III SA/Wa 3195/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - Skarżący – P. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od koszów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnił, że dużym obciążeniem dla niego jest opłacenie honorarium pełnomocnika z wyboru, który reprezentuje go w sprawie. Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim synem. Do swojego majątku zaliczył gospodarstwo rolne o pow. 1,2 ha o wartości ok. 80 tyś. zł zabudowane drewnianym budynkiem mieszkalnym, stodołą i oborą. Skarżący oświadczył również, że posiada oszczędności w wysokości 4.000 zł. Z kolei jedyny dochód jego rodziny to dochód skarżącego z produkcji rolnej w wysokości 1.000 netto miesięcznie. Miesięczne zobowiązania i stałe wydatki skarżący określił w następujący sposób: telefon 140 zł, energia elektryczna 430 zł, woda 40 zł, internet 50 zł, telewizja 110 zł. Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wezwano skarżącego do: nadesłania zeznań podatkowych skarżącego oraz jego żony za 2014 r., wyjaśnienia, od kiedy żona skarżącego pozostaje bez dochodów i czy posiada status osoby bezrobotnej, udokumentowania wysokości przychodów (dochodów) z tytułu produkcji rolnej uzyskanych przez skarżącego w 2015 r., nadesłania wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącego oraz jego żony, przedstawienia zestawienia aktualnych miesięcznych dochodów i wydatków skarżącego oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (z uwzględnieniem oprócz opłat za media również kosztów wyżywienia, środków czystości, wynagrodzenia pełnomocnika, nauki dziecka i innych niezbędnych), w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 stycznia 2016 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, referendarz sądowy, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się. Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (zob. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, z dnia 12 lutego 2015 r., II FZ 40/15, z dnia 15 lipca 2015 r., II FZ 571/15). Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.