II OSK 1253/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 630/15 w sprawie ze skargi M. K. i H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015r. sygn. akt VII SA/Wa 630/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.K. i H.K.na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego wraz z budową instalacji zewnętrznych i wewnętrznych wod-kan oraz instalacji c.o. Przebudowa obejmowała wykucie dwóch otworów okiennych i jednego drzwiowego, zamurowanie jednego otworu drzwiowego i wymurowanie nowych ścianek działowych i nośnych oraz przebudowę i rozbudowę instalacji wewnętrznej elektrycznej na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], jednostce ewidencyjnej F. Pismem z dnia 07 marca 2014 r. M. K. i H. K. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazując na rażące naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr. 75 poz. 690 ze zm.). Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] października 2014r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] grudnia 2013r. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Wojewoda podkreślił, że przedmiotem przebudowy jest istniejący budynek gospodarczy, który został wybudowany w latach 70 -tych ubiegłego stulecia na podstawie pozwolenia na budowę. Budynek usytuowany jest ścianą zachodnią w granicy z dz. nr. [...], a ścianą wschodnią w granicy z dz. nr. [...]. Obie działki stanowią własność M. i H. K.. Inwestorzy wraz z wnioskiem o pozwolenie na przebudowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a przedłożony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz obowiązującymi przepisami, w tym określającymi warunki techniczne, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności nie narusza § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r,, który dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie doszło także do naruszenia § 19 ust. 1 cyt. rozporządzenia, gdyż zaprojektowane trzy miejsca parkingowe, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, usytuowane w odległości 16 metrów od najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt stały ludzi. Budynki oznaczone na projekcie zagospodarowania nr 1 i 5 nie są budynkami przeznaczonymi na ten cel. Na działce inwestora przewidziano także miejsce ustawienia pojemników na odpady stałe znajdujące się w odległości 3.0 metra od ściany budynku przewidzianego do zmiany sposobu użytkowania, ponad 10 metrów od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i 3.0 metra od granicy działki, co spełnia wymogi § 23 ust. 1 rozporządzenia. Podsumowując organ uznał, że projekt budowlany inwestycji spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 2-4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentacji skarżących wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa dla działki inwestycyjnej wymogu zachowania określonego procenta powierzchni biologicznie czynnej. Z analizy projektu zagospodarowania działki wynika, że powierzchnia terenu zielonego wynosi 46,9%. Budynek po zmianie sposobu użytkowania będzie pełnił funkcje zakładu produkcji sprzętu i urządzeń medycznych i nie jest w nim przewidziane pomieszczenie na lakiernię. Przedstawiając powyższe Wojewoda Ś. uznał, że kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Starosty K. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 §1 kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 §1 pkt 2 kpa). Po rozpatrzeniu odwołania M.K. i H. K. od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. dalej: “k.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego inwestorzy spełnili wszystkie wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego, w szczególności złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 i 3 ustawy. Także analiza dokumentacji projektowej wskazuje, że nie doszło do rażącego naruszenia wymogów ustalonych decyzją Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W szczególności nie stwierdzono rażącego naruszenia warunków zabudowy w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wymogów dotyczących położenia w strefie ochrony sanitarnej cmentarza grzebalnego, a także ilości miejsc postojowych (wymagane - 3 miejsca postojowe dla 87,9 m2 powierzchni użytkowej). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył jednocześnie, że skarżący wnieśli do SKO w K. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] września 2013 r., ustalającej B. M. i R. M.warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy F.z dnia [...] września 2013r. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ podkreślił, że z dokumentacji projektowej w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że nie przewiduje się robót związanych ze zmianą odległości spornego budynku od granicy z działkami sąsiednimi, w tym zwłaszcza nie przewiduje się jakichkolwiek zmian w dachu (opis techniczny str. 26), realizacji balkonu lub daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, pochylni lub rampy. Tym samym nie doszło do naruszania w sposób rażący warunków wynikających z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazał również, że zarzut braku wykazania w zatwierdzonym projekcie budowlanym pomieszczenia lakierni nie może być skuteczny, gdyż nie jest organem właściwym do oceny czy pomieszczenie "lakierni’' jest pomieszczeniem bez którego niemożliwym jest produkcja sprzętu medycznego. Podobnie organ ocenił zarzut naruszenia § 272 ust. 3 warunków technicznych wskazując, że pozwolenie na przebudowę nie obejmuje swoim zakresem jakichkolwiek prac związanych z robotami budowlanymi na ścianach zewnętrznych budynku zlokalizowanych przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. Także zarzut dotyczący braku opinii w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy pomimo, iż w projekcie przewidziano zatrudnienie trzech pracowników uznał za bezzasadny. Wyjaśnił, że od dnia 01 stycznia 2012r., przestał obowiązywać wymóg dotyczący zapewnienia przez pracodawcę zaopiniowania przez rzeczoznawców ds. BHP projektów budowy lub przebudowy obiektów budowlanych, w których przewiduje się pomieszczenia pracy. Zmiany w tym zakresie wprowadziła ustawa z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców zmieniającą m. in. przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r., Kodeks pracy (Dz. U. z 2011 r., Nr 232, poz. 1378). Zgodnie z art. 213 ust. 1 KP, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby budowa lub przebudowa obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenia pracy, była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy. Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja Starosty K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. i H. K. W obszernym uzasadnieniu powołując wielokrotnie orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wywodzili, iż doszło do naruszenia § 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. gdyż inwestorzy zmienili konstrukcję i pokrycie dachu. Doszło także do naruszenia § 14 ust 1 cyt. rozporządzenia, gdyż co prawda dojazd do spornego budynku odbywać się będzie po działce inwestycyjnej po pasie szerokości 3 m, ale także przez przejazd bramowy pod przebudowanym budynkiem o szerokości 2,40 m. Podnieśli nadto, że ich zdaniem sporny obiekt, z uwagi na to, że znajduje się w granicy z ich działkami powinien posiadać "ogniomury" co spełniałoby warunek oddzielenia pożarowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie wskazał, iż zakres udzielonego pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania obiektu wyznaczył ramy kontroli zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że poza zakresem kontroli pozostały zarzuty dotyczące posadowienia budynku względem granicy, okapów, konstrukcji dachu, dojazdu do budynku, gdyż decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. nie roztrzygała w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu zatwierdzony decyzją projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności nie doszło do naruszenia § 12 ust 5, § 14 ust. 1 oraz § 272 ust. 3 rozporządzenia. Zarzuty w tej mierze nie zawierają argumentów, które pozwalałyby na uznanie nieprawidłowości oceny dokonanej przez organ w kontekście rażącej wadliwości decyzji. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób wyczerpujący i bardzo wnikliwy dokonał analizy zatwierdzonego projektu budowlanego i odniósł się do wszystkich zarzutów przedstawiając stosowną argumentację, a Sąd podzielił te ustalenia i ich ocenę. W ocenie Sądu brak było też podstaw do uznania, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, art. 77, art. 8 i art. 10 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H.K. zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na przyjęciu, że kontrolowana decyzja Starosty K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nie jest dotknięta żadną z wad, o jakich mowa w przywołanym przepisie, 2. § 12 ust. 5, § 14 ust. 1 oraz § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez stwierdzenie, że zarzuty zawarte w skardze odnoszące się do ww. przepisów, nie zawierają argumentów, które pozwalałyby na uznanie nieprawidłowości oceny dokonanej przez organ w kontekście rażącej wadliwości decyzji. Nadto zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Ś. z dnia [...] października 2014r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 80 i 77 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i ocenę dowolną polegającą na uznaniu, że z akt postępowania wynika, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi określone przepisami prawa do uzyskania pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcji sprzętu medycznego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 5 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 2, art. 32 ust. 4, art. 35 ustawy Prawo Budowlane, b) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ odwoławczy naruszenia ww. przepisów przez organ I instancji, polegającego na zaniechaniu zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji, w sytuacji gdy nie była to sprawa niecierpiąca zwłoki, c) art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek dotyczących decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a także nie ustosunkowanie się do wszystkich zastrzeżeń skarżących zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieodniesieniu się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów zawartych w skardze, jak i bezkrytycznym zaakceptowaniu stanowiska organu II instancji. Na tej postawie skarżacy kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego ( por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016r. sygn. akt II GSK 938/15, LEX nr 2227735). Całkowicie chybiony jest zarzut, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 10, art. 11, art. 73 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydanej decyzji, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zaniechanie zapewnienia czynnego udziału stronie w postępowaniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie zatem art. 151 p.p.s.a. mogłoby nastąpić w sytuacji, gdyby sąd oddalił skargę pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez sąd określonych rozstrzygnięć. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na tej podstawie skargę oddalił. Ponadto w przypadku podnoszenia zarzutów skierowanych wobec przepisów postępowania strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, ma również obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 2985/13, LEX nr 1481552). Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Nie wystarczy w skardze kasacyjnej samo stwierdzenie, że wpływ taki mógłby wystąpić. Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona żadnych argumentów, które wskazywałyby jaki wpływ na prawidłowość wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia, miały wskazane przez skarżącego uchybienia proceduralne. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a będącego podstawą ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji, które w sposób wyczerpujący ustaliły i uzasadniły okoliczności wskazujące na brak zaistnienia w sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] grudnia 2013 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Materiał dowodowy będący podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy został zgromadzony przez organy administracji publicznej zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania wyjaśniającego określonymi w art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Z kolei zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 K.p.a. przez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem powołanego przepisu, a wynikiem sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak informacji, które mogłyby potwierdzić zasadność podniesionego zarzutu w tym zakresie. Sam fakt nie zawiadomienia skarżącego przez organ odwoławczy o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie nie stanowi jeszcze podstawy do kwestionowania prawidłowości wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe, nie doszło również do naruszenia przez organ art. 107 § 3 K.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi określone tym przepisem. Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarzut ten jest konsekwencją kwestionowania przez skarżącego kasacyjnie prawidłowości samego rozstrzygnięcia i przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska w zakresie braku podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Dlatego też należy zwrócić uwagę, że kasacyjny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdy orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej, czy to z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu, czy też istotnych nieprawidłowości w przedstawieniu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Za naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. zostanie uznane uzasadnienie niepozwalające poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się sąd podejmując określonej treści rozstrzygnięcie. Natomiast na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku. Treść art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest podstawą do polemiki z poglądami sądu I instancji, których wadliwość powinna być wykazywana poprzez odniesienie się do naruszenia konkretnych przepisów materialnych i podnoszona w ramach właściwej podstawy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Analiza treści zarzutów w tym zakresie wskazuje, że są one ze sobą powiązane, co pozwala na ich wspólne rozpoznanie. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji bezpodstawnie zaakceptował brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] grudnia 2013r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., pomimo rażącego naruszenia § 12 ust. 5, § 14 ust. 1 oraz § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe w tym względzie jest stanowisko Sądu I instancji, że zakres przedmiotowej sprawy został wyznaczony treścią udzielonego pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania obiektu, które jednocześnie wyznaczyło ramy kontroli zaskarżonej decyzji. Sprawa dotyczy bowiem decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcji sprzętu medycznego. Oznacza to, że poza zakresem kontroli pozostały zarzuty dotyczące posadowienia budynku względem granicy, konstrukcji dachu oraz ścian oraz dojazdu do budynku, gdyż udzielone pozwolenie na przebudowę nie rozstrzygało w tym przedmiocie. Nie budzi wątpliwości fakt, że pozwolenie na przebudowę dotyczyło budynku, który został legalnie wzniesiony w latach 70tych. Nadto zakres robót określony w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie dotyczył zarówno zmian konstrukcyjnych dachu jak i ścian budynku znajdujących się w granicy działek. Nie wiadomo na czym miało polegać naruszenie przez organy § 12 ust. 5 rozporządzenia, bowiem uzasadnienie skargi kasacyjnej tego nie wyjaśnia. W brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepis ten posiadał również jednostki redakcyjne w postaci punktów ( § 12 ust. 5 pkt 1 i 2) i regulował kwestię odległości w jakiej można było sytuować budynki od granicy działki budowlanej. Można jedynie zwrócić uwagę, że nie znajduje on w sprawie zastosowania, gdyż nie dotyczy budynków co do których przed wejściem w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów ( § 330 pkt 1). Z kolei kwestia zapewnienia właściwego dojazdu do istniejącego budynku, jak już wyżej wskazano, nie była przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji Starosty K., ponieważ budynek wraz z dojazdem powstał w latach 70tych w oparciu o inną decyzję o pozwoleniu na budowę. Stąd podnoszona przez skarżącego kwestia niespełnienia przez drogę dojazdową wymagań wynikających z treści § 14 ust. 1 rozporządzenia nie podlegała ocenie organów. Nie można w tej sytuacji domagać się, nie jako przy okazji zmiany sposobu użytkowania obiektu, ponownej kontroli prawidłowości innej ostatecznej decyzji administracyjnej, a do tego dostosowania parametrów istniejącej drogi dojazdowej do aktualnie obowiązujących w tym zakresie przepisów technicznych. Wyklucza to również powołany powyżej § 330 pkt 1 rozporządzenia. Podobnie rzecz się ma z § 272 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Ponieważ przedmiotowy budynek powstał legalnie w latach 70tych, a obecnie doszło jedynie do jego przebudowy i zmiany sposobu użytkowania, nie można domagać się dostosowania wszystkich parametrów technicznych budynku do aktualnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Nie dotyczy to oczywiście tej części budynku, w której wykonano roboty budowlane na podstawie udzielonego aktualnie pozwolenia na przebudowę, bowiem w tym zakresie realizowana inwestycja podlega ocenie zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami o warunkach technicznych. Jednak zarzuty kasacyjne dotyczą tych części budynku, w stosunku do których udzielone pozwolenie na przebudowę i zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał żadnych zmian. Konkludując podnieść należy, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić.