III SA/Kr 118/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. sprawy ze skarg R. A. Firma "A" na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [ ] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego i z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [ ] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu skargi oddala. I. Decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 727 z późn. zm.), art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. z późn. zm.; polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2, t. 4, str. 307), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...] określającą skarżącemu R. A., prowadzącemu działalność pod nazwą Firma "A" R. A., kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającą zaksięgowaniu retrospektywnemu w wysokości 3.619,00 zł z tytułu importu 21.024 par pantofli damskich i męskich z tworzywa sztucznego o wartości celnej 48.316,00 zł, objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujące ustalenia organów celnych: W dniu [...] 2011 r. za zgłoszeniem celnym SAD nr [...], skarżący zadeklarował do procedury celnej dopuszczenia do wolnego obrotu towar opisany w zgłoszeniu jako pantofle damskie i męskie z tworzywa sztucznego, 21.024 par, 584 opakowań o wadze brutto 4.977 kg; kontener: [...], zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 17 stycznia 2011 r., opiewającej na kwotę 8.830,08 USD. Wystawcą wyżej wymienionej faktury była firma W Limited z N (Cypr), będąca pośrednikiem w zakupie przedmiotowego towaru od chińskiego sprzedawcy, tj. od firmy BH Import-Export Trade Co. Ltd. Do zgłoszenia celnego dołączono: fakturę wymienionego wyżej chińskiego sprzedawcy o nr [...] z dnia 3 grudnia 2010 r., opiewającą na kwotę 7.778,88 USD, wystawioną na W z N, świadectwo pochodzenia FORM A [...] z dnia 6 stycznia 2011 r., konosament (bill of lading – morski list przewozowy) [...], deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] zawarty pomiędzy sprzedającym B H Import-Export Trade Co. Ltd. a pośrednikiem W z N, CMR dotyczący usługi transportu towaru na trasie H /DE/ - S /PL/) oraz oświadczenie dotyczące płatności. W dniu [...] 2011 r. towar objęty wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym został zwolniony do deklarowanej procedury, bez rewizji celnej i bez weryfikacji zgłoszenia celnego. Następnie w firmie skarżącego została przeprowadzona kontrola postimportowa, w ramach której poddano weryfikacji fakturę nr [...] z dnia 3 grudnia 2010 r., wystawioną na W Limited z N przez B H Import-Export Trade Co. Ltd. Wniosek o weryfikację przedmiotowej faktury organ uzasadnił wątpliwościami dotyczącymi wartości towaru, która była niższa w porównaniu z towarem tego samego rodzaju, zgłaszanym w tym samym czasie przez inne podmioty. Wniosek o weryfikację został przekazany do władz chińskich w ramach współpracy celnej określonej w Umowie między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. UE L 375 z 23 grudnia 2004 r.). Wynik weryfikacji został przekazany przez Główny Urząd Celny Chińskiej Republiki Ludowej za pismem z dnia 21 marca 2014 r. znak [...], do którego dołączony został wydruk z chińskiej ewidencji urzędowej, dotyczący towaru objętego konosamentem [...], z którego wynika, że łączna wartość transakcji dla towaru w postaci 21.024 szt., liczba opakowań 584, waga brutto 4.977 kg, kontener: [...] wynosi 15.934,32 USD. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie wartości celnej towaru objętego wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym i kwoty wynikającej z długu celnego, a następnie w dniu [...] 2014 r., wydał decyzję nr [...], określającą kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.619,00 zł, powiadomił o jej retrospektywnym zaksięgowaniu oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek. Skarżący został wskazany w przedmiotowej decyzji jako dłużnik długu celnego. Podstawą obliczenia kwoty długu celnego była wartość transakcyjna towaru objętego tym zgłoszeniem celnym, określona - na podstawie wyniku weryfikacji otrzymanego od chińskich władz celnych - w wysokości 15.934,32 USD. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji R. A. Firma Importowo-Handlowo-Usługowa wniósł o jej uchylenie. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie: 1. art. 56 prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowej decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, że "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego" bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego, w wyniku którego wymieniony wyżej dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, iż wymieniony wyżej czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej wymienionego wyżej czynu – przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tejże sprawie – względnie, czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. 2. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne, poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. (SAD nr [...]) przez organ I instancji w sposób niebudzący zaufania stron, poprzez: a) oparcie ustaleń dotyczących rzekomej ceny transakcyjnej zadeklarowanych towarów na bliżej nieokreślonym "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", wystawionym przez bliżej nieokreślone organy Chińskiej Republiki Ludowej, bez ustalenia podmiotu, który dokonał w/w zgłoszenia, bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń dotyczących procedury dotyczącej jego wystawienia, czy też zasad zgłaszania towarów do ewidencji obowiązującej w Chińskiej Republice Ludowej; b) ustalenie, że wymieniony wyżej "wydruk z ewidencji administracji chińskiej" spełnia kryteria wskazane w Komentarzu przygotowanym nr 6 Komitetu Kodeksu Celnego, Sekcję Ustalania Wartości Celnej, tj. autentyczność dokumentu nie jest kwestionowana a informacje zawarte w dokumencie są właściwe dla poparcia zadeklarowanych szczegółów danych natomiast a contrario dokumenty przedłożone przez skarżącego, tj. faktura zakupu przedmiotowego towaru oraz świadectwo pochodzenia wystawione przez organy Chińskiej Republiki Ludowej nie spełniają wymienionych wyżej kryteriów. 3. art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne, poprzez zaniechanie przez organ I instancji przeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a wartością wskazaną w bliżej nieokreślonym "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", w szczególności poprzez zaniechanie zwrócenia się do organów Chińskiej Republiki Ludowej o przedłożenie dokumentów źródłowych w postaci np. faktur VAT będących podstawą zgłoszenia do ewidencji podatkowej. 4. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne, poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z [...] 2011 r. (SAD nr [...]) przez organ I instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej. 5. art. 86 ust. 1 prawa celnego, poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy I instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej", otrzymanego od organów Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z wymienionego wyżej pisma, a w żadnym wypadku, że wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru. Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2014 r. nr [...] stwierdził, że organ ten zebrał wystarczający materiał dowodowy, zaś wynik weryfikacji wartości spornego towaru (dokonany przez chińskie władze celne) nie pozwala na przyjęcie jako wiarygodnych dokumentów faktur dołączonych do zgłoszenia celnego. W ocenie organu odwoławczego, zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy w pełni pozwalał na prawidłowe określenie rzeczywistej wartości celnej towaru, a wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organ II instancji wyjaśnił, że podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie były dokumenty uzyskane od chińskich władz celnych, dzięki którym potwierdzone zostały przypuszczenia organu o podaniu przez importera zaniżonej wartości celnej towaru. Organy celne nie kwestionowały autentyczności dokumentu chińskich władz celnych przede wszystkim z uwagi na to, że dokument ten został sporządzony i przekazany przy zastosowaniu zasad ustalonych w umowie międzynarodowej z zachowaniem obowiązujących w jej ramach procedur. Organ odwoławczy wskazał, że nawiązanie do numeru konosamentu, podmiotu wysyłającego towar z Chin, daty eksportu, wagi brutto towaru, jego ilości oraz rodzaju pozwoliło powiązać w sposób jednoznaczny dokument chiński z importem będącym przedmiotem niniejszej sprawy. Organ II instancji stwierdził, że o ile jednak powyższe dane zgadzały się z informacjami, jakie podano w zgłoszeniu celnym przywozowym oraz w załączonych do niego dokumentach, o tyle wartość towaru wynikająca z chińskiej ewidencji wywozowej była znacznie wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie uznał, że informacje uzyskane od chińskich władz celnych są autentyczne i stanowią wiarygodny urzędowo poświadczony dowód w sprawie. Potwierdza on, że deklarowana w zgłoszeniu celnym wartość celna została zaniżona (w porównaniu ze średnimi wartościami takich towarów importowanych na teren Wspólnoty), przy równoczesnym braku podstaw do odrzucenia faktu dokonania transakcji sprzedaży w celu wywozu konkretnego towaru na teren Unii Europejskiej. Organ II instancji nie zgodził się z podniesionym w odwołaniu zarzutem, że organ I instancji pozbawił R. A. możliwości odniesienia się do pozyskanego w ramach umowy o współpracy dowodu od chińskich władz celnych. Jak wynika bowiem z akt, odwołujący się w trakcie postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego był powiadamiany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (pismo: z dnia 07.08.2014 r. – pismo doręczone w dniu 20.08.2014 r.), w tym także z informacjami uzyskanymi od chińskich władz celnych. Organ I instancji zapewnił zatem odwołującemu się możliwość zapoznania się, a tym samym odniesienia się do zgromadzonych w sprawie dowodów i ich zweryfikowania zanim wydane zostały rozstrzygnięcia kończące poszczególne etapy postępowania. Odnosząc się do stwierdzeń odwołującego się, że organ celny nie nadał takiego samego waloru dokumentacji urzędowej jak dokumentowi otrzymanemu od chińskich organów celnych, dokumentom przedłożonym przez odwołującego się, w szczególności świadectwu pochodzenia, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że świadectwo nie jest dokumentem stanowiącym źródło informacji o wartości towaru, a jego zapisy mają jedynie za zadanie pełną identyfikację importowanego towaru, dla potrzeb udokumentowania pochodzenia towaru i taką rolę pełni załączony do zgłoszenia dokument – FORM A. Rolą tego dokumentu jest udokumentowanie preferencyjnego pochodzenia towarów, a nie potwierdzenie wartości celnej. Za bezzasadne organ II instancji uznał zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. W prowadzonym postępowaniu organ I instancji nie złamał bowiem zasad postępowania dowodowego oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że postępowanie prowadzone było z uwzględnieniem wszystkich zasad, w tym przede wszystkim zasad określonych w przepisach art. 121, art. 122 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie doszło również do naruszenia art. 86 ust. 1 Prawa celnego. Odnosząc się do zarzutu zastosowania w prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji, w zakresie ustalenia wartości celnej towaru, swojego rodzaju "proceduralnej protezy", prowadzącej do wyłączenia stosowania przepisów art. 32 i art. 33 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku postępowania weryfikacyjnego chińskie władze celne nie były zobowiązane, choćby ze względu na zakres przedmiotowy wniosku, do przeprowadzania procesu ustalania wartości towarów eksportowanych przez B H Import-Export Trade Co. Ltd., w tym uwzględniania jakości towaru, wielkości obrotu i innych czynników mogących mieć wpływ na wartość odzieży, lecz przekazania informacji, które, co do zasady, znajdują się w posiadaniu organu będącego adresatem wniosku o pomoc. Wniosek weryfikacyjny dotyczył bowiem m.in. sprawdzenia, czy wystawiona przez ten podmiot faktura dla W Limited jest autentyczna, a wartość towaru w niej określona odpowiada wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu wywozowym. Organ II instancji podkreślił, że na etapie postępowania weryfikacyjnego nie można mówić o kwestionowaniu, czy ustalaniu wartości transakcyjnej, zarówno przez polskie, jak i przez chińskie organy celne. Na tym też etapie (a więc przed wszczęciem postępowania celnego) nie mają w związku z tym zastosowania przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego (art. 29 ust. 1 oraz art. 30-33 WKC), ani tym bardziej Rozporządzenia Wykonawczego do WKC (art. 181a RWKC). Zdaniem organu odwoławczego, nie sposób więc dopatrzyć się naruszenia procedur, o których wspomina odwołujący się i w związku z tym art. 29 ust. 1 WKC, poprzez naruszenie tzw. "dwuetapowości" ustalania wartości towaru w przypadku odrzucenia zadeklarowanej wartości w zgłoszeniu celnym. Postępowanie weryfikacyjne, jako postępowanie sprawdzające, nie ma bowiem charakteru konstytutywnego, ale deklaratoryjny – potwierdza wyłącznie wartość towaru zadeklarowaną przez chińskiego eksportera w wywozie (na obszar celny Unii Europejskiej). Mając powyższe na uwadze organ II instancji uznał, że zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i art. 32 i art. 33 WKC jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia artykułu 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. organ II instancji wskazał, że do zastosowania art. 221 ust. 4 WKC nie jest konieczne ani stwierdzenie prawomocnym wyrokiem popełnienie czynu zabronionego, ani nawet wszczęcie postępowania karnego, lecz stwierdzenie wystąpienia czynu, który podlega wszczęciu postępowania karnego. Organ odwoławczy podkreślił, że już stwierdzenie wystąpienia czynu, który zaledwie podlega wszczęciu postępowania karnego, wywiera skutek w postaci możliwości powiadomienia dłużnika o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych po upływie trzech lat od daty powstania długu celnego. Kwalifikacji danego czynu organy celne dokonują we własnym zakresie oceniając, czy miał miejsce czyn podlegający w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego. Dokonywana przez organy celne kwalifikacja danego czynu jako "czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego" jest realizowana wyłącznie na użytek postępowania celnego zmierzającego do ustalenia prawidłowej kwoty należności celnych przywozowych. Nie stanowi więc stwierdzenia, że rzeczywiście popełnione zostało przestępstwo. Dlatego też, zdaniem organu II instancji, wystarczającą przesłanką do zastosowania przepisu art. 221 ust. 4 WKC jest wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. W razie zaistnienia tej przesłanki organ celny może zawiadomić dłużnika o kwocie długu celnego po upływie trzech lat, nie później jednak niż przed upływem lat pięciu (art. 221 ust. 4 WKC w związku z art. 56 Prawa celnego). Organ odwoławczy wskazał, że już w 2012 r. prokurator Prokuratury Okręgowej dokonał kwalifikacji czynu, w jednoznaczny sposób wskazując, iż czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną, a zatem Naczelnik Urzędu Celnego w prawidłowy sposób zastosował dłuższy, pięcioletni termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC, tj. w sprawie istnieje wyraźny związek pomiędzy powstaniem długu celnego a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego (poprzez podanie nieprawdziwych danych w zgłoszeniu celnym dotyczących wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru) oraz że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. W tym stanie rzeczy za niezasadne organ uznał twierdzenie odwołującego się, że organ I instancji nie dokonał subsumcji prowadzącej do przyjęcia, że "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego". W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji ani przepisów proceduralnych, ani materialnych i nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. II. Naczelnik Urzędu Celnego, po wydaniu "decyzji celnej" nr [...] określającej kwotę należności celnych wynikających z długu celnego podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu, w tym samym dniu tj. [...] 2014 r. wydał "decyzję podatkową" nr [...], określającą w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług w kwocie 12.980,00 zł z tytułu importu 21.024 par pantofli damskich i męskich z tworzywa sztucznego, objętych zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. W decyzji tej organ poinformował o pozostającej do zapłaty kwocie podatku w wysokości 5.787,00 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą wpłaconą, a kwotą określoną niniejszą decyzją. W uzasadnieniu "decyzji podatkowej" organ wyjaśnił, że zmiana wartości celnej towaru oraz zmiana podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług spowodowała zmianę kwoty podatku i konieczność określenia prawidłowo podatku od towarów i usług z tytułu importu według wymienionego wyżej nr SAD. W odwołaniu od powyższej decyzji R. A. Firma Importowo-Handlowo-Usługowa wniósł o jej uchylenie. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 56 prawa celnego w związku z art. 221 ust. 3 oraz 4 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwą, nieostateczną i zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...]). Decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 § 1 ust. 2 lit. a, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, art. 54 § 1, art. 207, art. 210 § 1, § 2 oraz § 4, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.), art. 23 ust. 5, art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 727 z późn. zm.), art. 2 pkt 7, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1, ust. 7, art. 29 ust. 13, ust. 15, art. 33 ust. 1, ust. 2, ust. 6, art. 34 ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 37, art. 41 ust. 1, art. 145a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014r. nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że do zarzutów naruszenia art. 56 Prawa celnego w związku z art. 221 pkt 3 i pkt 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego odniósł się już w decyzji nr [...] (uznał je za nieuzasadnione) i w związku z tym odesłał do treści tej decyzji. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (które dotyczą procedur celnych innych niż procedura dopuszczenia do obrotu, którą objęte zostały towary wg zgłoszenia celnego). Organ II instancji stwierdził, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług ustalenie podstawy opodatkowania dla potrzeb rozliczenia czynności importu towarów powinno zasadniczo następować przy uwzględnieniu wartości celnej towarów przywożonych do kraju powiększonej o należne cło (art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług). Dla poprawnej kalkulacji podatku koniecznym jest również uwzględnienie składników wymienionych w art. 29 ust. 15 cyt. ustawy oraz opłat i innych należności określonych w odrębnych przepisach, jeżeli organy celne zostały zobowiązane do ich poboru (art. 29 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług). Organ II instancji stwierdził, że zaskarżona i utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w sprawie celnej wywołuje skutki prawne do momentu wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Oznacza to, zdaniem organu, że z momentem doręczenia decyzji jako prawidłowe należy przyjąć elementy zgłoszenia celnego, które zmieniono zaskarżoną decyzją i jako prawidłową należy przyjąć prawnie należną kwotę cła. Organ odwoławczy uznał zatem, że z uwagi na prawidłowe ustalenie wartości celnej towarów, określenie prawnie należnej kwoty cła, zmianę elementów zgłoszenia celnego oraz kierując się brzmieniem przepisu art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym była nieprawidłowa. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że określenie podatku od towarów i usług za towar objęty zgłoszeniem celnym w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nastąpiło w prawidłowej wysokości. Organ II instancji podkreślił, że treść decyzji podatkowej jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w sprawie kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Dyrektor Izby Celnej nie znalazł zatem podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. III. Obie wyżej wymienione decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] i nr [...] R. A. Firma Importowo-Handlowo-Usługowa zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o ich uchylenie. W skardze na decyzję nr [...] skarżący podniósł te same zarzuty i argumenty co w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 29 ust. 1, art. 30-32 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. oraz art. 23 ust. 3 ustawy prawo celne z dnia 19 marca 2004 r., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, prowadzące do przyjęcia, że wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. wynosi 3.610,00 zł. W skardze na decyzję nr [...] skarżący również zarzucił naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne, art. 86 ust. 1 ustawy prawo celne oraz art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 29 ust. 1, art. 30-32 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. oraz art. 23 ust. 3 ustawy prawo celne. Ponadto skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 56 prawa celnego w związku z art. 221 ust. 3 oraz 4 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwą, nieostateczną i zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w obu sprawach i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji w płaszczyźnie ich zgodności z prawem Sąd nie stwierdził, aby organy administracji publicznej naruszyły prawo. Zdaniem Sądu, wydane przez te organy rozstrzygnięcia – wbrew zarzutom skarg – nie naruszają obowiązujących przepisów. W pierwszej kolejności należy podnieść, że organy celne, działając w ramach posiadanych uprawnień, które w sprawie nie są kwestionowane, uprawnione były do przeprowadzenia kontroli postimportowej. W ramach tej kontroli organy te stwierdziły, że już wstępna analiza danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. wskazywała, iż wartość celna towarów objętych tym zgłoszeniem w sposób znaczący odbiegała od danych dostępnych polskiej administracji celnej oraz administracji celnej unijnej. Stwierdzenie tych okoliczności obligowało organ celny do wszczęcia procedury weryfikacyjnej. Z uwagi na import towaru z Chińskiej Republiki Ludowej, procedurę weryfikacyjną faktury nr [...] z dnia 1 lutego 2011 r. przeprowadzono w oparciu o "Umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych" z dnia 8 grudnia 2004 r. (Dz.U.UE.L.2004.375.20). Na wstępie rozważań należy także podkreślić, że powyższa umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej została zawarta – jak zaznaczono na wstępie umowy - w celu skutecznego przeciwdziałania przypadkom działań sprzecznych z przepisami celnymi, szkodzącymi interesom ekonomicznym, podatkowym i handlowym umawiających się stron, a także w celu dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków, w szczególności właściwego stosowania przepisów dotyczących wartości celnej, pochodzenia i klasyfikacji towarowej. Procedura przewidziana powyższą umową wskazuje jednoznacznie jako strony tego postępowania organy celne, a nie osoby fizyczne, czy prawne, których postępowanie wyjaśniające dotyczy. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt c i d tej umowy, ilekroć mowa o "organie wnioskującym", rozumie się przez to właściwy organ celny wyznaczony w tym celu przez jedną z Umawiających się Stron, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy administracyjnej na podstawie niniejszej Umowy; "organie otrzymującym wniosek", rozumie się przez to właściwy organ celny wyznaczony w tym celu przez jedną z Umawiających się Stron, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy administracyjnej na podstawie niniejszej Umowy. Z tego względu, zdaniem Sądu, nie ma racji strona skarżąca zarzucając, że w postępowaniu tym nie brała udziału. Należy zauważyć, że pomiędzy skarżącym a organami celnymi spornymi są przede wszystkim dwie kwestie. Pierwsza to wydanie decyzji ustalającej kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającą zaksięgowaniu retrospektywnemu w wysokości 3.619,00 zł z tytułu importu 21.024 par pantofli damskich i męskich z tworzywa sztucznego o wartości celnej 48.316,00 zł, objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. po upływie trzech lat od powstania długu celnego, do czego – zdaniem strony skarżącej organy nie miały prawa, a druga to oparcie ustaleń dotyczących wartości celnej towaru na "bliżej nieokreślonym wydruku z ewidencji administracji chińskiej, wystawionym przez bliżej nieokreślone organy Chińskiej Republiki Ludowej" – jak twierdzi to strona skarżąca, w przeciwieństwie do organów celnych, które uznają tak otrzymaną informację za pełnoprawny dokument, albowiem została uzyskana w drodze procedury ustanowionej umową między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Przechodząc do omówienia pierwszej spornej kwestii, Sąd stwierdza, że rację mają organy administracyjne twierdząc, że były uprawnione do wszczęcia niniejszego postępowania po upływie trzech lat od powstania długu celnego, w związku z treścią art. 221 ust. 4 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (Dz.UE.L.1992.302.1) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC), który stanowi: "Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3." Jednocześnie z przepisu art. 56 zdanie pierwsze ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727 z późn. zm.) wynika, że: "W przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego." Należy zaznaczyć, że organy otrzymały postanowienie o wszczęciu śledztwa Prokuratury Okręgowej z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt [...] (k. 31 akt administracyjnych) - po zawiadomieniu ABW dotyczącym "nieprawidłowości w zakresie rozliczania należności celnych dużej wartości przez Firma R. A. a polegających na zaniżaniu wartości importowanych z Chin ubrań tekstylnych w ilościach hurtowych, za pośrednictwem firmantów – spółek W Ltd z Cypru i D z Belgii, które to działanie wpływ miało również na określenie podatku VAT należnego Skarbowi Państwa". Postanowieniem tym wszczęto śledztwo w sprawie: 1. wprowadzenia w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. w K funkcjonariuszy Izby Celnej w błąd co do rzeczywistej wartości importowanej – za pośrednictwem miedzy innymi spółek W Ltd z Cypru i D z Belgii – z Chin odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnej, w kwocie nie mniejszej niż 850.350 zł, to jest o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks; 2. narażenia w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. Skarbu Państwa – Urząd Skarbowy – na uszczuplenie podatku VAT w kwocie co najmniej 1.825.420 zł poprzez podanie w deklaracjach VAT-7 nieprawdy co do zakresu rzeczywiście osiąganych dochodów podlegających przeniesieniu na następne okresy rozliczeniowe i zaliczeniu na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych oraz poprzez posługiwanie się firmą W Ltd z Cypru i D z Belgii i tym samym zatajenie rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności, to jest o przestępstwo z art. 56 § 1 kks, art. 76 § 1 kks i art. 55 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks. Sąd zaznacza, że organy celne prawidłowo powołały się na orzecznictwo wspólnotowe w omawianym zakresie, zwłaszcza wyroki Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r. C-62/06 i z dnia 16 lipca 2009 r. C-124/08. Nie mniej jednak należy również przytoczyć stanowisko w tej kwestii Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie I GSK 738/13 (opubl. LEX nr 1517948): "Z brzmienia i systematyki art. 221 WKC można wywieść, że dłużnik może zostać powiadomiony o kwocie należności celnych po upływie trzyletniego terminu, w wypadku, gdy wskutek danego czynu organy celne pierwotnie nie mogły określić dokładnej wysokości kwot należności celnych podlegających, zgodnie z prawem, zapłacie, włączając w to sytuację, w której wskazany dłużnik nie był sprawcą tego czynu. Zgodnie z tym przepisem o należnościach podlegających zapłacie można powiadomić nie tylko dłużnika, który jest sprawcą czynu podlegającego ściganiu" i w sprawie I GSK 739/13 (opubl. LEX nr 1517949): "Odstępstwo od trzyletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC ma zastosowanie wówczas, gdy organy celne stwierdzają, że przyczyną braku możliwości określenia dokładnej kwoty prawnej należności wobec danego towaru opłat celnych był czyn podlegający postępowaniu sądowemu, a więc podlegający penalizacji w sprawach karnych. Kwalifikacja danego czynu dokonywana jest jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom celnym skorygowanie błędu lub poboru niewystarczających należności celnych". Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że nie ma racji strona skarżąca zarzucając, jakoby gołosłownym było przyjęcie "wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, że bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego". Nie ma racji, zdaniem Sądu, także w drugiej kwestii strona skarżąca twierdząc, że organy celne oparły ustalenia dotyczących wartości celnej towaru na "bliżej nieokreślonym wydruku z ewidencji administracji chińskiej, wystawionym przez bliżej nieokreślone organy Chińskiej Republiki Ludowej", albowiem – jak słusznie wskazują to organy – informacja o wartości transakcyjnej towaru została uzyskana w drodze umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych" z dnia 8 grudnia 2004 r. (Dz.U.UE.L.2004.375.20). Sąd zwraca uwagę na treść art. 1 pkt h wymienionej wyżej umowy, która samodzielnie określa pojęcie informacji w ten sposób, że "Ilekroć w niniejszej umowie jest mowa o "informacjach", rozumie się przez to dane, zarówno przetworzone albo przeanalizowane, jak i nie, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w jakiejkolwiek postaci, w tym również elektronicznej, jak również ich poświadczone za zgodność lub uwierzytelnione kopie." Mając powyższe na względzie, za informację, o której mowa w omawianej umowie, należy uznać także "wydruk z ewidencji administracji chińskiej". Należy zauważyć, że powyższą "informację" przekazały właściwe chińskie organy celne, o których mowa w omawianej umowie. Nie ma więc racji strona skarżąca twierdząc, że informacja ta pochodzi od "bliżej nieokreślonych" organów chińskich. Zakres umowy został określony w art. 10 ust. 1 i ust. 2, które to przepisy stanowią: "1. Organy celne udzielają sobie wzajemnie pomocy, przekazując sobie informacje służące właściwemu stosowaniu przepisów celnych, zapobieganiu naruszeniom, prowadzeniu dochodzeń oraz zwalczaniu wszelkich działań sprzecznych z przepisami celnymi. 2. Pomoc w sprawach celnych, przewidziana w niniejszej Umowie, dotyczy wszystkich organów administracyjnych Umawiających się Stron właściwych do stosowania niniejszej Umowy. Nie narusza ona przepisów dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych. Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowniczych." Potwierdza to stanowisko także treść art. 11 ust. 1 zdanie drugie, który to przepis stanowi:" W szczególności organy celne przekazują sobie, na żądanie, informacje dotyczące działań mogących prowadzić do naruszenia przepisów na terytorium drugiej Strony, takich jak nieprawidłowe deklaracje celne i świadectwa pochodzenia, faktury i inne dokumenty, o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, że są nieprawidłowe lub sfałszowane." Sąd podkreśla, że z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 2 wynika także, że zastrzeżenie zamieszczone w ramce (k. 100 akt adm. i tłumaczenie k. 102 akt adm.) – w odpowiedzi władz chińskich na wniosek polskich organów celnych, a dotyczące tego, że informacje zawarte w tej odpowiedzi "bez zgody Głównego Urzędu Celnego Chińskiej Republiki Ludowej nie mogą zostać wykorzystane jako dowód sądowy", dotyczy z całą pewnością, zdaniem Sądu, nie postępowania administracyjnego (celnego, podatkowego), ale innych postępowań, np. sądowego postępowania karnego, a więc nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Na potwierdzenie powyższego stanowiska należy wskazać na treść art. 17 ust. 4 zdanie pierwsze tej umowy: "Uzyskane informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów określonych w niniejszej Umowie". Zdaniem Sądu, strona skarżąca prowadząca zawodowo interesy biznesowe z przedsiębiorstwami Chińskiej Republiki Ludowej, powinna nie tylko dogłębnie znać przepisy omawianej Umowy, ale w pełni zdawać sobie sprawę z ich zakresu (o jakim mowa w przytoczonym wyżej art. 10 ust. 1 i ust. 2), konsekwencji (choćby w kwestii "informacji" mającej znaczenie w zakresie ustalania wartości transakcyjnej towaru) i pierwszeństwa w stosowaniu postanowień tej umowy, co w niniejszej sprawie – z uwagi na charakter zarzutów – nie zostało wykazane. W związku z tym Sąd zwraca uwagę na treść art. 5 ust. 2 tej Umowy, który stanowi: "Niezależnie od postanowień ust. 1, przepisy niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed przepisami jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi Państwami Członkowskimi a Chińską Republiką Ludową, w wypadku gdyby przepisy tych umów były sprzeczne z przepisami niniejszej Umowy." Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że strona skarżąca nie ma racji w zasadniczych kwestiach spornych, a rację maja organy celne we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. Sąd zaznacza także, że wynik weryfikacji potwierdził wątpliwości organu celnego, a ta okoliczność uzasadniała z kolei wszczęcie postępowania celnego w zakresie wartości celnej towaru objętego wskazanym na wstępie zgłoszeniem celnym. Postępowanie to zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną przepisami Działu IV Ordynacji podatkowej i - wbrew zarzutom skarg - nie naruszono art. 121, art. 122, czy art. 180 i art. 187 tej ustawy. Sąd zauważa, że polska administracja celna uzyskała od chińskiej administracji celnej dokument stwierdzający łączną wartość towaru wywożonego z Chin za listem przewozowym nr [...] na kwotę 15.934,32 USD. Dokument ten, stanowiący dowód na okoliczność wartości transakcyjnej towarów objętych wskazanym na wstępie zgłoszeniem celnym, organy pozyskały w sposób legalny i zgodny z postanowieniami omówionej wyżej umowy. Sąd zaznacza, że wartość transakcyjna to cena faktycznie zapłacona lub należna za towar. Kwota 15.934,32 USD została zadeklarowana przez chińskiego sprzedawcę tego towaru organom administracji chińskiej i wprowadzona do chińskiej ewidencji urzędowej. W związku z powyższym polskie organy celne zasadnie przyjęły kwotę 15.934,32 USD jako kwotę faktycznie należną za towar objęty dokumentem SAD nr [...] z dnia [...]a 2011 r. i - wbrew zarzutom skargi - organy te nie miały obowiązku, ani potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność zawarcia przez skarżącego transakcji dotyczącej przedmiotowego towaru, w tym badania wpływu czynników kształtujących cenę towaru, uwzględniającą specyfikę rynku, specyfikę i poziom obrotu, jakość towaru, jego sezonowość, ani rozmiaru prowadzonej działalności z kontrahentem chińskim, formy płatności – jednorazowo, czy w ratach, czy też ustalać pośredników tej transakcji. Przesłane przez chińską administrację celną dokumenty uzasadniały przyjęcie kwoty 15.934,32 USD za cenę transakcyjną, w związku z tym art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – nie ma zastosowania. W niniejszym postępowaniu celnym wartość transakcyjna towarów została ustalona przez organ celny w wyniku postępowania weryfikacyjnego i nie budzi ona żadnych wątpliwości, a wobec tego nie zachodziła konieczność ustalania tej wartości przy użyciu metod określonych w art. 30 - 32 WKC. W tej sytuacji zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Celnej, że argumentacja skargi dotycząca dwuetapowego postępowania w zakresie ustalania wartości celnej jest bezprzedmiotowa w rozpoznawanej sprawie. Wbrew zarzutom skargi, organy zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do wydania decyzji i materiał ten potwierdza zasadność tych rozstrzygnięć. Ocena tego materiału mieści się w granicach swobodnej oceny i nie jest oceną dowolną, jak zarzuca skarżący. Wszystkie dokumenty sporządzone w językach obcych, istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, a organ w toku postępowania wyjaśnił ew. rozbieżności. Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie należy stwierdzić, że decyzja określająca kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r., obliczona od ustalonej przez organy celne wartości celnej tego towaru – jest zgodna z prawem. Zmiana wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego dokonana powyższą decyzją obligowała organ celny do prawidłowego określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Treść decyzji podatkowej jest ściśle związana z treścią decyzji celnej, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054), podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Sąd zwraca jedynie uwagę na to, że argumentacja skargi w sprawie podatkowej odnosi się do postępowania celnego; skarżący nie podniósł żadnych argumentów wskazujących na naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, czy też błędnego obliczenia należności podatkowych. Kontrola rozstrzygnięć w zakresie zarzucanych przez skarżącego naruszeń prawa materialnego, a w szczególności ustawy o podatku od towarów i usług, dokonana przez Sąd, nie wykazała, aby organy orzekające w zakresie tych należności naruszyły obowiązujące przepisy. Zarówno decyzja wydana w sprawie wartości celnej towarów oraz kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu, jak i decyzja określająca podatek od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowych towarów zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów. Dowody, na których oparto przedmiotowe decyzje, przepisy, które stanowiły podstawę ich wydania oraz motywy podjętych rozstrzygnięć zostały wskazane przez organy w uzasadnieniach tych decyzji. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skarg, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.