia do odpowiedniego organu. Po ustaleniu powyższego, organ powiatowy, postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, wymaganych prawem dokumentów, celem doprowadzenia wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia wiaty do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca wywiązała się z ww. obowiązku i przedłożyła wymagane prawem dokumenty, a między innymi, inwentaryzację budowlaną, z której wynika, że stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania, wiata ażurowa o powierzchni zabudowy 22,32 m2, wybudowana została w konstrukcji drewnianej słupowej, słupki zamontowano do utwardzonego podłoża w sposób niezwiązany trwale z gruntem za pomocą metalowych łączników, a całość zadaszono arkuszami bitumicznych płyt falistych. Pod wiatą znajduje się stół wraz z siedziskami "do chwilowego odpoczynku w sezonie letnim". Wobec powyższego, w dniu [...] r., PINB wydał zaskarżone postanowienie, nakładając na A. D. obowiązek uiszczenia, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania powyższego postanowienia, opłaty legalizacyjnej w kwocie [...] zł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art.29-31, które określają wyjątki od tej zasady. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Mając na uwadze, że powierzchnia przedmiotowej altany wynosi 22,32 m2, organ stwierdził, że obiekt ten mieści się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 ww. ustawy zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę i wymagających zgłoszenia właściwemu organowi. W przypadku wybudowania przedmiotowej altany bez dokonania zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest prowadzić postępowanie w trybie przepisów art.49b ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust.1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 49b ust. 4 wyżej cyt. ustawy stanowi, że jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Zgodnie z ust. 5 pkt 2 ww. artykułu, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59 g, z tym że wysokość opłaty w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 wynosi [...] zł. Wobec powyższego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że po wywiązaniu się inwestora z nałożonego nań obowiązku, PINB zasadnie nałożył na A. D., zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, iż jej wysokość w kwocie [...] zł wynika bezpośrednio z przepisu art. 49b ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który taką opłatę kształtuje w przypadku budowy, o której mowa m.in. w art. 29 ust. 1 pkt 2, tj. w przypadku budowy altany o powierzchni do 25m2 bez wymaganego prawem zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się do argumentów skarżącej podniesionych w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Wyrazów Obcych PWN, pod red. prof. Jana Tokarskiego: "pergola to budowla ogrodowa składająca się z jednego lub dwóch rzędów słupków podtrzymujących poziomą konstrukcję kratową, oplecioną pnącymi roślinami", zatem przedmiotowy zadaszony obiekt budowlany, służący -zgodnie z zapisem zawartym w przedłożonej przez inwestora dokumentacji technicznej - do indywidualnej rekreacji i wypoczynku, nie może zostać uznany za pełniącą wyłącznie dekoracyjną rolę - pergolę. Organ odwoławczy stwierdził także, iż zaklasyfikowanie przedmiotowego obiektu budowlanego jako obiektu małej architektury nie jest możliwe, a zatem również brak jest podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 K.p.a. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez A.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez nie zakwalifikowanie obiektu (urządzenia) budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego, jako obiektu małej architektury; - naruszenie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż budowa obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego, wymagała uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej; - naruszenie art. 49b ust. 1- 2 oraz ust. 4 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie do obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, procedury legalizacyjnej określonej w przedmiotowych przepisach, skutkującej ustaleniem opłaty legalizacyjnej; - naruszenie art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie przedsięwzięcie przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz kwoty [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W ocenie skarżącej, postanowienie organu II instancji narusza przepisy prawa i jako takie powinno zostać uchylone przez sąd wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. W pierwszej kolejności A. D. podkreśliła, iż organy nadzoru budowlanego błędnie zakwalifikowały zamontowany przez nią na posesji położonej w [...] obiekt (urządzenie) budowlany jako obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jej zdaniem, przedmiotowy obiekt stanowi obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z definicją legalną wyrażoną w ww. przepisie przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, w szczególności a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. W związku z powyższym podstawowym (i właściwie jedynym) kryterium uzależniającym zakwalifikowanie danego obiektu jako obiektu małej architektury są jego rozmiary (mała wielkość). Znajdujące się zaś w cytowanym przepisie wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy, wskazujący na najczęściej występujące obiekty małej architektury, przy czym niekiedy może stanowić kryterium pomocnicze, poprzez zwrócenie uwagi na charakter i funkcje obiektów, które mogą zostać potraktowane jako obiekty małej architektury (np. jako służącego rekreacji, spełniającego funkcje religijne, czy też ogrodowe). Przede wszystkim jednak zawsze należy zwracać uwagę na rozmiary obiektu. Wspólną bowiem cechą wszystkich obiektów małej architektury są ich niewielkie gabaryty, przy czym pojęcie "niewielkie obiekty" jest na tyle nieostre, że zakwalifikowanie określonych (różnych) obiektów jako obiektów małej architektury może wymagać za każdym razem odrębnego podejścia do sprawy. Sformułowana przez ustawodawcę definicja "obiektu malej architektury" zamieszczona w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego nie jest bowiem ścisła i precyzyjna. Stwierdzenie, że dany obiekt jest "niewielki" wymaga nie tylko określenia jego bezwzględnych wymiarów (wysokości, szerokości, długości), ale także odniesienia wielkości tego obiektu do jego usytuowania w konkretnej przestrzeni (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2008 r., sygn. II SA/Łd 209/2008, Lex Polonica nr 1963068 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. II SA/Bk 213/2006, Lex Polonica nr 2211721). Skarżąca podkreśliła, że istotne może okazać się także zwrócenie uwagi na rodzaj przyjętej konstrukcji: konstrukcja ciężka, betonowa, czy lekka, ażurowa (por. ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi). Nieprecyzyjna definicja "obiektu małej architektury" powoduje, że należy ją interpretować indywidualnie do danego stanu faktycznego (por. ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy A. D. wskazała, iż wybudowany przez nią obiekt jest niewielkich rozmiarów, w szczególności odnosząc go do wielkości działki budowlanej, na której został usytuowany oraz wielkości budynku, w otoczeniu którego się znajduje (przedmiotowe okoliczności zostały jednak całkowicie przez organy pominięte. Wymiary obiektu - powierzchnia 22,32 m2 - niewątpliwie świadczą, że niniejszy obiekt należy do kategorii obiektów o niewielkich rozmiarach. Także sam charakter i funkcja obiektu oraz jego konstrukcja przemawia za zaliczeniem go do obiektów małej architektury. Przedmiotowy obiekt został bowiem zbudowany w konstrukcji drewnianej słupowej, przy czym słupki zostały zamontowane do podłoża w sposób niezwiązany trwale z gruntem, za pomocą metalowych łączników. Jednocześnie przedmiotowy obiekt składa się drewnianych (ażurowych) elementów, demontowanych na okres zimowy, a więc służy właścicielowi jedynie kilka miesięcy w roku, podobnie jak namiot i trampolina dla dziecka. Dodatkowo także ogrodowy charakter obiektu i jego rekreacyjna funkcja świadczą o zakwalifikowaniu go jako obiekt w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej obiekt ten stanowi pergolę (ażurową), a nie wiatę o powierzchni zabudowy do 25 m2, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, nie spoczywał na niej , na podstawie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowy ww. obiektu, bowiem budowa obiektów małej architektury na posesjach niebędących miejscami publicznymi nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia właściwemu organowi. Tym samym nie było żadnych podstaw do wszczęcie przez organ nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej na podstawie art. 49b Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, doszło także do uchybień proceduralnych organów, a mianowicie zebrany materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). W pierwszej kolejności, w celu zbadania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez orzekające w sprawie organy, należało określić charakter obiektu wybudowanego na działce skarżącej. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy z dnia Prawo budowlane z 1994 r. przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Przepisy Prawa budowlanego nie wprowadzają więc ostrego kryterium, na podstawie którego w prosty sposób można by odróżnić budowlę od obiektu małej architektury. Wymienione w przytoczonym przepisie obiekty to obiekty małe, o porównywalnej wielkości z posągami, wodotryskami, kapliczkami, krzyżami, etc. Trzeba także podkreślić, że pod pojęciem "inne obiekty architektury ogrodowej" ustawodawca miał na myśli jedynie ozdoby ogrodowe, porównywalne wielkością i funkcją z posągiem lub wodotryskiem. Jakkolwiek więc wyliczenie to ma charakter przykładowy, to wyznacza ono zakres znaczeniowy tego pojęcia. Oznacza to, że do tego rodzaju obiektów budowlanych mogą zostać zaliczone jedynie takie obiekty, które posiadają analogiczne właściwości (wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2009 r., II SA/Lu 126/09, LEX nr 558376). Takich cech wzniesiony obiekt nie posiada, bowiem jego powierzchnia wynosi 22,32 m2, a więc trudno uznać go za obiekt zbliżony gabarytami do wymienionych powyżej. Skarżąca uważa wzniesiony obiekt za pergolę, czyli obiekt mieszczący się w pojęciu obiektów małej architektury. Brak jest ustawowej definicji pergoli, a zatem należy znaczenie tego pojęcia odczytywać na podstawie znaczenia przypisywanego mu w potocznym języku polskim. I tak, przyjmuje się, że pergola oznacza w istocie ozdobną lekką budowlę ogrodową, składającą się z rzędu słupów i z ażurowego dachu z pojedynczych belek, służącą rozmieszczeniu zieleni ogrodowej (Leksykon architektoniczno-budowlany, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2008 r.; Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2006 r.; Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego C. H. Beck Warszawa 2007 r.). Analiza wyjaśnień skarżącej, inwentaryzacji i zdjęć do niej załączonych, obrazujących wzniesioną konstrukcję, nie pozwala zgodzić się z taką kwalifikacją. Obiekt wybudowany przez skarżącą pokryty jest dachem z bitumicznych płyt falistych, a znajdująca się pod nim powierzchnia została utwardzona. Obiekt ten, służy rekreacji właścicielki i jej bliskich, a jedynie pomocniczo może służyć jako konstrukcja dla rozmieszczenia zieleni ogrodowej (wyłącznie ażurowe ściany boczne), bowiem uniemożliwia to pokrycie dachu, co nakazuje inną kwalifikację obiektu. W powszechnym rozumieniu, za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996 r.), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, przystankiem" (Uniwersalny Słownik Języka polskiego, pod red. S. Dubisza, t. 5, Warszawa 2003 r., s. 80). Z kolei pojęcie "altana" w języku codziennym z uwzględnieniem funkcji, z jaką jest związane, oznacza lekką budowlę ogrodową (w ogrodzie mogą być realizowane nie tylko obiekty małej architektury), często ażurową i ozdobną, która ma spełniać funkcję rekreacyjną, zwłaszcza chronić przed deszczem i słońcem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym altana, ze względu na podobieństwo konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne z wiatą i ogrodem zimowym, powinna być potraktowana na równi z nimi, jako obiekt objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Pogląd ten, skład sądu orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela. Pozwolenia na budowę nie wymaga, między innymi, budowa obiektów małej architektury (art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego), wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zestawienie powyższych przepisów wskazuje, że w pojęciu obiektów małej architektury nie mieści się pojęcie altan, ani wiat, skoro ustawodawca oddzielnie w stosunku do każdego z tych pojęć stanowi o braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Gdyby altany, czy wiaty mieściły się w zakresie obiektów małej architektury nie znajdowałaby uzasadnienia odrębna regulacja art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 22 ustawy Prawo budowlane. Zatem w świetle przepisów Prawa budowlanego ani altana, ani wiata nie jest obiektem małej architektury. W niniejszej sprawie za potraktowaniem spornego obiektu jako wiaty przemawia jej wielkość oraz dach i nic w tym zakresie nie zmienia obsadzenie ażurowych ścianek bocznych roślinnością (rzecz powszechna przy wiatach) czy umieszczenie w niej stołu z krzesłami służącymi rekreacji (wyrok NSA sygn. akt II OSK 1265/12). Zgodnie z art. 30 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, między innymi, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3. Reasumując, na budowę obiektu wzniesionego przez skarżącą nie było wprawdzie wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, ale było wymagane dokonanie zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W świetle powyższego, ustalenia dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe. Skoro skarżąca wypełniła nałożone na nią obowiązki, o których mowa w art. 49b ust. 2 ww. ustawy, organ zobowiązany był do wydania postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej (art. 49b ust. 4). W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego również w zakresie ustalenia wysokości nałożonej opłaty legalizacyjnej, co do której art.49b ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie pozostawia organowi żadnej swobody. Nie zostały także naruszone przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w ocenie sądu – zgromadzony materiał dowodowy był pełny i pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia. Jakkolwiek skarżąca jako właściciel działki nr [...], nie brała udziału w przeprowadzonych przez PINB w dniu 9.10.2012 r. oględzinach zewnętrznych przedmiotowej wiaty, podczas których została sporządzona dokumentacja fotograficzna, to dokumentacja zdjęciowa załączona do inwentaryzacji budowlanej (sporządzonej na zlecenie skarżącej) jest wystarczająca dla potrzeb wydanych postanowień. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.