I SA/Lu 560/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2013 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B. S. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2011 rok w kwocie 2.533,00 zł. - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Opodatkowaniu podlegała nieruchomość położona w L. przy ul. W. 8. W decyzji Prezydenta Miasta przyjęto grunty pozostałe o powierzani 589,00 m2, stosując stawkę 0,37 zł od 1 m2 powierzchni (podatek 217,93 zł) oraz budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 354,00 m2, stosując stawkę 6,54 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (podatek 2.315,16 zł). Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta, B. S. jest właścicielem nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] składającej się z działki nr 5/10 o pow. 47,00 m2 oznaczonej jako "dr" - droga oraz działki nr 6/1 o powierzchni 542,00 m2 oznaczonej jako "Ba" - tereny przemysłowe. Zgodnie z ww. ewidencją działka nr 6/1 zabudowana jest budynkiem biurowym, którego funkcja została ustalona na podstawie "operatu technicznego" dotyczącego modernizacji budynków dla obrębu 19 – M. T. sporządzonego przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych. w oparciu o spis w terenie dokonany w dniach 20-21 września 2000 r. Taki stan był uwidoczniony w ewidencji gruntów i budynków w 2007 r. (wypis z ewidencji gruntów i budynków z dnia 13 czerwca 2007 r.). i jest niezmieniony nadal (wypis z ewidencji gruntów i budynków z dnia 30 marca 2012 r.). W dniu 21 sierpnia 2008 r. B. S. złożyła "Informację w sprawie podatku od nieruchomości", w której zgłosiła do opodatkowania grunty o powierzchni 589,00 m2 oraz budynki lub ich części mieszkalne o powierzchni 354,00 m2. Z uwagi na rozbieżności pomiędzy złożoną informacją, a ewidencją gruntów i budynków przeprowadzono czynności sprawdzające w zakresie prawidłowości złożonej informacji podatkowej, tj. jej zgodności z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W wyniku przeprowadzonego postępowania dotyczącego opodatkowania nieruchomości za lata 2007 - 2008 ustalono, że uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków funkcja budynku zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości nie jest zgodna ze stanem zgłoszonym przez skarżącą. W dacie wydania decyzji przez organ I instancji sprawa była na etapie rozpatrywania skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Przedmiotową decyzją uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...], nakazującą B. S. wykonanie czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku biurowego, usytuowanego na działce nr ewd. [...] przy ul. [...] w L. na budynek mieszkalny bez wymaganego pozwolenia właściwego organu tj.: wykonanie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z opinią techniczną w branżach: ogólnobudowlanej, sanitarnej i elektrycznej ww. budynku - w terminie do 30 lipca 2012r. Stwierdzając, że organy podatkowe mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do charakteru (klasyfikacji) budynków dla celów podatkowych jedynie w przypadku, gdy w ewidencji gruntów i budynków brak jest (oznaczenia) funkcji podstawowej budynku, jak również, że podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków lub ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, organ I instancji podkreślił, że dopóki dane w ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione w stosownym postępowaniu (odrębnym od postępowania podatkowego), dane te zarówno w odniesieniu do gruntów jak i budynków należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za poszczególne lata podatkowe, w tym za rok 2011. Biorąc pod uwagę powyższe, przedmiotową nieruchomość opodatkowano jako budynek biurowy. W odwołaniu, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie danych wynikających ze złożonej przez nią w dniu 21 sierpnia 2008 r. "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" (identycznej z oświadczeniami składanymi w latach 1995-2007), czyli z uwzględnieniem funkcji mieszkalnej, jaką pełni przedmiotowa nieruchomość oraz uwzględnieniem właściwej dla nieruchomości mieszkalnych stawki podatku. Skarżąca argumentowała, że zastosowana stawka podatku jest niewłaściwa, ponieważ nie prowadzi ona oraz nie zamierza prowadzić na ww. nieruchomości działalności biurowej, ani żadnej innej. Nie jest też właścicielem "biura" w żadnym z możliwych znaczeń tego słowa. Wywodziła, że celem zakupu przedmiotowej nieruchomości od Skarbu Państwa było zaspokojenie jej potrzeb mieszkaniowych. Zarzucając, że ewidencja gruntów i budynków zawiera błędne zapisy dotyczące podstawowej funkcji budynku, który jest budynkiem mieszkalnym, a nie biurowym, B. S. zwróciła uwagę, że właściwym w sprawie podważenia błędnego zapisu (ewentualnie zmiany) w ewidencji gruntów i budynków jest ten sam organ samorządowy, który ustala podatki - Prezydent Miasta. Dodała przy tym, że jest to również organ, który zameldował ją w przedmiotowej nieruchomości i do roku 2008 pobierał podatek jak za nieruchomość mieszkalną. Do odwołania dołączyła załączniki: pismo do Urzędu Miasta z dnia 27 kwietnia 2007 r., protokół sporządzony w siedzibie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z dnia 5 lipca 2011 r., pismo Zastępcy Głównego Geodety Kraju z dnia 1 września 2011 r., znak: [...], pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 września 2011 r., znak: [...], pismo Urzędu Miasta - Wydział Geodezji z dnia 18 listopada 2011 r., znak:[...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w rozpoznaniu odwołania stwierdziło, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza, podkreślając, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zastosowana stawka podatkowa w odniesieniu do budynku zlokalizowanego na działce nr 6/1 położonej w L. przy ul. [...]. Powierzchnia użytkowa budynku - 354,00 m2 wynikająca ze złożonej "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" z dnia 21 lipca 2008 r., nie była kwestionowana przez organ I instancji, który dla tego przedmiotu opodatkowania zastosował stawkę właściwą dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l."), podczas, gdy strona skarżąca twierdziła, że przedmiotowy budynek powinien być opodatkowany stawką niższą, tj. przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.). Organ odwoławczy zwracając uwagę, że właściwa stawka podatkowa w odniesieniu do opodatkowania budynków lub ich części, co do zasady, uzależniona jest od kategorii budynku podlegającego opodatkowaniu, podkreślił, iż w ewidencji gruntów i budynków sporny budynek ze względu na swoją podstawową funkcję użytkową został określony jako budynek biurowy (wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia 30 marca 2012 r., pismo Zastępcy Wydziału Geodezji Urzędu Miasta z dnia 27 marca 2012 r., znak: [...]). W jego ocenie, stanowisko strony skarżącej zarzucające, iż wpis w ewidencji gruntów i budynków jest błędny oraz, że przedmiotowy budynek wykorzystuje tylko i wyłącznie na cele mieszkaniowe, jest w nim zameldowana od 1995 r. i do 2008 r. budynek ten był opodatkowany jako budynek mieszkalny jest niewłaściwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; zwanej dalej: "p.g.k".), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zwracając następnie uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych), organ II instancji podkreślił, iż organy podatkowe są obowiązane wymierzać podatki zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę (w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty), zaś obowiązek ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych dotyczy jedynie sytuacji gdy, budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków i brak jest informacji (oznaczenia) o jego funkcji podstawowej (§ 63 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, Dz. U. Nr 38, poz. 454) Organ odwoławczy podkreślił też, że dane zawarte w ewidencji maja walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, zaś podważenie zapisów w niej zawartych, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Dopóki dane w ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione w stosownym postępowaniu (odrębnym od postępowania podatkowego) przez Prezydenta Miasta (przed tym organem), dane te zarówno w odniesieniu do gruntów jak i budynku należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za poszczególne lata podatkowe, w tym za rok 2011. Argumentował dalej, że skoro budynek znajduje się na działce oznaczonej Ba - tereny przemysłowe, a jego funkcję określono jako budynek biurowy, to sama okoliczność wykorzystywania go na cele mieszkaniowe, nie może przesądzać o zastosowaniu stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Również fakt, że podatniczka nie prowadzi w tym budynku działalności biurowej, jak również jakiejkolwiek innej i nie ma zamiaru prowadzenia takiej działalności w przyszłości nie może prowadzić do wniosku, iż organ I instancji zastosował niewłaściwą stawkę podatkową, tj. przewidzianą dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l.). Sklasyfikowanie (wpis) budynku położonego na działce nr 6/1 w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta jako budynku biurowego stanowi dowód, że nie jest on budynkiem mieszkalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się ze stanowiskiem strony, iż dokonany wpis był od chwili dokonania błędny (wadliwy) i że to, co wynika z jego treści jest niezgodne z prawdą (z rzeczywistością), wyrażając pogląd, iż dołączone do odwołania pisma nie mogą stanowić skutecznego dowodu przeciwko treści ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 193 § 3 Ordynacji podatkowej. Podkreśliło, że budynek przy ul. [...] w L. został wprowadzony do ewidencji budynków jako biurowy, na podstawie operatu technicznego "Modernizacja budynków dla obrębu 19 M. T. zarejestrowanego w M.O.D.G. i K. pod nr [...] w dniu 15 maja 2001 r. Na mapie zasadniczej w M.O.D.G. i K. budynek ten jest oznaczony symbolem "i" to znaczy budynek inny (niemieszkalny). Nieruchomość przy ul. [...] B. S. nabyła od Skarbu Państwa na podstawie umowy sprzedaży z dnia 27 lipca 1994 r. (akt notarialny Repertorium [...]). W akcie tym opisano działkę 6/1 jako zabudowaną budynkiem dwukondygnacyjnym, murowanym z cegły o pow. 300,98 m2 do remontu - przy czym nie określono funkcji budynku (pismo Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Miasta z dnia 30 listopada 2007 r., znak: [...]). Ponadto, co wynika z dołączonego do odwołania pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Miasta z dnia 18 listopada 2011 r., znak: [...] skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego według zapisów archiwalnych (wydruk na dzień 30 czerwca 1990 r.) działka nr 6/1 stanowiła własność Skarbu Państwa i pozostawała we władaniu Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w L. W zakresie użytków gruntowych w dacie tej przedmiotowa nieruchomość oznaczona była symbolem "Ba" (tereny przemysłowe). Powyższy zapis dotyczący użytku gruntowego świadczy o tym, że działka ta była zabudowana budynkiem niemieszkalnym o charakterze przemysłowym. Wskazano również, iż w piśmie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 2 listopada 2011 r., znak: [...] w kolejnych latach budynki na działce nr [...] przy ul. [...] wykorzystywane były na cele biurowe, początkowo przez A. w L., a następnie przez Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w L. Okoliczności te potwierdza również decyzja kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], znak: [...] orzekająca o wygaśnięciu Zarządu Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. w stosunku do "nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowym położonym w L. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka [...]". W ocenie organu odwoławczego, B. S. jako adresat ww. decyzji posiadała wiedzę o charakterze zabudowy przedmiotowej nieruchomości. Ponadto wymieniona decyzja była również jednym z dokumentów okazanych przy akcie notarialnym z dnia 27 lipca 1994 r. (Repertorium [...]; § 1 umowy sprzedaży), na mocy którego przedstawiciel Skarbu Państwa sprzedał skarżącej nieruchomość położoną przy ul.[...]. W konsekwencji zmiana właściciela ww. nieruchomości nie stanowiła podstawy do zmiany dotychczasowej funkcji budynku. Nie może też – jego zdaniem – zostać uznane za uzasadnione twierdzenie, że wpis w ewidencji gruntów i budynków dokonany na podstawie operatu technicznego z dnia 15 maja 2001 r. był wpisem błędnym i strona nie posiadała wiedzy o charakterze nabytego budynku (budynek biurowy), a zatem że dokonano wpisu bez jej udziału, wiedzy i wbrew jej interesowi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło dalej, że powyższe kwestie, z odwołaniem się do wskazanych wyżej dokumentów, były także przedmiotem analizy i ustaleń [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji tego organu z dnia [...], znak: [...], w której stwierdzono, iż B. S. nie było udzielane pozwolenie na budowę bądź też na zmianę sposobu użytkowania obiektu usytuowanego na działce nr ewd. [...] w L. przy ul.[...] (s. 5 decyzji). Wskazano także, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku przy ul. [...] w L. z funkcji biurowej na mieszkalną, co skutkuje koniecznością podjęcia czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem (s. 6 decyzji). Przedmiotową decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] nakazującej B. S. wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku biurowego, usytuowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. na budynek mieszkalny bez wymaganego zezwolenia, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji została - na skutek wniesionej skargi - uchylona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 716/12 (wyrok prawomocny). Sąd ocenił, że w sprawie brak było przesłanek do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a organ odwoławczy powinien wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty. W szczególności, Sąd podzielił zapatrywanie organów nadzoru budowlanego, iż strona dokonała samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku biurowego wykorzystując go do celów mieszkaniowych. W konsekwencji ww. wyroku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], znak: [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...], nakazującej B. S. wykonanie niżej wymienionych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku biurowego, usytuowanego na działce nr ewd. [...] przy ul. [...] w L. na budynek mieszkalny bez wymaganego pozwolenia właściwego organu tj.: wykonanie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z opinia techniczną w branżach: ogólnobudowlanej, sanitarnej i elektrycznej ww. budynku - w terminie do 30 lipca 2012 r., w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych czynności i wyznaczył nowy termin wykonania obowiązków do dnia 30 sierpnia 2013 r., natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podtrzymał także swoje ustalenia z decyzji z dnia [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażane są poglądy, że: "Bez wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania budynku przez organ administracji budowlanej, organ ewidencji nie może dokonać zmiany w zapisie ewidencji co do funkcji tego budynku, albowiem w takiej sytuacji organ ewidencji wykracza poza swoje kompetencje stając się twórcą nowego stanu prawnego, a nie jedynie "notariuszem" zmian wprowadzonych przez organ administracji budowlanej." (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 52/12, SIP LEX nr 1145735), nie zgadzając się jednocześnie z zarzutem, iż Prezydent Miasta będący zarówno organem podatkowym jak i ewidencyjnym naruszył prawo nie dokonując sprostowania, czy też aktualizacji wpisu co do funkcji budynku zlokalizowanego na działce nr [...] z biurowej na mieszkalną. Również podnoszona w odwołaniu okoliczność zameldowania w przedmiotowym budynku – jego zdaniem – nie rozstrzyga o rodzaju i przeznaczeniu budynku, a tym samym jest prawnie obojętna z punktu widzenia wymiaru podatku od nieruchomości. Zameldowanie na pobyt stały w danym lokalu czy budynku oznacza jedynie zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania i jest czynnością materialnotechniczną organu administracji. Także wskazana kwestia opodatkowania w latach wcześniejszych (do 2008 roku) przedmiotowego budynku jako budynku mieszkalnego nie powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Z kolei, wskazanie w "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" (IN-1) z dnia 21 lipca 2008 r., że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym również nie spowodowało, że zastosowano w sprawie błędne stawki podatkowe przy jego opodatkowaniu. Od tej decyzji B. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej decyzji organu I instancji, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, tożsame z tym, które przedstawiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Argumentowała, że zastosowana stawka podatku jest niewłaściwa, ponieważ nie prowadziła, nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności biurowej, ani żadnej innej. Nie jest też właścicielem "biura" w żadnym z możliwych znaczeń tego słowa. Mieszkała, mieszka i zamierza w przedmiotowej nieruchomości mieszkać, ponieważ taki był cel jej zakupu od Skarbu Państwa. Nie zamierza też pozwolić się okraść na kwoty zawarte w zaskarżonych decyzjach, kilkakrotnie przewyższające należny od jej nieruchomości podatek. Skarżąca podkreśliła, że o błędnym zakwalifikowaniu budynku poinformowała Wydział Geodezji i Gospodarowania Nieruchomościami Urzędu Miejskiego - załączonym do odwołania pismem z dnia 27 kwietnia 2007 r., a totalna bezczynność tego Wydziału spowodowała zwrócenie się w tej sprawie do Głównego Geodety Kraju w dniu 5 lipca 2011 r., który podjął interwencję, kierując pismo z dnia 1 września 2011 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Ten ostatni, z kolei w piśmie z dnia 27 września 2011r. skierowanym do Prezydenta Miasta stwierdził, że należałoby rozważyć "możliwość przeprowadzenia z urzędu oględzin na gruncie w obecności właściciela nieruchomości oraz sporządzenie protokółu, a następnie określić funkcję budynku znajdującego się na działce [...] przy ul. [...] w L. Prezydent Miasta w piśmie z dnia 18 listopada 2011 r. oraz w piśmie z dnia 27 marca 2012 r. stwierdził, że "z uwagi na fakt, że w powyższej sprawie dotyczącej określenia funkcji budynku toczy się postępowanie administracyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tut. Wydział uznał za niezasadne prowadzenie w tym samym czasie odrębnego postępowania w tej samej sprawie." Wobec powyższego, skarżąca wywodziła, że "nie może być również swoistą normą, iż organ uprawniony do prowadzenia ewidencji gminnej, posiadając instrumenty prawne by ją aktualizować odmawia poddania jej zapisów weryfikacji we własnym zakresie i zgodnie z udzielonymi mu kompetencjami, zaś po stwierdzeniu rozbieżności pomiędzy tymi zapisami a oświadczeniami podatnika, z których wynika faktyczna funkcja budynku zleca to innemu organowi, w tym wypadku - Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego". W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.p.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie – jak słusznie podkreślił organ odwoławczy – jest zastosowana stawka podatkowa w odniesieniu do budynku zlokalizowanego na działce nr 6/1 położonej w L. przy ul. W. 8, którego właścicielem jest skarżąca. Powierzchnia użytkowa budynku wynikająca ze złożonej "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości" wynosiła 354,00 m2 (k. - 11-13 akt podatkowych) i nie była w postępowaniu podatkowym kwestionowana. Organ I instancji dla tego przedmiotu opodatkowania zastosował stawkę dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.), co zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy. Strona skarżąca konsekwentnie w toku całego postępowania twierdziła jednak, że przedmiotowy budynek powinien być opodatkowany stawką niższą, tj. przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.). Tożsame stanowisko wyraziła także w skardze do Sądu. Organy obu instancji odwołały się do art. 21 p.g.k., zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, argumentując, że dane zawarte w ewidencji maja walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, zaś podważenie zapisów w niej zawartych, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji i dopóki dane w ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione w stosownym postępowaniu (odrębnym od postępowania podatkowego) przez Prezydenta Miasta (przed tym organem), dopóty zarówno w odniesieniu do gruntów jak i budynku należy uwzględniać je przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za poszczególne lata podatkowe. Co do zasady, Sąd pogląd ten podziela. Kategoryczny charakter normy prawnej zawartej w przepisie art. 21 p.g.k. i nakaz respektowania jej przez organy podatkowe nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednolicie przyjmuje się bowiem, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyroki NSA z dnia: 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, 14 września 2010 r., II FSK 1014/10, II FSK 690/09, z 28 października 2011 r., II FSK 1628/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dane z ewidencji gruntów i budynku mogą być jednak w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu, który także musi mieć charakter dokumentu urzędowego oraz zawierać aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania (lub podatnika). Dokument urzędowy, o jakim stanowi art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, nie jest więc dowodem niepodważalnym. Zarzut niezgodności z prawdą dokumentu urzędowego (narratywnego - czyli zawierającego oświadczenie wiedzy) może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi. Przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadzają żadnych ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Wzruszenie domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że dokument urzędowy jest odtąd traktowany tak jak dokument prywatny, a zatem jego treść podlega swobodnej ocenie. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt: I FSK 563/05 (LEX nr 250355). Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy trzeba podkreślić, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta, B. S. jest właścicielem nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] składającej się z działki nr [...] o pow. 47,00 m2 oznaczonej jako "dr" - droga oraz działki nr 6/1 o powierzchni 542,00 m2 oznaczonej jako "Ba" - tereny przemysłowe. Zgodnie z ww. ewidencją działka nr [...] zabudowana jest budynkiem biurowym, którego funkcja – co jest bezsporne – została ustalona na podstawie "operatu technicznego" dotyczącego modernizacji budynków dla obrębu 19 – M. T. sporządzonego przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w oparciu o spis w terenie dokonany w dniach 20-21 września 2000 r. Taki stan był uwidoczniony również w ewidencji gruntów i budynków w 2007 r. (wypis z ewidencji gruntów i budynków z dnia 13 czerwca 2007 r.) i jest niezmieniony nadal (wypis z ewidencji gruntów i budynków z dnia 30 marca 2012 r., k – 3, 4-7, 21 akt podatkowych). Zdaniem organu odwoławczego, sklasyfikowanie (wpis) budynku położonego na działce nr [...] w ewidencji gruntów i budynków jako budynku biurowego stanowi dowód na to, że nie jest on budynkiem mieszkalnym. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków"), budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późniejszymi zmianami). Ponadto § 65 ww. rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym m.in. budynki mieszkalne oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 z późniejszymi zmianami), wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe obu instancji procedowały również na materiale dowodowym zgromadzonym w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego Z decyzji: -Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] (k – 20 akt podatkowych); -[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] (k – 53 akt podatkowych), a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., w sprawie o sygn. II SA/Lu 716/12 (wydanego w rozpoznaniu skargi na ostatnio powołaną decyzję) oraz z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...], wydanej po ww. wyroku (k – 34 akt podatkowych) w sposób nie pozostawiający jakichkolwiek wątpliwości wynika, że B. S. dokonała samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, bez uzyskania pozwolenia właściwego organu, z biurowego na mieszkalny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ww. wyroku WSA w Lublinie, decyzją z dnia [...], znak: [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych czynności i wyznaczył nowy termin wykonania obowiązków do dnia 30 sierpnia 2013 r. oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Dla przypomnienia, mocą decyzji z dnia [...] B. S. została zobowiązana do "wykonania czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku biurowego, usytuowanego na działce nr ewd. [...] przy ul. [...] w L. na budynek mieszkalny bez wymaganego pozwolenia właściwego organu tj.: wykonania inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z opinią techniczną w branżach: ogólnobudowlanej, sanitarnej i elektrycznej ww. budynku - w terminie do 30 lipca 2012r.". Każda decyzja jako dokument urzędowy w świetle art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, podobnie jak i ewidencja gruntów i budynków korzysta ze szczególnej (zwiększonej) mocy dowodowej. Sprowadza się ona do przyjęcia dwóch domniemań: prawdziwości (autentyczności) oraz wiarygodności - zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym. Domniemanie wiarygodności nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. W konsekwencji organ podatkowy nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Okoliczność samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, bez uzyskania pozwolenia właściwego organu, z biurowego na mieszkalny wynika zatem z dokumentów urzędowych. Jak już wyżej podano, domniemanie zgodności z prawdą dowodu, jaki stanowi wypis z ewidencji gruntów i budynków, jest domniemaniem wzruszalnym. Przeciwko treści takiego dokumentu mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej (tożsamy pogląd został już wyrażony w doktrynie - por. np. s. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, "Finanse Komunalne" 2008, nr 6, s. 26 i 28). W ocenie Sądu, organ odwoławczy kwestii tej w ogóle nie rozważył, zwłaszcza w kontekście ustaleń i ocen prawnych wynikających z ww. decyzji administracyjnych wydanych przez organy nadzoru budowlanego, a także i powołanego wyroku WSA w Lublinie. Opierając się na przepisie art. 21 p.g.k. zupełnie pominął ww. okoliczności zmiany sposobu użytkowania budynku, przy czym podkreślenia wymaga, że samowola skarżącej w tym zakresie – z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego – pozostaje zupełnie nieistotna. Nadto zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, orany podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów i budynków, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy dysponował: -protokołem sporządzonym w dniu 5 lipca 2011 r. w siedzibie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (k – 26 akt podatkowych), z którego treści wynika, że skarżąca zwróciła się do Głównego Geodety Kraju o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków miasta L. prowadzonej przez Prezydenta w zakresie rodzaju przedmiotowego budynku, -pismem skarżącej z dnia 27 kwietnia 2007 r. informującym o błędnym zakwalifikowaniu budynku skierowanym do Wydziału Geodezji i Gospodarowania Nieruchomościami Urzędu Miejskiego, -pismem Głównego Geodety Kraju z dnia 1 września 2011 r. (k – 25 akt podatkowych) skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L., z którego wynika, że "oznaczenie użytków jako "tereny mieszkaniowe" / "tereny przemysłowe" zależne jest od sposobu wykorzystania gruntów, a więc odpowiednio zajętych pod mieszkalnictwo lub zajętych i służących produkcji przemysłowej. Przepisy te nie uzależniają zaliczenia gruntów do jednego z tych użytków od przeznaczenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Również informacja zawarta w akcie notarialnym Rep A Nr [...] z dnia 27.07.1994 r., że nieruchomość "stanowi działkę 6/1 przeznaczoną pod tereny przemysłowe nie może decydować w zakresie określenia użytku gruntowego", -pismem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 września 2011 r., skierowanym do Prezydenta Miasta (k – 23 akt podatkowych), w którym organ nadzoru geodezyjnego, wskazał m.in. "proszę rozważyć możliwość przeprowadzenia z urzędu oględzin (art. 85 § 1 Kpa) na gruncie w obecności właściciela nieruchomości oraz sporządzenie protokółu. Na podstawie § 66 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /.../ określić funkcję budynku znajdującego się na działce 6/1 przy ul. W. w L. /.../." Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadzając głębszej oceny tych dokumentów, ograniczyło się do wyrażenia nader ogólnikowego poglądu, że dołączone do odwołania pisma (ww.) nie mogą stanowić skutecznego dowodu przeciwko treści ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 193 § 3 Ordynacji podatkowej. Uszło jego uwadze, że organ podatkowy I instancji, który oparł się na danych z ewidencji gruntów i budynków, był jednocześnie organem ewidencyjnym, przed którym skarżąca próbowała skorygować dane ewidencyjne (art. 7d pkt 1 p.g.k. w zw. z 91 art. i 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Dz.U. z 2000 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Kwestia ta nie została należycie oceniona, co prowadzi do konkluzji, że doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. (sygn. II FSK 2632/10, LEX nr 1225422), Naczelny Sądu Administracyjny stwierdził, że "w świetle art. 21 p.g.k. oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów (nawet jeżeli ustawa podatkowa nie odsyła explicite do p.g.k.) i nie są uprawione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 Ordynacji podatkowej). Przeciwna wykładnia systemowa ww. przepisów prawa prowadziłaby do zbytniego formalizmu, który godziłby nie tylko w zasadę prawdy obiektywnej, ale także w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można bowiem przyjąć, że ze względu na silnie formalistyczną wykładnię art. 21 p.g.k. ograniczenia może doznać fundamentalna dla postępowania podatkowego zasada prawdy obiektywnej. Wniosek ten potwierdza możliwość przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przeciwdowodu względem dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto, wyrażona powyżej wykładnia jest zgodna z zasadą ekonomii procesowej, bowiem w takim przypadku, organy podatkowe nie muszą czekać na wyczerpanie środków prawnych przez podatników w postępowaniu przed organami ewidencyjnymi". Trzeba mieć też na uwadze, że w myśl art. 20 w związku z 22 ust. 1 p.g.k. oraz § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być wywołana wnioskiem lub działaniem organu z urzędu. Przepis § 45 ust. 2 tego rozporządzenia określa, że źródłami danych ewidencyjnych są m.in.: materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; wyniki pomiarów fotogrametrycznych; wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych; dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne; wyniki oględzin. Dodatkowo § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. W świetle powyższych regulacji, organy podatkowe powinny były ocenić skutki prawne działań skarżącej, zmierzające do uzgodnienia klasyfikacji ww. budynku w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym, czego nie uczyniły. Ponadto, w sprawie istotnym elementem stanu faktycznego jest okoliczność, że na etapie postępowania przed organami administracyjnymi zachodziła tożsamość organu podatkowego I instancji i organu ewidencyjnego I instancji (co reguluje ww. art. 22 ust. 1 p.g.k. w związku z § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ) - był to Prezydent Miasta L. Sąd zauważa nadto, że nie podważono twierdzeń skarżącej, iż od 1995 r. do 2008r. do przedmiotowego budynku miała zastosowanie stawka podatku, jak dla budynku mieszkalnego, jak również i okoliczności, że była w nim zameldowana i zamieszkuje w nim od 1995 r. Warto zwrócić uwagę, że organ I instancji w pierwotnie wydanej decyzji wymiarowej z dnia [...] (k – 16 akt podatkowych) opodatkował sporny budynek jako budynek mieszkalny, uznając, że "stan faktyczny istniejący w 2011 r. był taki sam, jak w latach 2007-2008". Dokonując z urzędu oraz w aspekcie wniosków i zarzutów skargi kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że w ustalaniu zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii (funkcji użytkowej budynku) naruszono podstawowe zasady regulujące postępowaniem podatkowym. Przede wszystkim naruszono zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, która nakazuje organom podatkowym podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. nie stanowi o braku potrzeby przeprowadzenia postępowania podatkowego i dokonania przez organ podatkowy własnych ustaleń co do treści zapisów, zamieszczonych w ewidencji, zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieją podstawy do ich negowania. Takie zaś w sprawie niniejszej – zdaniem Sądu – miały miejsce. Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim ustalenie charakteru (funkcji użytkowej) jaką w 2011 r. spełniał budynek. Organ podatkowy, by w pełni zrealizować zasadę prawdy obiektywnej i wykonać obowiązek ustalenia stanu faktycznego, zwłaszcza w kontekście art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, w jej warstwie faktycznej i prawnej, nie może ograniczać postępowania dowodowego jedynie do zapisów zawartych w ewidencji. Winien mieć przy tym na uwadze, że swoją oceną powinien objąć także wydane wobec skarżącej przez organy nadzoru budowlanego decyzje administracyjne, a zwłaszcza ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], znak: [...]. Powinien także mieć w spektrum zainteresowania dokumenty dołączone przez skarżącą do odwołania, potwierdzające jej starania o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Nie może być bowiem tak w demokratycznym państwie prawa, że formalistyczne zastosowanie przepisu art. 21 ust. 1 p.g.k. miałoby doprowadzić do akceptacji stanu rzeczy niezgodnego z rzeczywistością. Ze względu na ten przepis, podatnik w sensie podatkowym nie może czuć się bezsilny, w sytuacji, gdy właściwy organ ewidencyjny nie przejawia zainteresowania w kierunku doprowadzenia zapisów ewidencji do stanu odpowiadającego prawdzie. Na rozprawie w dniu 18 października 2013 r., strona skarżąca złożyła mapę z inwentaryzacji powykonawczej przedmiotowego budynku mieszkalnego, według stanu na dzień 2 października 2013 r., natomiast pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył pismo Prezydenta Miasta z dnia 17 października 2013 r. wraz z załącznikiem w postaci wypisu z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 16 października 2013 r., z którego wynikało, iż sporny budynek figuruje w niej dalej jako budynek biurowy. Sąd na podstawie przepisu art. 106 § 1 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") dopuścił ww. dokumenty jako dowody uzupełniające w sprawie niniejszej, wyrażając stanowisko, że przede wszystkim mapa z inwentaryzacji powykonawczej przedmiotowego budynku potwierdza w porównaniu z decyzjami organów nadzoru budowlanego tok rozumowania przedstawiony w niniejszym uzasadnieniu, mimo że jak wynika ze złożonego przez pełnomocnika organu odwoławczego wypisu z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 16 października 2013 r., z którego wynikało, iż sporny budynek figuruje w niej dalej jako budynek biurowy. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku ma swoje uzasadnienie w art. 152, natomiast rozstrzygnięcie o kosztach w przepisie art. 200 tej ustawy.