I SA/Gl 829/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Teresa Randak (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 3 290 (trzy tysiące dwieście dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 79 poz. 856), art. 2 ust. 2, art. 5, art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849, dalej także: u.p.o.l.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. Nr 749) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania A z siedzibą w M. (dalej także: A lub A) w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że organ I instancji działając na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej zakwestionował deklarację A w odniesieniu do gruntów o powierzchni [...] m. kw., które strona wykazała jako użytki rolne, a które zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Bi". W konsekwencji opodatkowaniu podlegały również budynki posadowione na tych gruntach. Organ pierwszej instancji ustalił m.in. w drodze oględzin budynków ich stan fizyczny oraz sposób wykorzystania i na podstawie tych ustaleń wyłączył część deklarowanych obiektów z opodatkowania gdyż nie istniały bądź nie spełniały definicji budynku (nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ), część budynków opodatkował zgodnie z deklaracją podatnika - według stawek dla budynków mieszkalnych, związanych z działalnością gospodarczą i zastosował zwolnienie dla budynków zajętych na działy specjalne produkcji rolnej. Natomiast resztę budynków opodatkował jako budynki gospodarcze o powierzchni [...] i jako budynki pozostałe - tu zastosował zmieniającą się w ciągu roku podatkowego powierzchnię według korekt deklaracji podatnika. W uzasadnieniu wskazał, iż budynki podlegają podatkowaniu, gdyż znajdują się na gruntach sklasyfikowanych jako "inne tereny zabudowane", a ze względu na sposób wykorzystania rolniczego zostały objęte stawką dla budynków gospodarczych. Natomiast jako "pozostałe" sklasyfikowano budynki, których przeznaczenie magazynowo-socjalno- administracyjne nie wskazuje na wykorzystanie do działalności rolniczej (tak: budynki nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ). W odwołaniu od tej decyzji A zarzuciła naruszenie art. 1 a i art. 7a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez oparcie się w opodatkowaniu gruntów wyłącznie na ewidencji gruntów i budynków. Wskazała, iż zmiana w ewidencji gruntów w 2007r. nastąpiła bez wiedzy właściciela i wbrew faktycznemu wykorzystaniu tych terenów na potrzeby działalności rolniczej. Zdaniem A ustalenie okoliczności nieprzerwanego rolniczego wykorzystania powinno obalić domniemanie płynące z zapisów ewidencyjnych i powinno mieć decydujące znaczenie dla określenia istnienia bądź nieistnienia zobowiązania podatkowego. Wniosła o doprowadzenie w postępowaniu podatkowym do wyjaśnienia podstaw zmian i do podważenia prawidłowości przekwalifikowania gruntów w ewidencji gruntów i budynków w 2007r. oraz uwzględnienie stanu zapisów ewidencji po zmianie wprowadzonej na wniosek podatnika w styczniu 2014 r. W tym miejscu zarzuciła także organowi podatkowemu naruszenie art. 21 Ordynacji podatkowej przez pominięcie faktu, iż obowiązek podatkowy powstał w momencie wydania decyzji określającej wysokość tego zobowiązania w 2014r., a grunty wówczas sklasyfikowane były w ewidencji jako użytki rolne, co powinno skutkować opodatkowaniem tych gruntów podatkiem rolnym. Strona zarzuciła także naruszenie art. 7 ust. 4 lit. b i c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez objęcie opodatkowaniem i uznanie za związane z działalnością gospodarczą budynków o powierzchni [...] m. kw. usytuowanych na tych gruntach, podczas gdy ich przeznaczenie jest wyłącznie rolnicze. Za nieprawidłowe uznała także opodatkowanie części budynków jako "pozostałe", w sytuacji gdy w związku z ich rolniczym charakterem nie powinny podlegać opodatkowaniu. SKO rozpoznając odwołanie w pierwszej kolejności odniosło się do upływu terminu przedawnienia, wskazując w tym zakresie, że organ pierwszej instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, który został wykonany przed końcem 2014r. i który skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia za 2009r. Dalej Kolegium podkreśliło, że zasadnicza sporna kwestia dotyczy prawidłowości opodatkowania gruntów. Strona kwestionuje objęcie swoich gruntów podatkiem od nieruchomości, w miejsce podatku rolnego dotąd deklarowanego przez podatnika i kwestionuje kategoryczne opieranie się w tym zakresie o zapisy ewidencji gruntów i budynków, bez uwzględnienia okoliczności faktycznie istniejących na gruncie. W myśl art. 1 ustawy z dnia 15.11.1984r. o podatku rolnym (w 2009r. : Dz.U. z 2006. Nr 136 poz. 969) "opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza". Z kolei, jak stanowi art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w 2009r., Dz.U. z 2006 Nr 121 poz. 844) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Z tym, że art. 1 a ust. 3 w/w ustawy przez użyte w ustawie określenia użytki rolne, lasy, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych - rozumie grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Zatem zarówno ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1 a ust. 3 jak i ustawa o podatku rolnym w art. 1 odsyłają do klasyfikacji gruntów dokonanej w ewidencji gruntów i budynków, jako podstawy do wyboru właściwego podatku do opodatkowania. Z tymi przepisami korelują zapisy art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. Nr 520 z 2015), zgodnie z którym wymiar podatku dokonywany jest przez organy podatkowe w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Danym ewidencyjnym towarzyszy domniemanie i waga dowodowa wypływające z art. 194 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone. Przepis ten wprowadza domniemanie zgodności z prawem i z prawdą danych zawartych w dokumentach urzędowych. Domniemanie wynikające z ewidencji gruntów i budynków towarzyszyć powinno wszystkim danym dotyczącym oznaczenia nieruchomości jak powierzchnia, położenie, klasa gleboznawcza gruntu czy rodzaj budynku. Działając jako organy podatkowe ani Wójt Gminy J. ani też Kolegium - jako organ odwoławczy, nie mają uprawnień do ingerowania w zapisy ewidencji gruntów i budynków i powinny przyjąć zapisy ewidencji gruntów i budynków do ustalenia opodatkowania gruntów i rodzaju zastosowanego podatku lokalnego. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. W ten tok rozumowania wpisuje się również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., (sygn. akt II FSK 986/11), w którym zaakcentowano, że w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów", (sygn. akt II FSK 1930/12) Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjmuje pogląd, że "jedynie zapisy ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. (...) Dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ich podważenie w toku postępowania podatkowe nie jest dopuszczalne. Podobnie jak nieuprawnione byłoby weryfikowanie tych danych w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą na decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości czy podatku rolnego" (sygn. akt I SA/Gl 721/14 i I SA/Gl 1127/13). Dalej, SKO odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazało, że z akt sprawy wynika, że w 2009r. grunty A były zakwalifikowane jako "Bi". Wyjaśniając kwestię zmian kwalifikacji gruntów A w ewidencji gruntów i budynków Starosta [...] , w piśmie z dnia 26.11.2014r. (nr [...]) wskazał, iż zmiany modernizacyjne wprowadzono na podstawie i zgodnie z procedurą upublicznienia uregulowaną w art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a na etapie wprowadzania i następnie ogłaszania tych zmian nie podniesiono uwag do projektu ani zarzutów do zmienianych danych. Operat ewidencyjny stał się obowiązujący od dnia 01.02.2007r. i w tym kształcie obowiązywał do dnia 03.01.2014r., kiedy zmiany zostały wprowadzone na wniosek A. W myśl art. 24a. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1. Starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. 2. Starosta podaje do publicznej wiadomości informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych oraz informuje o trybie postępowania związanego z modernizacją ewidencji gruntów i budynków. 3. Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają wywieszeniu na okres 14 dni na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego. 4. Projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego. 5. Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia, o którym mowa w ust. 4, poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszenia jej w prasie o zasięgu krajowym. 6. Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo- kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych. 7. Upoważniony pracownik starostwa powiatowego, posiadający uprawnienia, o których mowa w art. 43 pkt 2, przy udziale wykonawcy prac geodezyjnych, kartograficznych lub taksacyjnych, związanych z opracowaniem projektu operatu ewidencyjnego, rozstrzyga o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu, po czym informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole. 8. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa. 9. Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8. zgłaszać zarzuty do tych danych. 10. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. 11. Do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 10, w stosunku do gruntów, budynków lub lokali, których dotyczą zarzuty, dane ujawnione w operacie opisowo- kartograficznym nie są wiążące." Starosta w powołanym stanowisku w sprawie wskazał także, iż przepisy ustawy nie przewidują korekty modernizacji gruntów i budynków. Zdaniem Kolegium powyższe stanowisko i stan prawny powodują, iż należy odrzucić wniosek dowodowy podatnika o przeprowadzenie przez Kolegium w postępowaniu podatkowym czynności podważających prawidłowość dokonania w 2007r. zmian w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium wskazało także, że w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (sygn. akt I SA/Łd 667/13). Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz kierunek orzeczniczy wytyczony w licznym orzecznictwie sądowoadministracyjnym Kolegium za zasadne uznało przyjęcie danych ewidencji gruntów i budynków do opodatkowania gruntów A. Powołując się na art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne SKO podkreśliło, że "jeżeli istnieje rozbieżność między faktyczną powierzchnią a oznaczeniem powierzchni w ewidencji gruntów i budynków, to sprawą właściciela - podatnika jest podjęcie odpowiednich kroków celem doprowadzenia danych w ewidencji do zgodności z istniejącym stanem faktycznym"'. W 2009r. grunty A stanowiące przedmiot sporu były sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny inne zabudowane, nie były użytkami rolnymi, stąd podlegać powinny opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Za niezasadne uznało SKO opieranie się na faktycznym wykorzystaniu gruntów, bowiem nie stanowi to w świetle przepisów prawa kryterium ich opodatkowania. Kolegium nie uznało też zarzutu odwołania naruszenia przez organ I instancji art. 21 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie wskazało, że opodatkowanie przedmiotów należących do osób prawnych i jednostek organizacyjnych odbywa się z mocy prawa w związku z posiadaniem legitymacji materialnej podatnika i praw do rzeczy, na zasadzie tzw. samoopodatkowania wskazanego w art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Corocznie, poprzez złożenie deklaracji podatnik oblicza i następnie opłaca podatek. Natomiast decyzja wydawana wobec takich podatników na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ma jedynie charakter deklaratoryjny, służy do wyjaśnienia zakwestionowanej z jakiegoś powodu prawidłowości stosowania techniki samoopodatkowania i przyjętych przez podatnika danych, przy czym dane podlegające ocenie dotyczyć muszą zakwestionowanego roku podatkowego - czyli w niniejszym przypadku oceniany był stan istniejący w 2009r., a nie w roku wydawania decyzji podatkowej (2014). Przyjęcie powyższego stanowiska w istotny sposób wpływa na opodatkowanie budynków usytuowanych na tych gruntach. Pomijając kwestię budynków mieszkalnych, które nie stanowią przedmiotu sprawy, z treści zarzutów wynika, iż A kwestionuje zasadność ich opodatkowania w ogóle, a także przyjęte stawki podatkowe. Sam fakt opodatkowania tych budynków został zdeterminowany przez sposób klasyfikacji gruntów. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej". Organ pierwszej instancji przyjął zwolnienie podatkowe przewidziane dla budynków zajętych na działy specjalne produkcji rolnej. Natomiast wszystkie pozostałe budynki poddał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem wbrew zarzutom odwoławczym, nie znajduje wobec nich zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b. Jednym z warunków zwolnienia jest fakt położenia budynków na gruntach gospodarstw rolnych. Pojęcie "gospodarstwo rolne" nie zostało zdefiniowane w tej ustawie, ale w praktyce orzeczniczej nie budzi wątpliwości zasada przyjmowania dla celów podatkowych i zastosowania omawianego przepisu pojęcia gospodarstwa rolnego zdefiniowanego legalnie w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym jako "obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadąjącej osobowości prawnej." Najistotniejsze jest, iż na grunty gospodarstwa rolnego składają się tylko grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym, czyli użytki rolne. Stanowisko Kolegium potwierdza orzecznictwo sądowe. Np. w wyroku z dnia 13.03.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał: że "grunty nie są objęte podatkiem od nieruchomości, gdy zgodnie z klasyfikacją ewidencji gruntów i budynków stanowią użytki rolne. Nawet budynki typowego rolnika położone na gruntach niesklasyfikowanych jako użytki rolne nie mogą być zwolnione od podatku od nieruchomości. Muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne" (sygn. akt III SA/Po 851/12). Tak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20.09.2013r. (sygn. akt II FSK 2564/11). Zatem fakt sklasyfikowania gruntów A w ewidencji gruntów i budynków jako terenów innych, nie stanowiących użytków rolnych, nie pozwala przyjąć cytowanego zwolnienia podatkowego dla budynków położonych na tym gruncie. Z ustaleń postępowania wyjaśniającego wynika, że niezwolnione z opodatkowania budynki A zostały opodatkowane z zastosowaniem stawek : - dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, - zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, - dla budynków "pozostałych" i - dla budynków "gospodarczych". Organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnie przyjęte do opodatkowania, jako "związane z działalnością gospodarczą" oraz okresy miesięcy, w których te powierzchnie przyjęto w danej wysokości wynikają z korekt deklaracji składanych przez podatnika, tylko w związku z faktem wynajmowania budynków przez A innym podmiotom prowadzącym taką działalność, na tych samych podstawach przyjął także niższą stawkę podatkową dla budynku zajętego na działalność gospodarczą w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. W pozostałym zakresie budynki wykorzystywane przez A zostały podzielone według stawki dla budynków pozostałych lub budynków gospodarczych. SKO zauważyło, iż w tym punkcie znaczenie ma faktyczny sposób wykorzystywania przedmiotu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wprowadza odrębnej stawki dla "budynków gospodarczych", jednakże pozwala na wprowadzenie drobniejszej niż ustawowa klasyfikacji w uchwałach podatkowych wydawanych na terenie gmin (tak: art. 5 ust. 3 ustawy). Nie definiuje także pojęcia "pozostałe" w stosunku do przedmiotów opodatkowania. Jednakże z układu przepisów należy wywnioskować, że jako "pozostałe" traktuje się wszystkie podmioty nie wymienione w innych stawkach podatkowych. Uchwała Rady Gminy J. z dnia [...] r. nr [...] wprowadziła w zakresie budynków pozostałych odrębną, niższą stawkę podatkową dla budynków "zajętych na pomieszczenia gospodarcze lub chów drobnego inwentarza" w wysokości 4,26zł za m. kw. Ta stawka została zastosowana w zaskarżonej decyzji dla opodatkowania budynków "gospodarczych" o powierzchni [...] m. kw.2. Z czynności wyjaśniających (pisma, protokół oględzin) i uzasadnienia decyzji wynika, że objęte nią zostały budynki wykorzystywane do działalności rolniczej. Z powyższego wynika zatem, że budynki nieobjęte wymienionymi powyżej kategoriami w decyzji zostały ujęte jako "pozostałe". Dotyczy to budynków nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , o charakterze administracyjnym i magazynowym, taki sposób wykorzystywania tych budynków potwierdził także Prezes A podczas czynnego udziału w postępowaniu przed Kolegium. Podsumowując SKO wskazało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo opodatkował budynki A ponieważ nie miał podstaw do zastosowania zwolnienia, a przy opodatkowaniu przyjął sposób wykorzystania budynków wskazany przez A oraz podczas postępowania wyjaśniającego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym zarzuciła organom podatkowym: I. Naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. Art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 76 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich błędną wykładnię dokonaną przez organ podatkowy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., że jedynie zapisy uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, nawet jeśli dane w niej zawarte są sprzeczne ze stanem faktycznym mogą stanowić podstawę wymiaru podatków, jako mające moc dokumentu urzędowego, a co z tym się wiąże podważenie ich w toku postępowania nie jest dopuszczalne, podczas już z samej treści art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej wynika jednoznacznie, że istnieje możliwość przeprowadzenia dowodów przeciwnych, co do okoliczności wynikających z domniemania faktów stwierdzonych w dokumentach urzędowych, a które to stanowisko dodatkowo wspiera ogólna zasada postępowania dowodowego wyrażona w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, nakazująca jako dowód w sprawie dopuścić każdy dowód mogący przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, jeżeli tenże nie jest sprzeczny z prawem. 2. Art. 75 § 1 i art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w szczególności poprzez ich niezastosowanie, skutkujące brakiem wszechstronnego rozważenia wszystkich faktycznych okoliczności ujawnionych w toku postępowania dowodowego prowadzonego przez organ I i II instancji, a mianowicie związanych z wyłącznie rolniczym przeznaczeniem nieruchomości, a w związku z tym zastosowanie do nich stawki podatkowej przewidzianej dla "pozostałych", a także pominięcie w rozważaniach prawno- dowodowych, bezspornych ustaleń, t.j., że budynki są wykorzystywane na działalność rolniczą i w rezultacie tego nierozważenia sklasyfikowania gruntów objętych w ewidencji symbolami : "Bi" I - IX, "Bi" X - X i " Bi" XI - XII jako faktycznie wykorzystywanych jako grunty rolne, co Wójt Gminy J. przyznał m.in. W piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r., skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z tego tytułu korzystające ze zwolnienia podatkowego. 3. Art. 7 i 8 kpa, art. 75 kpa i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności związanych z faktycznym sposobem korzystania z gruntów i budynków opisanych wyżej, określonych w zaskarżonej decyzji i w wyniku tego uchybienia błędne ustalenie, że nieruchomości te - grunty i budynki kwalifikują się do uznania ich za budynki i grunty pozostałe bądź związane z działalnością gospodarczą, podczas gdy są związane z działalnością rolniczą a co z tym się wiąże zastosowanie nieprawidłowych zawyżonych stawek podatku podczas gdy nieruchomości te związane wyłącznie z działalnością rolniczą nie podlegają, zdaniem skarżącej, opodatkowaniu i w rezultacie zawyżenie ustalonego zaskarżoną decyzją podatku o kwotę [...] zł. II. Naruszenie prawa materialnego, a to : 1. Art. 7 ust. 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie, a to w związku z nieuwzględnieniem okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, wskazujących na rolnicze przeznaczenie i wykorzystywanie gruntów i położonych na nich budynków ( o pow. [...] m2 ) i w rezultacie uzasadniających zdaniem skarżącego obalenie domniemania, o którym mowa w art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 76 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. 2. Art. 7a ust. 1 - 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez oparcie się wyłącznie na ewidencji gruntów i budynków, w powiązaniu z naruszeniem art. 1a ust. 2 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą z pominięciem pozostałych okoliczności faktycznych i dokumentacji, w tym także statusu skarżącej i innej dokumentacji będącej w posiadaniu m.in. organu podatkowego, wskazanej zwłaszcza w art. 7a ust. 2 ( ewidencja podatkowa). 3. Art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach lokalnych poprzez jego zastosowanie do budynków, co do których zdaniem skarżącej zastosowane powinny zostać przepisy przewidujące zwolnienie od podatku, a to w związku z ich faktycznym rozlicznym wykorzystywaniem w roku 2009 r. Uzasadniając skargę, pełnomocnik podniósł, że SKO swoje stanowisko prawne oparło wyłącznie na wynikającym z art.194 O.p. domniemaniu dotyczącym rangi dowodowej dokumentów urzędowych a konkretnie ewidencji gruntów, przyjmując bezkrytycznie, bo bez wszechstronnej analizy powoływanego przez skarżącego stanu faktycznego, że rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z urzędowej ewidencji, uznając za niedopuszczalne. W związku z tymże jednoznacznym stanowiskiem SKO nie rozważało powoływanych przez skarżącego i przyznanych przez Wójta Gminy J. okoliczności związanych z faktycznym a mianowicie wyłącznie rolniczym sposobem wykorzystywania gruntów określonych w ewidencji, jako inwestycyjne i związanych z tymi gruntami budynków. Jak wskazał pełnomocnik przekwalifikowanie w 2007 r. przez Starostę [...] ego gruntów rolnych stanowiących własność A na tereny inwestycyjne (o symbolu Bi) nastąpiło bez jej wniosku, jak też i bez jej wiedzy. Przekwalifikowanie to nastąpiło w okolicznościach niepozwalających skarżącemu zakwestionować prawidłowości tej procedury zmieniającej klasyfikację gruntów z rolnych na inwestycyjne, której wynik stał się tym samym podstawą do określenia kwestionowanego zobowiązania podatkowego za 2009r., w związku z czym, do dnia otrzymania decyzji Wójta Gminy J. określającej zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r. nie wiedział/jak też zapewne i Wójt Gminy J./o tymże przekwalifikowaniu gruntów, a co z tym się wiąże nie mógł brać aktywnego udziału w procedurze dotyczącej zmiany ich klasyfikacji a po dowiedzeniu się o niej skutecznie jej zaskarżyć. Zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] r. decyzją SKO w dniu [...] r. Wójt Gminy J. określił skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku od będących jej własnością nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł, podczas gdy podatek uiszczany na podstawie deklaracji skarżącej wynosił [...] zł., a zatem przedmiotem zaskarżenia jest zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł. Różnica między tymi kwotami podatku wynika z zakwalifikowania przez organ podatkowy części użytkowanych rolniczo gruntów i budynków do gruntów i budynków pozostałych jak też do budynków stricte gospodarczych a co z tym się wiąże uznanie tychże nieruchomości odpowiednio za podlegające opodatkowaniu jako grunty i budynki pozostałe bądź jako związane z działalnością gospodarczą. W ramach toczącego się postępowania Wójt Gminy J. sporządził w dniu 21.10.2014 r. protokół oględzin, do którego załącznikiem jest wykaz budynków i budowli stanowiących własność A , a z którego wynika, że składniki te służą działalności rolniczej lub są zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, a zatem przeznaczone do celów związanych z produkcja rolną A. Jak podkreślił pełnomocnik, A złożyła w 2009 r. deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości zgodnie z posiadaną przez nią dokumentacją ewidencyjną - geodezyjną istniejącą w 2009 r., nie mając wiedzy o kwestionowanym później przekwalifikowaniu części jej gruntów z rolnych na inwestycyjne. Z przyczyn od niej całkowicie niezależnych skarżąca nie wiedziała o tymże przekształceniu przez ponad pięcioletni okres od dnia przekształcenia gruntów na cele inwestycyjne, jednakże obciążają ją nie tylko skutki w postaci większego podatku, ale i odsetki z tytułu niezawinionej przez niego zaległości w uiszczaniu tej daniny. W dniu 3 stycznia 2014 r., skarżąca otrzymała decyzję zatwierdzającą zmianę klasyfikacji gruntów na rolne, obejmujące działki: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] - [...] , [...] ,[...] [...] - [...] , [...] , uprzednio (w 2007) przekwalifikowane z rolnych na inwestycyjne. Zwracając uwagę na zasady prowadzenia postępowania podatkowego, pełnomocnik zarzucił organom nie poczynienie wszechstronnych ustaleń odnośnie sposobu korzystania z gruntów i budynków, o których mowa w zaskarżonej decyzji ani też decyzji nie uzasadnił w sposób określony w 210 § 4 O.p. SKO w B. oparło się wyłącznie na przeznaczeniu nieruchomości wynikającym z ewidencji gruntów, podczas gdy z okoliczności przyznanych przez Wójta Gminy J., a tym samym, ustalonych w toku postępowania wynika, że grunty sklasyfikowane w ewidencji są faktycznie wykorzystywane rolniczo, jak też i budynki na tychże gruntach usytuowane. Skoro zatem zostały poczynione przez organ podatkowy ustalenia o rolniczym przeznaczeniu budynków i gruntów, których dotyczyło odwołanie do SKO w B., a obecnie skarga, to jest to zdaniem skarżącej, okoliczność wystarczająca do stwierdzenia, że nieruchomości te nie powinny podlegać podatkowi od nieruchomości, bowiem poprzez dokonanie ustaleń odmiennych od klasyfikacji ewidencyjnej zostało obalone domniemanie z art. 194 O.p. wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a zatem decydujące znaczenie dla określenia braku podstaw do opodatkowania takich nieruchomości, winno mieć zdaniem skarżącej, ich rolnicze przeznaczenie. Tymczasem organ podatkowy przyjął, że wspomniane budynki na gruntach sklasyfikowanych jako "Bi: podlegają opodatkowaniu., a co z tego - a contrario – wynika, że budynki te nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art.7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., ponieważ nie znajdują się na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, a tym samym nie znajdują się na gruncie gospodarstwa rolnego. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, bowiem o charakterze prawnym - ich przeznaczeniu - gruntów i budynków winien decydować faktyczny sposób korzystania z nich a nie wynikające z ewidencji przeznaczenie gruntów, na których są usytuowane te budynki. Wskazując na ustalenia Wójta Gminy J. pełnomocnik zaakcentował, że nie powinno budzić wątpliwości, że analizowane grunty "Bi" i położone na nich budynki są de facto użytkowane rolniczo. Dalej, pełnomocnik wskazał na wypis z ewidencji gruntów i budynków z dnia 9 sierpnia 2013 r. prowadzoną przez Starostę [...] ego, w którym budynki zostały określane przez organ podatkowy jako związane z działalnością gospodarczą usytuowane na działkach o byłym przeznaczeniu "Bi" oznaczonych numerami [...] , ( nr bud. [...] ), [...] ( nr bud. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ), [...] ( nr bud. [...] ), [...] ( nr bud. [...] , [...] ), [...] ( nr bud. [...] , [...] ), [...] ( nr bud. [...] , [...] ), [...] ( nr bud. [...] , [...] , ), [...] ( nr bud. [...] , 1[...] ), [...] (nr bud.[...] , [...] ), [...] ( nr bud. [...] , [...] ) są określone jako produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, a tym samym brak jakichkolwiek podstaw, choćby li tylko z tego formalnego względu, do opodatkowania tych budynków, skoro ze względu na ich kwalifikację w ewidencji i zgodne z nią ich wykorzystywanie korzystają z przedmiotowego zwolnienia podatkowego. W ocenie pełnomocnika, przepisy zawarte w ustawie z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i ustawie z dnia 15.11.1984 r. o podatku rolnym nie określają w sposób dostatecznie precyzyjny podatników jak i przedmiotu opodatkowania tymi podatkami. Zgodnie z art. 2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatkowi od nieruchomości nie podlegają m.in. użytki rolne z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.. Z kolei zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniem tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako użytki rolne z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza Przepisy w.w ustaw określają zakres opodatkowania podatkiem od gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów, jako użytki rolne. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się w zakresie definicji działalności gospodarczej do ustawy prawo o działalności gospodarczej, wprowadzając jednakże niewielką, ale o istotnym znaczeniu korektę dotyczącą tej definicji, a to poprzez wyłączenie z działalności gospodarczej działalności m.in. rolniczej. Dla opodatkowania gruntów rolnych podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie ma czy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajduje się wyrażenie "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", podczas gdy tożsamego z tym sformułowania nie ma ani w ustawie o podatku rolnym ani też w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych., co może prowadzić do istotnych wątpliwości natury interpretacyjnej związanej z właściwym rozumieniem tych różnych wyrażeń, które trzeba uwzględniać przy określaniu właściwego znaczenia tych różnych sformułowań dla określenia przedmiotu opodatkowania, a co z tym się wiąże właściwej stawki podatku. Organ podatkowy nie kwestionował, że przedmiotowe grunty określone w decyzji jako pozostałe były przez cały 2009 rok wykorzystywane wyłącznie do produkcji rolnej i ta okoliczność zdaniem skarżącego a nie ich formalne zaklasyfikowanie winna mieć decydujące znaczenie dla określenia nieistnienia zobowiązania podatkowego ze względu na zwolnienie przedmiotowe. Stanowisko to odnosi się odpowiednio do budynków, dla których podatek winien być określony z uwzględnieniem faktycznego ich wykorzystywania, a nie na podstawie samego faktu zaklasyfikowania gruntów, na których są usytuowane. Wobec tego, że A, jej zdaniem, wykazała rolne przeznaczenie gruntów objętych zaskarżoną decyzją to tym samym obaliła domniemanie, na które powołało się SKO w B. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy J.. Za nieprawidłowe uznał pełnomocnik stanowisko SKO, że nie jest dopuszczalne podważenie danych wynikających z dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, a zatem również odnośnie do faktycznego - innego niż w ewidencji wykorzystywania gruntów i budynków. Mimo rozbieżności doktryny i orzecznictwa, co do relacji między danymi wynikającymi z ewidencji, a faktycznym wykorzystaniem gruntów za stanowiskiem prezentowanym przez skarżącą przemawia nie tylko art. 194 § 1 i 3 O.p., art. 75 i inne kpa, ale też orzecznictwo sądów administracyjnych. Pełnomocnik dla poparcia zasadności zawartych w skardze stwierdzeń odwołał się do orzecznictwa sądowo – administracyjnego cytując fragmenty wyroków sądów. Pełnomocnik wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2/ zasądzenie kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia za zastępstwo prawne i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa przedłożonej w postępowaniu przed SKO w B. SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętą skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1649 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto, w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zastosowana przez organy stawka podatkowa w podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów i budynków będących własnością skarżącej A. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie sporu wymaga odwołania się do okoliczności, które są poza sporem i winny mieć wpływ na rozstrzygnięcie organów podatkowych. Z materiału zgromadzonego przez organy podatkowe wynika, że: - po pierwsze, sporne grunty były użytkami rolnymi do 2007 r., kiedy to Starosta B. działając z urzędu zmienił ich klasyfikację na "Bi"; - po drugie, że grunty te wykorzystywane były zarówno przed zmianą, jak i po zmianie do celów rolniczych, jako głównego przedmiotu działalności A, - po trzecie wreszcie, że A z chwilą podjęcia wiadomości o dokonanej z urzędu zmianie podjęła działania w wyniku, których Starosta B. decyzją z dnia [...] r., nr [...], zmienił klasyfikację spornych gruntów na "użytki rolne". Przyjdzie też odwołać się do pisma Starosty B. z dnia [...] r., nr [...], w którym organ ten stwierdził, że nie podlega jego ocenie rzeczywiste wykorzystanie gruntów w latach 2009 – 2014 oraz że art. 24 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne "nie przewiduje "korekty" modernizacji ewidencji gruntów i budynków". Istotną też okolicznością jest fakt, że organ podatkowy I instancji nie podważył faktycznego wykorzystania gruntów dla celów produkcji rolnej, jednakże powołując się na art. 2 ust. 1, pkt 1 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przyjął, że skoro grunty te zostały przekwalifikowane na grunty o charakterze "Bi" to podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a to z tej przyczyny, że ewidencja gruntów i budynków stanowi zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków, a to oznacza, że w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe podważenie jej mocy dowodowej. Rozstrzygając zaistniały spór należy zaakcentować, że co do zasady rację mają organy podatkowe, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) - zwanej dalej: (p.g.k), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz uchwała 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalsze powoływane orzeczenia). Oznacza to, że o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Niemiej jednak, domniemanie zgodności z prawdą dowodu, jaki stanowi wypis z ewidencji gruntów i budynków, jest domniemaniem wzruszalnym. Przeciwko treści takiego dokumentu mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z treścią art. 194 § 3 O.p. Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 października 2013 r., I SA/Lu 560/13, którego pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela, dokument urzędowy, o jakim stanowi art. 194 § 1 O.p., nie jest dowodem niepodważalnym. Zarzut niezgodności z prawdą dokumentu urzędowego (narratywnego - czyli zawierającego oświadczenie wiedzy) może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi. Przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadzają żadnych ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Wzruszenie domniemania wynikającego z art. 194 § 1 O.p. oznacza, że dokument urzędowy jest odtąd traktowany tak jak dokument prywatny, a zatem jego treść podlega swobodnej ocenie. Należy zaakcentować, że w rozpoznawanej sprawie, zmiana danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków miała istotną rolę na podjęte przez organy rozstrzygnięcia, co podkreślono także w skardze, w której A zarzuciła, że w takim samym stanie faktycznym organy podatkowe winny uwzględnić bezsporny fakt, że grunty te w 2009 r. wykorzystywane były rolniczo i stanowiły użytki rolne. Zasadność stanowiska A potwierdza zmiana dokonana przez organ geodezyjny – na wniosek A – i przywrócenie w ewidencji poprzedniego charakteru gruntów. To, że nie dokonano zmiany wstecz, wynikało wyłącznie z brzmienia art. 24 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który nie przewiduje korekty dokonanej uprzednio modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższego w sytuacji, gdy A w odwołaniu kwestionowała prawidłowości dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków, organ odwoławczy winien odnieść się do powyższych zarzutów i wyjaśnić ten istotny w ocenie Sądu wątek sprawy. Organ odwoławczy kwestii tej w ogóle nie rozważył, zupełnie pominął okoliczności podnoszone przez A ograniczając się do stwierdzenia, że na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k., dane z ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Zauważyć należy, że z dowodów przeprowadzonych przez organ I instancji wynika, że A nie miała wiedzy o dokonanych zmianach a w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. ujęła dane zgodne z własną wiedzą. Twierdzenie to znajduje również potwierdzenie w piśmie z dnia 14 listopada 2014., nr [...] skierowanym przez organ I instancji do Starostwa Powiatowego w B., gdzie organ sformułował m.in. pytanie, "czy grunt ten w rzeczywistości winien być sklasyfikowany jako "Bi". Tak sformułowane pytanie świadczy o tym, że sam organ pierwszej I instancji mając wiedzę o sposobie wykorzystania gruntów powziął wątpliwość, co do zasadności zmiany kwalifikacji gruntów. O zasadności twierdzenia skarżącej bezspornie z kolei świadczy przekwalifikowanie spornych gruntów w 2014 r. na użytki rolne. W ocenie Sądu okoliczności te winny zostać uwzględnione przez organy podatkowe, gdyż opisana powyżej sytuacja ma charakter wyjątkowy/szczególny a to zobowiązywało organy do oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 O.p). Przeciwna wykładnia systemowa ww. przepisów prawa prowadziłaby do zbytniego formalizmu, który godziłby nie tylko w zasadę prawdy obiektywnej, ale także w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można bowiem przyjąć, że ze względu na silnie formalistyczną wykładnię art. 21 p.g.k. ograniczenia może doznać fundamentalna dla postępowania podatkowego zasada prawdy obiektywnej (zob. wyrok dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10, LEX nr 1225422). Dokonując z urzędu oraz w aspekcie wniosków i zarzutów skargi kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że w ustalaniu zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii (charakteru spornych gruntów) naruszono podstawowe zasady regulujące postępowaniem podatkowym. Przede wszystkim naruszono zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 O.p., która nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2013 r., I SA/Lu 560/13 LEX 1386713, że przepis art. 21 ust. 1 p.g.k., nie stanowi o braku potrzeby przeprowadzenia postępowania podatkowego i dokonania przez organ podatkowy własnych ustaleń co do treści zapisów, zamieszczonych w ewidencji, zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieją podstawy do ich negowania. Takie natomiast, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie miały miejsce. Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim ustalenie charakteru (funkcji) jaką w 2009 r. spełniały sporne grunty. Organ podatkowy, by w pełni zrealizować zasadę prawdy obiektywnej i wykonać obowiązek ustalenia stanu faktycznego, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, nie może ograniczać postępowania dowodowego jedynie do zapisów zawartych w ewidencji. Zdaniem Sądu, trafnie podkreślono w powołanym wyżej wyroku z dnia 18 października 2013 r., że nie może być tak w demokratycznym państwie prawa, że formalistyczne zastosowanie przepisu art. 21 ust. 1 p.g.k. miałoby doprowadzić do akceptacji stanu rzeczy niezgodnego z rzeczywistością. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ w zaskarżonej decyzji nie podjął wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czy naruszył art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem uwag poczynionych powyżej. Przede wszystkim organ ustali sposób wykorzystania spornych gruntów w 2009 r. Ustalenie powyższe będzie miało wpływ nie tylko na sposób opodatkowania gruntów, ale także na opodatkowanie posadowionych na nich budynków. Za niezasadny uznał skład orzekający w sprawie zarzut dotyczący przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktyczno/prawnego obowiązującego w 2009 r. Z kolei zarzuty prawa materialnego jako przedwczesne nie mogły zostać rozpoznane, gdyż tylko właściwe ustalenie stanu faktycznego może stanowić o subsumpcji przepisów prawa materialnego. Powyższe naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.