II SA/Gl 208/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. C.-M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta M., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. S.-M. i Z. M. pozwolenia na budowę budynku usługowego z pokojami hotelowymi wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz budowę i modernizację ogrodzenia przy ulicy [...] w M. (na działkach nr 1, 2). W udzielonym pozwoleniu określił warunki prowadzonej budowy - zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła obecnie skarżąca B. C.-M., zarzucając decyzji organu pierwszej instancji naruszenie: art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), art. 147 Kodeksu cywilnego, art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz art. 33 ust. 1 oraz art. 103 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.). Rozpatrując to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego podziela w pełni stanowisko organu pierwszej instancji, uznając zarzuty odwołania za niezasadne. Wyjaśnił, iż inwestor przedstawił dokumentację geotechniczną dla inwestycji, która została sporządzona w zakresie dotyczącym celów jakim ma służyć. Zarzut złożenia nieprawdziwego oświadczenia przez jej autora nie może być uznany przez organ, jeżeli strona nie przedstawiła wyroku sądu powszechnego potwierdzającego zasadność tego zarzutu. Organ administracyjny nie ma bowiem podstaw prawnych do kwestionowania zawartości merytorycznej sporządzonych w sprawie dokumentacji i ekspertyz. Ich zakres powinien być dostosowany do potrzeb projektu, a odpowiedzialność za całość spoczywa na projektantach i sprawdzających, dysponujących stosownymi kwalifikacjami i uprawnieniami. W oparciu o powyższe zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). W odniesieniu do zgłoszonych zarzutów organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, iż w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wymóg taki nie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie ma podstawy do nakładania takiego wymogu na inwestora. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowanego oraz przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Uzasadniając skargę podkreśliła, iż decyzja wydana została bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z rażącym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. Przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji konkretne okoliczności, świadczące o przedłożonej w sprawie ekspertyzie geologicznej zostały zupełnie pominięte przez organ odwoławczy, a dowody na okoliczność wykonanych odwiertów do przedłożonej ekspertyzy nie zostały przeprowadzone. Został tym samym pominięty słuszny interes skarżącej, bo zgłaszane nieprawidłowości postępowania przed organem pierwszej instancji nie zostały w ogóle zauważone i rozpatrzone. Nie dość dokładnie zajęto się różnicą poziomów pomiędzy działkami, co jest istotne z uwagi na możliwość osunięcia się terenu w wyniku prowadzonych prac budowlanych. Nadto strona skarżąca podniosła, że organy uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zwolnienie inwestora z obowiązku przedstawienia układu komunikacyjnego, w tym parkingowego. Podkreśliła, że ulica [...] w M. jest ulicą krótką jednokierunkową, a inwestor na potrzeby hotelu i restauracji zajął praktycznie całą działkę, przewidując jedynie 4-5 miejsc parkingowych, co niewątpliwie spowoduje zakłócenie układu komunikacyjnego w tej centralnej części miasta. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odpowiedź na skargę złożyli także uczestnicy postępowania B. S.-M. i Z. M., wnosząc o oddalenie skargi. Podnieśli, że rozpatrując sprawę organy dysponowały pełnym i kompletnym materiałem dowodowym, a złożony projekt w pełni uwzględnia obowiązujące przepisy oraz zasady wiedzy technicznej oraz interes osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 334/10, oddalił powyższą skargę, uznając, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Na skutek wniesionej przez skarżącą od tego wyroku skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 601/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. W motywach swego rozstrzygnięcia NSA za zasadny uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że nie doszło do naruszenia tych przepisów przez organy administracji w odniesieniu do kwestii zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji. Zakwestionował zaakceptowany przez WSA w Gliwicach pogląd organów administracji, jakoby kwestia ilości miejsc parkingowych była regulowana miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący dla terenu, na którym realizowana ma być inwestycja nie zawiera uregulowań w tym przedmiocie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wynika, że jeżeli dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to zastosowanie będzie miał § 18 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. W ocenie Sądu kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, nie dokonał jej oceny pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych uznając, że kwestia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych podlega ocenie wyłącznie pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. NSA zalecił, aby rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się również z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem, że Sąd pierwszej instancji nie dość dokładnie przeanalizował kwestię możliwości korzystania przez klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Działkę, na której ma być realizowana inwestycja oddziela od działki, na której znajduje się parking ogrodzenie, co wynika z załączonych do akt sądowych zdjęć. Nie wiadomo także, czy jest to parking publiczny ogólnie dostępny, czy też jest to działka należącą do gminy, którą gmina pozwala wykorzystywać jako parking, ale w każdej chwili może zmienić sposób wykorzystywania tej działki. Możliwość parkowania na tym parkingu mogłaby być wzięta przez Sąd pierwszej instancji pod uwagę przy ocenie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdyby inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno – hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać, to jest gdyby wykazał, że w ogrodzeniu zostanie wykonane przejście umożliwiające wejście na teren budynku restauracyjno – hotelowego oraz przedstawił co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego. Co istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne natomiast uznał pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Ponownie rozpatrując sprawę tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 12 października 2012 r. (sygn. II SA/Gl 1001/12) uwzględnił skargę B. C.-M. uchylając rozstrzygnięcia organów obu instancji. Wskazując na swoje związanie wyrokiem NSA z 27 czerwca 2012 r., odniósł się jedynie do problemu zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji oraz ewentualna możliwość korzystania przez klientów realizowanego budynku z parkingu zlokalizowanego na działce nr 3. Uznając, iż w postępowaniu kwestia powyższa nie została należycie wyjaśniona stwierdził, iż ustaleń w tym zakresie powinny dokonać organy administracji architektoniczno-budowlanej, a nie sąd administracyjny. Stąd zasadne było podjęcie rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli B. S.-M. i Z. M. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucili sądowi I instancji naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.") przez stwierdzenie, że w wyniku błędnej wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mimo że Sąd nie dokonał koniecznej w takim przypadku oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne stwierdzenie, że organy I i II instancji w skutek niewłaściwej wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuściły się naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. i niedokonanie zleconej przez Naczelny Sąd Administracyjny, poczynionych przez te organy ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 tego rozporządzenia, - art. 190 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd poczynionych przez organy I i II instancji oceny ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia, - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że organy I i II instancji nie sprawdziły zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi i zatwierdziły projekt budowlany nie spełniający wymagań w zakresie ilości miejsc postojowych, - art. 35 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie załączonego do projektu oświadczenia projektanta stwierdzającego, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. II OSK 969/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. zawarł czytelne i nie pozostawiające wątpliwości wskazania dla Sądu I instancji by ten, rozpoznając sprawę ponownie, dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo Sąd I instancji powinien ocenić możliwość korzystania przez klientów budynku restauracyjno-hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce 4 położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W ocenie NSA ustalenia powyższe nie zostały przez WSA w Gliwicach poczynione i takie właśnie zostały do tego sądu wystosowane wskazania. W toku ponownego rozpoznania sprawy do Sądu pełnomocnika B. S.-M. i Z. M., stanowiące wniosek o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów: - decyzji Starosty M. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. M. pozwolenia na budowę dwóch zjazdów publicznych z drogi gminnej do działki o numerze 1, 2 do realizowanego obiektu, - decyzji Starosty M. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę inwestycji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego w zakresie zmiany powierzchni i kubatury wynikających z zaniechania wykonania części pomieszczeń, zmiany technologii kuchni, zmian w zakresie instalacji gazowej, - pisma z Urzędu Miasta w M. z dnia [...] r. dot. przeznaczenia działki nr 4 w M., - postanowienia Starosty M. z dnia [...]r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji nr [...] z dnia [...] r., - postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, - oświadczenia projektanta z dnia [...] r. Na rozprawie, która odbyła się dnia 13 kwietnia 2015 r. pełnomocniczka B. S.-M. i Z. M. złożyła wyciąg z protokołu z sesji Rady Mejskiej M. z dnia [...] r., w trakcie której organ ten pozytywnie zaopiniował usunięcie dwóch barierek oraz dwóch miejsc parkingowych na parkingu znajdującym się na działce 4, w celu ułatwienia korzystania z parkingu przez klientów budynku usługowego z pokojami hotelowymi przy ulicy [...] w M. W trakcie tej samej rozprawy pełnomocnik skarżącej wniósł o odroczenie terminu rozprawy w celu umożliwienia zapoznania się z nowymi okolicznościami sprawy. Pełnomocnik skarżącej dnia 5 maja 2015 r. złożył pismo, w którym podniósł szereg zarzutów dotyczących projektu budowlanego zamiennego. Dotyczyły one błędnych obliczeń w zakresie posadowienia budynku, braku odpowiedniego zwymiarowania odległości od zewnętrznej ściany piwnic do granicy działki skarżącej, oraz braku wykonania powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej. W trakcie rozprawy, która odbyła się dnia 22 czerwca 2015 r. Sąd dopuścił i przeprowadził dowody uzupełniające z treści: - pisma Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta M. z dnia [...] r. oraz przewodniczącego Rady Miejskiej M. z dnia [...]r., - decyzji nr [...] Starosty M. z dnia [...] oraz decyzji nr [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Brak jest zatem na obecnym etapie postępowania podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi, które powtórzone zostały przez skarżącą w skardze kasacyjnej i uznane przez NSA za niezasadne. Brak jest również potrzeby powtarzania obszernych motywów uzasadniających to stanowisko, a zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż w niniejszym postępowaniu WSA w Gliwicach jest zobowiązany do oceny możliwości zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji oraz (w istocie jako okoliczność równoważna) możliwość korzystania przez klientów zrealizowanego budynku z parkingu zlokalizowanego na działce nr 4. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., dokonując wykładni § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 tego rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z kolei z § 18 ust. 2 rozporządzenia wynika, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że jeśli dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w tym miejscowym planie. Z § 18 ust. 2 rozporządzenia wynika, że jeżeli dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to zastosowanie będzie miał § 18 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może, ale nie musi określać liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dla określonego rodzaju inwestycji. Jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie tę kwestię regulował, to projekt budowlany będzie podlegał ocenie zarówno pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu regulującymi to zagadnienie jak i pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 2 rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii możliwości korzystania przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce nr 4 skład orzekający uznał, iż korzystanie takie jest możliwe praktycznie bez ograniczeń. Zgodnie z pismem Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta M. na działce nr 4, będącej własnością Gminy M., znajduje się bezpłatny ogólnodostępny parking czynny 24 godziny na dobę, wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. Niejako potwierdzeniem możliwości korzystania z tego parkingu jest pozytywna opinia Rady Miejskiej w M. w przedmiocie ułatwienia dostępu do parkingu dla pracowników i klientów budynku restauracyjno-hotelowego (poprzez likwidację części ogrodzenia oraz dwóch miejsc parkingowych). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. wyraźnie wskazał, że "możliwość parkowania na tym parkingu mogłaby być wzięta przez Sąd I instancji pod uwagę przy ocenie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdyby inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno– hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać, to jest gdyby wykazał, że w ogrodzeniu zostanie wykonane przejście umożliwiające wejście na teren budynku restauracyjno – hotelowego oraz przedstawił co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę". O ocenie składu rozstrzygającego w niniejszej sprawie okoliczność taka została wykazana. Biorąc pod uwagę oświadczenie inwestora, iż obiekt restauracyjno-hotelowy ma posiadać do 15 miejsc noclegowych należy uznać, iż dla planowanego przedsięwzięcia została zapewniona wystarczająca ilość miejsc parkingowych. Projekt budowlany budynku restauracyjno-hotelowego (s. 41) zawiera informację dotyczącą powierzchni dojazdowej i miejsc parkingowych. Określono ją na 100 metrów kwadratowych. Nie ma podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń. W dalszej części projektu podana została informacja, iż zjazdy (projektowane) będą służyć również jako miejsca parkingowe. Potwierdzeniem powyższej okoliczność jest decyzja Starosty M. nr [...]z dnia [...] r. zezwalająca inwestorowi na budowę dwóch zjazdów publicznej z drogi gminnej ul. [...]. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, iż inwestycja polegająca na budowie budynku restauracyjno-hotelowego w M. przy ul. [...] ma zapewnione miejsca parkingowe. Nie doszło tu zatem do naruszenia § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącej zawartych w piśmie z dnia 5 maja 2015 r. skład orzekający uznał, że nie mogą mieć one wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Dotyczą one bowiem treści decyzji Starosty M. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [...]r. o pozwoleniu na budowę inwestycji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Przedmiotem tego postępowania jest zaś decyzja z dnia [...]r. nr [...]. Sądy administracyjne dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej, oceniają legalność tej działalności według stanu prawnego i faktycznego, jaki miał miejsce w dacie wydania kontrolowanego aktu lub podjęcia kontrolowanej czynności. Okoliczności, które miały miejsce po wydaniu skarżonego aktu, nie mogą co do zasady wpłynąć na ocenę prawidłowości postępowania organów administracji przy wydawaniu aktu kontrolowanej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.