VII SAB/Wa 50/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA- Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 24 marca 2015r. ( data wpływu do Sądu 27 marca 2015r. ) skarżący H. M. sprecyzował skargę wniesioną pismem z dnia 9 marca 2015r. wskazując, iż stanowi ona skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że w związku ze skargami H. M. na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie inwestycji przy ul. [...] w B., której inwestorem jest Z. M. prowadził postępowanie skargowe na podstawie działu VIII kpa. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postępowaniu skargowym ustalił, że podnoszony w piśmie H. M. z dnia 17 listopada 2014r. zarzut w stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] jest bezzasadny. Mając na uwadze powyższe zawiadomieniem z dnia 26 stycznia 2015r. na podstawie art. 237 § 3 i art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził bezzasadność skargi na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie ww. inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zatem, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz tam, gdzie w indywidualnych sprawach wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009r., sygn. akt II GSK 1101/08, Lex nr 552736). Nadto, warto dodać, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt. W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego H. M. skarga na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Przedmiot skargi dotyczy bowiem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 – 260 kpa). Procedura skargowa unormowana w przepisie art. 227 kpa ma cechy jednoinstancyjnego postępowania skargowego, bardzo uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną: zawiadomieniem skarżącego o załatwieniu skargi. Według poglądów ujętych w literaturze przedmiotu i ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, Lex nr 48017; wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010r. II OSK 1578/10, Lex nr 737711) ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Stronie nie służy w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego na bezczynność, czy przewlekłe rozpatrywanie sprawy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 1997r. III SAB 1/97, Lex nr 29038; postanowienie NSA z dnia 14 października 2010r. II OSK 2019/10, Lex nr 743368). Skoro zatem skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to skarga H. M. jako niemieszcząca się w tym katalogu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.