II SA/Ol 421/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu 29 czerwca 2012 r., D.M. złożył do Urzędu Gminy w "[...]" wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny piasku ze żwirem ze złoża "[...]". Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" (dalej powoływany również jako: "RDOŚ"), wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2012 r., Wójt Gminy "[...]" stwierdził, że dla w/w przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zwanego dalej "Raportem". Zdaniem organu bowiem, ze względu na rodzaj przedsięwzięcia, oddziaływania będą miały charakter nieodwracalny oraz wystąpi trwałe wykorzystanie zasobów naturalnych. Ponadto, wskutek prowadzonej eksploatacji, może istnieć ryzyko zanieczyszczenia wód podziemnych. Raport został sporządzony w lutym-marcu 2013 r. wraz z uzupełnieniami z maja 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny piasku ze żwirem ze złoża "[...]", określając jednocześnie warunki tego uzgodnienia. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2013 r., Wójt Gminy "[...]" odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Podniósł, że lokalizacja przedsięwzięcia budzi zdecydowany sprzeciw społeczności lokalnej, która w swoich protestach wyrażała negatywny stosunek do inwestycji. Ponadto, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy określono dla gruntów objętych wnioskiem o koncesję, przeznaczenie rolne - pomimo, że na gruntach tych zalegała kopalina. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia 30 grudnia 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że sam tylko sprzeciw co do realizacji przedsięwzięcia wniesiony przez strony lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, Kolegium wskazało, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego i w toku prowadzonego postępowania środowiskowego nie bada się zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami studium. Zgodność planowanego przedsięwzięcia musi być bowiem zgodna jedynie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tylko wtedy, gdy został on uchwalony dla danego terenu. Kolegium podniosło również, że organ pierwszej instancji nie jest związany opinią wydaną przez RDOŚ w trybie art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013., poz. 1235 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Wójt Gminy "[...]" dopuścił do udziału w sprawie na prawach strony "[...]","[...]" oraz Stowarzyszenie "[...]". Decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r., Wójt Gminy "[...]" ponownie odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny piasku ze żwirem ze złoża ""[...]". W uzasadnieniu podano, że przedłożony przez wnioskodawcę Raport nie spełnia wymogów, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 15 ustawy, ponieważ w Raporcie nie przedstawiono oddziaływania na środowisko, ani uzasadnienia wyboru wariantu alternatywnego, a wręcz zaznaczono, że inwestor zrezygnował z niego. W Raporcie skupiono się wyłącznie na określeniu oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego. Pominięcie aspektu środowiskowego, poprzez brak rozważenia innych wariantów ze wskazaniem ich wpływu na środowisko oznacza – zdaniem organu pierwszej instancji – że Raport nie może stanowić podstawy do wydania wnioskowanej decyzji. Zdaniem Wójta, lakoniczny i ogólnikowy opis wariantów wyklucza możliwość przeprowadzenia weryfikacji w tym zakresie, co przesądza o wadliwości tego dokumentu. Wymóg szczegółowości analizy wariantów realizacji przedsięwzięcia wynika wprost z przepisów prawa, które nakładają obowiązek opisania analizowanych wariantów oraz ich szczegółowego uzasadnienia. Zawartość Raportu nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania wnioskowanej decyzji. Ponadto, organ podniósł, że na etapie opracowywania Raportu nie dokonano szczególnego rozeznania w kwestii wystąpienia ewentualnych konfliktów społecznych, pomimo lokalizacji w pobliżu zabudowań mieszkalnych, nie przedstawiono innych wariantów lokalizacji planowanej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy od powyższej decyzji Wójta Gminy "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 25 lutego 2015 r., utrzymało w mocy w całości zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie prawidłowo ustalono, iż planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przewidziane w § 3 ust. 1 pkt 40 a tiret 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał też, że wymóg przeanalizowania w Raporcie wariantu alternatywnego przedsięwzięcia wynika z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy. Wariant alternatywny musi być "racjonalny". A zatem ustawa wymaga przedstawienia w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opisu trzech analizowanych wariantów. Organ podkreślił, że o ile wariant proponowany przez inwestora może pokryć się z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, to nigdy wariant proponowany przez inwestora nie może pokryć się z wariantem alternatywnym. Zamiarem ustawodawcy było bowiem stworzenie warunków dla szerszego wyboru niż tylko wybór pomiędzy realizowaniem przedsięwzięcia a jego zaniechaniem. Chodziło o wybór pomiędzy wariantami oddziałującymi na środowisko w różny sposób. Inaczej ustawodawca nie nakazywałby w art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy określania przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, albowiem wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie oddziałuje na środowisko. W kontekście tego, organ odwoławczy zauważył, że w Raporcie wskazano, że wariantem alternatywnym jest "wydobycie złoża w całości", jednakże sam inwestor wskazał, że wariant ten jest "praktycznie niemożliwy", bowiem złoże porasta zagajnik "wyłączony z terenu inwestycji". Nadto, skoro inwestor oszacował ilość zasobów złoża przewidzianą do wydobycia na 41,93 tys. ton, to trudno mówić o realnej alternatywie, którą jest wydobycie kruszywa w ilości ponad 500 % większej, zważywszy, że ocena wariantów dokonywana jest przez pryzmat oddziaływania ich na środowisko. Jeśli zaś jest inaczej, to Raport w wariancie alternatywnym winien zawierać szczegółowy opis oddziaływania na środowisko tego wydobycia, a nie tylko konstatację, że będzie to potencjalnie duża ingerencja. Dlatego organ uznał, że iluzoryczna jest możliwość weryfikacji wariantu alternatywnego, a co za tym idzie, ewentualność jego wyboru. W rezultacie, zdaniem Kolegium, Raport sporządzony w niniejszej sprawie odnośnie do wariantowości mówi w istocie, że racjonalnego wariantu alternatywnego nie można określić z uwagi na to, że złoże jest w tym a nie innym miejscu, a skoro nie może być wariantu alternatywnego, to może być tylko wariant proponowany przez inwestora. Wnioskodawca nie wyjaśnił jednak, dlaczego nie jest możliwa, być może najkorzystniejsza dla środowiska, eksploatacja "jednego piętra złoża". Organ zaznaczył, że kryterium ekonomiczne nie usprawiedliwia pominięcia w Raporcie, co do zasady, analizy racjonalnego wariantu alternatywnego, jak również wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy uznał, że w sprawie przeprowadzonego postępowania odnośnie do wariantowości realizacji inwestycji naruszony został art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. W takiej sytuacji, organ nie ma możliwości skorzystania z uprawnień, przysługujących mu z mocy art. 81 ust. 1 ustawy. Ponadto, zdaniem Kolegium, w zawartej w Raporcie "analizie konfliktów społecznych", z której wynika, że "przedsięwzięcie nie powinno wywoływać negatywnych odczuć miejscowej ludności", należało odnieść się do wiadomych zastrzeżeń mieszkańców wsi "[...]". Kolegium stwierdziło też, że opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy nie jest wiążąca dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 25 lutego 2015 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł "[...]". Skarżący zarzucił naruszenie art. 80 ust. 1 i art. 81 ustawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na uznaniu, że w sytuacji, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, zarzucono naruszenie - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - przepisów art. 6, 7, 8,12, 28, 76 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), powoływanej dalej jako; "K.p.a.". Zdaniem skarżącego, organ naruszył także przepisy art. 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 28 i art. 107 § 1 K.p.a., na skutek wyboru zawiadomienia skarżącego wg trybu statuowanego w tym przepisie, pomimo zaniechania przez organy określenia stron uczestniczących w postępowaniu oraz art. 6 i 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 32 Konstytucji. W ocenie skarżącego, doszło również do naruszenia art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez zmianę zapadłego na posiedzeniu niejawnym orzeczenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie oraz o dokonanie samokontroli decyzji w trybie art. 132 K.p.a., poprzez jej uchylenie i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oznacza to, że rola sądu sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania organu w załatwianiu spraw poprzez wydanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień (o co wnosił skarżący), jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji administracyjnej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Organ zarzucił w zaskarżonej decyzji Raportowi, przedstawionemu przez skarżącego, że w sprawie przeprowadzonego postępowania odnośnie do wariantowości realizacji inwestycji naruszony został art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, a także organu pierwszej instancji, brak jest w Raporcie opisu przedsięwzięcia alternatywnego, gdyż wnioskodawca stwierdził, że racjonalnego wariantu alternatywnego nie można określić z uwagi na to, że złoże jest w tym, a nie innym miejscu, a skoro nie może być wariantu alternatywnego, to może być tylko wariant zaproponowany przez inwestora. Raport w wariancie alternatywnym winien zaś zawierać szczegółowy opis oddziaływania na środowisko tego wydobycia, a nie tylko konstatację, że będzie to potencjalnie duża ingerencja. Dlatego organ uznał, że iluzoryczna jest możliwość weryfikacji wariantu alternatywnego, a co za tym idzie, ewentualność jego wyboru. Organ podniósł jednocześnie, że ustawa wymaga przedstawienia w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opisu trzech analizowanych wariantów. Artykuł 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przewiduje, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Wyżej wymieniony przepis wskazuje, aby raport zawierał wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Analiza Raportu, złożonego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że właśnie taki został przedstawiony. Obliczenia, jakie zostały wykonane odniesione zostały do norm najostrzejszych po to, aby przewidywane oddziaływanie na środowisko we wszystkich jego komponentach mieściło się w nich. W Raporcie wskazano, że dotyczy on wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Przedstawienie zatem wariantu najkorzystniejszego spełniało wymóg art. 66 ust. 1 pkt 5, nie wymaga on bowiem opisywania wariantu alternatywnego do proponowanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1137/10). Z kolei, jeśli idzie o wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, to jest on lakoniczny, co jednak nie oznacza sprzeczności z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Skoro w Raporcie przedstawiono wariant najkorzystniejszy, z wniosków Raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach inwestycji (co potwierdził skarżący na rozprawie), to lakoniczność Raportu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest wadą dyskwalifikującą Raport w tym względzie. Odnosząc się zaś dodatkowo i na marginesie do przedstawionego w Raporcie wariantu alternatywnego, zakwestionowanego przez organ, stwierdzić należy, że zawarte w nim stanowisko co do niemożliwości zastosowania innego wariantu przedsięwzięcia niż proponowany, nie może być uznane za nieprawidłowe i niespełniające wymagań art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wskazać bowiem należy, że inwestycją objęty zostanie obszar ok. 0,9 ha razem z filarami ochronnymi. Działka stanowiąca własność skarżącego ma zaś obszar pow. 72,74 ha. Jedynym wariantem alternatywnym przedmiotowej inwestycji – jak wskazał skarżący w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r., jest wariant wielkościowy. W Raporcie opisano zaś wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Tym samym, w ocenie Sądu, Raport spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, że ocena organu odnośnie do raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny, spójny i czy spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, określone w art. 66 ustawy. W związku z powyższym, przedstawienie wariantu najkorzystniejszego spełnia wymóg z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie wymaga on bowiem opisywania wariantu alternatywnego do proponowanego. Jak wynika zaś z Raportu i jego wniosków, przedstawiony wariant zamknie się w granicach inwestycji (m.in. str. 67, 68, 80-81 Raportu). Ocena zatem organów, że Raport narusza art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy nie jest słuszna. Nie można też podzielić stanowiska organów co do braku odniesienia się w analizie do możliwości wystąpienia konfliktów społecznych. Sprzeciw mieszkańców gminy nie może bowiem stanowić podstaw do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału Społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1208/13). Fakt wystąpienia konfliktów społecznych nie może dyskwalifikować analizy, tym bardziej, że analiza ta została w Raporcie przedstawiona wraz z oceną, iż brak jest przesłanek do wystąpienia konfliktów społecznych i z uzasadnieniem takiego stanowiska. Wskazano (str. 67 Raportu), że przedsięwzięcie nie stoi w sprzeczności z założeniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla gminy, położone jest w znacznej odległości od zwartej zabudowy miejscowości "[...]", uciążliwość obiektu zamknie się w granicach działki inwestora, po przeprowadzonej rekultywacji nie pogorszy warunków estetycznych okolicy. Wskazano też w przedmiotowej analizie, że dodatkowo planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia interesów osób trzecich, uciążliwości dla osób trzecich w zakresie pozbawienia dostępu do drogi publicznej, pozbawienia możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej oraz ze środków łączności i dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i uciążliwości poprzez nadmierny hałas, wibracje bądź zakłócenia energetyczne. Spełniona więc została – wbrew ocenie organów - przesłanka z art. 66 ust. 1 pkt 15, dotycząca wymaganych elementów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto podnieść należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" uzgodnił – jako organ specjalistyczny – przedmiotową inwestycję w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazać należy w tym miejscu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją specyficzną, wydawaną we wstępnym etapie procesu inwestycyjnego w stosunku do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przesłanki do jej wydania określono w art. 80 ustawy, a przesłanki do wydania decyzji negatywnej – w art. 81 ustawy. Zgodnie z art. 80 ustawy: 1. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; 2. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. 3. W przypadku działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszanie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W myśl natomiast art. 81 ustawy: 1. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. 2. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. 3. Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 tej ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). Jeśli więc żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Końcowo, odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 74 ust. 3 ustawy, Sąd nie podziela tego zarzutu, stwierdzając, że organy prawidłowo zastosowały w sprawie powyższy przepis w zakresie zawiadamiania stron postępowania. Podobnie, Sąd nie znajduje podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 6 i 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd nie podziela też zarzutu skarżącego o naruszeniu art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych wskazując, że datę wydania decyzji przez samorządowe kolegium odwoławcze, należy utożsamiać z datą jej sporządzenia, którą jest dzień podpisania decyzji przez ostatniego członka składu orzekającego. Dopiero od tej chwili decyzja ta wiąże organ. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić powyższe stanowisko Sądu. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, na podstawie art. 152 tej ustawy, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 2