II SA/Bk 339/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skarg A. W. F. [...] Sp. z o.o. w W. i P. T. T. –K. Oddział w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia oddala skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] odmawiającą ustalania środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z dwóch elektrowni wiatrowych w rejonie miejscowości U., gmina A. woj. p., oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy A. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: W dniu [...] marca 2012 r. do Wójta Gminy A. wpłynął wniosek A. Sp. z o.o. w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina A., województwo p., składającej się z 4 elektrowni wiatrowych. Łączna moc farmy wiatrowej 8,4 MW. Dnia [...] marca 2012 r. Wójt Gminy A. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z wnioskami o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia sceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. (dalej: PPIS w A.) w opinii Nr [...] z [...] marca 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych w S. (dalej: RDOŚ w B. WST w S.) po analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia, wydał postanowienie znak:[...], w którym wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie ustalił zakres raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Na podstawie ww. dokumentacji Wójt Gminy A. w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał postanowienie, w którym nałożył na Wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. organ zawiesił z kolei postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] lipca 2012 r. A. sp. z o.o. w W. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej planowanej w rejonie miejscowości U., na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] obręb Ż. D., działka [...] obręb U., działka nr [...] obręb N. D. oraz działka [...] obręb Ż. P. Wraz z wnioskiem złożony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wójt Gminy A. podjął z urzędu zawieszone postępowanie oraz wystąpił do PPIS w A. z prośbą o opinię i określenie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. PPIS w A. w opinii nr [...] z [...] lipca 2012 r. pozytywnie zaopiniował wnioskowane przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji, zaś RDOŚ w B. WST w S. postanowieniem z [...] lipca 2012 r. znak: [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jago warunki. W dniu [...] lipca 2012 r. Wójt Gminy A. zwrócił się powtórnie do PPIS w A. z prośbą o opinię i określenie warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy składającej się z dwóch elektrowni wiatrowych, jako wariantu najbardziej korzystnego z zaproponowanych w raporcie oddziaływania na środowisko. Dnia [...] września 2012 r. do Wójta Gminy A. wpłynął wniosek P. Oddziału w A. o przystąpieniu na prawach strony do niniejszego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Wójt Gminy A. uznał Oddział P. w A. za stronę w prowadzonym postępowaniu. Za stronę w prowadzonym postępowaniu organ uznał również S. P. "D. M.", potwierdzając to w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r.; F. I. K. K. w W. na podstawie postanowienia z [...] października 2012 r. oraz S. "N. G." w Ż. na mocy postanowienia z [...] listopada 2012 r. W dniu [...] maja 2013 r. Wójt Gminy A. wydał decyzję nr [...], w której odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości U., gmina A., woj. P. składającej się z 2 elektrowni wiatrowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane usytuowanie dwóch elektrowni wiatrowych zlokalizowane jest na terenie obecnie wykorzystywanym rolniczo. Otoczenie terenu inwestycji stanowią grunty rolne, a najbliżej położone gospodarstwo rolne znajduje się w odległości ponad 500 m od miejsca planowanej inwestycji. Uznał, że ze zgromadzonej dokumentacji nie można jednoznacznie wnioskować, że planowana elektrownie nie będzie w żaden sposób negatywnie oddziaływać na zdrowie mieszkańców. Dodał, że ze względu na niewystarczającą liczbę badań naukowych i rozbieżnych opinii naukowców nie można wykluczyć negatywnego wypływu elektrowni wiatrowej na zdrowie ludzi. Ponadto organ zwrócił uwagę, że z opinii biegłego otrzymanej z Prokuratury Rejonowej w A., wynika, że przy sporządzaniu raportu oddziaływania na środowisko nie zastosowano programu spełniającego wymagania zawarte z Załączniku nr 6 punkt F do rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291). Odwołanie od ww. decyzji złożyła A. W. F. sp. z o.o. w W., zarzucając jej przede wszystkim naruszenie przepisów proceduralnych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii sporządzonej na potrzeby prawomocnie umorzonego postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w A. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W obszernym uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przede wszystkim podkreślił, że organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w oparciu o wniosek inwestora nie spełniający wymogów prawnych. W ocenie SKO organ I instancji nie dokonał też ustalenia kręgu stron w postępowaniu, niezależnego od udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. W niniejszym postępowaniu organ I instancji nie dokonał także rozróżnienia między kręgiem stron, a kręgiem podmiotów reprezentujących społeczeństwo, o czym świadczy traktowanie Oddziału P. w A. jak stronę, poprzez przesyłanie ww. organizacji pism inwestora i odwrotnie, a także zawieszenie postępowania na wniosek ww. organizacji uczestniczącej w postępowaniu na zasadzie art. 44 ustawy środowiskowej a nie art. 28 k.p.a. Kolejną nieprawidłowością, jaką zauważył organ II instancji było prowadzenie postępowania w zakresie realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z dwóch wiatraków, a nie czterech, tak jak wskazano we wniosku. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na naruszenie przez organ I instancji zasady przezorności i prewencji – tj. generalne zasady ochrony środowiska, nie poparł wskazanych w decyzji argumentów przemawiających za wydaniem decyzji negatywnej, nie uwzględnił wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym wziął pod uwagę jedynie negatywne stanowisko mieszkańców obszaru realizacji inwestycji. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy A. decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji najpierw przedstawił tok postępowania, następnie opisał sposób, w jaki zapewnił udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu oraz stwierdził, że farma wiatrowa ma powstać na gruntach wykorzystywanych rolniczo, w odległości ponad 500 m od najbliższego siedliska. Podkreślił, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wziął pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Powołując się zaś na dane zawarte w raporcie i wynikające z obserwacji przeprowadzonych przez mieszkańców wsi N. D., dotyczące występowania ptaków (bocianów białych, żurawi) w miejscu lokalizacji inwestycji organ pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku budowy elektrowni możliwe będą negatywne skutki dla populacji tych ptaków. Za zasadne organ uznał uwagi mieszkańców wsi U., Ż. P. i N. D. dotyczące obserwacji żurawia na przedmiotowych terenie wobec faktu, że inwestor odmówił uzupełnienia raportu w części dotyczącej wykorzystania przestrzeni powietrznej przez ptaki. Uznał, że nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wpływ inwestycji na krajobraz będzie pozytywny czy negatywny, gdyż zależy to od subiektywnego postrzegania. Organ przychylił się jednocześnie do opinii biegłego, przesłanej w dniu [...] maja 2013 r. przez Prokuraturę Rejonową w A., dotyczącej niewłaściwie przeprowadzonych w raporcie badań hałasu. Dodał przy tym, że opinia biegłego sporządzona została przez podmiot niezależny, nie działający na zlecenie inwestora. W dalszej kolejności wskazał, że ani uzgodnienie organu ochrony środowiska, ani opinia organu sanitarno - epidemiologicznego nie są wiążące przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Dodał, że stanowiska organów współdziałających nie uwzględniały korekty raportu z dnia [...] września 2012 r., ani innych wyjaśnień i uwag zgłoszonych przez inwestora, strony postępowania czy organizacje społeczne. Ponadto stwierdził, że skoro w polskim prawie nie ma norm regulujących odległość elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych i skoro nie ma wystarczającej ilości badań naukowych nad kwestią infradźwięków, występowania efektów migotania cienia i refleksów światła, to istnieje prawdopodobieństwo narażenia mieszkańców na szkodliwe działanie elektrowni wiatrowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka A. W. F. Sp. z o.o. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 6 i art. 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na przesłankach faktycznych i prawnych wykraczających poza granice niniejszej sprawy administracyjnej, tj. błędne rozważanie przesłanek wydania innej decyzji - decyzji o warunkach zabudowy; 2) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zignorowanie treści wskazań prawnych zawartych w decyzji SKO z [...] lipca 2013 r. znak: [...]. Skarżona decyzja powiela błędy wytknięte organowi w decyzji SKO oraz nie uwzględnia rozważań prawnych w zakresie braku możliwości odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji w sytuacji, gdy możliwy negatywny wpływ inwestycji na środowisko jest jedynie hipotetyczny; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez ponowne nieuprawnione oparcie rozstrzygnięcia na opinii sporządzonej na potrzeby prawomocnie umorzonego postępowania karnego (sygn. akt [...]), którą to opinię bezprawnie uznano za opinię biegłego wydaną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, mimo iż biegły w przedmiotowym postępowaniu nie został powołany; 4) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 §1, art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 80 ust. 1 w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez rażąco jednostronne oparcie rozstrzygnięcia na opinii, sporządzonej przy pominięciu pełnego materiału dowodowego, w tym przy pominięciu opracowań akustycznych znajdujących się w aktach sprawy, i w sposób nieuprawniony utożsamianej z "opinią biegłego" w sprawie; 5) art. 80 ust. 1 pkt 1 tej ustawy poprzez całkowite, zupełnie niezrozumiałe pominięcie wniosków płynących z dowodów pozytywnych, w tym wiążących organ w sprawie dokumentów urzędowych: uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wydział Terenowy w S. i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A., bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji; 6) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, póz. 1263) poprzez nieuprawnione i pozostające w sferze spekulacji założenie o istnieniu negatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi w sytuacji, gdy właściwy organ nie stwierdził ponadnormatywnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi oraz wydał dla inwestycji pozytywną opinię; 7) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: a. błędną logicznie ocenę zebranego materiału dowodowego - z faktu braku dowodów świadczących o negatywnym oddziaływaniu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi ponownie wyciągnięto wniosek o istnieniu takiego negatywnego oddziaływania, wbrew wyraźnym wskazaniom prawnym w tym zakresie zawartym w decyzji SKO; b. wybiórcze i tendencyjne powołanie się na wyrwane z kontekstu fragmenty raportu w zakresie analizy wpływu posadowienia turbin na niektóre gatunki ptaków, przy całkowitym pominięciu rzeczywistych ustaleń i końcowych wniosków raportu, w świetle których wpływ inwestycji na zmniejszenie liczebności tych gatunków nie został stwierdzony; c. brak konfrontacji subiektywnych uwag niektórych mieszkańców dotyczących wpływu inwestycji na ptaki ze specjalistycznymi ustaleniami raportu i stanowiskiem wyspecjalizowanych merytorycznie organów współdziałających; d. brak konfrontacji opinii z dowodami, a w konsekwencji ustalenie nieprawdziwego stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak ustosunkowania się do okoliczności faktycznej, że biegły Prokuratury nie posiadał i nie analizował korekty raportu - opinii E. – P. w [...] września 2012 r., co w rezultacie powinno doprowadzić organ do wniosku, że opinia jest oczywiście nieprzydatna dla celów przedmiotowego postępowania; e. błędną i jednostronną interpretację samej opinii, przy bezzasadnym pominięciu okoliczności, że: - w żadnym miejscu nie stwierdzono w niej, by obowiązujące normy zostały dla przedsięwzięcia przekroczone, - autor opinii nie wypowiedział się co do powyższej okoliczności, - autor opinii pominął, że w aktach sprawy znajdują się opracowania dodatkowe, weryfikujące opracowania akustyczne sporządzone w oparciu o najnowsze oprogramowanie oraz przez wybitnych fachowców. 8. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 3 i art. 36 w zw. z art. 124 K.p.a. poprzez rażąco niekompetentne i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, przejawiające się m.in. w błędnym informowaniu stron co do dopuszczalności wnoszenia środków odwoławczych w pouczeniach postanowień zapadających w toku sprawy, kilkakrotne wydawanie obwieszczeń o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, kilkakrotne, nieuzasadnione merytorycznie występowanie do strony o uzupełnienie wniosku i raportu, skutkujące przekroczeniem terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Uzasadniając zarzuty autor odwołania podkreślił, że decyzja organu I instancji jest w istocie powtórzeniem wcześniejszej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. rażąco niezgodnej z prawem i błędnej merytorycznie, zawiera szereg rażących uchybień materialnoprawnych, które są niezgodne ze stanem faktycznym sprawy, powszechną wiedzą oraz opracowaniami naukowymi. Podkreślił, że nieprawdziwe jest stwierdzenie organu, że w zasięgu oddziaływania akustycznego inwestycji znajdzie się jedna zabudowa siedliskowa, gdy analiza akt sprawy i innych fragmentów samej decyzji prowadzi do konkluzji przeciwnej. Wnoszący odwołanie uznał jednocześnie, że w niniejszej sprawie organ II instancji nie ma już podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., lecz powinien merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] odmawiającą ustalania środowiskowych uwarunkowań dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy A. W obszernym uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy zacytował przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie, tj. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej określający definicje oceny oddziaływania na środowisko oraz art. 71, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 77 ust. 1, art. 79 ust.1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82, art. 85 ustawy środowiskowej oraz na przepisy procedury administracyjnej, w szczególności art. 6, art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. Przenosząc z kolei powołane przepisy na realia prowadzonego postępowania Kolegium stwierdziło, że mimo dwukrotnego prowadzenia postępowania organ pierwszej instancji nie sprostał wszystkim w/w wymaganiom prawnym. W ocenie SKO zaskarżone rozstrzygnięcie odmawiające określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie zostało poparte przesłankami mającymi umocowanie w okolicznościach prawnych i faktycznych. W żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wójt Gminy nie wskazał, że wystąpiła którakolwiek z wyżej wskazanych przesłanek obligujących organ do wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań, czy decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium z akt sprawy, ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby planowana przez spółkę budowa dwóch wiatraków była sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby naruszała inne obowiązujące przepisy, aby organy współdziałające nie zgodziły się na realizację inwestycji, lub aby wystąpiły okoliczności wskazane w art. 81 ustawy. Przeciwnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji sam stwierdził, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a w materiale dowodowym znajduje się pozytywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. co do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] uzgadniające realizację inwestycji. Z podanych względów Kolegium uznało zaskarżoną decyzję za dowolną, opartą o okoliczności wykraczające poza ramy prawa regulującego wydawanie decyzji środowiskowej. Potwierdza to m.in. okoliczność wzięcia przez organ pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oceny lokalizacji planowanej inwestycji w kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 r., póz. 647 ze zm.), a więc w kontekście przepisów nie mających zastosowania w niniejszej sprawie. Za zasadne SKO uznało również zarzuty dotyczące naruszenia art. 80 ust. 1 i 2 ustawy materialnej oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przejawiającego się w nieprawidłowym zastosowaniu norm prawnych, pominięciu wniosków płynących z tzw. dowodów pozytywnych. Dalej Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie nie mogło wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., o co wnosił autor odwołania, albowiem organ pierwszej instancji nieprawidłowo przeprowadził całe postępowanie. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji nie przeprowadził oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, o której przesądził w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...]. Przede wszystkim nie dokonano weryfikacji raportu przedłożonego przez inwestora przy piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., skorygowanego o dodatkowe obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu - przekazane organowi przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., uzupełnionego o wyjaśnienia inwestora zawarte w kolejnym piśmie z dnia [...] września 2012 r. i w załącznikach do tego pisma. Kolegium zaakcentowało przy tym, że podważenie merytorycznej treści raportu wymaga wiedzy specjalistycznej, a z akt sprawy nie wynika by mieszkańcy okolicznych wsi takową posiadali. W związku z tym ich obserwacje przelotu ptaków nie mogły być uznane za dyskwalifikujące treść raportu w tym zakresie. W ocenie Kolegium, poza brakiem prawidłowej weryfikacji raportu, organ pierwszej instancji niewłaściwie też przeprowadził procedurę uzgodnieniową, a więc drugi z elementów oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak podkreśliło SKO, w związku z tym, iż kompletnym wnioskiem inwestora organ pierwszej instancji dysponował dopiero we wrześniu 2013 r., to stanowisko organów współdziałających, wydane w oparciu o niepełny wniosek spółki, na podstawie opinii organu sanitarno - epidemiologicznego z dnia [...] lipca 2012 r. i postanowienia organu ochrony środowiska z dnia [...] lipca 2012 r., nie można uznać za spełniające powyższy wymóg ustawowy. Dodać należy, że wyrażone wówczas pozytywne stanowiska organów uczestniczących w procedurze były przedwczesne również z tego powodu, że oparte zostały ponadto na treści raportu złożonego przez inwestora przy piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., który później był korygowany i uzupełnianymi, i którego część akustyczna została negatywnie oceniona przez biegłego powołanego w innym postępowaniu. Zatem organ pierwszej instancji winien był wystąpić do organów współdziałających dopiero wtedy, gdy dysponował kompletnym raportem o środowiskowym oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i opinią co do części akustycznej raportu w jego wersji pierwotnej. W ocenie organu odwoławczego również element zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu nie został zrealizowany prawidłowo. Przedwczesnym było bowiem wyznaczanie społeczeństwu 21-dniowego terminu na zgłoszenie swoich uwag i wniosków obwieszczeniem z dnia [...] lipca 2012 r., a więc wydanym przed przeprowadzeniem postępowania uzgodnieniowego i przed skompletowaniem wniosku inwestora oraz przed przedłożeniem przez inwestora ostatecznej wersji raportu. Obwieszczenie wyznaczającego społeczeństwu ustawowo zakreślony termin na zgłoszenie uwag powinno być zatem wydane po zebraniu całego materiału dowodowego, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Ponadto organ w ogóle pominął treść przepisów art. 35 i 37 ust. 1 ustawy, nakazujących organowi prowadzącemu postępowanie rozpatrzenie uwagi i wniosków przedstawicieli społeczeństwa, ale tylko tych, które wniesione zostały w wyznaczonym terminie 21 dni, pozostawiając bez rozpatrzenia uwagi i wnioski złożone po terminie. Tymczasem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Wójt Gminy A. uwzględnił uwagi i wnioski składane w każdym czasie (poczynając od odbytego w dniu [...] kwietnia 2012 r. spotkania mieszkańców wsi z inwestorem, poprzez efekt konsultacji społecznych odbytych w dniu [...] sierpnia 2012 r. w Gminnym Ośrodku Kultury w Ż., poprzez zawieszenie w dniu[...] października 2012 r. postępowania na prośbę 98 mieszkańców wsi o wstrzymanie budowy wiatraków, kończąc na najpóźniej złożonych uwagach mieszkańców wsi w zakresie obserwacji ptaków), mylnie przyjmując przy tym, że społeczeństwo i organizacje społeczne działające na prawach strony mają takie same prawa jak strony postępowania. Kolegium podkreśliło również, że zdanie organizacji ekologicznych uczestniczących w postępowaniu i stanowisko społeczności lokalnej wobec planowanej inwestycji, jest wprawdzie ważne, ale jest to tylko część oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Mające zaś w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie dają podstawy do wydania decyzji odmownej jedynie ze względu na brak akceptacji lokalnego społeczeństwa dla zamierzeń wnioskodawcy. Podsumowując powyższe uwagi Kolegium uznało, iż decyzja organu I instancji podjęta została z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów, a konieczny do wyjaśnienia i oceny zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, stąd też uzasadnione było zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję SKO wniosło P. Oddział w A. (powoływane dalej: P.), zarzucając jej naruszenie: - art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktat Rzymski) wskazującego cele z zakresu ochrony środowiska w Unii Europejskiej wraz z art. 5 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie przy rozstrzygnięciu; - art. 62, 80 i 81 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., póz. 1235) poprzez niewłaściwą ich wykładnię i błędne uznanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach za mającą charakter decyzji związanej, co doprowadziło do uznania, że organ administracji ma obowiązek wydania pozytywnej decyzji w sytuacji wypełnienia przez inwestora jedynie samej procedury; - art. 59 - 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie ich za przepisy prawa materialnego, w sytuacji kiedy ustawa ta ma charakter proceduralny i w ogóle nie zawiera przepisów materialnych z zakresu ochrony środowiska. W uzasadnieniu powyższej skargi jej autor zaakcentował, że zgadza się jedynie co do konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, nie zgadza się natomiast z tą częścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której wskazuje się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany i że ustawa z dnia 3 października 2008r. ma charakter przepisów materialnych. W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Skargę na przedmiotową decyzję SKO wniósł także inwestor – A. W. F. sp. z o.o. w W., wnosząc o jej uchylenie w całości, w oparciu o przedstawione zarzuty rażącego naruszenia: 1/ art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 12, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a. poprzez: a./ nierozpatrzenie sprawy merytorycznie i nieprzeprowadzenie ewentualnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności oraz szybkości postępowania administracyjnego, b/ podjęcie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy naruszenie przepisów postępowania przed organem l instancji nie miało wpływu na treść Decyzji Wójta, a jej wadliwość miała charakter materialnoprawny, co w konsekwencji uzasadniało wydanie w II instancji decyzji orzekającej co do istoty sprawy; c/ powtórne podjęcie decyzji kasatoryjnej z uwagi na rzekomo niepełny materiał dowodowy sprawy w sytuacji, gdy organ I instancji wykonał wszystkie wskazania SKO co do dalszego postępowania zawarte we wcześniejszej decyzji kasatoryjnej; 2/ art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 i 2 oraz art. 140 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia podjęcia decyzji kasatoryjnej w sprawie, podczas gdy decyzja taka musi być wyczerpująco i szczegółowo uzasadniona, co podnosi się w orzecznictwie sądowym wydanym na podstawie art. 138 §2 k.p.a. 3/ art. 80 i art. 81 ustawy środowiskowej poprzez odmowę wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji w sytuacji, gdy planowana Inwestycja jest zgodna ze wszystkimi wymaganiami określonymi w przepisach prawa, w szczególności zgodna z wymaganiami ochrony środowiska; 4/ art. 37 i art. 42 ustawy środowiskowej poprzez uznanie, że przesyłanie uwag i wniosków społeczeństwa do inwestora oraz odpowiedzi inwestora do przedstawicieli społeczeństwa i organizacji społecznych narusza procedurę oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy działanie to należy do istoty postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem społeczeństwa; 5/ art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. w postaci rażąco błędnych ustaleń faktycznych oraz braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego poprzez: a/ nieuzasadnione przyjęcie, że organy uzgadniające i opiniujące raport oddziaływania nie dysponowały jego pełną wersją, uzupełnioną przez inwestora [...] sierpnia 2012r. i [...] września 2012r.; b/ błędne przyjęcie, że w postępowaniu przed organem I instancji nie zapewniono możliwości pełnego udziału społeczeństwa; 6/ art. 8, art. 80 k.p.a. w związku z art. 76a § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, wybiórczy i skrajnie formalistyczny, bezprawny, co oprócz naruszenia zasady swobodnej, wszechstronnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania, dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie obywateli do działań organów administracji publicznej. Precyzując wskazane powyżej zarzuty, skarżąca spółka wskazała, że organ odwoławczy pominął fakt, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a nie przerzucenie ciężaru ponownego przeprowadzenia postępowania na organ I instancji. Organ zaś korzystając z wyjątku od powyższej zasady przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. powinien w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w ww. przepisie tj. że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego Kolegium powinno było same dokonać analizy i weryfikacji raportu środowiskowego tym bardziej, że Wójt nie jest w tym zakresie organem bardziej wyspecjalizowanym. Zdaniem autora skargi również zarzuty SKO względem poprawności uzgodnień i konsultacji społecznych dokonywanych w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej są niezgodne ze stanem faktycznym sprawy i naruszają zasadę działania administracji w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Podsumowując skarżący podkreślił jednocześnie, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej był kompletny, a jego późniejsze uzupełnienie zostało wykonane w odpowiedzi na wezwanie organu i z daleko posuniętej ostrożności procesowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2014r. A. W. F. sp. z o.o. w W. w ramach uzupełnienia skargi zarzuciła skarżącej decyzji naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 k.p.a. poprzez dwukrotne wydanie decyzji w postępowaniach odwoławczych, w tej samej sprawie, przez ten sam skład osobowy SKO, co stanowi rażące naruszenie zasady obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Obie ww. skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania pod sygn. akt II SA/Bk 339/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargi podlegają oddaleniu, albowiem kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami podniesionymi w skargach, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w S. z dnia [...] stycznia 2014r. uchylająca na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję Wójta Gminy A. w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sąd zobligowany był zatem dokonać oceny spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., a więc stwierdzenia, czy SKO miało uzasadnione podstawy do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i czy nie mogło, we własnym zakresie przeprowadzić postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a. bez naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Przepis art. 138 § 2 k.p.a. daje możliwość uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymienił kilkanaście uchybień proceduralnych popełnionych podczas prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy A., z których zdecydowana większość mogła mieć wpływ na wynik sprawy, zaś organ odwoławczy, w ramach swego postępowania nie miał kompetencji do ich zniwelowania. W ocenie Sądu, do uchybień proceduralnych organu I instancji, nie nadających się usunąć w postępowaniu odwoławczym należało przede wszystkim nie przeprowadzenie pełnej oceny oddziaływania opisanego przedsięwzięcia na środowisko, o której organ I instancji przesądził w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...]. Jak słusznie zauważyło Kolegium organ nie dokonał właściwej weryfikacji raportu przedłożonego przez inwestora przy piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., skorygowanego o dodatkowe obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu - przekazane organowi przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., uzupełnionego o wyjaśnienia inwestora zawarte w kolejnym piśmie z dnia [...] września 2012 r. i w załącznikach do tego pisma. Sąd podziela także argumentację organu odwoławczego w zakresie nieprawidłowego przeprowadzenia przez organ I instancji procedury uzgodnieniowej. Jak słusznie, bowiem zaakcentowało SKO w zaskarżonym rozstrzygnięciu, skoro organ I instancji kompletnym wnioskiem inwestora dysponował dopiero we wrześniu 2013 r., to stanowisko organów współdziałających, tj. opinia organu sanitarno - epidemiologicznego z dnia [...] lipca 2012 r. i postanowienie organu ochrony środowiska z dnia [...] lipca 2012 r., wydane w oparciu o pierwotny, niepełny wniosek inwestora, narusza wymóg z art. 77 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm.). Wyrażone wówczas pozytywne stanowiska organów uczestniczących w procedurze były przedwczesne również z tego powodu, że oparte zostały ponadto na treści raportu złożonego przez inwestora przy piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., który później był korygowany i uzupełniany, i którego część akustyczna została negatywnie oceniona przez biegłego powołanego w innym postępowaniu. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji powinien wystąpić do organów współdziałających dopiero wtedy, gdy dysponował już kompletnym raportem o środowiskowym oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i opinią co do części akustycznej raportu w jego wersji pierwotnej. W ocenie składu orzekającego rację ma także Kolegium, stwierdzając, że organ I instancji nieprawidłowo przeprowadził procedurę zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, o której mowa w art. 79 ust. 1 w/w ustawy. Przedwczesnym było bowiem wyznaczanie społeczeństwu 21-dniowego terminu na zgłoszenie swoich uwag i wniosków obwieszczeniem z dnia [...] lipca 2012 r., a więc wydanym przed przeprowadzeniem postępowania uzgodnieniowego i przed skompletowaniem wniosku inwestora oraz przed przedłożeniem przez inwestora ostatecznej wersji raportu. Obwieszczenie wyznaczającego społeczeństwu ustawowo zakreślony termin na zgłoszenie uwag powinno być wydane po zebraniu całego materiału dowodowego, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Ponadto, jak słusznie podkreśliło SKO, organ w ogóle pominął treść przepisów art. 35 i 37 ust. 1 ustawy, nakazujących organowi prowadzącemu postępowanie rozpatrzenie uwagi i wniosków przedstawicieli społeczeństwa, ale tylko tych, które wniesione zostały w wyznaczonym terminie 21 dni, pozostawiając bez rozpatrzenia uwagi i wnioski złożone po terminie Powyższe uchybienia były, zdaniem Sądu, na tyle istotne, że dawały organowi odwoławczemu prawo do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji z zaleceniem ponownego przeprowadzenia postępowania przez Wójta Gminy A.. Naruszenie opisanych wyżej przepisów przez organ pierwszej instancji miało bowiem wpływ, wbrew temu co wywodzi pełnomocnik inwestora, na treść decyzji środowiskowej. Organ II instancji wydając zatem w tych warunkach decyzję merytoryczną zmuszony byłby do przeprowadzenia niemalże pełnego postępowania wyjaśniającego, a to w konsekwencji naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana w granicach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie podzielił tez pozostałych zarzutów skargi inwestora. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., albowiem decyzja organu odwoławczego zawiera pełne uzasadnienie prawne i faktyczne. Kolegium wyraźnie wskazało, jakie naruszenia popełnione zostały w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, oraz wykazało ich istotny wpływ na wynik sprawy. Na aprobatę nie zasługuje też zarzut naruszeni art. 80 art. 81 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż wbrew wywodom autora skargi Kolegium nie odmówiło inwestorowi ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, ani też nie stwierdziło, że planowana inwestycja jest sprzeczna z wymaganiami określonymi w przepisach prawnych, w tym wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie Sądu również zarzuty natury procesowej dotyczące naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie, a zaskarżona decyzja została wydana po wszechstronnym rozważeniu zebranego w sprawie materiału Bezpodstawny jest także zarzut zawarty w piśmie pełnomocnika inwestora uzupełniającym skargę, a dotyczący dwukrotnego orzekania przez ten sam skład osobowy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., który powinien podlegać wyłączeniu w oparciu o art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 k.p.a. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., mającym zastosowanie z mocy art. 27 § 1 k.p.a. do członka organu kolegialnego, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie może nasuwać żadnej wątpliwości, że członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wydający decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. nie brali udziału w wydaniu decyzji Wójta Gminy A. z dnia [...] listopada 2013r. Ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje uzasadniające wyłączenie członka organu kolegialnego: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 27 § 1a k.p.a.). Udział w wydaniu zaskarżonej decyzji dotyczy sytuacji, w której członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji lub brał udział w wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, która została uchylona i ponowne sprawa stała się przedmiotem rozstrzygania przez ten organ kolegialny (por. A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do zmiany art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2011). W niniejszej sprawie również opisana wyżej sytuacja nie miała miejsca. Wprawdzie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] lipca 2013r., która uchylała pierwotną decyzję Wójta Gminy A. została zaskarżona do sądu administracyjnego, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 28 stycznia 2014r. II SA/Bk 802/13 skargę oddalił. Ponadto co znamienne w przedmiotowym postępowaniu, pomimo zawiśnięcia w/w sprawy w Sądzie, Wójt Gminy A. nie czekając na jej prawomocne rozstrzygnięcie, wydał ponowną decyzję, uchyloną następnie zaskarżoną decyzją SKO z dnia [...] stycznia 2014r. W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt P 57/07 (Dz. U. z 2008 r. Nr 229, poz. 1539) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP. Wskazane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie odwołuje się do normy zawartej w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a., co wprost wynika z sentencji tego orzeczenia. Zatem zaistnienie wystąpienia takiej przesłanki, o jakiej stanowią przywołane wyżej uregulowania k.p.a., dotyczy takiego postępowania prowadzonego przed samorządowym kolegium odwoławczym, w którym wydano decyzję i od której następnie złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w wydawaniu decyzji ostatecznej na skutek tegoż wniosku w składzie orzekającym Kolegium ponownie bierze udział członek (lub członkowie) tego Kolegium, orzekający wcześniej w kontrolowanym rozstrzygnięciu. Za takim rozumowaniem przemawia dodana na skutek powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego regulacja art. 27 § 1a k.p.a. (wprowadzona ustawą z dnia 24 września 2009 r. (Dz. U. Nr 195, poz. 1501), która weszła w życie 8 grudnia 2009 r.), statuująca zasadę, iż członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, albowiem brak jest decyzji ostatecznej zapadłej w wyniku złożenia takiego wniosku (art. 127 § 3 k.p.a.), przy wydawaniu której brał udział członek Kolegium podlegający wyłączeniu. Przywołany zaś przez pełnomocnika inwestora w piśmie z dnia 24 lipca 2014 r. wyrok tutejszego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 978/12, po pierwsze jest nieprawomocny, a po drugie, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie znajduje oparcia w obowiązujących aktulanie przepisach prawnych. Natomiast drugi ze wskazanych w tym piśmie wyroków (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2771/12) potwierdza wprost stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w nim, że ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji drugoinstancyjnej, która została uchylona i sprawa ponownie stała się przedmiotem rozstrzygania przez ten organ. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Przechodząc z kolei do zarzutów sformułowanych przez drugą stronę skarżącą, tj. PTTK Oddział w A., należy wyjaśnić, iż jej główny zarzut dotyczący charakteru prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. nie ma podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu przepisy ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wchodzą w system administracyjnego prawa materialnego, konkretyzowanego w drodze decyzji administracyjnej i nie dają organowi możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu niezasadny jest również zarzut pominięcia art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 5 Konstytucji RP. Jak słusznie, bowiem zaakcentował organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę powołane przepisy pełnią rolę dyrektyw wykładni i skierowane są do organów stanowiących, a ponadto znalazły przełożenie w przepisach obowiązującej ustawy października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium podejmując zaś zaskarżone rozstrzygnięcie kierowało się m.in. wymogami tej ustawy. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.