I SA/Sz 1173/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...], którą ustalono małżonkom E. i W. W. podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Z akt administracyjnych wynika, że powyższe decyzje zostały podjęte w następującym stanie sprawy. Małżonkowie E. W. i W. W. (zwani dalej także "Podatnikami", "Skarżącymi") są właścicielami nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], na którą składają się grunty, budynki i budowle. Na wskazanej nieruchomości prowadzą działalność gospodarczą w postaci Ośrodka [...] "E.". W. W. złożył w dniu 17 grudnia 2013 r. do Urzędu Gminy [...], w imieniu swoim i żony, informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r., w której podał wartość budowli, powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnię budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej. W piśmie przewodnim Podatnik wskazał, że należący do nich Ośrodek od 1 lipca 2013 r. spełnia warunki obiektu świadczącego usługi zdrowotne oraz że posiada od 2008 r. wpis do rejestru ośrodków rehabilitacyjnych. W Ośrodku tym organizowane są turnusy rehabilitacyjne, co wyczerpuje wymogi dla obiektów świadczących usługi zdrowotne. Przedłożył m.in. zawiadomienie Wojewody [...] z dnia 19 września 2011 r. o wpisie do rejestru ośrodków, wydane na podstawie art. 10d ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji"). Wobec powyższego, wykonując zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 832/14 (którym, ze względów proceduralnych, uchylono uprzednie decyzje organów obu instancji dotyczące podatku od nieruchomości za 2014 r.), postanowieniem z dnia [...] r., Wójt Gminy [...] (zwany dalej "organem I instancji") wszczął z urzędu wobec Podatników postępowanie podatkowe. Postępowanie to zakończono wydaniem opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] r., ustalającej Podatnikom podatek od nieruchomości za 2014 r. według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ I instancji stwierdził bowiem, że Podatnicy nie spełniają żadnej z przesłanek warunkujących zastosowanie preferencyjnej stawki podatku, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 848 ze zm.: zwanej dalej "u.p.o.l."), albowiem nie są podmiotem leczniczym i nie udzielają świadczeń zdrowotnych, o jakich mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 217 ze zm.). Prowadzą natomiast działalność na podstawie odrębnych przepisów, tj. ustawy o rehabilitacji zawodowej. Organ I instancji wskazał również na fakt, iż W. W. jest przedsiębiorcą, o czym świadczy wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, zgodnie z którym Podatnik podjął działalność gospodarczą w dniu 4 maja 1992 r. i prowadzi ją nadal pod firmą Biuro [...]. W. W. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się uchylenia tej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podatnik zarzucił, że organ I instancji dokonał wadliwej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., która doprowadziła organ do przekonania, że dla zastosowania stawki unormowanej w tym przepisie konieczne jest wystąpienie dwóch przesłanek łącznie. Podważył także zakwalifikowanie przez organ podatkowy nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą jedynie w oparciu o fakt, że jedno ze współużytkowników jest przedsiębiorcą. Podniósł, że on i żona prowadzą odrębne działalności gospodarcze, a [...] jako adres działalności ma wskazane jedynie E.W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej "Kolegium"), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Kolegium na wstępie wyjaśniło, że o zakwalifikowaniu danej nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą przesądza status posiadacza przedmiotu opodatkowania. Jeśli jest on przedsiębiorcą, to posiadane przez niego grunty, budynki i budowle w całości są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa. Zasada ta obowiązuje także w sytuacji, gdy przedsiębiorcą jest jeden ze współwłaścicieli. Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie niekwestionowany jest stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, a sporne zagadnienie stanowi wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. W ocenie Kolegium, interpretacja tego przepisu przedstawiona przez Podatnika w odwołaniu jest błędna. Kolegium stwierdziło, że z redakcji ww. przepisu jednoznacznie wynika, że aby można było zastosować do budynku ustaloną w nim preferencyjną stawkę podatku od nieruchomości, muszą być spełnione łącznie dwie główne przesłanki: 1) w budynkach udzielane są świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej, 2) budynek zajęty jest przez podmiot, który udziela tych świadczeń. Kolegium przywołało także przyjęte na gruncie ustawy o działalności leczniczej definicje "świadczenia zdrowotnego" (art. 2 ust. 1 pkt 10) oraz "podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych" (podmiotu leczniczego) i wskazało, że podmiotem leczniczym można stać się dopiero z chwilą wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (art. 103 tej ustawy). W ocenie Kolegium, przedmiot opodatkowania nie spełnia żadnej z ww. dwóch przesłanek warunkujących zastosowanie stawki preferencyjnej. Żadne z małżonków W, nie jest podmiotem leczniczym wpisanym do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, a skoro nie jest podmiotem leczniczym, to nie udziela świadczeń zdrowotnych, o jakich mowa w ustawie o działalności leczniczej. W konsekwencji posiadane przez Podatników budynki w [...] nie są zajęte przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej. Podatnicy czy jedno z nich zatrudnia osoby ze specjalnościami medycznymi, ale to nie oznacza, że osoby te "zajęły" budynek na udzielane w ramach zatrudnienia świadczenia zdrowotne. To sam Podatnik musi posiadać status podmiotu leczniczego lub oddać budynki w posiadanie zależne podmiotowi leczniczemu, aby można było przyjąć, że w zajętych przez niego budynkach udzielane są świadczenia zdrowotne. Świadczenia te zawsze, co oczywiste, udzielane są przez konkretne osoby fizyczne wykonujące zawód lekarza, pielęgniarki, fizjoterapeuty, itp. W takim obiekcie jak Ośrodek podmiot leczniczy musi zatrudniać osoby z zawodami medycznymi, jest to zresztą jeden z warunków rejestracji w rejestrze podmiotów leczniczych. Jednakże samo zatrudnienie lekarza, pielęgniarki czy osób z zawodami rehabilitacyjnymi nie czyni jeszcze z pracodawcy podmiotu leczniczego. Kolegium wskazało także, że w przedmiocie opodatkowania prowadzona jest działalność gospodarcza, która nie jest regulowana przepisami ustawy o działalności leczniczej. E. W. ma wpis do rejestru podmiotów prowadzących turnusy rehabilitacyjne osób niepełnosprawnych i prowadzi swą działalność na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej. Na podstawie tej ustawy posiada wpis do rejestru ośrodków organizatorów turnusów rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnych (art. 10d ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej). W ramach zarejestrowanej działalności realizuje zadania z zakresu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (zdefiniowanej w art. 7 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej), będącej innym rodzajem rehabilitacji niż rehabilitacja lecznicza będąca świadczeniem zdrowotnym udzielanym w procesie leczenia. Kolegium wskazało, że świadczenie zdrowotne służy ratowaniu życia i zdrowia pacjenta, natomiast cechą charakterystyczną niepełnosprawności (zdefiniowanej w art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji zawodowej) jest jej trwałość i na ogół nieodwracalność, a rehabilitacja osób niepełnosprawnych służy podtrzymywaniu i usprawnianiu ich egzystencji oraz długotrwałemu procesowi przywracania sprawności w przypadku okresowej niezdolności do wypełniania ról społecznych. Ustawodawca nie przewidział preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości dla podmiotów realizujących rehabilitację osób niepełnosprawnych. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zinterpretował przepisy prawa podatkowego oraz przepisy powiązane z definicjami pojęć użytymi przez ustawodawcę w przepisach podatkowych i prawidłowo ustalił, że do budynków Podatników nie można zastosować preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ostateczną decyzję Kolegium, domagając się: – uchylenia decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, – dopuszczenia dowodu z dokumentu w postaci informacji o wpisie do rejestru ośrodków, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne - OD/32/0027/14 (pochodzącej ze strony MPiPS), – zasądzenia od Kolegium zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię wskazanego przepisu, a przejawiającą się w uznaniu, że przepis ten może być stosowany jedynie do podmiotów wpisanych do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, tj. do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że na gruncie niniejszej sprawy występują dwie kwestie sporne. Pierwszą z nich jest ustalenie, czy w Ośrodku [...] "E." są udzielane świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. Drugą jest kwestia, czy Podatnicy są podmiotami udzielającymi tych świadczeń. Skarżący zakwestionował stanowisko Kolegium, że skoro Podatnicy nie są wpisani do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, to nie udzielają świadczeń zdrowotnych w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej i nie są podmiotem udzielającym tych świadczeń. Odwołując się do fragmentów stanowiska Marszałka Sejmu zawartego w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 września 2013 r. o sygn. akt K 22/12, Skarżący stwierdził, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. odsyła do działalności leczniczej jedynie w zakresie ustalenia pojęcia świadczenia zdrowotnego. Nie nakazuje on stosowania całej ustawy o działalności leczniczej. Nie odsyła w szczególności do definicji podmiotu wykonującego działalność leczniczą, zawartej w ustawie o działalności leczniczej. Skarżący zarzucił również, że Kolegium zawężająco zinterpretowało pojęcie świadczenia zdrowotnego oraz wadliwie określiło pojęcie niepełnosprawności. Reasumując, Skarżący stwierdził, że w jego Ośrodku udzielane są świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej, gdyż organizowane są turnusy usprawniająco-rekreacyjne, których podstawowym założeniem jest korzystanie z wskazanych przez lekarza zabiegów, zmierzających do zachowania, przywracania i poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego. Ponadto Skarżący i jego żona udzielają świadczeń zdrowotnych, a tezę tę potwierdza także wpisanie Ośrodka do rejestru ośrodków, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Sz 1173/15 i I SA/Sz 1174/15. Sąd postanowił także oddalić wniosek dowodowy Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1. "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym uchylenie decyzji. Analizując stan sprawy stwierdzić należy, że art. 5 ust. 1 i 2 lit. d) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., zwana dalej: "u.p.o.l."), w brzmieniu obowiązującym w roku 2014 , uprawniał Radę gminy, aby w drodze uchwały, określiła wysokość stawek podatku od nieruchomości, od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń w preferencyjnej, obniżonej stawce. Treść analizowanego przepisu ukształtowana została przez nowelizację związaną z wejściem w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 217). W jej ramach ustawodawca odstąpił od warunku by opodatkowane preferencyjnie budynki lub ich części były "zajęte" na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zastępując go warunkiem ich "związania" z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i "zajęcia" przez podmioty udzielające tych świadczeń w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. Powyższe oznacza, że niższa stawka podatku mogła być stosowana nie tylko do budynków lub ich części zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale szerzej - do budynków lub ich części związanych z udzielaniem tych świadczeń. Powyższy przepis, w brzmieniu ukształtowanym powołaną nowelizacją, podlegał kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt K 22/12 orzekł o jego konstytucyjności, stwierdzając jednocześnie, że jego nowelizacja (z 11 lipca 2011 r.) poza terminologią dostosowującą ustawę do terminologii zawartej w ustawie o działalności leczniczej, potwierdziła wolę ustawodawcy dokonanie jego zmiany merytorycznej, poszerzającej zakres sytuacji, w których stosowana jest "preferencyjna" (niższa) stawka podatku od nieruchomości. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. należy interpretować uwzględniając przesłankę podmiotowo – przedmiotową. "Budynki lub ich części zajęte przez podmioty wykonujące działalność leczniczą muszą jednocześnie pozostawać w związku z działalnością leczniczą. Adresatem tego przepisu, w obydwu jego częściach, jest ten sam podmiot". W komentarzu do omawianego przepisu "Podatek od nieruchomości. Komentarz" autorstwa Leonarda Etela (por. System informacji prawnej LEX, art. 5 u.p.o.l., pkt 12) autor zwraca uwagę, że dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie obu przesłanek statuowanych omawianym przepisem. Będą to więc sytuacje, w których z jednej strony budynek lub lokal są związane z działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, z drugiej strony musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, w zgodzie z zaprezentowaną wykładnią Trybunału Konstytucyjnego oraz poglądami doktryny pozostaje więc stanowisko organów podatkowych w przedmiotowej sprawie, że dla zastosowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. obniżonej stawki podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze - budynek lub jego część muszą być związane z działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, po drugie - musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. Pogląd taki był już wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych ( tak np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13.01.2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1158/14, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15.10.2015 r. sygn. akt I SA/Sz 635/15) Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, zaś na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, podmiotami leczniczymi są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 8 ww. ustawy, rodzajami działalności leczniczej są: 1) stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne: a) szpitalne, b) inne niż szpitalne; 2) ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. W stanie prawnym ukształtowanym wymienioną wcześniej ustawą o działalności leczniczej "świadczeniami zdrowotnymi" na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Należy przy tym zauważyć, że stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż świadczenia szpitalne to świadczenia opiekuńcze, pielęgnacyjne, paliatywne, hospicyjne, świadczenia z zakresu opieki długoterminowej, rehabilitacji leczniczej, leczenia uzależnień, psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz lecznictwa uzdrowiskowego, udzielane pacjentom, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednio urządzonych, stałych pomieszczeniach, (art. 2 pkt 12 ustawy o działalności leczniczej). Świadczenia zdrowotne mogą być realizowane przez różne kategorie podmiotów leczniczych, z których część nie musi posiadać statusu przedsiębiorcy (art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej). Wszystkie one muszą jednak być wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonego przez wojewodę właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego (art. 100 ust. 1 i 106 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej). Wpis do rejestru podmiotów leczniczych stanowi warunek sine qua non prowadzenia działalności leczniczej i ma na celu zagwarantowanie pacjentom bezpieczeństwa i pewności, że podmiot leczniczy, z którego usług korzystają spełnia podstawowe standardy uznane przez ustawodawcę za niezbędne dla tego rodzaju działalności. Zgodnie z art. 103 ww. ustawy można rozpocząć działalność, tj. udzielanie świadczeń zdrowotnych i promocję zdrowia, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ww. ustawy, dopiero po uzyskaniu wpisu do powyższego rejestru zaś jego charakter jest konstytutywny, co oznacza, że prawo udzielania określonych świadczeń zdrowotnych może być realizowane dopiero po ujawnieniu w rejestrze. Co istotne, podmiot leczniczy może prowadzić działalność jedynie w granicach zakreślonych wpisem do rejestru. Ponadto, co istotne dla rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazuje, że rozpoczęcie działalności polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia przed uzyskaniem ww. wpisu albo przekroczeniem jego granic jest zabronione (por. Ustawa o działalności leczniczej. Komentarz M. Dercz, T. Rek, wyd. ABC, 2012 r.). Słusznie zatem uznać należało, że dla opodatkowania budynków lub ich części ""preferencyjną" stawką podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. niezbędnym jest ustalenie, że przedmioty te są związane (pozostają w związku) z prowadzeniem działalności leczniczej i są zajęte (faktycznie lub prawnie) przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych. Należy bowiem zauważyć, że zwrot "zajętych" odnosi się do podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, a więc powierzchni przez nich posiadanych, którymi władają w zakresie wynikającym z udzielanych przez nich świadczeń na rzecz określonego podmiotu jakim jest pacjent. Podkreślenia wymaga także, że stawka podatku od nieruchomości z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. może być stosowana również przez takiego podatnika - właściciela budynku, który sam nie udziela świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, lecz wynajmuje budynek lub jego część innym podmiotom, udzielającym takich świadczeń na powierzchni, będącej przedmiotem najmu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że niespornym pozostaje, że Skarżący W.W., a także E. W. są przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą. Nie jest też sporne, że z przedstawionych danych znajdujących się Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że E. W. – współwłaściciel opodatkowanej nieruchomości, wśród wymienionych rodzajów wykonywanej działalności zadeklarowała jako przeważającą działalność gospodarczą obiekty noclegowe, turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (kod 55.20.Z), a nadto m.in. działalność fizjoterapeutyczną (kod 86.90.A), praktykę pielęgniarek i położnych ( kod 86.90.C), działalność paramedyczną ( kod 86.90.D), pozostałą działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowaną( kod 86.90.E). Bezsporne jest też, że Ośrodek [...] "E." położony przy ul. [...] w [...] został w dniu 18 sierpnia 2014 r. wpisany do prowadzonego przez Wojewodę [...] rejestru ośrodków w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne i uprawnione są do przyjmowania zorganizowanych grup turnusowych osób niepełnosprawnych na podstawie art. 10d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 214, poz. 1407 ze zm.). Bezspornie też Skarżący W. W. ani E. W. nie figurowali w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą, prowadzonym przez Wojewodę [...] na podstawie ustawy o działalności leczniczej. Sąd zauważa, że przepisy dotyczące rehabilitacji osób niepełnosprawnych na podstawie których opodatkowany ośrodek wpisano do rejestru ośrodków w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne i uprawnione są do przyjmowania zorganizowanych grup turnusowych osób niepełnosprawnych, zawiera rozdział 3 ww. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Znajdujący się tam art. 7 ust. 1 stanowi, że rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Co bardzo istotne w art. 7 ust. 2 ustawa ta wyraźnie wskazuje, że rehabilitacja lecznicza osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem Sądu owe odrębne przepisy to właśnie przepisy ustawy o działalności leczniczej. Należy wskazać, że art. 8 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej definiuje pojęcie rehabilitacji zawodowej, zaś art. 9 ust. 1 definiuje pojęcie rehabilitacji społecznej. Z kolei art. 10 pkt 2 stanowi, że do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w turnusach rehabilitacyjnych, zwanych dalej "turnusami". Art. 10c.ust. 1 wskazuje, że turnus oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu. W myśl art. 10c ust. 2 turnusy mogą być organizowane przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą co najmniej przez 2 lata działalność na rzecz osób niepełnosprawnych i uzyskały wpis do rejestru organizatorów prowadzonego przez wojewodę, zwane dalej "organizatorem turnusów"; wyłącznie w ośrodkach, które uzyskały wpis do rejestru ośrodków prowadzonego przez wojewodę - z wyłączeniem turnusów organizowanych w formie, o której mowa w ust. 5 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3. W myśl art. 10 c ust. 4 ośrodki, w których organizowane są turnusy, zapewniają osobom niepełnosprawnym odpowiednie warunki pobytu, dostosowane do rodzaju i stopnia niepełnosprawności uczestników turnusu, oraz bazę do prowadzenia rehabilitacji i realizacji określonego programu turnusu. W myśl art. 10d ust. 1 wojewoda prowadzi rejestr ośrodków oraz rejestr organizatorów turnusów i dokonuje wpisu do tych rejestrów na okres 3 lat po spełnieniu przez ośrodek lub organizatora turnusów warunków określonych zgodnie z ust. 8 pkt 3. Zatem z przepisów powyższych zdaniem Sądu bezsprzecznie wynika, że wpis do rejestru ośrodków oraz rejestru organizatorów turnusów rehabilitacyjnych potwierdza, że podmioty mają we wskazanych ośrodkach prawo organizowania turnusów rehabilitacyjnych których celem jest wspomaganie procesu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Jak wynika z przepisów art. 8, art. 9 w związku z art. 7 ustawy rehabilitacja zawodowa i społeczna osób niepełnosprawnych nie jest tożsama z rehabilitacją leczniczą. W szczególności w art. 7 ust. 2 ustawa ta wyraźnie wskazuje, że rehabilitacja lecznicza osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów, którymi jak wyżej wskazał Sąd są przepisy ustawy o działalności leczniczej. Zatem wpis do powyższych rejestrów ośrodków oraz rejestru organizatorów turnusów rehabilitacyjnych nie potwierdza wbrew stanowisku Skarżącego, iż E. W. jest podmiotem leczniczym który udziela świadczeń zdrowotnych. Również fakt zadeklarowania przez E. W. w Ewidencji Działalności Gospodarczej określonych rodzajów działalności, w tym działalności fizjoterapeutycznej (kod 86.90.A), praktyki pielęgniarek i położnych (kod 86.90.C), działalności paramedyczną ( kod 86.90.D), czy pozostałej działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowaną ( kod 86.90.E) nie przesądza, że stała się ona podmiotem leczniczym i udziela świadczeń zdrowotnych. Powyższe oznacza wyłącznie, iż E. W. złożyła oświadczenie o powyższej treści do celów ewidencji. Z przepisów zaś wynika, że aby udzielać świadczeń zdrowotnych musiałaby ona zostać wpisana do rejestru podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę na podstawie ustawy o działalności leczniczej. A zatem za prawidłowe, w ocenie Sądu, uznać należy ustalenia organów podatkowych, że sporna nieruchomość, w okresie, którego dotyczy kontrolowana decyzja tj. w 2014 r. nie była zajęta przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Wobec powyższego organ podatkowy zasadnie odmówił objęcia jej preferencją stawką podatku od nieruchomości i prawidłowo ustalił należy podatek z wykorzystaniem stawki przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wobec powyższego nie ma znaczenia dla sprawy zarzut wadliwego określenia pojęcia niepełnosprawności. Sąd odmówił dopuszczenia załączonego do skargi dowodu w postaci informacji o wpisie do rejestru ośrodków w których mogą się odbywać turnusy rehabilitacyjne, albowiem kwestia ta była bezsporna, a nadto udowodniona znajdującym się w aktach sprawy zawiadomieniem Wojewody [...] o wpisie do rejestru ośrodków z dnia 18 sierpnia 2014 r. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym sprawy uznać należało, że Podatnikom nie przysługiwała możliwość skorzystania z obniżonej stawki podatku od nieruchomości statuowanej normą art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.