I GZ 147/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L.L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 500/14 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi L.L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie. L.L. pismem z 14 stycznia 2014 r. wniósł skargę m.in. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym. Zarządzeniem z 7 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 500/14 Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 720 złotych, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z 7 marca 2014 r., w którym wyjaśnił, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 0 złotych, gdyż wniósł skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za marzec 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna jak wynika z treści art. 231 p.p.s.a. – pobiera się wpis stosunkowy. Według zaś art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przewodniczący, stosownie do treści art. 218 p.p.s.a., może dokonać sprawdzenia tej wartości, gdy informacja podana w piśmie będzie budziła wątpliwości co do jej rzetelności w świetle materiału wynikającego z akt sprawy (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 218 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przywołane tam postanowienie NSA z 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 603/11, LEX nr 1070076). Jeżeli w wyniku sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia okaże się, że podana przez skarżącego wartość nie jest prawidłowa, przewodniczący określa zarządzeniem wartość przedmiotu zaskarżenia, przy czym w związku z faktem, że zarządzenie to jest niezaskarżalne (patrz postanowienie NSA z 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 353/13), określenie przez przewodniczącego wartości przedmiotu sporu podlega kontroli wskutek zażalenia na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu (por. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, str. 772). Taka właśnie sytuacją występuje w niniejszej sprawie. Przede wszystkim należy zauważyć, że w piśmie z 14 stycznia 2014 r. skarżący zawarł skargi na dwanaście decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym, określając niejako zbiorczo wartość przedmiotu zaskarżenia wynikającego z zaskarżonych decyzji w wysokości 218.265 zł. Przewodniczący Wydziału V WSA w W. zarządzeniem z dnia 25 lutego 2014 r. dokonał rozdzielenia skarg. Już z powyższego wynika, że skarżący miał świadomość, że wbrew twierdzeniu zawartemu w zażaleniu, wartość przedmiotu zaskarżenia nie wynosi 0 zł. Zarządzeniem z 6 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału określił wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie w wysokości 23.985 zł, a prawidłowość tego ustalenia nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można przede wszystkim podzielić stanowiska skarżącego, że w sprawie dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 0 zł. Występując do organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że odwrotnie niż w sytuacji decyzji określającej zobowiązanie, kwota ta została już wcześniej zapłacona, w ocenie podatnika nienależnie. W tej sprawie skarżący domagał się zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 23.985 zł, a organ odmówił jej stwierdzenia i zwrotu. Żądana kwota nadpłaty stanowiła zatem wartość przedmiotu sporu. Warunkiem pobrania wpisu stosunkowego jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy decyzją będącą przedmiotem zaskarżenia a należnością pieniężną (art. 231 p.p.s.a.). Związek taki istnieje w przypadku decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty, decyzja ta stwierdza bowiem nieistnienie należności pieniężnej podlegającej zwrotowi na rzecz podatnika. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wpis stosunkowy został ustalony prawidłowo i we właściwej wysokości na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.