II OSK 1022/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Ż. i C. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 511/13 w sprawie ze skarg PPHU [...] Sp. jawna z siedzibą w Sosnowcu oraz M. Ż. i C. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M. Ż. i C. Ż. solidarnie na rzecz PPHU [...] Sp. jawna z siedzibą w Sosnowcu 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 511/13 po rozpoznaniu skarg PPHU [...] S. S., C. H., S. B. Sp. Jawna w Sosnowcu oraz M. Ż. i C. Ż., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2012 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 26 września 2006r. PPHU "[...]" Spółka Jawna wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa ubojni drobiu". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza działając na podstawie art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Budowa ubojni drobiu" na działce nr [...]/17, k. m. 6, obręb [...], przy ul. [...] 91 w Dąbrowie Górniczej, polegającego na budowie jednokondygnacyjnego budynku ubojni, rozbioru i konfekcjonowania drobiu o pow. 1000m2 wraz z niezbędną infrastrukturą – przy wydajności instalacji uboju – 20.000 szt./dobę i wielkości zatrudnienia 30 osób. We wniosku z dnia 4 sierpnia 2010 r., uzupełnionym w dniu 1[...] października 2010 r. M. Ż. i C. Ż. domagali się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, podnosząc że są współwłaścicielami działek o nr [...]/4 i [...]/5, położonych w odległości 19,4 m od budynku ubojni i oddzielonych od działki inwestora działką nr [...]/5 o szerokości 4 m, stanowiącą własność Gminy, natomiast realizacja ubojni uniemożliwi im budowę domu mieszkalnego na ich nieruchomości, której nie uwzględniono przy lokalizacji spornej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. na podstawie art. 157 § 3 K.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zgodnie z art. 28 k.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, jako że ich działki nie znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji i nie sąsiadują z działką nr [...]/17, co potwierdza dołączona przez inwestora mapa ewidencyjna, a pominięcie jednej ze stron nie jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, lecz wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku M. i C. Ż. o ponowne rozpoznanie sprawy, orzekło o uchyleniu w całości decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. i umorzeniu postępowania prowadzonego w tym zakresie na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 K.p.a. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 612/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi PPHU "[...]" Spółka Jawna stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] czerwca 2011 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia 11 lipca 2012 r. uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] listopada 2010r. W uzasadnieniu stwierdzono, że badając legitymację M. i C. Ż. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza oparto się o przepis art. 28 w związku z art. 46a ust. 4 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego. Kolegium wskazało, że legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej posiadają właściciele nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Nadto podniosło, że organ administracyjny nie jest związany obszarem przedsięwzięcia zakreślonym na mapie ewidencyjnej dołączonej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, a także że nie ma podstaw, aby przy ustalaniu interesu prawnego brać pod uwagę treść art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, definiującego pojęcie strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazało, że na działce o nr [...]/17, będącej w użytkowaniu wieczystym "[...]" Spółka Jawna z siedzibą w Sosnowcu planowana jest realizacja inwestycji polegającej na budowie ubojni drobiu, a także że M. i C. Ż. są współwłaścicielami działek o nr [...]/4 oraz [...]/5, oddzielonych od działki, na której planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie działką o nr [...]. Organ zaznaczył, że przedsięwzięcie dla którego określono środowiskowe warunki zgody na realizację oraz sporządzono raport o oddziaływaniu na środowisko różni się znacząco od przedsięwzięcia opisanego we wniosku, co do którego inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza o udzielenie decyzji środowiskowej. We wniosku założono ubój oraz rozbiór, konfekcjonowanie tuszek drobiowych w ilości 5.000 sztuk dziennie, natomiast z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że ilość ta wynosić będzie 20.000 sztuk na dobę. Ponownie rozpoznając sprawę przy uwzględnieniu stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 612/11, organ uznał, że obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w kształcie określonym raportem oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko obejmuje obszar, którego współwłaścicielami są M. oraz C. Ż., a w konsekwencji ich wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] kwietnia 2007 r. powinien wszcząć postępowanie w sprawie. W świetle tego stanowiska Kolegium uznało za zasadne usunięcie z obrotu prawnego własnej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., bowiem jedynie w ten sposób możliwe będzie przeprowadzenie merytorycznego postępowania zmierzającego do zbadania czy wskazana decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wad wymienionych w art. 156 K.p.a. "[...]" Spółka Jawna z siedzibą w Sosnowcu wniosła do WSA w Gliwicach skargę na decyzję Kolegium z dnia 11 lipca 2012r. domagając się jej uchylenia w całości. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1053/12 WSA w Gliwicach oddalił skargę stwierdzając, że zgodnie z art.153 p.p.s.a organ był związany przy wydaniu zaskarżonej decyzji wyrokiem w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 612/11 stąd też prawidłowo przyjęto, że M. i C. Ż. legitymowali się przymiotem strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla spornej inwestycji. Ponadto sąd stwierdził, że zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia objętego decyzją środowiskową będzie, ze względu na jego rozmiar i skalę oraz sam charakter dotyczył nieruchomości M. i C. Ż.. Przed wydaniem powyższego wyroku SKO w Katowicach wszczęło postępowanie i decyzją z dnia [...] października 2012 r. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] kwietnia 2007 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia "Budowa ubojni drobiu". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor złożył wniosek, w którym określił, że dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku ubojni, rozbioru i konfekcjonowania ubitych tuszek drobiowych określając wielkość produkcji na 5000 sztuk na dobę. Natomiast z przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynikało, że inwestor przewiduje budowę jednokondygnacyjnego budynku ubojni o powierzchni 1000m2 wraz z niezbędną infrastrukturą naziemną i podziemną a wielkość produkcji została wskazana w ilości 20 000 sztuk na dobę. W ocenie Kolegium dla zmienionego przedsięwzięcia nie zostało przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w konsekwencji czego doszło do rażącego naruszenia przepisów art.7 k.p.a. i art.77 § 1 k.p.a. W szczególności Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza zaniechał zbadania obszaru oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, który to obszar podlegał weryfikacji w toku postępowania w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, ponownego zbadania zgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustalenia zakresu podmiotowego sprawy tj. kręgu stron postępowania. Naruszenie prawa zdaniem Kolegium było oczywiste i miało charakter kwalifikowany a jego skutki nie pozwalały na pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli: PPHU "[...]" Sp. J. oraz uczestnicy postępowania M. i C. Ż.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.127 § 3 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podzielono stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza wobec rozbieżności między treścią wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia a samą decyzją oraz raportem o środowiskowych uwarunkowaniach powinien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Niedopełnienie tego obowiązku skutkowało rażącym naruszeniem przepisów postępowania z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów wniosku uczestników postępowania Kolegium stwierdziło, że nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym twierdzenie o naruszeniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa, gdyż stosowne zawiadomienia znajdują się w aktach sprawy. W zakresie zgodności z obwiązującym planem zagospodarowania przestrzennego organ się nie wypowiedział, gdyż organ orzekający w sprawie nie zbadał tej okoliczności w stosunku do przedsięwzięcia zmienionego. Skargi na powyższą decyzję złożyli PPHU "[...]" Sp.J. jak i uczestnicy postępowania M. i C. Ż.. Skarżąca PPHU "[...]" zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania oraz przepisów prawa materialnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza nie podjął postępowania wyjaśniającego mającego na celu ocenę rozbieżności pomiędzy treścią wniosku a raportem o oddziaływaniu na środowisko, podczas gdy organ nie miał wątpliwości, że decyzja którą wydał dotyczyła inwestycji w zakresie uboju 20 000 sztuk drobiu na dobę. Wskazała również, że postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 kwietnia 2007r. świadczy o przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie. Nadto zarzuciła nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i nie poparte żadnymi dowodami uznanie, że zakres oddziaływania inwestycji obejmuje działki należące do uczestników postępowania M. i C. Ż. co skutkowało uznaniem, że są stroną postępowania. Zwróciła również uwagę, że inwestycja została zrealizowana, tym samym decyzja której organ stwierdził nieważność wywołała nieodwracalne skutki prawne. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2012r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uczestnicy postępowania M. i C. Ż. zaskarżyli decyzję SKO w części dotyczącej uzasadnienia wskazując, że organ w sposób zdawkowy odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżących doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo o ochronie środowiska, bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa ubojni drobiu", jak i postanowienie o nałożeniu na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie zostały podane do publicznej wiadomości a zatem zachodzi nieważność tej decyzji z mocy prawa. Nadto wskazali, że decyzja Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] kwietnia 2007r. była niezgodna z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sprzeczny jest również z treścią postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2006r. oraz z postanowieniem Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] grudnia 2006r. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie decyzji w części dotyczącej uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyjaśnił, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy zachodzą trzy przesłanki, a to: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołało takie wadliwe orzeczenie. Orzekając o nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa organ administracji publicznej winien jednocześnie wskazać na łączne wystąpienie wyżej wymienionych przesłanek, przy czym podkreślić należy, że ich wystąpienie nie może być dorozumiane, ale jasno wskazane. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich. Z kolei decyzja jest wydana bez podstawy prawnej w sytuacji, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, muszą być jednocześnie niemożliwymi do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Kierując się tymi wskazaniami Sąd uznał, że SKO nie wykazało, iż decyzja Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W szczególności organ ten nie wykazał w sposób dostatecznie jasny i wyraźny, że określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa ubojni drobiu" miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie podzielił zarzutu, że przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza postępowanie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. W trakcie badania akt sprawy SKO nie zwróciło uwagi na fakt, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia został uzupełniony. Wezwaniem z dnia 1 lutego 2007 r. Urząd Miejski w Dąbrowie Górniczej zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku między innymi o określenie łącznej ilości ścieków powstających na terenie zakładu. W odpowiedzi pismem z dnia 12 lutego 2007 r. wnioskodawca szczegółowo określił zużycie wody obliczone na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody, przy założeniu że powierzchnia projektowanego zakładu wyniesie 1000m2 a wielkość uboju 20000 sztuk na dobę. Z treści postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dąbrowie Górniczej z dnia 4 kwietnia 2007 r., w którym uzgodniono zakres wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia inwestycyjnego "Budowa ubojni drobiu" również wynika, że inwestycja dotyczy obiektu o powierzchni 1000m2 i wielkości produkcji 20 000 sztuk na dobę. Takie dane stały się również podstawą do opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nadto w ramach prowadzonego postępowania organ zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w Dąbrowie Górniczej o informację czy planowana inwestycja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest zgodna z zapisami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzyskując w tym zakresie potwierdzenie zgodności. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza wydał w dniu [...] kwietnia 2007 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa ubojni drobiu" w której wskazał, że inwestycja dotyczy budowy jednokondygnacyjnego budynku o powierzchni 1000m2 i wydajności instalacji uboju drobiu 20 000sztuk na dobę. Zatem w ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że organ nie poprzedził wydania decyzji postępowaniem którego zakres nie obejmowałby przyjętych w decyzji parametrów w zakresie wielkości infrastruktury oraz wielkości produkcji. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Sąd nie podzielił również zarzutu w zakresie sprzeczności wydanej decyzji z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Treść zapisów planu wskazuje, że przeznaczeniem podstawowym tego terenu była zabudowa produkcyjno-usługowa, służąca obsłudze produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, w tym rolnicza spółdzielnia produkcyjna, ubojnia zwierząt itp. Jednocześnie ustalając zasady kształtowania zabudowy plan wskazywał, że utrzymuje się istniejącą zabudowę i urządzenia rolniczej spółdzielni produkcyjnej i ubojni drobiu wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną z możliwością ich remontu, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy (§12 ust.1 oraz 12 ust.5 pkt 1 Uchwały nr XLII/795/05 z dnia 31 maja 2005r. publ. Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 82 poz.2231). Zatem należałoby rozważyć, czy przedmiotowa inwestycja stanowi rozbudowę istniejącej w tym miejscu ubojni, poprzez budowę kolejnego budynku, na co wskazują oświadczenia inwestora, czy też tak jak twierdzą uczestnicy, jest to zupełnie nowa inwestycja nie związana z istniejącą zabudową. Zdaniem Sądu nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa. Dlatego też same wątpliwości interpretacyjne zapisów planu nie mogą jeszcze świadczyć o sprzeczności decyzji z planem, a w konsekwencji o rażącym naruszeniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Odnosząc się do zarzutu, że skarżącym C. i M. Ż. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla spornej inwestycji Sąd wskazał, że wyrokach o sygn. akt: II SA/GL 612/11 i II SA/Gl 1053/12 dwukrotnie przesądzono kwestię, że M. i C. Ż. przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu, zatem rozważania organów w tym zakresie w uzasadnieniach decyzji są bezprzedmiotowe, podobnie jak podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi PPHU "[...]". Jako nietrafny Sąd ocenił zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa, gdyż zgodnie z art. 32 ust.1 i ust.3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] kwietnia 2007r.) przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania, przy czym podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę. W aktach sprawy na karcie nr 4 znajduje kopia pisma z dnia 26 lutego 2007r. w którym Naczelnik Wydziału Ekologii i Rolnictwa zwraca się o umieszczenie na stronie internetowej Urzędu informacji o zmieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa ubojni drobiu". W tych samych aktach na karcie nr 5 znajduje się kopia zawiadomienia o podaniu do publicznej wiadomości danych o wniosku wraz z adnotacją, że przedmiotowe zawiadomienie zostało wywieszone na tablicy urzędowej w dniu 26 lutego 2007r. i zdjęte w dniu 20 marca 2007r. Zatem organ dopełnił obowiązków wynikających z treści art. 32 ust.1 i 3 cyt. ustawy i tym samym zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu zgodnie z art. 10 i art. 53 cyt. ustawy. W rezultacie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja SKO w Katowicach zostały wydane z obrazą art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę SKO w Katowicach , kierując się naprowadzonymi przez Sąd okolicznościami oraz przeprowadzoną wykładnią prawa materialnego i procesowego, winno rozważyć czy w sprawie występują przesłanki z art.156 k.p.a. stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] kwietnia 2007r. i w zależności od poczynionych ustaleń wydać decyzję której uzasadnienie będzie spełniać wymogi art.107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. M. Ż. C. Ż. w skrdze kasacyjnej od powyższego wyroku wnieśli o jego uchylenie w części dotyczącej punktu 1 i 2 oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucono naruszenie: I. prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 19, art. 10, art. 11, art. 31, art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2006.129.902) w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., poprzez nie zastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd treści wskazanych przepisów, według ich brzmienia na dzień 06.10.2006r., tj. dzień wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji i dzień 06.12.2006r. r., tj. na dzień wydania postanowienia przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza nakładającego na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a które to przepisy powinny być wzięte pod uwagę przy należytym ogłaszaniu odpowiednio informacji zawartych w zawiadomieniu o postanowieniu, co skutkowało brakiem ogłoszenia w formie ogłoszenia na tablicy Urzędu, ogłoszenia w formie elektronicznej, a szczególnie ogłoszenia w miejscu położenia inwestycji w związku z czym uniemożliwiło to skarżącym zapoznanie się z treścią wniosku inwestora oraz składanie uwag i wniosków we wskazanym terminie 21 dni, które to naruszenia powinny skutkować ustaleniem przez WSA w Gliwicach rażącego naruszenia prawa i nieważnością decyzji Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza zdn. 18.04.2007 r.; art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 19, art. 10, art. 11, art. 31, art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust 2 oraz art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2006.129.902) w zw.z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., poprzez niezastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy przez WSA w Gliwicach treści wskazanych przepisów ustawy na dzień 26.02.2007r. tj. na dzień wydania zawiadomienia o podaniu do publicznej wiadomości danych o wniosku PPUH [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz wniosku Z-cy Naczelnika Wydziału Ekologii i Rolnictwa do Biura Informatyzacji Urzędu w sprawie zamieszczenia tych danych na stronie internetowej (w formie elektronicznej). Ogłoszenie to zostało dokonane w sposób sprzeczny z wówczas obowiązującymi przepisami, które nakazywały ogłoszenie nie tylko na tablicy urzędowej i w formie elektronicznej, ale szczególnie ogłoszenie w miejscu lokalizacji inwestycji, tj. miejscu położenia nieruchomości skarżących. Brak ogłoszenia w tej formie uniemożliwił skarżącym uzyskanie informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uczestniczenia w tym postępowaniu, wnoszenia zarzutów. Dla ważności ogłoszenia wedle ww. przepisów koniecznym jest spełnienie wskazanych form ogłoszenia w celu umożliwienia zainteresowanym składania uwag i wniosków, które nie zostały spełnione przez brak ogłoszenia w miejscu lokalizacji inwestycji, co powinno skutkować ustaleniem przez WSA w Gliwicach rażącego naruszenia prawa i nieważnością decyzji Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dn. 19.04.2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach z mocy prawa. art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie sprawy przez WSA w Gliwicach niezgodnie ze stanem faktycznym, spowodowanym przyjęciem przez ten Sąd stanu faktycznego ustalonego przez SKO w Katowicach, czego wyrazem był brak odniesienia się przez WSA w Gliwicach do wszystkich zarzutów zawartych w skardze do WSA w Gliwicach, a w tym do zarzutów dotyczących braku ogłoszenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dn. 6.10.2006r. wydanym przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie postanowienia Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dn. 6.10.2006r. oraz zarzutu braku ogłoszenia postanowienia Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej z dn. 6.12.2006r. nakładające na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co wpłynęło na uniemożliwienie skarżącym wnoszenie skarg i wniosków oraz ewentualnych środków odwoławczych na wszczęcie postępowania, którego celem była zgoda na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa ubojni drobiu" oraz kontroli spełnienia przez inwestora warunków określonych w przepisach ochrony środowiska, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia 15.01.2013 r. i poprzedzającą ją decyzji SKO w Katowicach z dnia 08.10.2012 r. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 2, 4, 5, 7-10 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z dnia 9 maja 2003r.) poprzez niezastosowanie ww. przepisów, które na podstawie art. 91 Konstytucji RP są stosowane bezpośrednio w polskim porządku prawnym, a które to mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zawierają wskazania, co do odpowiedniego zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu wydania decyzji w sprawach dotyczących środowiska, a których uwzględnienie przyczyniłoby się do stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na uchybienia ww. przepisom przez organy wydające stosowne decyzje. Do naruszenia ww. przepisów doszło poprzez brak zapewnienia skarżącym udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na wszystkich jego etapach, w tym wczesnym jego etapie poprzez opisywany w zarzutach nin. skargi w pkt I - 1 i I - 3 zupełny brak ogłoszenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania i postanowienia zobowiązującego inwestora PPHU [...] do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz braku ogłoszenia w miejscu inwestycji danych dot. wniosku w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, co skutkowało brakiem poinformowania skarżących w miejscu położenia ich nieruchomości, tj. działek o nr [...]/4 i [...]/5 i uniemożliwieniem składania uwag, wniosków i ewentualnych środków odwoławczych od wydanych postanowień i decyzji. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi M. i C. Ż. mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także poprzez brak wszechstronnej i gruntownej analizy wszystkich aspektów sprawy poprzez uznanie przez Sąd, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa: naruszenie art. 156 § 1 pkt.7 - zarzuty pkt 1 i 2 petitum niniejszego pisma; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez sprzeczność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż postanowienie MPZP w § 12 ust 2 w zw. z ust 5 pkt 1 daje jedynie i wyłącznie prawo i możliwość remontu, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy istniejącego obiektu ubojni pod warunkami zgodności z przepisami odrębnymi oraz z ustaleniami MPZP. Budowa nowej ubojni nie została w planie przewidziana. W rozumieniu przepisów prawa budowlanego remont, przebudowa, nadbudowa i rozbudowa nie jest tożsamy z budową nowego obiektu (ubojni). W związku z powyższym brak było podstaw na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skoro MPZP nie przewiduje w ogóle możliwości budowy nowej ubojni. MPZP w odniesieniu do zabudowy dopuszczalnej określonej w § 12 ust 3 również nie daje podstaw prawnych wybudowania nowej ubojni. Zatem doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza zgodnie z ww. przepisami przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku ze znacznymi, niedającymi się pogodzić rozbieżnościami pomiędzy wnioskiem inwestora z dn. 26.09.2006 r., a sporządzonym przez inwestora raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz postanowieniem Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dn. 24.01.2007r., które były podstawą wydania raportu. Naruszenie to miało charakter rażący i stoi w sprzeczności z zasadą praworządności; art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2, art. 52 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska (wg brzmienia na dzień 18.04.2007r.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez uznanie przez WSA w Gliwicach, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony na zlecenie inwestora jest zgodny z treścią postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dąbrowie Górniczej z dn. 29.11.2006 r. oraz z postanowieniem Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dn. 06.12.2006 r., będącymi podstawą jego sporządzenia, a jednocześnie wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucono ponadto narusznie prawa materialnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska (wg brzmienia na dzień 18.04.2007r.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną wykładnię ww. przepisów poprzez uznanie przez Sąd, że realizacja inwestycji jest zgodna z obowiązującym w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwalą nr XLIL/795/05 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dn. 31.05.2005 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Dąbrowy Górniczej dla terenów położonych w rejonie Strzemieszyc Małych i Kazdębia, mimo że ww. MPZP przewiduje wyłącznie utrzymanie istniejącej ubojni drobiu, z możliwością jej remontu, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy, a nie budowę nowej ubojni, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ustalonych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Niezasadne okazały się zarzuty koncentrujące się na wskazanych w pkt. I – 1,2,3 skargi kasacyjnej przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska z 27 kwietnia 2001 r. (dalej: "P.o.ś."). Wskazać należy, że SKO orzekając o nieważności decyzji z [...] kwietnia 2007 r. stwierdziło, że doszło w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia do rażącego naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 K.p.a., co warunkowało zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jednocześnie Kolegium przyjęło, że w świetle zebranego materiału dowodowego niezasadne okazały się twierdzenia skarżących o naruszeniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w zakresie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa, gdyż stosowne zawiadomienia znajdują się w aktach administracyjnych. Również Sąd Wojewódzki, powołując się na konkretne dokumenty znajdujące się w aktach stwierdził, że organ dopełnił obowiązków wynikających z art. 32 ust 1 i 3 P.o.ś. i tym samym zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu zgodnie z art. 10 i art. 53 P.o.ś. Akceptując powyższą ocenę zaznaczyć należy, że przepis art. 32 ust 1 pkt 1 P.o.ś. stanowi, że przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Według ust. 2 organ administracji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa. Stosownie do art. 3 pkt 19 P.o.ś. przez podanie do publicznej wiadomości – rozumie się ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia. W orzecznictwie NSA zwrócono uwagę, że przytoczony art. 3 pkt 19 P.o.ś., definiujący podanie ogłoszenia do publicznej wiadomości może być różnie interpretowany. Mianowicie przyjęto, że wskazuje on trzy odrębne sposoby ogłaszania informacji a jednocześnie zauważono, że wprawdzie obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanej inwestycji jest istotnym elementem informowania społeczeństwa o postępowaniu wymagającym jego udziału, jednakże brak jego realizacji nie zawsze prowadzi do negatywnych skutków prawnych. Rzeczą organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2007 r., II OSK 1061/07). W niniejszej sprawie podano do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, przy czym uczyniono to poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej oraz wywieszenie informacji w siedzibie organu na tablicy urzędowej. W takiej sytuacji brak umieszczenia obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanej inwestycji nie może być traktowany jako rażące naruszenie prawa. W ustalonym stanie sprawy brak było również podstaw do zastosowania art. 11 P.o.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., skoro w przeprowadzonym postępowaniu organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa zgodnie z art. 10 i 53 P.o.ś. Podkreślić w tym miejscu należy, że przepis art. 11 P.o.ś. nie daje podstawy do uznania decyzji za nieważną gdy w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. W każdym zatem przypadku ocenie podlega waga takiego naruszenia i jego wpływ na wynik sprawy. W przedstawionych okolicznościach sprawy słusznie Sąd Wojewódzki, a wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się takich naruszeń przepisów P.o.ś., które determinowałyby stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji. Z argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej nie wynika ponadto z jakich przesłanek wyprowadzono wniosek o obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz informacji o postanowieniu nakładającym na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z przytoczonych w petitum skargi kasacyjnej przepisów to nie wynika. Dla porządku trzeba dodać, że treść przepisów art. 32 i art. 1 pkt 19 P.o.ś. w analizowanym zakresie była tożsama w datach przywołanych przez autora skargi kasacyjnej. Jako nietrafny należało również uznać zarzut dotyczący powołanych w pkt. I – 4) przepisów Konwencji sporządzonej w Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. 2003.78.706). Przepisy Konwencji stanowiły zobowiązanie do podjęcia niezbędnych środków przez Państwa – strony Konwencji w zakresie objętym jej regulacją. Polska wykonała stosowne działania i wprowadziła do wewnętrznego porządku prawnego normy pozwalające na udział społeczeństwa w sprawach z zakresu ochrony środowiska oraz normy gwarantujące dostęp do informacji w tym zakresie. Oznacza to, że kontrola legalności kwestionowanej decyzji musiała być przeprowadzona na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, która to ustawa recypowała normy wynikające z wymienionej Konwencji. Chybione okazały się zarzuty dotyczące art. 56 ust. 1 P.o.ś., zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami. Przede wszystkim należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku nie zawarł oceny przesądzającej o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Nie mógł tego uczynić chociażby z tego powodu, że kompetencją Sądu jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem a nie zastępowania organów administracji właściwych do rozpatrywania spraw administracyjnych. Wobec tego, że Kolegium w postępowaniu nadzwyczajnym nie dokonało oceny co do zgodności lokalizacji inwestycji z planem miejscowym, to Sąd Wojewódzki nakazał uczynienie tego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Jednocześnie zwrócił uwagę, że organ wystąpił do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w Dąbrowie Górniczej o informację czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego uzyskując w tym zakresie potwierdzenie zgodności. Analizując całość zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd trafnie zakwestionował stanowisko Kolegium, według którego Prezydent Miasta Dąbrowy Górniczej nie poprzedził wydania decyzji postępowaniem, którego zakres obejmowałby przyjęte w decyzji parametry w zakresie wielkości infrastruktury oraz wielkości produkcji. Sąd Wojewódzki zasadnie wskazał na opracowany raport i inne dokumenty zawierające informacje o wielkości przedsięwzięcia, uwzględnionej końcowo w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Niewątpliwie rację ma Sąd Wojewódzki, że ewentualne nieprawidłowości proceduralne należało ocenić w świetle kryteriów właściwych dla postępowania toczącego się w trybie nadzwyczajnym. Zaznaczyć należy, że postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 156 § 1 K.p.a. ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej wadliwości kwestionowanej decyzji, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej już sprawy. Rzeczą więc Kolegium było rozważenie czy zebrane w sprawie dowody dawały podstawę do ustaleń faktycznych warunkujących orzeczenie przez organ o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zgodnie z przepisami stanowiącymi podstawę prawną wydanej decyzji z [...] kwietnia 2007 r. W tym kontekście zasadnie Sąd Wojewódzki wskazał na potrzebę rozważenia ponownie przez Kolegium, czy przedmiotowa inwestycja mieściła się w ustaleniach planu miejscowego, czy też była z nią sprzeczna w stopniu ewentualnie wskazującym na rażące naruszenie prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd Wojewódzki trafnie zwrócił uwagę na właściwe rozumienie podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, jaką jest rażące naruszenie prawa. Uzupełniająco zaakcentować należy, że aby mówić o rażącym naruszeniu prawa musi być ono oczywiste, wyraźne, bezsporne. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew wyraźnym zakazom ustanowionym w przepisie. Przyjąć należy, że przy ocenie przesłanek stwierdzenia nieważności trzeba wziąć pod uwagę również skutki stwierdzonego naruszenia prawa, a więc to, czy są one możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy aspekt związany z kryterium skutków gospodarczych nie jest bez znaczenia. Z tych wszystkich względów stanowisko Sądu Wojewódzkiego zasługiwało na akceptację. Całkowicie niezasadny okazał się również zarzut pkt. I – 6) dotyczący sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd Wojewódzki nie objął bowiem swą oceną prawidłowości tego dokumentu a zatem nie mógł też naruszyć przepisów przytoczonych w tym zakresie przez autora skargi kasacyjnej. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a.