II FSK 1014/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędziowie NSA: Stefan Babiarz (sprawozdawca), Jacek Brolik, Protokolant: Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 684/09 w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 3 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., I SA/Lu 684/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 3 sierpnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 19 maja 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że Prezydent Miasta Z. nie zgodził się z dokonanym przez podatnika, w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, zakwalifikowaniem budynków położonych w Z. przy ul. K. [...] o pow. 1.160 m2 oraz budynku przy ul. P. o pow. 490 m2 do "mieszkalnych". Na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dokumentów, w tym danych z rejestru budynków z dnia 26 czerwca 2009r., organ ten uznał, że przedmiotowe budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków "pozostałych" . W odwołaniu S. G. podniósł między innymi, że materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia był niekompletny, a organ nie uwzględnił dokumentów zgromadzonych podczas postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości za okres od sierpnia 2004 r. do grudnia 2005r. Ponadto złożył wniosek o wyłączenie Prezydenta Miasta Z. od działania i orzekania w niniejszej sprawie. Na rozprawie przeprowadzonej w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Z. w dniu 16 lipca 2009 r., S. G. podniósł, że w momencie zakupu budynków nie było określenia w akcie notarialnym funkcji tych budynków. W piśmie z dnia 21 lipca 2009 r., skarżący powołując się na zawiadomienie o zmianie w rejestrze gruntów z dnia 17 sierpnia 2004 r. oraz dokumenty przedstawione przez sprzedającą Agencję Mienia Wojskowego tj. kartę remontową i orzeczenie mykologiczne wyjaśnił, iż dokonał zakupu terenu o charakterze mieszkaniowym. W jego ocenie, opis użytkowania wprowadzony do rejestru gruntów i rejestru budynków jest niewykonalny, gdyż budynek na działce [...] z powodów technicznych nie może być wykorzystany na cele publiczne, a to oznacza, że podatek od budynku nie należy się. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 200Sr. nr 240, poz. 2027 ze zm.) zwaną dalej: u.p.g.k. – wskazało, że podatek od nieruchomości na rok 2009 ustalony został na podstawie aktu notarialnego z dnia 17 lipca 2004 r., repertorium [...], informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 31 lipca 2007r., pisma strony z dnia 31 marca 2009r. oraz danych z ewidencji gruntów i budynków z dnia 26 czerwca 2009r. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 14 lipca 2004r. Repertorium [...] S. G. nabył działkę nr [...] położoną w Z. przy ul. P. (po zmianie nazwy ul. K. [...]) o pow. 5.718 m2 zabudowaną budynkiem o pow. 1.160 m2 oraz działkę nr [...] położoną w Z. przy ul. P. o pow. 2.410 m2, zabudowaną budynkiem o pow. 490 m2. Z przedmiotowego aktu notarialnego wynikało, że działka nr [...] zabudowana była budynkiem przedszkola. Organ wskazał, że w złożonej w dniu 9 sierpnia 2007 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości skarżący zgłosił do opodatkowania powyższe budynki jako "budynki mieszkalne". Organ wskazał, że w piśmie z dnia 31 marca 2009 r. skarżący wyjaśnił, iż od dnia wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008r. nie nastąpiły żadne zmiany mogące mieć wpływ na sposób opodatkowania w 2009r. Organ odwoławczy nadmienił, że decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia 13 maja 2008 r. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2008r. utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 20 sierpnia 2008 r., zaś skarga podatnika na decyzję organu odwoławczego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2009 r., I SA/Lu 601/08, została oddalona. Z aktualnego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z kartoteki budynków z dnia 26 czerwca 2009 r. wydanego przez Urząd Miasta Z. Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami wynika, że działka nr [...] położona przy ul. P. o pow. 2.410 m2 w opisie użytków posiada zapis "inne tereny zabudowane - Bi" natomiast usytuowany na tej działce budynek w rubryce funkcja budynku posiada zapis "oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe". Działka nr 1/10 położona przy ul. K. 5 i 6 o pow. 5.718 m2 w opisie użytek posiada zapis "inne tereny zabudowane - Bi" zaś zlokalizowany na tej działce budynek w rubryce funkcja budynku posiada zapis "inne niemieszkalne". W związku z powyższym za prawidłowe organ odwoławczy uznał opodatkowanie budynków położonych przy ul. K. [...] (działka nr [...]) oraz przy ul. P. [...] (działka nr [...]) wg stawek dla "pozostałych". Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania strona nie wykazała, iż obecnie, nieruchomości budynkowe nabyte na podstawie aktu notarialnego z dnia 14 lipca 2004r. mają charakter budynków mieszkalnych. W szczególności zasadności żądania podatnika dotyczącego zakwalifikowania spornych budynków do "mieszkalnych" nie mogą potwierdzać stany ewidencyjne obowiązujące w latach poprzednich, w tym stan ewidencji gruntów przed rozpatrywanym rokiem. Twierdzenie podatnika zmierzające do podważenia zgodności ewidencji ze stanem rzeczywistym, nie zwalniają organu podatkowego od obowiązku wymiaru podatku na podstawie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. Nie mają przy tym znaczenia prawnego przyczyny uniemożliwiające podatnikowi wykorzystanie przedmiotowych budynków jako mieszkalne. 3. W skardze do WSA w Lublinie podatnik zarzucił między innymi, że w sprawie istnieje szereg dokumentów i argumentów, które podważają wiarygodność prowadzonej przez Prezydenta Miasta Z. ewidencji gruntów. 4. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 5. Uzasadniając wydany wyrok sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 1c oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – zwanej dalej: u.p.o.l., wskazał, że wykładnia tych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Prezydent Miasta Z. jest organem właściwy rzeczowo i miejscowo do ustalenia podatnikowi zobowiązania w podatku od nieruchomości, położonych w Z.. Powołując się na art. 132 ord. pod. sąd wskazał, że przepis ten zawiera ustawowe podstawy wyłączenia organu podatkowego. Skarżący na żadną z nich się nie powoływał. Dlatego w ocenie sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ podatkowy pierwszej instancji nie orzekał we własnej sprawie i nie był stroną postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości skarżącego. Ponadto powołane w uzasadnieniu skargi orzeczenia i publikacja prasowa, nie dotyczą proceduralnej sytuacji zaistniałej w tym postępowaniu podatkowym. Przechodząc do meritum sporu, sąd powołując się na treść art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwana dalej: ord. pod., wskazał, że podważenie zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W stanie obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym w ewidencji gruntów, działki [...] i [...] były oznaczone symbolem Bi, czyli jako "inne tereny zabudowane" w rozumieniu § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) zwane dalej: rozporządzeniem. Zasadnie zatem organ podatkowy stwierdził, że tak sklasyfikowane w ewidencji grunty, to przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Odnosząc się do budynków posadowionych na w/w działkach, sąd podniósł, że w roku podatkowym 2009 r., w ewidencji budynków, budynek na działce 1/10 został sklasyfikowany jako inny niemieszkalny w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia, a więc nie jako mieszkalny w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Podobnie budynek na działce [...] został sklasyfikowany w ewidencji budynków jako budynek oświaty, nauki i kultury oraz budynek sportowy w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, czyli także nie jako mieszkalny w rozumieniu § 65 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W ocenie sądu właśnie te dane były istotne z punktu widzenia orzekania w przedmiocie podatku i dopóki nie zostaną one zmienione, ich treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Nieuprawnione było wywodzenie, że nie tylko dane z ewidencji gruntów i budynków, lecz również inne dane, w tym na przykład wynikające – jak to wywodzi skarżący – z planu zagospodarowania przestrzennego będące w posiadaniu innych organów i jednostek organizacyjnych, powinny być uwzględnione przy wymiarze podatków, albowiem byłaby to wykładnia contra legem przepisu art. 21 ust. 2 u.p.g.k. Odnosząc się do poglądu skarżącego, że "wysokość podatku od nieruchomości powinna być uzależniona od możliwości aktualnego wykorzystania budynków, bez względu na to czy nieruchomości mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy wykorzystywane na inne cele" oraz, iż "różnicowanie podatników na prowadzących działalność gospodarczą i działalności takiej nie prowadzących w kontekście możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej lub do innych celów ze względów technicznych narusza Konstytucję" i w konsekwencji zasadę równości wobec prawa podmiotów działających na terenie RP i równego traktowania przez władze publiczne wyrażoną w art. 32 Konstytucji", sąd pierwszej instancji powołując się na art. 217 Konstytucji RP, wskazał, że decyzja, która jest przedmiotem kontroli zawiera wszystkie konieczne elementy wskazane w tym przepisie. Odnosi się do przepisów zarówno Ordynacji podatkowej, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak i stosownej uchwały Gminy. Są to przepisy rangi ustawowej (za wyjątkiem uchwały, która została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego) i zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 217 Konstytucji, niezbędne do prawidłowego, zgodnego z prawem określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. 6. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez uznanie, że domniemanie prawdziwości danych wynikających z dokumentów urzędowych pochodzących z ewidencji gruntów i budynków Prezydenta Miasta Z. nie zostało obalone i dane te mogły być podstawą wymiaru podatku od nieruchomości, w sytuacji kiedy to przedstawione dowody obaliły domniemanie prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntów co do nieruchomości S. G. zlokalizowanych w Zamościu z rzeczywistym stanem prawnym, to jest naruszenie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W związku z tym zarzutem podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. 8. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej postawił tylko jeden zarzut – naruszenia art. 21 ust. 1 u.p.g.k. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu zarzut ten z dwóch przyczyn nie może zostać uwzględniony. Po pierwsze, jak wynika z treści art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966). W związku z powyższym, za uzasadnione należy uznać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko sądu pierwszej instancji, że podważenie zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Skoro zatem z stanu sprawy wynikającego z niniejszych akt postępowania nie wynika by skarżący te procedury wszczął to ty samym nie można stawiać sądowi pierwszej instancji, że nie uwzględnił zarzutu naruszenia tego przepisu przez organy podatkowe, skoro one działając w jego oparciu ustaliły mu, na podstawie dostępnych w ewidencji gruntów zapisów, podatek od nieruchomości na 2009 r. Jednakże nie sposób nie zwrócić jednocześnie uwagi na to, że od dnia 1 stycznia 2007 r. [art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1828)] obowiązuje art. 1a ust. 3 u.p.o.l. zgodnie z którym, przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że tak sąd pierwszej instancji, jak i organy podatkowe były związane danymi określonymi w ewidencji gruntów co do rozumienia pojęcia gruntu. Okoliczność ta uszła uwadze sądowi pierwszej instancji, jak również skarżącemu, nie ma ona jednak wpływu na wynik sprawy, skoro do tych samych wniosków organy i sąd doszli na podstawie art. 21 u.p.g.k. Poza tym zauważyć trzeba, że wyjątkowo organy i sąd mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, ale tylko wówczas, gdy na podstawie art. 194 § 3 ord. pod. dojdą do wniosku, że dane z nich wynikające są zdezaktualizowane a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów nie uwzględniają np. aktu notarialnego zawierającego umowę sprzedaży, decyzji o wywłaszczeniu z produkcji rolnej gruntów, itp. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (pod red. Witolda Doroszewskiego, Warszawa 1960, t. II, s. 775) "ewidencja" jest to wykaz, spis zawierający dane dotyczące stanu i ruchu ludności lub rzeczy; sporządzanie takich wykazów i spisów. Stosownie do art. 194 § 1 ord. pod. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z § 2 wynika, że § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania, zaś z § 3, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., II FSK 958/06, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie kwestionowano wprawdzie wiarygodność prowadzonej ewidencji gruntów, jednakże zarówno sąd i organy nie doszły do przekonania, że w sprawie mógłby znaleźć zastosowanie art. 194 § 3 ord. pod., zaś Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 194 § 3 ord. pod., będąc na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jej granicami, nie mógł rozpatrywać ewentualnego naruszenia tego przepisu. Po drugie należy wskazać na istotne uchybienie skargi kasacyjnej w zakresie postawionego zarzutu. Jak wynika z treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że podważeniu stanu faktycznego nie mogą służyć zarzuty oparte na naruszeniu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2009 r., II FSK 1556/07, LEX nr 497780). Zauważyć w związku z tym należy, że jak wynika z treści skargi kasacyjnej zamiarem wnoszącego skargę kasacyjną było nie tyle wykazanie, że w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego czy jego błędnej wykładni, ale zakwestionowanie tą drogą poprawności ustaleń faktycznych. Taki bowiem wniosek wypływa z przedstawionej na stronach od 3 do 5 uzasadnienia argumentacji skargi kasacyjnej. Tymczasem ewentualna niewłaściwa ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego, polegająca na uznaniu bądź braku uznania istnienia określonego stanu faktycznego, nie może stanowić naruszenia prawa materialnego i jako taka nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wadliwość ustalonego stanu faktycznego jest zawsze rezultatem uchybienia procesowego, które może być skutecznie kwestionowane jedynie w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że nie można skutecznie dowodzić niewłaściwego zastosowania prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu prawidłowości dokonanej przez sąd oceny ustaleń faktycznych. Innymi słowy, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii, ponieważ badanie zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego można jedynie dokonywać na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2009 r., II FSK 566/08, LEX nr 513222). Konkludując zatem powyższe rozważania, należy wskazać, że wniesiona skarga kasacyjna z dwóch powyżej wskazanych przyczyn nie mogła zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona. W konsekwencji za prawidłowe należało uznać stanowisko sądu pierwszej instancji przyjmujące, że skoro w obowiązującym stanie faktycznym w ewidencji gruntów, działki [...] i [...] były oznaczone symbolem Bi, czyli jako "inne tereny zabudowane" w rozumieniu § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, to zasadnie stwierdzono, że tak sklasyfikowane w ewidencji grunty, powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a podstawę opodatkowania powinna stanowić ich powierzchnia zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.