I OSK 3140/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.), Sędzia NSA Iwona Bogucka, Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 508/15 w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od obciążenia A. J. kosztami postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 508/15, oddalił skargę A. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego, że A. J. w latach 1996-2013 pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby, tj. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r.). W uzasadnieniu podał, że policjant nie posiada interesu prawnego do występowania z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Interes taki istniałby po jego stronie wyłącznie wtedy, gdyby konkretny przepis prawa wymagał od niego posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Żaden natomiast przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Policji w czynnej służbie, wobec którego nie toczy się postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby, obowiązku posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie jest zaś wymagane dopiero w sytuacji, gdy rozpocznie się tryb związany ze zwolnieniem ze służby i przejściem funkcjonariusza na emeryturę, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie wystąpiła. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. J. nie zgodził się z twierdzeniem organu, że nie ma interesu prawnego do żądania przedmiotowego zaświadczenia. Jego interes prawny przejawia się w tym, że w sytuacji, gdy dokumentacja służbowa potwierdzająca realizację czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu nie jest archiwizowana przez cały okres służby funkcjonariusza, zaświadczenie to jest niezbędne dla celów dowodowych przy ustalaniu wysokości świadczenia emerytalnego. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powtórzył argumenty przywołane w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji. Organ uznał, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 217 § 2 k.p.a. do wydania mu zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Interes prawny w żądaniu zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury, w świetle przepisu art. 32 ust. 3 i art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Natomiast kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od zwolnienia policjanta ze służby w Policji a wobec policjanta będącego wnioskodawcą nie został zainicjowany tryb zwolnienia ze służby. Zdaniem Komendanta stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie na wymienioną wyżej decyzję Komendanta Głównego Policji złożył A. J., zarzucając między innymi błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na stwierdzeniu braku interesu faktycznego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia i uznanie, że ustalenie tych okoliczności nastąpi dopiero w postępowaniu przed organem emerytalnym, który ustala prawo do emerytury i wysokość tego świadczenia. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, mianowicie art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że organ I instancji w sposób należyty przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sytuacji, gdy organ ten ustalił, iż skarżący nie posiada interesu prawnego pozwalającego na uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia, a także polegające na braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez sporządzenie nienależytego i błędnego uzasadnienia postanowienia z uwagi na to, że organ II instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego jego zdaniem skarżący może starać się o uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia dopiero po odejściu ze służby. W uzasadnieniu skargi wskazano, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że brak jest jakichkolwiek przeszkód, by funkcjonariusz jeszcze w czasie pełnienia służby uzyskał zaświadczenie, które, złożone do akt osobowych, może zostać wykorzystane do ustalenia wymiaru przyszłej emerytury policjanta. Skarżący podniósł również, iż jego interes prawny uzasadnia też fakt, że postępowanie w sprawie wydania przedmiotowego zaświadczenia może okazać się, z uwagi na swój przedmiot, czasochłonne i skomplikowane, a dokumentacja funkcjonariusza dotycząca przebiegu służby jest po upływie 2-5 lat niszczona. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż skarżący w obecnym stanie faktycznym i prawnym, jako funkcjonariusz w czynnej służbie, nie legitymuje się interesem prawnym uzasadniającym wydanie zaświadczenia żądanej treści, co zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. jest wymogiem koniecznym do uzyskania żądanego zaświadczenia. Sąd zwrócił uwagę na to, że zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o jakim mowa w rozporządzeniu z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 18 października 2004 r.), jest środkiem dowodowym w postępowaniu w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu. Podkreślenia wymaga zdaniem Sądu, że postępowanie takie wszczynane jest na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze służby (art. 32 ust. 3 i art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W związku z powyższym interes prawny w żądaniu wydania przedmiotowego zaświadczenia, jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub jej wysokości. Z kolei kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od zwolnienia policjanta ze służby w Policji. W stosunku zaś do skarżącego taka sytuacja faktyczna nie miała miejsca. Sąd I instancji wskazał, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na potwierdzenie tego przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/10. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi dotyczący zarówno błędu w ustaleniach faktycznych, jak również pozostałe zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł A. J., zaskarżając go w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. poprzez nietrafne przyjęcie, że interes prawny w żądaniu wydania przedmiotowego zaświadczenia jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub jej wysokości, a kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od zwolnienia policjanta ze służby w Policji, w sytuacji, gdy interes prawny w żądaniu przedmiotowego zaświadczenia nie jest w żaden sposób uzależniony od zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością (co doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w "art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a.", a w konsekwencji do oddalenia skargi) wyrażające się w dowolnym ustaleniu przez Sąd, iż skarżący w obecnym stanie faktycznym i prawnym jako funkcjonariusz w czynnej służbie nie legitymuje się interesem prawnym uzasadniającym wydanie zaświadczenia określonej treści (podczas, gdy skarżący legitymuje się takim interesem), a ponadto wyrażające się w lakonicznym uzasadnieniu pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych przez skarżącego. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił dodatkowo, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w treści uzasadnienia jakichkolwiek rozważań odnoszących się do orzecznictwa przytoczonego przez skarżącego. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podzielił przy tym ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji i wskazał, że w jego ocenie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie miała miejsca. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zrzutów naruszenia przepisu postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (np. decyzji) zaskarżonego do sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 487/0814 pub. w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej i ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Należy także zauważyć, że uzasadnienie wyroku nie zawsze musi zawierać odniesienie się do wszystkich stawianych zarzutów skargi, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu, będąc przy tym zgodnym z art. 141 § 4 p.p.s.a., o ile z wywodu sądu wynika dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa (tak np. NSA w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 271/14 pub. w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie wymienione wyżej elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie szczególnie w części dotyczącej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, chociaż nierozbudowane, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach przedstawił swoje stanowisko i argumentację na jego poparcie. Oczywistym zatem jest, że Sąd ten nie podzielił odmiennego stanowiska prezentowanego w dwóch orzeczeniach sądów wojewódzkich, przytaczanych przez skarżącego. Zatem nie było konieczne szczegółowe odnoszenie się przez ten Sąd do przedstawionej tam odmiennej argumentacji, tym bardziej, że wyroki wydane w innych sprawach nie mają mocy erga omnes. Naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie upatruje jednak przede wszystkim w błędnym ustaleniu stanu faktycznego. Jak już wskazano, z przepisu tego wynika, że sąd powinien przedstawić stan faktyczny przyjęty jako podstawę orzekania. Z tego obowiązku Sąd wywiązał się. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd nie mogą być skutecznie kwestionowane poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., lecz poprzez zarzuty naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Błędne ustalenia faktyczne nie stanowią naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto należy zauważyć, że kwestią zasadniczą do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było to, czy skarżącemu przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (błędnie wskazany w skardze kasacyjnej jako art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a.) w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zatem kwestia tego czy skarżący posiada interes prawny, należy do zagadnień prawa materialnego a nie procesowego (kwestii materialnoprawnych a nie formalnych). Okolicznością decydującą o tym, czy skarżący posiada interes prawny, jest to, że jest on policjantem w czynnej służbie, który nie zgłosił zamiaru przejścia na emeryturę. Są to okoliczności niekwestionowane przez skarżącego. Przyjęcie przez Sąd za organami administracji, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny, nie jest elementem stanu faktycznego lecz wynikiem oceny tego stanu faktycznego pod kątem spełnienia przesłanki z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. tj. interesu prawnego. Na tej podstawie organy i Sąd rozstrzygnęły o braku prawa skarżącego do żądania wydania zaświadczenia o żądanej treści, co do samej zasady, a nie o odmowie na skutek braku wystarczających danych. W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się z zarzutami naruszania art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. Skarżący upatruje go w błędnym przyjęciu, że nie przysługuje mu interes prawny w wydaniu mu żądanego zaświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie podziela w całości stanowisko Sądu pierwszej instancji. Powtórzyć należy za tym Sądem, że zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o jakich mowa w w/w rozporządzeniu z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. jest środkiem dowodowym w postępowaniu w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu. Postępowanie takie wszczynane jest na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze służby (art. 32 ust. 3 i art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (... ). W związku z powyższym interes prawny w żądaniu wydania przedmiotowego zaświadczenia, jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub jej wysokości a kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od ustania stosunku służbowego policjanta. W stosunku do skarżącego taka sytuacja faktyczna nie ma miejsca. Żaden przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Policji, będącego w czynnej służbie i wobec którego nie toczy się postępowanie o zwolnienie ze służby, obowiązku posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie jest zaś wymagane dopiero w sytuacji, gdy rozpocznie się tryb związany z przejściem funkcjonariusza na emeryturę. Skarżący kasacyjnie nietrafnie przyjmuje, że treść § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. wskazuje na istnienie po jego stronie interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Rozporządzenie to jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (... ). W art. 38 tej ustawy jest delegacja ustawowa do określenia w drodze rozporządzenia trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz uprawnionych członków ich rodzin, w szczególności dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego. W § 3 ust. 1 tego rozporządzenia zawarto przepis, który określa podmioty uprawnione do złożenia wniosku o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego. W § 5 ust. 2 rozporządzenia zawarto obowiązek dołączenia do wniosku określonych dowodów. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia okresy służby należy wykazać zaświadczeniem wystawionym przez właściwy organ Policji. Wskazana regulacja ma charakter kompletny i jest zgodna z ustawą. Dlatego mając na względzie dokonaną przez Sąd pierwszej instancji wykładnię systemową opartą na ustawie i rozporządzeniach wykonawczych, należy uznać za trafne stanowisko, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 18 października 2004 r. mają jedynie funkcjonariusze, którzy przechodzą na emeryturę. Zwrócić należy także uwagę, że zgodnie z art. 12 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji prawo do emerytury policyjnej przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby. Zatem nie sposób wywodzić, że treść przepisów wykonawczych może wychodzić poza ramy przedmiotowe aktu prawnego wyższego rzędu. Zatem związek pomiędzy żądaniem wydania zaświadczenia a przepisem prawa, z którego wynika wylegitymowanie się takim zaświadczeniem powstaje dopiero w dacie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub zweryfikowania jego wysokości. Nie może zatem powstać przed wszczęciem procedury określonej w art. 32 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Trafnie zatem uznały organy Policji, co zaaprobował Sąd pierwszej instancji, że pozostawanie przez funkcjonariusza w służbie wyklucza wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających jej podwyższenie. Przedstawiona wyżej argumentacja przemawia przeciwko przyjęciu odmiennego stanowiska prezentowanego w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 579/10 i WSA w Krakowie z 7 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1081/12. Przyjęty przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd nie stoi w sprzeczności z poglądami dotyczącymi interesu prawnego prezentowanymi przez doktrynę w tym przez jej przedstawiciela wskazanego w skardze kasacyjnej, którego stanowisko odnosi się do kwestii ogólnych interesu prawnego w różnych gałęziach prawa, natomiast w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które nie były przedmiotem rozważań prowadzonych przez tego przedstawiciela doktryny. Należy także zaznaczyć, o czym informowano już skarżącego, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie wyklucza możliwości domagania się przez skarżącego udokumentowania przez przełożonych zdarzeń czy czynności podejmowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą np. poprzez sporządzanie rocznych kart służby potwierdzających podejmowanie w każdym roku służby konkretnych interwencji w warunkach zagrożenia życia i zdrowia, i włączenia takiej dokumentacji do swoich akt osobowych celem ewentualnego wykorzystania po zwolnieniu ze służby. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Natomiast na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, uznając okoliczności zachodzące w niniejszej sprawie za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie.