V SA/Wa 421/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabella Janson (spr.) Sędziowie: WSA Marek Krawczak WSA Jarosław Stopczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. Szpitala Powiatowego Sp. z o.o. w Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty przypadającej do zwrotu oddala skargę. W dniu [...] czerwca 2009 r. pomiędzy Instytucją Wdrażającą - Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia (dalej: CSIOZ) a ówczesnym Samodzielnym Publicznym Zespołem Opieki Zdrowotnej (dalej: SP ZOZ) w [...] w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko, Priorytet XII – Bezpieczeństwo zdrowotne i poprawa efektywności systemu ochrony zdrowia, Działanie 12.1 – Rozwój systemu ratownictwa medycznego została podpisana umowa o dofinansowanie na realizację projektu pt. "[...]". Skarżący otrzymał dofinansowanie w łącznej kwocie 805.201,59 zł i w ramach projektu zakupił dwa specjalistyczne ambulanse z wyposażeniem. W dniu 17 stycznia 2012 r. CSIOZ poinformował beneficjenta o konieczności zwrotu części dofinansowania w kwocie 281.928,90 zł wraz z odsetkami. Uzasadniając konieczność zwrotu CSIOZ wskazał, że Beneficjent nie dotrzymał warunków umowy o dofinansowanie w kwestii zachowania zasady trwałości projektu, tj. nie udzielał świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie kontraktu z NFZ w zakresie ratownictwa medycznego w okresie od dnia 1 kwietnia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. (21 miesięcy), który stanowi 35% wymaganego pięcioletniego okresu zachowania trwałości projektu. Wnioskiem z 28 marca 2012 r. SP ZOZ w [...] zwrócił się do Dyrektora CSIOZ o umorzenie należności przypadającej z tytułu zwrotu środków dofinansowania w kwocie 281.928,90 zł. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu beneficjent wskazał, że konieczność zwrotu części dofinansowania wraz z odsetkami skutkowała będzie zagrożeniem dla trwałości finansowej projektu oraz poważnie zagrozi budżetowi jednostki. W następstwie braku zwrotu środków w wymaganym terminie Dyrektor CSIOZ w dniu [...] maja 2012 r. wydał decyzję o zwrocie środków na kwotę 281.928,90 zł wraz z odsetkami. Po rozpoznaniu odwołania, Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję Dyrektora CSIOZ w części określającej sposób obliczenia kwoty odsetek oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej wysokość kwoty do zwrotu i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy określając konieczność zwrotu należności zaliczki i płatności pośredniej w wysokości 263.905,07 wraz z odsetkami oraz płatności końcowej w wysokości 17.915,49 wraz z odsetkami. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Instytucji Zarządzającej dopiero ostateczne ustalenie kwoty do zwrotu, które nastąpiło w ww. decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2012 r., umożliwiło rozpatrzenie wniosku o zastosowanie ulgi, o której mowa w art. 55 w zw. z art. 64 ust. 2 UFP. Wobec powyższego organ I instancji w zakresie środków przekazanych przed wejściem w życie ustawy o finansach publicznych prowadził postępowanie w przedmiocie udzielenia ulgi w odniesieniu do należności w wysokości określonej we wskazanej wyżej decyzji, tj. kwoty 263.905,07 zł. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z [...] października 2012r., odmówił umorzenia należności z tytułu zwrotu części dofinansowania otrzymanego w ramach projektu nr [...] w kwocie 263.905,07 wraz z odsetkami oraz umorzył postępowanie w odniesieniu do kwoty 17.915,49 zł. Minister Rozwoju Regionalnego po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] stycznia 2013r. odmówił umorzenia należności z tytułu zwrotu części dofinansowania otrzymanego w ramach projektu [...] w kwocie 263.905,07 zł. wraz z odsetkami. W skardze na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] stycznia 2013 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję wskazując na konieczność dokonania analizy całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem specyfiki i znaczenia społecznego realizowanego przez skarżącego projektu. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju (ww. organ, na mocy rozporządzenia RM z 27.11.2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju przejął dotychczasowe kompetencje Ministra Rozwoju Regionalnego) utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2012 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności dokonał analizy pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu społecznego". Następnie wskazał, że ze zgromadzonych w toku postępowania dokumentów wynika, iż obecna sytuacja finansowa skarżącego umożliwia spłatę przypadających do zwrotu należności. Wobec powyższego w niniejszej sprawie "ważny interes podatnika" nie może być podstawą zastosowania ulgi, a odmowa umorzenia należności nie będzie skutkować pogorszeniem sytuacji finansowej skarżącego i nie zagrozi dalszemu funkcjonowaniu szpitala. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił. I. naruszenie prawa materialnego poprzez: 1) naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.), a w szczególności: a) art. 56 ust. 1 pkt 5 - poprzez błędną ocenę wniosków wynikających z obowiązku zbadania, czy zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny; b) obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegająca w szczególności na: - naruszeniu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a wobec tego również brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, - naruszeniu art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez zaniechanie dokonania oceny wszystkich dowodów w sprawie, - naruszeniu art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego statuującego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku wyjaśnienia budzącego wątpliwości stanu faktycznego. Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady trwałości projektu, tylko do jego zawieszenia, a czasowe zawieszenie świadczenia wykonywania świadczeń zdrowotnych z zakresu ratownictwa medycznego nie oznacza przerwania trwałości projektu, gdyż w tym czasie ówczesny SPZOZ w [...] realizował inne świadczenia z zakresu ochrony zdrowia finansowane ze środków publicznych, w tym między innymi realizował zadania w zakresie transportu sanitarnego działającego w ramach Izby Przyjęć (SOR), przewożąc pacjentów w stanie zagrożenia życia na oddział anestezjologii i intensywnej terapii oraz na oddziały kardiologii inwazyjnej, transport taki jest realizowany ambulansem typu "S" z obsadą lekarską. Ponadto obowiązek zwrotu części dofinansowania negatywnie wpłynęło na jego kondycję finansową. Skarżący zarzucił również, że w niniejszej sprawie nie został wnikliwie rozważony interes dłużnika lub interes publiczny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. 2012, poz. 270]). Istotą sporu między stronami niniejszego postępowania jest prawidłowość rozstrzygnięcia, którym odmówiono skarżącemu umorzenia przypadającej do zwrotu należności z tytułu dofinasowania na realizację projektu pt. "[...]". Zgodnie z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.; dalej "ufp") Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności; Jednocześnie w myśl art. 67 ufp do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, odpowiednie zastosowanie mają przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) dalej op. Z art. 67 a § 1 op wynika, że organ na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym" może między innymi - pkt 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawidłowo ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z ww. przesłanek. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, iż za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa723/12). W wyroku z dnia 10 marca 2009 r. (sygn. akt I FSK 31/08) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Natomiast "interes publiczny" zgodnie z wyrażonym w doktrynie poglądem, należy rozumieć jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (S. Presnarowicz, Ulgi i zwolnienia uznaniowe w Ordynacji podatkowej, Warszawa 2002, s. 68). Zgodnie z orzecznictwem "interes publiczny" pojmowany jest również jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 723/12). Dodatkowo, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r. (sygn. akt II FSK747/10), oceniając spełnienie omawianej przesłanki należy również mieć na uwadze sytuację, czy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność ubiegania się przez podatnika o środki z pomocy państwowej, gdyż nie będzie on w stanie zaspokoić własnych potrzeb materialnych, a więc oceniać powyższą przesłankę przez pryzmat skutków wydanej decyzji. W niniejszej sprawie organ badając ważny interes podatnika przeprowadził analizę kondycji finansowej strony skarżącej na podstawie głównych elementów sprawozdania finansowego za lata 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013, tj. bilansu, rachunku wyników i sprawozdania z przepływów środków pieniężnych. Polegała ona na przeprowadzeniu analizy porównawczej (porównanie osiągniętych wielkości w czasie) oraz wskaźnikowej (wyliczenie wskaźników płynności, zadłużenia). Do przeprowadzenia analizy finansowej Beneficjenta wykorzystane zostały wskaźnik bieżącej płynności, wskaźnik rentowności sprzedaży, wskaźnik wypłacalności gotówkowej oraz wskaźnik zadłużenia ogólnego. Wskaźnik rentowności sprzedaży w 2012 r. wyniósł 6%, a w 2013 r. - 2%. Wskaźnik ten w latach 2009-2011 był ujemny, w związku z wykazywanymi przez Beneficjenta w tych latach stratami. Według Ministra Infrastruktury i Rozwoju optymalny poziom tego wskaźnika wyznacza przedział od 3% do 8%. Beneficjent najwyższy poziom wskaźnika rentowności sprzedaży osiągnął w 2012 r., natomiast w 2013 r. wskaźnik ten spadł. Wskaźnik bieżącej płynności (liczony jako iloraz aktywów obrotowych i zobowiązań krótkoterminowych) wyniósł w 2009 r.- 112%, w 2010 r. -85%, w 2011 r. -61%, w 2012 r.-85%, a w 2013 r. -92%. Według Ministra Infrastruktury i Rozwoju optymalny poziom tego wskaźnika to przedział od 150% do 250%. Beneficjent najwyższy poziom ww. wskaźnika osiągnął w 2009 r. Jednocześnie wskaźnik ten w 2013 r. wzrósł w stosunku do lat 2010-2013. Wskaźnik wypłacalności gotówkowej (liczony jako iloraz środków pieniężnych i zobowiązań krótkoterminowych) wyniósł w 2009 r.- 0,3, w 2010 r. -0,1, w 2011 r. -0,09, w 2012 r. - 0,1 (wartość wskaźnika do dwóch miejsc po przecinku - 0,18), w 2013 r. - 0,1 (wartość wskaźnika do dwóch miejsc po przecinku - 0,17). Według Ministra Infrastruktury i Rozwoju optymalna wartość tego wskaźnika to 0,2. Najwyższy wskaźnik wypłacalności gotówkowej Beneficjent osiągnął w 2009 r. i od tego roku wartość tego wskaźnika spadła do 0,1, utrzymując się na tym poziomie przez kolejne badane lata. Wskaźnik płynności gotówkowej m.in. w 2012 r. i 2013 r. wyniósł 0,1, co oznacza, że Beneficjent może spłacić około 10% zobowiązań bieżących środkami pieniężnymi. Wskaźnik zadłużenia ogólnego (liczony jako iloraz zobowiązań krótkoterminowych i długoterminowych do aktywów ogółem), wyniósł w 2009 r. - 28%, w 2010 r. - 36%, w 2011 r. - 56%, w 2012 r. - 46%, w 2013 r. - 16%. Według Ministra Infrastruktury i Rozwoju poziom tego wskaźnika nie powinien przekroczyć 65%. Organ wskazał, że przedstawione wyżej wielkości oznaczają, że udział kapitałów obcych w finansowaniu majątku Beneficjenta kształtuje się na poziomie optymalnym. Najniższy wskaźnik zadłużenia ogólnego wystąpił w 2013 r. i wyniósł 16%, co oznacza, że udział kapitałów obcych w finansowaniu majątku Beneficjenta jest bardzo niewielki. Jakkolwiek Beneficjent w ograniczonym stopniu korzysta z finansowania zewnętrznego, to w 2012 r. otrzymał on kredyt bankowy w wysokości 1.000.000 zł na okres 36 miesięcy, tj. od dnia 10 lipca 2012 r. do dnia 9 lipca 2015 r. Jak wynika z pisma Beneficjenta z dnia 19 sierpnia 2014 r. jest to kredyt odnawialny. Z ww. pisma wynika również, że z zaciągniętego ww. kredytu Beneficjent w 2012 r. spłacił część zobowiązań wymagalnych, powodując wykorzystanie kredytu do wysokości 997.511,08 zł. Beneficjent w ww. piśmie wskazał też, że w 2013 r. otrzymał z NFZ zaległe zapłaty za wykonane w 2011 r. i 2012 r. usługi medyczne wykraczające poza limity objęte umową w łącznej wysokości 816.006,60 zł. Środki z tytułu ww. nadwykonań Beneficjent przekazał na spłatę ww. kredytu. Z powyższego wynika zatem – jak słusznie zauważył organ – że skarżący jest w stanie spłacać zobowiązania wymagalne, w tym zaciągnięty kredyt. Jednocześnie – co zaznaczono w zaskarżonej decyzji – choć wartości dwóch wskaźników nie mieszczą się w optymalnych wartościach wskazanych przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, to są one niemalże na poziomie uznawanym przez ww. organ za niezagrażający sytuacji finansowej skarżącej. Jedynym wskaźnikiem odbiegającym od poziomu uznawanego za prawidłowy jest wskaźnik bieżącej płynności. W tym miejscu wyjaśnić jednakże należy, że, oceniając sytuację finansową należy brać pod uwagę wszystkie zdarzenia, które mogą świadczyć o kondycji finansowej skarżącego. Zatem, w związku z tym, iż skarżący spłaca zobowiązania wymagalne to niska wartość tego wskaźnika – jak słusznie zauważył organ – nie może być przesłanką do stwierdzenia, że sytuacja finansowa skarżącego jest zła. Dodatkowo z analizy rachunku zysków i strat za 2012 r. oraz 2013 r. wynika, że skarżący osiągnął zysk netto odpowiednio w wysokości 1.628.837,61 zł oraz 687.293,51 zł. Natomiast w 2009 r., 2010 r. i 2011 r. poniósł stratę netto odpowiednio w wysokości 1.083.285,69 zł, 1.978.203,27 zł, 2.280.190,87 zł. Zatem jego sytuacja finansowa polepszyła się w stosunku do lat poprzednich. Z analizy prezentowanych danych liczbowych za lata 2012 - 2013 wynika, że zysk za 2013 r. uległ zmniejszeniu w stosunku do 2012 r. o ponad 900.000 zł. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, że skarżący przez kolejne dwa lata (2012-2013) wykazał zysk, to świadczy to o poprawie kondycji finansowej. Następnie należy zwrócić uwagę na przeprowadzoną analizę zmian w należnościach krótkoterminowych i zobowiązaniach (długoterminowych i krótkoterminowych) za ostatnie trzy lata obrotowe (2011-2013). W 2011 r. należności stanowiły 2.592.303,81 zł, a zobowiązania 5.798.439,62 zł, w 2012 r. należności stanowiły 2.562.310,81 zł, a zobowiązania 5.293.798,94 zł, - w 2013 r. należności stanowiły 2.183.124,64 zł, a zobowiązania 3.372.007,54 zł. Z powyższego wynika, że zobowiązania oraz należności w każdym kolejnym badanym roku maleją. W 2013 r. wartość należności zmniejszyła się o około 380.000 zł w stosunku do 2012 r., natomiast wartość zobowiązań w 2013 r. spadła o około 1.922.000 zł w porównaniu do 2012 r. Z ww. danych wynika, że zobowiązania Beneficjenta zmniejszyły się znacząco w 2013 r. w porównaniu do poprzednich badanych lat. Organ przeprowadził także analizę przedstawionych przez skarżącego dokumentów świadczących o jego aktualnej sytuacji finansowej, tj. m.in. zestawienia przychodów i kosztów w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. oraz zestawienia należności oraz zobowiązań na dzień 30 czerwca 2014 r. Z ww. dokumentów wynika, że zgodnie z planem rzeczowo finansowym na 2014 r. przychody powinny wynieść 24.270.083,08 zł, a koszty 24.197.086 zł. Natomiast z realizacji ww. planu wynika, że na dzień 30 czerwca 2014 r. osiągnięte przychody stanowią 11.592.045,08 zł, a poniesione koszty wynoszą 12.291.467,82 zł. Zatem na dzień 30 czerwca 2014 r. koszty przewyższają przychody o około 700.000 zł. Z zestawień należności oraz zobowiązań wynika natomiast, że na dzień 30 czerwca 2014 r. zobowiązania stanowią 4.046.291,27 zł (w tym z tytułu kredytu 740.058,62 zł), a należności 2.101.292,07 zł. lecz zobowiązania wymagalne wynoszą 11.715,21 zł. Mając zatem na uwadze wyniki przeprowadzonych przez organ analiz należy zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, iż sytuacja finansowa skarżącego umożliwia spłatę należności, o umorzenie której wystąpił, a przesłanka "ważnego interesu podatnika", umożliwiająca zastosowanie ulgi nie została w niniejszej sprawie spełniona. Odnośnie spełnienia drugiej przesłanki, jaką jest "interes publiczny" wyjaśnić należy, iż winna być ona rozpatrywana w kontekście prowadzonej przez skarżącego działalności polegającej na wykonywaniu świadczeń zdrowotnych. W ocenie Sądu wydanie decyzji odmawiającej umorzenia przedmiotowej należności nie skutkuje pogorszeniem sytuacji finansowej strony skarżącej oraz nie zagrozi dalszemu funkcjonowaniu szpitala. W związku z powyższym wydanie przedmiotowej decyzji nie prowadzi do naruszenia respektowania wartości wspólnych dla społeczeństwa, jakim jest prawo dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie występuje zagrożenie dla zdrowia pacjentów to nie można mówić, że została spełniona przesłanka "interesu publicznego". Sąd nie zgodził się również z argumentacją strony skarżącej, że czasowe zawieszenie świadczenia wykonywania usług zdrowotnych z zakresu ratownictwa medycznego nie oznacza przerwania trwałości projektu gdyż w tym czasie skarżący realizował inne świadczenia z zakresu ochrony zdrowia realizowane ze środków publicznych. W tym miejscu wskazać należy, iż – jak wskazał organ – okres trwałości w każdym projekcie biegnie od momentu jego zrealizowania i zgodnie z art. 57 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. L 210 z 31.7.2006 z późn. zm.) nie podlega zawieszeniu, przerwaniu, czy przesunięciu w stosunku do momentu realizacji projektu. Niezbędnym warunkiem uzyskania dofinansowania projektu przez skarżącego było świadczenie usług w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia na podstawie kontraktu z NFZ. Tym samym zaprzestanie wykorzystywania majątku zakupionego w ramach realizacji projektu do świadczenia usług z zakresu ratownictwa medycznego w ramach kontraktu z NFZ stanowi naruszenie trwałości projektu. W świetle powyższego okoliczność, iż skarżący realizował świadczenia z zakresu ochrony zdrowia ale poza kontraktem z NFZ nie ma znaczenia dla konieczności zwrotu środków. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy poprzez zebranie całego materiału dowodowego i ustosunkował się do twierdzeń strony skarżącej. Ponadto uwzględnił i należycie rozważył kwestie interesu publicznego oraz interesu dłużnika wykonując tym samym zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 943/13. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.