I SA/Lu 433/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. P. E. L. S.. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...]., po rozpatrzeniu wniosku spółki o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. odmówił umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości [...] zł (naliczonych na dzień złożenia wniosku tj. [...] r.). W swoim wniosku strona wyjaśniła, że w dniu [...]. otrzymała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w Specjalnej Strefie Ekonomicznej Euro Park M. Podstrefa L. i w okresie od 2008 do 2012 roku korzystała ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta L.. Na skutek cofnięcia przez Ministra Gospodarki udzielonego spółce zezwolenia utraciła ona prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości, złożyła korektę deklaracji i jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł. Uzasadniając swój wniosek o umorzenie odsetek spółka podniosła, że aktualnie jest w trakcie realizacji od 1 lipca 2014 r., inwestycji na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, której efektem ma być uruchomienie produkcji zamknięć do puszek aluminiowych. W związku z realizacją inwestycji spółka poniesie koszty przekraczające 200 mln złotych i przewiduje, że straty związane z realizacją inwestycji będzie ponosić przez około 7 lat od uruchomienia produkcji, zatem ograniczenie innych, niezwiązanych z inwestycją wydatków jest szczególnie istotne dla dalszej działalności spółki. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] r. podkreślił, że była ona podejmowana na podstawie przepisów art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej i ma charakter uznania administracyjnego, co oznacza, że ocena zaistnienia przesłanek uznanych za ważny interes podatnika lub interes publiczny leży w gestii organu podatkowego, przy czym ulgi podatkowe mają charakter wyjątkowy i powinny być stosowane w nadzwyczajnych sytuacjach. Następnie organ uzasadnił dlaczego, po analizie materiału dowodowego, uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki w postaci ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, które wskazywałyby na zasadność umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie spółki od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stwierdziło, że umorzenie zaległości podatkowych, czy też odsetek za zwłokę, jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania i wobec generalnej zasady jaką jest płacenie podatków, stanowi nadzwyczajny środek prawny zaś decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie wskazanego powyżej przepisu mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organ podatkowy może, ale nie musi, umorzyć zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę. Kolegium wyjaśniło użyte w treści przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej zwroty: ważny interes podatnika oraz interes publiczny podkreślając, iż jego zdaniem organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, który następnie ocenił i nie znajdując przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego odmówił spółce umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. SKO nadmieniło, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił sytuację majątkową spółki analizując całokształt przedstawionych przez nią dowodów w postaci sprawozdań finansowych, wniosku o udzielenie pomocy de minimis oraz złożonych oświadczeń. Ponadto organ rozważył wszystkie argumenty spółki w odniesieniu do obu przesłanek czyli zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika, jak też wziął pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki interesu publicznego. W ocenie Kolegium, należało podzielić stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że wprawdzie planowane wydatki i koszty wpłyną na sytuację majątkową podatnika, lecz nie można przypisać im charakteru nadzwyczajnego zdarzenia losowego, niezależnego od jego działania. Ponadto za prawidłowe organ odwoławczy uznał stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że nawet trudna sytuacja materialna nie przesądza automatycznie o konieczności skorzystania z ulgi wynikającej z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Spółka nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Kolegium złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska organu I instancji i przyjęcie, że: przez pojęcie "ważnego interesu" należy rozumieć sytuację powstałą z przyczyn o charakterze wyjątkowym, niezależnych od postępowania podatnika, planowane wydatki inwestycyjne, które spowodują stratę nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia ulgi, przyszłe wydatki inwestycyjne nie stanowią przesłanki do udzielenia ulgi; - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67b § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym odmowę umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej ze względu, że powołany interes publiczny będzie dotyczył ewentualnego przyszłego zatrudnienia nowych pracowników w związku z nową inwestycją, spółka dysponuje środkami finansowymi, które mogą stanowić źródło spłaty powstałych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych bez ryzyka zagrożenia pogorszenia sytuacji finansowej; - art. 187 § 3 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że organ I instancji prawidłowo nie odniósł się w skarżonej decyzji do dokumentu znanego organowi I instancji z urzędu, tj. sprawozdania finansowego spółki za okres od stycznia do września 2014 r., z którego wynika, że spółka nie ma zysków, lecz osiąga wysoką stratę oraz stwierdzenie, że to spółka nie wykazała inicjatywy dowodowej żądając uzupełnienia dotychczas złożonego materiału dowodowego o nowe dowody załączone do innej sprawy; - art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym odmowę umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. podczas, gdy organ I instancji nie dokonał wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i dokonał błędnej jego oceny. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni pojęć stanowiących podstawę do umorzenia odsetek od zaległości podatkowej, stwierdzając, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć okoliczności nadzwyczajne, niezależne od działania podatnika. Strona zaznaczyła, że pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "ważny interes publiczny" nie mają definicji ustawowej. Trudno zdaniem skarżącej stwierdzić, że stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji i SKO znajduje oparcie w ugruntowanej linii orzeczniczej, bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są stanowiska odmienne. Tym samym według spółki można stwierdzić, że art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie wyłącza możliwości, aby podstawą dla przyznania ulgi były przyszłe koszty. Spółka podniosła, iż nieuzasadnione jest twierdzenie, że wniosek spółki nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że powołany interes publiczny będzie dotyczył ewentualnego przyszłego zatrudnienia nowych pracowników w związku z nową inwestycją. Zaznaczono także, iż nieuprawnione jest stwierdzenie, że skoro spółka dysponuje środkami finansowymi, które mogą stanowić źródło spłaty powstałych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych bez ryzyka zagrożenia pogorszenia sytuacji finansowej to niezasadne jest umorzenie odsetek od zaległości podatkowej. Strona skarżąca nadmieniła, że na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, organ ten był w posiadaniu sprawozdania finansowego spółki za okres od stycznia do września 2014 r., z którego wynika, że spółka nie ma zysków, lecz osiąga wysoką stratę na poziomie ponad 9 milionów złotych. Niniejszy dokument wpłynął do organu I instancji 20 października 2014 r. wraz z wnioskiem o umorzenie odsetek od zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres 2010- 2012, a co za tym idzie stanowił załącznik do innego wniosku spółki i był znany organowi z urzędu. Zdaniem spółki nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie, iż to na podatniku spoczywa inicjatywa dowodowa, tak aby w najpełniejszy sposób udokumentować swój wniosek oraz, że spółka nie wykazała takiej inicjatywy żądając uzupełnienia dotychczasowego materiału dowodowego w sprawie o nowe dowody załączone do innej sprawy. Ponadto zdaniem skarżącej organy obydwu instancji nie wzięły pod uwagę wszystkich znanych im okoliczności dotyczących sytuacji finansowej spółki oraz wskazywanych przez nią okoliczności, w jakich doszło do powstania zaległości. Z jednej strony wskazano, że spółka w latach poprzednich ponosiła stratę, jednak z analizy dokonanej przez organ I instancji wynika, że straty spółki z roku na roku ulegają zmniejszeniu. Okoliczność tak została stwierdzona przy całkowitym pominięciu kwestii wydatków ponoszonych od lipca 2014 r. w związku z prowadzoną inwestycją. Straty spółki nie będą więc wbrew twierdzeniom organów maleć, lecz rosnąć. Ponadto, mając na względzie sprawozdanie finansowe spółki za okres od stycznia do września 2014 r. wniosek organu I instancji dotyczący malejących strat spółki należy uznać za całkowicie pozbawiony podstaw. Fakt spisania kosztów inwestycji prowadzonej w latach 2008-2010 dopiero w 2014 r. nie pozostaje bez wpływu na sytuację finansową spółki w latach poprzednich. Spółka dopiero w 2014 r. dokonała bilansowego spisania kosztów, jednak koszty te wcześniej zostały poniesione, nie były jedynie uwzględniane w wyniku finansowym faktycznie zatem spółka w poprzednich latach ponosiła wyższe straty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie choć nie ze wszystkimi jej zarzutami należy się zgodzić. W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] na mocy której utrzymane zostało rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2009 r. Sąd dokonując kontroli wspomnianej decyzji z uwzględnieniem zebranego w sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że organ odwoławczy przy jej wydaniu dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt niniejszej sprawy wynika, że organ rozpatrywał wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w kontekście art.67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Słuszną jest, zatem teza, że decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych (odsetek za zwłokę) podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, a ponadto, iż obowiązującą w polskim prawie jest zasada obowiązkowego płacenia podatków. Wyjątek od tej zasady ustawodawca przewidział m.in. w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie możliwości udzielania pomocy w regulowaniu należności publicznoprawnych w postaci umorzenia zaległości podatkowej (odsetek) w wypadku zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, albo też oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zobowiązania podatkowego (odsetek). Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym. W przeciwnym bowiem wypadku mogłoby to oznaczać dowolność organu przy rozstrzyganiu spraw dotyczących udzielania ulg. Przede wszystkim nie jest oparte o kryterium uznania ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Użycie przez ustawodawcę ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości. W ocenie tej należy uwzględnić zarówno sposób powstania zaległości podatkowej, jak również sytuację majątkową wnioskodawcy, a także możliwości wykonania ciążących na zobowiązanym obowiązków podatkowych. Zgodnie z przepisami zawartymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Zasadniczą kwestią, na którą zwrócił uwagę Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest zagadnie związane z uchybieniem w zakresie postępowania dowodowego dotyczącym sprawozdania finansowego strony skarżącej za okres od stycznia do września 2014 r. Z akt badanej sprawy bezspornie wynika, że skarżąca spółka w toku postępowania (w odwołaniu) zwracała uwagę na swoje sprawozdanie finansowe za okres od stycznia do września 2014 r. dołączone do wniosku spółki o umorzenie odsetek od zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2010-2012. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę powinien poddać ocenie zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy, a w razie przedstawienia przez stronę nowych dowodów lub zgłoszenia nowych wniosków dowodowych, dokonać oceny przedstawionych dowodów lub rozważyć zasadność uwzględnienia nowego wniosku dowodowego. Z brzmienia art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z jego treści wynika zatem, że kolegium nie jest uprawnione do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty wówczas, gdy przepisy prawa pozostawiają organowi I instancji sposób rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego. W sytuacjach rozstrzygania w oparciu o uznanie dochodzi wyłącznie do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, tj. SKO. Z omawianego przepisu jednak nie wynika ażeby on uprawniał samorządowe kolegium odwoławcze jedynie do oceny decyzji pod względem formalnym. Przepis ten wprawdzie nie pozwala kolegium orzec co do istoty sprawy, ale to nie oznacza, że nie bada ono sprawy merytorycznie (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2000 r., III SA 2525/99, ONSA 2002, nr 1, poz. 16). Z tego punktu widzenia okoliczność, że strona w trakcie postępowania przed organem I instancji przedstawiając swoją sytuację majątkową nie powołała się na sprawozdanie finansowe za okres od stycznia do września 2014 r. a uczyniła to dopiero w odwołaniu, nie zwalnia organu II instancji od oceny wnioskowanego przez stronę dowodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji pominęło powyższą kwestię stwierdzając, że przedmiotowe sprawozdanie finansowe stanowiło załącznik do kolejnego wniosku o umorzenie odsetek za lata 2010-2012, a skarżąca spółka nie wykazała inicjatywy dowodowej, żądając uzupełnienia materiału dowodowego o nowe dowody załączone do innej sprawy. Biorąc po uwagę powyższe Sąd w składzie orzekającym uważa, że wbrew twierdzeniom Kolegium stan faktyczny sprawy nie został ustalony w oparciu o pełny (kompletny) materiał dowodowy. Zgromadzony w sprawie materiał wymagał przeprowadzenia w pierwszej kolejności wymienionego przez skarżącą dowodu, ponieważ miał one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji gdy wniosek dowodowy dotyczący istotnych okoliczności sprawy został złożony w toku postępowania podatkowego, organ podatkowy nie może żądania jego przeprowadzenia nie uwzględnić, skoro okoliczności, które miały być stwierdzone przez zgłoszone dowody, nie były stwierdzone za pomocą innych dowodów. Zawarte w art. 188 Ordynacji podatkowej sformułowanie "chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodem" odnosi się do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej, już stwierdzonej, na korzyść strony. Jeżeli dowód dotyczy tezy odmiennej (tzw. przeciwdowód) powinien być przeprowadzony (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., o sygn. akt II FSK 2661/14, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., o sygn. akt I GSK 151/12, wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r., o sygn. akt I FSK 382/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienna interpretacja tego przepisu prowadziłaby do pozbawienia strony podstawowego instrumentu, za pomocą którego realizuje prawo do czynnego udziału w sprawie, tj. zgłaszania wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., o sygn. akt I FSK 290/12, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., o sygn. akt I FSK 1344/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie prawidłowo przeprowadzone postępowanie winno sprowadzać się do przestrzegania przez Kolegium norm zawartych art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy, obowiązany do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy, nie może dowolnie wybierać dowodów, które są podstawą ustaleń faktycznych, poprzez dyskredytowanie inicjatywy dowodowej strony, w oparciu o wadliwe rozumienie art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż oznaczałoby to, że prowadzi postępowanie pod z góry założoną tezę, co zaprzeczałoby wszelkim zasadom rzetelnego postępowania podatkowego, określonym w Ordynacji podatkowej. Niedopuszczenie dowodu powinno mieć miejsce tylko gdy jest oczywiste, że okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma i nie może mieć żadnego znaczenia dla sprawy (treść rozstrzygnięcia), co obejmuje również przypadki, gdy dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności, jak również gdy z przyczyn obiektywnych dowodu nie da się przeprowadzić. Ponadto należy zaznaczyć, że realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania rolą organu odwoławczego było ponownie rozpoznać sprawę uwzględniając w swojej ocenie także zgłoszone zarzuty (czy ewentualne wnioski dowodowe). Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo prowadząc postępowanie powinien mieć na uwadze, że wprawdzie nie miał obowiązku uwzględnienia wszystkich zgłoszonych przez stronę w postępowaniu zarzutów w zakresie odniesienia się do określonego materiału dowodowego, jednak organ nie może ich zignorować, ale musi odpowiednio uzasadnić odmowę przeprowadzenia żądanego dowodu. W ocenie Sądu brak w uzasadnieniu decyzji bezpośredniego odniesienia się do zgłoszonego w odwołaniu zarzutu w zakresie wskazanego materiału dowodowego (sprawozdania finansowego) jest uchybieniem organu odwoławczego. Należy bowiem mieć na uwadze, że brak konkretnego odniesienia się do zgłoszonych zarzutów w zakresie materiału dowodowego nawet jeżeli organ uważa przeprowadzenie go za zbędne, bowiem okoliczności mające być nim stwierdzone są potwierdzone innymi dowodami, nie upoważnia go do całkowitej ignorancji w tym zakresie. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z tego względu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium uwzględni powyższe uwagi w zakresie wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przedmiotowego sprawozdania finansowego skarżącej spółki. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.