II SA/Kr 1594/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Paweł Darmoń Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Gminy Miejskiej kwotę 460 zł ( słownie: czterysta sześćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 12 ust. 4a , 4f i 5, art. 18 ust. 1, 1e i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), art. 129 ust. 5, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a, 2 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 782 zew zm.) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz: J. W. c. J. i B. oraz J. W. s. H. i M. w wysokości 126 889,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0214 ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], m. K. przejętą na rzecz Gminy Miejskiej, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 1 czerwca 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "rozbudowa ul K. od ul B. km 0+000 do km 0+642 jako drogi gminnej dojazdowej KD oraz budowa połączenia ul. K. z ul. T. jako drogi gminnej klasy dojazdowe KD wraz z odwodnieniem, oświetleniem i przebudową kolidującego uzbrojenia terenu: kanalizacji deszczowej, sieci gazowej, wodociągowej i teletechnicznej". W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 1 czerwca 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna w dniu 20 lipca 2011 r. i z tym dniem zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przedmiotowa działka, przeszła z mocy prawa na własność Gminy Miejskiej na potrzeby realizacji powyższej inwestycji. Działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] wydzieloną pod drogę publiczną i nr [...]. W oparciu o treść odpisu z księgi wieczystej [...] ustalono, że w dniu, w którym decyzja Prezydenta Miasta stała się ostateczna, objęta nią była działka nr [...], a jako właściciele wpisani byli: J. W. c. J. i B. oraz J. W. s. H. i M., na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Aktualnie działka nr [...] stanowi własność Gminy Miejskiej. Organ ustalił, że pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. poinformował, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. była częściowo zajęta pod pas drogowy drogi publicznej - ul. K.. Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. Urząd Wojewódzki w K. wskazał, że w stosunku do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...], jedno ewid. [...], nie było prowadzone postępowanie w przedmiocie nabycia z mocy prawa w/w nieruchomości przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 73 ustawy. Organ wskazał, iż pomimo niezakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] mającego na celu wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w niniejszej decyzji orzeczono o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za działkę nr [...]. W przedmiotowej sprawie rzeczoznawca majątkowy P. T. w dniu 14 kwietnia 2015 r. sporządził operat szacunkowy, w którym wyceną objął działkę nr [...]. Zgodnie z zaświadczeniem o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości wydanym przez Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta z dnia 29 sierpnia 2014 r., w dniu wydania decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 1 czerwca 2011 r., działka nr [...] nie była objęta żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie posiadała również decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmienioną uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 3 marca 2010 r., działka znajdowała się na obszarze w przeważającej części - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności, oznaczonej symbolem MW, w pozostałej części (fragment północno - wschodni) - tereny korytarzy podstawowego układu drogowo -ulicznego, oznaczonego KT. Ponadto wśród gruntów przyległych do przedmiotowej nieruchomości przeważały tereny o funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności - MW. Przedmiotowa działka położona jest w K. w dzielnicy [...], w odległości około 5,8 km w linii prostej na południowy - wschód od R., w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy K., w niewielkim oddaleniu od jej skrzyżowania z ulicą L.. Nieruchomość usytuowana jest na terenie osiedla [...]. Nieruchomość obejmująca działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 0,0214 ha stanowi fragment gruntu o nieregularnym kształcie. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ulicy K.. Na dzień l czerwca 2011 r. teren nieruchomości był w przybliżeniu płaski. Działka była uzbrojona w wodę i gaz, a także w sieć elektroenergetyczną (przewód po wschodniej granicy działki). Sieć gazowa biegnie przez środek działki, co niekorzystnie wpływa na możliwości zagospodarowania nieruchomości. Ponadto wyceniana działka posiadała techniczne możliwości doprowadzenia kanalizacji. W dniu wydania decyzji nr [...] Prezydenta Miasta, tj. 1 czerwca 2011 r. na działce nr [...] znajdowała się nawierzchnia żwirowa - pow. 63 m2.Po odrzuceniu transakcji wyraźnie odstających biegły stwierdził, że w okresie ostatnich dwóch lat na badanym obszarze zawartych zostało 36 transakcji kupna sprzedaży nieruchomości podobnych, z czego: 9 dotyczyło nieruchomości nabywanych przez Skarb Państwa - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, natomiast 27 dotyczyło nieruchomości nabywanych przez Gminę, przeznaczonych lub użytkowanych jako droga. W badanym okresie czasu najwięcej transakcji sprzedaży nieruchomości nabywanych pod drogi publiczne odnotowano na terenie [...] (28 transakcji) i były to głównie grunty nabywane przez Gminę, zlokalizowane w południowych obrębach tej jednostki. W K. oraz w S. odnotowano po 4 transakcje, gdzie stroną kupującą była Gmina, natomiast w [...] nie zanotowano żadnej transakcji. Ceny transakcyjne nieruchomości drogowych wahały się od 61 zł/m2 na obrzeżach P. (obręb [...]) do 578,65 zł/m2 znacznie bliżej centrum miasta ([...], obręb [...]). Następnie rzeczoznawca ustalił, że od kwietnia 2013 r. na terenie jednostki ewidencyjnej [...] zawarto w sumie 4 transakcje spełniające zadane kryteria podobieństwa. Zgodnie z przedstawioną bazą jednostkowe ceny transakcyjne nieruchomości podobnych wahają się w przedziale od 537,06 zł/m2 do 749,51 zł/m2. W celu wyliczenia wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] rzeczoznawca majątkowy zastosował podejście porównawcze - metodę porównywania parami, które polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. W sporządzonym w dniu 14 kwietnia 2015 r. operacie szacunkowym dobór cech korygujących i wagi tych cech oraz skala ich ocen nie nasuwają zastrzeżeń, a l m2 przedmiotowego gruntu został określony na kwotę 588,39 zł. Wartość wycenianej nieruchomości ustalona została na kwotę 126889,00 zł, w tym wartość gruntu - 125 915,00 zł oraz wartość odtworzeniowa części składowych - kwota 974,00 zł, według jej stanu na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta tj. 1 czerwca 2011 r. Od tej decyzji odwołanie złożyła Gmina Miejska wskazując, że w przedmiotowym rozstrzygnięciu organ nie dokonał analizy stanu prawnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] podlegającej działaniu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w kontekście ugruntowanej linii orzecznictwa w tym zakresie, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie winien zobowiązać Gminę Miejską do wpłaty ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia 23 października 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w związku z obowiązującymi przepisami prawa normującymi kwestię ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomości, które stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, organ prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest powołać biegłego tj. rzeczoznawcę majątkowego w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Autor sporządzonej w niniejszej sprawie wyceny dla przedmiotu wyceny położonego w dniu określania stanu (1 czerwca 2011 r.) zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w przeważającej części w terenie o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności ozn. symbolem "MW" oraz w pozostałej części w terenie koniarza podstawowego układu drogowo - ulicznego ozn. symbolem "KT" wykonał operat szacunkówy podejściem porównawczym, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 134 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości i uwzględnieniu 3 transakcji nieruchomościami gruntowymi o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności, z terenu jednostki ewidencyjnej [...] miasta K., z wyłączeniem obszaru tzw. "[...]" oraz obrębów peryferyjnych jednostki ewidencyjnej, co bez wątpienia zgodne jest z definicją rynku lokalnego obejmującego teren gminy lub powiatu. Powyższe poprzedzone była analizą transakcji o przeznaczeniu mieszanym - częściowo pod drogi i częściowo pod zabudowę mieszkaniową wysokiej intensywności, w wyniku której biegły nie stwierdził występowania nieruchomości spełniających kryteria podobieństwa do nieruchomości wycenianej. W związku z powyższym przeprowadzono oddzielnie analizę rynku nieruchomości o przeznaczeniu drogowym oraz analizę rynku nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wysokiej intensywności. Przeprowadzona analiza rynku lokalnego wykazała, iż średnie ceny transakcyjne nieruchomościami drogowymi są niższe od średnich cen transakcyjnych nieruchomościami pod zabudowę mieszkaniową wysokiej intensywności. W niniejszym przypadku przy określaniu wartości wycenianej nieruchomości nie ma zastosowania § 36 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, ponieważ przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem przejęcia nieruchomości pod drogę publiczną nie spowodowało zwiększenia jej wartości. Organ zaznaczył, iż uwzględnione w wycenie nieruchomości porównawcze bez wątpienia uznać należy za nieruchomości podobne do przedmiotu wyceny w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami tj. nieruchomości, które są porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Rzeczoznawca majątkowy stosując metodę porównywania parami dokonał odpowiedniej korekty poszczególnych wartości, spójnej z przedstawionymi opisami poszczególnych nieruchomości porównywanych, przyjętą skalą cech rynkowych oraz przypisanymi im wartościami. Mając powyższe na uwadze zdaniem organu nie ulega wątpliwości, iż rzeczoznawca majątkowy dokonał również właściwego wyboru podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, a także uwzględnił cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Tym samym wypełnił również dyspozycję art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wymienione powyższej okoliczności dowodzą, iż dokonaną w ten sposób wycenę ocenić należy w sposób pozytywny. Tym samym niniejszy operat szacunkowy może stanowić dowód w przedmiotowej sprawie i być wykorzystany dla potrzeb niniejszego postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy stwierdził dodatkowo, że sprawa prowadzona przez Wojewodę [...] dotycząca regulacji stanu prawnego w trybie art. 73 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną w stosunku do przedmiotowej nieruchomości do dnia dzisiejszego nie została zakończona wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że ustalenie prawa jednostki do odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość — wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - nie może ulegać jakiemukolwiek oddaleniu w czasie z powodu braku ewentualnego dołożenia przez określony podmiot staranności w prowadzeniu swoich spraw. Ze względu na powyższe wypłata odszkodowania w przedmiotowej sprawie powinna nastąpić na rzecz osób ujawnionych w księdze wieczystej. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Miejska domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 77 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego, co doprowadziło do ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 12 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, podczas gdy w stosunku do nieruchomości objętej decyzją na podstawie wskazanej ustawy toczy się równolegle postępowanie w oparciu o art. 73 ustawy z dnia 13.10.1998 r., od wyników którego uzależniony jest stan prawny nieruchomości na dzień wydania decyzji; 2/ art. 133 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wypłaty odszkodowania do depozytu sądowego, podczas gdy nieruchomość będąca przedmiotem postępowania w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma nieuregulowany stan prawny, ze względu na niezakończenie w stosunku do niej postępowania w trybie art. 73 ustawy. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. Strona skarżąca podniosła, że dopiero po rozstrzygnięciu wydanym w postępowaniu regulacyjnym Wojewody możliwe będzie jednoznaczne wskazanie, czy działka nr [...] przeszła w całości z mocy prawa na rzecz Gminy Miejskiej w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, czy też znacznie wcześniej, bo już z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się z mocy prawa własnością Gminy Miejskiej na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako P.p.s.a.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. na treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość przejętą na własność, z mocy prawa przez Gminę Miejską, pod budowę drogi na mocy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i nakazującej wypłacenie tego odszkodowania. Zdaniem strony skarżącej wobec zainicjowania postępowania w trybie 73 ust 1 z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co do części nieruchomości za którą ustalono odszkodowanie, organ powinien orzec o przekazaniu odszkodowania do depozytu sądowego – wobec nieuregulowanego stanu prawnego tej nieruchomości. Zdaniem sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 12 ust 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U nr 2013 poz. 687) nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa: 1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Z kolei art. 73 ust 1 z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U nr 1998 poz. 872) stanowi, iż nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zestawienie tych przepisów musi prowadzić do wniosku, iż obydwa regulują kwestię nabywania z mocy prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z przeznaczeniem pod drogę lub już pod drogę zajęta. W sposób oczywisty, podmioty te (Skarb Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego) nie mogą nabyć z mocy prawa nieruchomości, co do których prawo to z mocy prawa już posiadają. Wyjaśnienie kwestii własności nieruchomości ma kluczowe znaczenie przy ustaleniu odszkodowania i jego wysokości. Jeżeli zainicjowane zostało postępowanie w przedmiocie ustalenia, że część nieruchomości zajętej drogę ma mocy decyzji wydanej na podstawie tzw. specustawy drogowej jest już pod drogę zajęta a własność tej części nieruchomości została przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nabyta z mocy prawa w dacie 1 stycznia 1999 r. (nie została jedynie wydana deklaratoryjna decyzja fakt ten stwierdzająca) ma znaczenie i w orzecznictwie wyrażany był pogląd, że postępowanie w sprawie decyzji wydanej w trybie art. 73 jest prejudykatem (zagadnieniem wstępnym) dla toczącego się postępowania o ustalenie odszkodowania, co uzasadnia zawieszenie takiego postępowania (vide; Wyrok Wojewódzkiego Sądu w Warszawie z dnia 15 września 200 I SA/Wa 1305/10). Stanowisko to zostało jednak poddane krytyce i jak wydaje się w orzecznictwie przyjął się jednolity pogląd, że w sytuacji takiej, zachodzi podstawa do orzeczenia o wpłacie ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego. (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2011 r. I OSK 2083/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r. I OSK 86/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II Lu 417/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z 30.grudnia 2014 r.).Pogląd ten podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Zgodnie z art. 12 ust 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Z kolei przepis art. 133 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Zdaniem sądu nie budzi wątpliwości, iż w rozumieniu art. 133 nieruchomość, co do której istnieje uzasadniana wątpliwość, odnośnie powierzchni podlegającej przejęciu z mocy prawa a w konsekwencji, co do której ustala się odszkodowanie - ma nieuregulowany stan prawny. Nie można zgodzić się z organem II instancji, który fakt neguje powołując się na brzmienie art. 113 ust 6 i 7 o gospodarce nieruchomościami. Przepisy te istotnie stanowią, iż przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe a także, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe. Zamieszczone one jednak zostały nie w art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis zawiera definicje pojęć zawartych w całej ustawie, ale w rozdziale 4 (wywłaszczanie nieruchomości) w art. 133, który normalizuje tryb wywłaszczania nieruchomości a te konkretne zapisy regulują kwestie - w jakiej sytuacji konkretne dokumenty przyjmuje się do wywłaszczenia i odnoszą się do ust 5, który ma brzmienie "w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, przy jej wywłaszczeniu, przyjmuje się służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości". Przepis ten nie ma, zatem posiłkowego zastosowania do ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i na jego podstawie nie można uznać, że nieruchomość co do której istnieje spór odnośnie powierzchni przejętej na własność przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego ma uregulowany stan prawny ponieważ okoliczność taka nie została w art. 113 wskazana jako przesłanka do stwierdzenia nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości. Organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze okoliczności wskazane przez sąd rozstrzygnie, w jakim zakresie decyzja organu I instancji powinna być zreformowana. Mając na uwadze powyższe, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.