II OSK 1503/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych K. Z. oraz Rady W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2006/15 w sprawie ze skargi K. Z. na uchwałę Rady W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały Rady W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. stwierdzającej nieważność uchwały Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oddala skargi kasacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2006/15, na skutek skargi K. Z. stwierdził nieważność uchwały Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...], którą uchylono uchwałę Rady W. z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w zakresie, w jakim stwierdzono tą uchwałą nieważność uchwały Rady Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odwołaniu skarżącego z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...]. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Rada Dzielnicy [...] na sesji w dniu [...] stycznia 2015 r., zwołanej w trybie § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...] na wniosek grupy radnych, na wniosek Ł.L. zmieniła porządek obrad sesji dodając sprawy stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego J. G. oraz odwołania Burmistrza Dzielnicy [...] i powołania nowego Zarządu Dzielnicy. Następnie uchwałą nr [...] stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego J. G., uchwałą nr [...] odwołała z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] K. Z., uchwałą nr [...] wybrała na tę funkcję ponownie K. Z., uchwałą nr [...] na Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] wybrała J. G. oraz uchwałą nr [...] na Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...] wybrała R. K. Rada W. uchwałą z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], powołując się na § 64 ust. 1 i ust. 3 oraz § 62 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...], stwierdziła nieważność wyżej wskazanych pięciu uchwał przyjmując, że nie była dopuszczalna zmiana porządku obrad sesji zwołanej w trybie § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...], czyli tak zwanej sesji nadzwyczajnej. W ocenie Rady sesje nadzwyczajne zwołuje się, gdy zachodzi potrzeba załatwienia niespodziewanej i niecierpiącej zwłoki sprawy. Na takiej sesji nie jest też, zdaniem Rady, dopuszczalne rozstrzyganie spraw, które mogą być załatwione na sesji zwyczajnej. Wpływa to, jak dalej wywiedziono, na możliwość zmiany porządku obrad sesji nadzwyczajnej. Może on być zmieniony, ale sprawy dodane do porządku obrad muszą dotyczyć "tej samej materii, tego samego zakresu spraw co wcześniej zgłoszony i ściśle określony ". Mając to na uwadze wskazano, że sesja zwołana na dzień [...] stycznia 2015 r. w trybie § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...] miała dotyczyć informacji Zarządu Dzielnicy [...] na temat wydłużenia godzin funkcjonowania Urzędu Dzielnicy. Zdaniem Rady, sprawy, których dotyczyły zakwestionowane uchwały, nie były objęte wnioskiem radnych o zwołanie nadzwyczajnej sesji oraz nie były to sprawy pilne. Nie zachodziła – jak wskazano – "realna i obiektywna przyczyna uzasadniająca wprowadzenia na sesję uchwał dotyczących odwołania Burmistrza Dzielnicy a następnie powołania zarządu w identycznym składzie jak przed odwołaniem". Niezależnie od tego Rada przedstawiła argumentację dotyczącą jedynie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego. Dnia [...] września 2015 r. Rada W. podjęła uchwałę nr [...], którą zmieniła swoją uchwałę z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w ten sposób, że uchylono jej § 1 pkt 2, dotyczący uchwały nr [...] o odwołaniu z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] K. Z. Rada wskazała, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. nie dysponowała pisemnym oświadczeniem K. Z. z [...] stycznia 2015 r., adresowanym do Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...], zawierającym rezygnację z pełnienia funkcji Burmistrza Dzielnicy [...], które zostało odnalezione później, mianowicie w trakcie sporządzania spisu dokumentów pozostających w dyspozycji Ł. L. Zdaniem Rady, fakt ten zmienia prawną ocenę uchwały Rady Dzielnicy [...] o odwołaniu K. Z. z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...]. Przyznając, że w Statucie Dzielnicy [...] nie uregulowano skutków złożenia rezygnacji z funkcji Burmistrza Dzielnicy, ale odwołując się do przepisów ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu przewidującym istnienie zarządu gminy oraz art. 383 § 1 pkt 4 i art. 492 § 1 pkt 3 Kodeksu wyborczego, stwierdzono, że rezygnacja taka wywiera skutek z chwilą złożenia, a uchwała stwierdzająca wygaśnięcie mandatu ma charakter deklaratoryjny. W związku z tym przyjęto, że uchwała Rady Dzielnicy [...] o odwołaniu K. Z. miała charakter deklaratoryjny, czego – jak uznano – logicznym następstwem jest to, że zmiana porządku obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy mogła dotyczyć sprawy odwołania Burmistrza Dzielnicy [...]. Wskazano też, że skoro osoba pełniąca funkcję Burmistrza Dzielnicy [...] złożyła rezygnację, to należało ją przyjąć, czyli potwierdzić deklaratoryjną uchwałą Rady Dzielnicy i tym samym w obrocie prawnym powinna pozostać uchwała Rady Dzielnicy [...] nr [...] w sprawie odwołania Burmistrza Dzielnicy [...]. Od uchwały Rady W. z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. Z. w zakresie dotyczącym uchwał nr [...] i nr [...], J. G. w zakresie dotyczącym uchwały nr [...] i R. K. w zakresie uchwały nr [...]. W skargach zarzucono naruszenie art. 20 ust. 1a i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 23 ust. 3 i ust. 4 Statutu Dzielnicy [...] i w konsekwencji tego także § 62 ust. 1 i § 64 ust. 1 i ust. 3 ww. Statutu, wywodząc, że dopuszczalna była zmiana polegająca na rozszerzeniu porządku obrad sesji zwołanej na podstawie § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...]. Od uchwały Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...] skargę wniósł K. Z. W skardze zarzucił naruszenie art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy oraz § 44 ust. 3, § 62 ust. 1 i § 64 ust. 3 Statutu Dzielnicy [...] w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym. Zakwestionował stanowisko Rady W. o możliwości złożenia przez Burmistrza Dzielnicy rezygnacji z zajmowanego stanowiska. Twierdził, że Rada Dzielnicy może jedynie odwołać Burmistrza Dzielnicy. Zarzucił też Radzie W. brak konsekwencji, gdyż z zaskarżonej uchwały wynika, że dodanie do porządku obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy sprawy odwołania Burmistrza Dzielnicy nie narusza prawa, zaś dodanie do porządku obrad tej samej sesji spraw wyboru Burmistrza Dzielnicy i jego zastępców narusza prawo. Ponadto J. G. wniósł skargę na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił prawomocnym wyrokiem z 6 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 201/15, przy czym wyrok ten stał się prawomocny 14 lipca 2015 r. na skutek oddalenia przez NSA wyrokiem z tego dnia w sprawie o sygn. akt II OSK 1548/15 skarg kasacyjnych J. G. i Prezydenta W. Sąd pierwszej instancji trzema wyrokami z 10 marca 2016 r. oddalił skargi na uchwałę Rady W. z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w odpowiednim do żądania każdej ze skarg zakresie. W każdej z tych spraw Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie jest zasadne stanowisko Rady W. o niedopuszczalności rozstrzygania na nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy spraw, które mogą być załatwiane na sesji zwyczajnej tej rady. W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie jest też trafny pogląd Rady W., że zmiana porządku obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy może dotyczyć tylko tej samej materii, co nadzwyczajna sesja Rady Dzielnicy oraz że nie jest dopuszczalne rozszerzenie porządku obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy o sprawy, które nie były przedmiotem wniosku o zwołanie takiej sesji. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1a i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 22 ust. 4 i § 23 ust. 3 i ust. 4 Statutu Dzielnicy [...], porządek obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy może być zmieniony za zgodą podmiotu, który wniósł o zwołanie tej nadzwyczajnej sesji. W związku z tym uznał, że sam fakt, że rozszerzono porządek obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwał podjętych na tej sesji w wyniku rozszerzenia porządku obrad. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaszła jednak inna przyczyna stwierdzenia nieważności tych uchwał, która została wskazana w odpowiedzi na skargę. Sąd ten stwierdził, że zgoda wnioskodawcy na zmianę porządku obrad nadzwyczajnej sesji Rady Dzielnicy musi być wyraźnie wyartykułowana i odnotowana w protokole. W przypadku, gdy o zwołanie takiej sesji wystąpiła grupa radnych, to zgoda musi być udzielona przez wszystkich radnych z tej grupy. Dalej przytoczył § 33 Statutu Dzielnicy [...], w którym uregulowano postępowanie z protokołem z sesji Rady Dzielnicy, stwierdzając, że protokół z sesji, która odbyła się [...] stycznia 2015 r., nie został dotąd podpisany. Brak jest, jak wskazał, "w szczególności potwierdzenia, iż przez wnioskodawców zwołania przedmiotowej sesji, została wyrażona zgoda na rozszerzenie porządku obrad". W związku z tym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że okoliczność ta uzasadnia przyjęcie, iż doszło do naruszenia przepisów Statutu Dzielnicy [...], regulujących procedurę podejmowania uchwał. W tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona uchwała Rady W. mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W sprawie dotyczącej uchwały Rady W. z [...] września 2015 r. Sąd pierwszej instancji wyrokiem z 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2006/15, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały z przyczyn innych niż wskazane w skardze, mianowicie uznał, że z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy oraz Statutu Dzielnicy [...] nie wynika, aby organ gminy sprawujący nadzór nad organem jednostki pomocniczej tej gminy mógł zmienić swoje rozstrzygnięcie podjęte w związku ze sprawowanym nadzorem. Inaczej mówiąc uznał, że zaskarżona w tej sprawie uchwała nie ma umocowania w przepisach prawa. Od tego wyroku skargi kasacyjne złożyli K. Z. oraz Rada W. K. Z. zarzucił naruszenie art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy, § 44 ust. 3 Statutu Dzielnicy [...] i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgadzając się z samym rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, kwestionował jego motywy. Zanegował stanowisko, według którego rezygnacja burmistrza dzielnicy [...] sama w sobie powoduje odwołanie burmistrza, a podjęta w takiej sytuacji uchwała rady dzielnicy ma charakter deklaratoryjny. Niezależnie od tego twierdził też, że jego pismo z 26 stycznia 2015 r. skierowane do Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] nie było rezygnacją z zajmowanego stanowiska Burmistrza Dzielnicy [...]. Nadto zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do meritum jego skargi, co stanowi, w jego ocenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądał uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji, rozpoznania skargi i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Rada W. zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 5a, art. 141 § 4 i art. 147 § 1 p.p.s.a. związane z błędnym, w jej ocenie, przyjęciem, że skarżący był legitymowany, z uwagi na naruszenie jego interesu prawnego, do wniesienia skargi na uchwałę Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...]. Zdaniem Rady W., interes prawny skarżącego w sposób bezpośredni, konkretny i realny został naruszony uchwałą Rady Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odwołaniu go z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...], a nie zaskarżoną uchwałą, której rozstrzygnięcie polega na pozostawieniu tej uchwały w obrocie prawnym. Ponadto Rada W. zarzuciła naruszenie § 62 ust. 1 i § 64 ust. 1 i 3 Statutu Dzielnicy [...] w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 18 ust. 1 i art. 18a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 147 § 1 p.p.s.a., polegające na uznaniu, że nie miała kompetencji do uchylenia własnej uchwały i w konsekwencji na uwzględnieniu skargi. We wnioskach skargi kasacyjnej Rada W. zażądała uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący w piśmie procesowym z 22 maja 2017 r. wywiódł, że był legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...]. Na rozprawie przed NSA skarżący podtrzymał twierdzenie, że był legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...], pozostawiając w pozostałym zakresie skargę kasacyjną Rady W. do uznania Sądu. Rada W. na rozprawie przed NSA, podtrzymując swoją skargę kasacyjną, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargi kasacyjne zważył, co następuje. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi kasacyjnej Rady W., dotyczącego braku po stronie skarżącego legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...], wskazać należy, że już w skardze kasacyjnej przytoczono takie okoliczności, które przesądzają o tym, że zaskarżona uchwała narusza bezpośrednio i realnie uprawnienia skarżącego. Rada W. twierdzi bowiem, że interes prawny skarżącego w sposób bezpośredni, konkretny i realny został naruszony uchwałą Rady Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odwołaniu go z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...], zaś znaczenie zaskarżonej uchwały polega na tym, że rozstrzyga ona "o pozostawieniu tej uchwały w obrocie prawnym". Jeżeli zaskarżona uchwała rozstrzyga o pozostawieniu uchwały o odwołaniu skarżącego z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] w obrocie prawnym, to ma ona dla interesu prawnego skarżącego takie samo znaczenie, jak ta uchwała o odwołaniu. Skarżący był zatem legitymowany na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) do wniesienia skargi na uchwałę Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...], gdyż ta uchwała tak samo ingerowała w jego uprawnienia, jak uchwała Rady Dzielnicy [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Poza tym przy ocenie legitymacji skarżącego nie można abstrahować od kontekstu podjęcia zarówno zaskarżonej uchwały, jak i uchwały o odwołaniu skarżącego z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...]. W ocenie NSA, jest przekonująca argumentacja skarżącego, który twierdzi, że Rada W. "zorientowała się", iż stwierdzenie uchwałą tego organu z [...] sierpnia 2015 r. nieważności także uchwały Rady Dzielnicy [...] o odwołaniu go z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] było błędem i z tego powodu podjęto zaskarżoną uchwałę. Oznacza to, że celem zaskarżonej uchwały było w istocie to, aby skarżący nie mógł piastować funkcji Burmistrza Dzielnicy [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, gdyż zmierza do pozbawienia go sprawowanej funkcji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Rady W. stwierdzić należy, że nie są one zasadne, gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, iż brak podstaw prawnych do tego, aby Rada W. mogła uchylać swoje uchwały o charakterze nadzorczym w stosunku do organów dzielnic [...]. Ustawowego umocowania prawnego do podejmowania przez Radę W. rozstrzygnięć nadzorczych wobec organów dzielnic [...] należy dopatrywać się w art. 35 ust. 3 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, w którym stanowi się, że statut jednostki pomocniczej określa zakres i formy kontroli oraz nadzoru organów gminy nad działalnością organów jednostki pomocniczej. Dzielnice [...] są, jak wynika z kolei z art. 5 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1438), obowiązkowymi jednostkami pomocniczymi gminy miejskiej o statusie miasta na prawach powiatu, jaką jest W., którym statut, określający nazwę dzielnicy, jej granice, zadania i kompetencje oraz zasady i tryb funkcjonowania jej organów, nadaje Rada W. Wobec tego, że w ustawie o ustroju miasta stołecznego Warszawy brak jest szczególnych przepisów dotyczących nadzoru nad tymi jednostki pomocniczymi, zasadne jest stosowanie w tym zakresie art. 35 ust. 3 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym. Wprawdzie w ustawie o ustroju miasta stołecznego Warszawy nie ma przepisu odsyłającego do stosowania przepisów ustawy o samorządzie gminnym, za wyjątkiem art. 8 ust. 1, w którym odsyła się do odpowiedniego stosowania do przepisów dotyczących radnych gmin w przypadku radnych dzielnicy, jednakże skoro z art. 1 ust. 1 tej ustawy wynika, że W. jest gminą miejską o statusie miasta na prawach powiatu, to jest oczywiste, że stosuje się do niej przepisy ustawy o samorządzie gminnym, która reguluje ustrój wszystkich gmin, w tym W., oczywiście za wyjątkiem kwestii odrębne uregulowanych w ustawie o ustroju miasta stołecznego Warszawy. Z powyższego wynika, że wyczerpujące i kompletne unormowanie dotyczące nadzoru W. nad organami jej jednostek pomocniczych, jakimi są dzielnice [...], powinno być zamieszczone w statucie dzielnic. Jeżeli chodzi o Dzielnicę [...] są to przepisy rozdziału VII Statutu, dotyczącego kontroli, nadzoru i koordynacji nad działalnością organów dzielnicy, w których jednakże brak przepisu mogącego stanowić podstawę do uchylenia uchwały Rady W. o charakterze nadzorczym. Podstawa taka nie wynika także z przepisów powołanych w skardze kasacyjnej Rady W. Nie można też – jak proponuje się w skardze kasacyjnej – uprawnienia Rady W. do uchylenia uchwały o charakterze nadzorczym wywodzić z uprawnienia do podjęcia uchwały o takim charakterze. W szczególności nie jest to uzasadnione w sprawach osobowych, ze względu na to, że mają one charakter indywidualny. Dopuszczenie możliwości uchylenia uchwały o charakterze nadzorczym podjętej w stosunku do uchwały o charakterze osobowym tworzyłoby stan niepewności prawnej i godziło w prawa osoby, która taką uchwałą nabyłaby prawa. Powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia sądów administracyjnych, w których przyjęto możliwość uchylenia przez radę gminy wcześniej podjętej uchwały, nie dotyczą uchwał o specyficznym, nadzorczym charakterze. W związku z tym nie mają one znaczenia przy dokonywaniu wykładni przepisów w rozpoznawanej sprawie. Bardziej pomocne jest orzecznictwo dotyczące rozstrzygnięć nadzorczych. W tym zaś zakresie warto wskazać na orzeczenie NSA Odział Zamiejscowy w Łodzi z 28 lutego 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2363/94, w którym przyjęto, że wojewoda nie może zmienić własnego rozstrzygnięcia nadzorczego. Niezależnie od tego wskazać należy, że Rada W. błędnie powołuje jako uzasadnienie zaskarżonej uchwały zmianę okoliczności, mianowicie wykrycie oświadczenia skarżącego o rezygnacji z zajmowanej funkcji Burmistrza Dzielnicy [...]. W tym zakresie NSA podziela twierdzenie skarżącego, że jego pismo z 26 stycznia 2015 r. skierowane do Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] nie było rezygnacją. Wynika to zarówno z treści tego pisma, jak i kontekstu jego złożenia, mianowicie tego, że łączyło się ono z uchwałą o ponownym wyborze skarżącego na stanowisko Burmistrza Dzielnicy [...] oraz ponownym wyborze członków dotychczasowego Zarządu Dzielnicy [...]. Zatem, skarga kasacyjna Rady W. nie jest zasadna, gdyż po pierwsze, skarżący był legitymowany do zaskarżenia uchwały Rady W. z [...] września 2015 r. nr [...] o uchyleniu § 1 pkt 2 uchwały Rady W. z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], po drugie, Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że zaskarżona uchwała została podjęta bez podstawy prawnej. Odnosząc się do skargi kasacyjnej skarżącego wskazać należy, że w ocenie NSA nie uzasadnia uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji w wyniku skargi kasacyjnej fakt, iż wyrok ten jest zgodny z prawem, mimo błędnego uzasadnienia. W takiej sytuacji, jaka zdaniem skarżącego występuje w rozpoznawanej sprawie, mianowicie, gdy wyrok Sądu pierwszej instancji jest zgodny z prawem, ale został niewłaściwie uzasadniony, Sąd drugiej instancji, podzielając wywody skargi kasacyjnej, oddala skargę kasacyjną, wskazując jakie powinno być prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Taka konstrukcja wynika ze zdania drugiego art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), w którym stanowi się, że NSA oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Niezależnie od tego wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba prawnej oceny rezygnacji z funkcji burmistrza dzielnicy [...] skoro – jak twierdzi skarżący i z czym NSA rozpoznający sprawę się zgadza – pismo skarżącego z 26 stycznia 2015 r. skierowane do Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] nie było rezygnacją. Mając powyższe na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., obie skargi kasacyjne oddalił.